အခန်း ၄၆

အခန်း (၄၆) သေမင်းတမန်မြို့တော်

ချူဟန်သည် နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် ရှန်ကျိုတီကို မသိမသာ အကဲခတ်လိုက်သည်။

သူမသည် နောက်ခန်းထိုင်ခုံတွင် စောင်းလျက် မှီထားပြီး မျက်လုံးများကို မှေးစင်းထားရာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပျင်းရိနွမ်းလျလျဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင် မာနကြီးပြီး အေးစက်စက်နိုင်လှသည်။ ချူဟန်က သူမကို တိရစ္ဆာန်တစ်မျိုးနှင့် တူသည်ဟု ရုတ်တရက် အတွေးပေါက်မိသွားသည်။ ကြောင်တစ်ကောင်နှင့်ပင်။

'အော်... ဒါကြောင့်ကိုး'

ဤမိန်းမ၏ သစ္စာရှိမှုအဆင့် အတက်နှေးနေသည့် အကြောင်းရင်းကို သူ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လော့ရှောင်ရှောင်၏ သက်တော်စောင့် သို့မဟုတ် ထိန်းကျောင်းပေးရသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံယူခဲ့ရသည့် လေ့ကျင့်သင်ကြားမှုများကြောင့် သူမ၏ စိတ်အစဉ်တွင် နိုင်ငံတော်အပေါ် အကြွင်းမဲ့ သစ္စာစောင့်သိရမည် ဆိုသည့် အသိတစ်ခုတည်းသာ ကိန်းဝပ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုသို့သော မိန်းမတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည့် သူစိမ်းတစ်ယောက်အပေါ် အခြားသော ခံစားချက်များ ထားရှိလာရန်မှာ မည်သို့မျှ မလွယ်ကူချေ။ သစ္စာရှိမှုအဆင့် ထားရှိရန် နေနေသာသာ မိမိအပေါ် အကောင်းမြင်စိတ် ရှိလာစေရန်ပင် အလွန် ခဲယဉ်းလှသည်။

တွေးကြည့်လျှင် ရှန်ကျိုတီထံမှ သစ္စာရှိမှုအဆင့် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရရှိထားပြီး ဖြစ်သော ချူဟန်မှာ သာမန်ထက်လွန်ကဲသည့် စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပြသထားနိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ချူဟန်သည် ရှန်ကျိုတီထံမှ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး အစမှ အဆုံးအထိ တစ်ကြိမ်မျှ နိုးမလာသေးသော လော့ရှောင်ရှောင်ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤကလေးမလေးမှာ အလွန် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရံဖန်ရံခါ ချစ်စရာကောင်းသော အိပ်မက်ယောင်သံလေးများ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည့် သူမ၏ ပုံစံလေးမှာ လူသားဆန်မှုများ ပျောက်ဆုံးနေပြီဖြစ်သော ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်း၌ လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို နွေးထွေးစေသည့် နေရောင်ခြည်ပမာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ချူဟန်ကိုယ်တိုင်လည်း ယခုကဲ့သို့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ဖြင့် လော့ရှောင်ရှောင် နှင့် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။ မူလက သူမကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည့် ကလေးမလေးတစ်ယောက်ဟုသာ ထင်မြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိမိအပေါ် သစ္စာရှိသကဲ့သို့ ဂျစ်ကန်ကန်နိုင်လှသည်လည်း မဟုတ်ပေ။ အချိန်ယူ၍ ကောင်းမွန်စွာ လေ့ကျင့်ပေးမည်ဆိုပါက မိမိ၏ လက်ရုံးတစ် ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟုသာ တွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မိမိအပေါ် သစ္စာရှိမှုအဆင့် ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရှိနေသော ဤမိန်းကလေး၏ အမှန်တကယ် နောက်ခံဇာစ်မြစ်မှာ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားသည့် ကံထူးမှုကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။လော့ရှောင်ရှောင်ကို မိမိတို့အဖွဲ့က သူမကို စစ်ဌာနချုပ် အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုခုသို့ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ရုံမျှဖြင့် တစ်သက်လုံး စားမကုန် သောက်မကုန်နိုင်မည့် ဆုလာဘ်များကို ရရှိရန် သေချာသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်ဘဝက သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီဖြစ်သော မိန်းမနှစ်ယောက်။ ယခုဘဝတွင် သူတို့၏ ကံကြမ္မာ လမ်းကြောင်းမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူတို့၏ တည်ရှိမှုက ချူဟန်၏ ရင်ထဲတွင် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားလှသော မဟာစီမံကိန်းကြီးတစ်ခုကို စတင် ပျိုးထောင်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ချူဟန်သည် မိမိကိုယ်မိမိ အရာအားလုံးကို ကြိုတင်မြင်နိုင်သော ဗေဒင်ဆရာတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ အထူးသဖြင့် မိမိ သိရှိထားသော အနာဂတ် အချက်အလက်များ ၏ တန်ဖိုးမှာ ယခင်က စိတ်ကူးထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို လွန်ကဲနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ ဤကိစ္စမှာ သာမန် အသက်ရှင်သန်ရေး တိုက်ပွဲမျှသာ မဟုတ်တော့ချေ။

ယခုထက်မက များစွာသော အရာများကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ အရာအားလုံး သုညမှ ပြန်လည်စတင်ရသော ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်းတွင် ခိုင်မာသော ရာထူးအာဏာတစ်ခုကိုပင် တည်ဆောက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

"ဟေ့..."

ချူဟန်က စူးစမ်းလိုသော လေသံဖြင့် နောက်ခန်းရှိ ရှန်ကျိုတီကို တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်သည်။

"ထုံမြို့ကို လူသွားကြိုမယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်မလား"

"ရှင် အိပ်တော့မယ်ဆို "

ရှန်ကျိုတီက သံသယစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း အတန်ကြာမှ ပြန်လည် ဖြေကြားလာသည်။

"အင်း... လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်ကို သွားရှာမလို့"

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဟုတ်လား။

ချူဟန် ရင်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက်များ ပိုမို ကြီးမားလာခဲ့သည်။ ရှန်ကျိုတီက လော့ရှောင်ရှောင်၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကိုပင် ရင်း၍ သွားရောက်ကြိုဆိုမည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဆိုလျှင်... ထိုသူများသည် လော့ရှောင်ရှောင်ထက်ပင် ပိုမို ဩဇာကြီးမားသူများ ဖြစ်နေမလား။

ချူဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွှတ်သွားသည်။

‘ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဂရုစိုက်စရာမလိုဘူး။ သူရဲ့ သစ္စာရှိမှုကိုပါ တစ်ပြိုင်တည်း အမြင့်ဆုံးရောက်အောင် လုပ်ပစ်မယ်’

သူတို့၏ ကျောထောက်နောက်ခံသာ ရရှိပါက နောင်တွင် စစ်ဌာနချုပ် အခြေစိုက်စခန်းများ၌ မိမိ စိတ်တိုင်းကျ လှုပ်ရှားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။

ချူဟန်တို့အဖွဲ့တွင် ရိက္ခာနှင့် လက်နက်ခဲယမ်းများ အလွန်တရာ ပြည့်စုံကြွယ်ဝနေပြီ ဖြစ်သည်။ စက်သေနတ် အားလုံးပေါင်း ၄ လက်နှင့် ပစ္စတို ၁ လက် ရှိသဖြင့် လူတိုင်း တစ်လက်စီ ကိုင်ဆောင်ထားလျှင်ပင် အပို ၁ လက် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ထိုအထဲမှ ၃ လက်တွင် အသံတိတ်ပြောင်းများ တပ်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ကျည်ဆန်မှာ အလွန်အမင်း များပြားလှသည် နောက်ထပ် လေကြောင်းမှ ချပေးမည့် ကယ်ဆယ်ရေး ရိက္ခာထုပ်များကို မတွေ့ရှိမချင်း သုံးစွဲရန် လုံလောက်သော အခြေအနေတွင် ရှိသည်။

ရိက္ခာနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ချိန်လုံး ပါးစပ်မနားတမ်း စားသောက်နေပြီး မျက်နှာပေါ်မှ အဆီပြင်များ တုန်ခါနေသော ချန်ရှောက်ရယ်ကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် သိသာလှသည်။ သူတို့လေးဦး၏ ခရီးစဉ်မှာ အလွန်တရာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

သုံးရက် ကြာပြီးနောက်...

G55 ကားကြီးသည် ထုံမြို့ အဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

မြင်ကွင်းအဆုံးအထိ ရှည်လျားစွာ ဖောက်လုပ်ထားသော လမ်းမကြီးတစ်ခု။ လမ်းဘေးဝဲယာတွင် မြင့်မားစွာ ပေါက်ရောက်နေသော ခြောက်သွေ့နေသည့် သစ်ပင်ကြီးများမှာ အလွန်တရာ ခြောက်ကပ်ပြီး အထီးကျန်ဆန်လှသည်။ ဝါကျင်ကျင် ဖြစ်ကာ လန်းဆန်းမှု မရှိသော ထိုအပင်ကြီးများ၏ ပုံစံမှာ ငရဲပြည်သို့ ဦးတည်သွားနေသည့် သူတို့ကို ကြိုဆိုနေကြသော လမ်းပြနှစ်တန်းပမာ ဖြစ်နေတော့သည်။ လေတိုးသံကြောင့် တဂျောက်ဂျောက် မြည်ဟည်းနေသော သစ်ကိုင်းခြောက်များ၏ အသံမှာလည်း ချူဟန်တို့အဖွဲ့ကို ကြိုဆိုပါသည် ဟု တီးတိုးရေရွတ်နေသည့်အလားပင်။

ငရဲပြည်မှ လှိုက်လှဲစွာ ကြိုဆိုပါသည်။ သေမင်းတမန် ခရီးစဉ်မှ ကြိုဆိုပါ၏။

အဝေးပြေးလမ်းမကြီး၏ ဘေးတွင် (ထုံမြို့မှ လှိုက်လှဲစွာ ကြိုဆိုပါသည်) ဟု ရေးသားထားသော ဧရာမ ဆိုင်းဘုတ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် ရိုက်နှိပ်ထားသော ကျော်ကြားသူတစ်ဦး၏ အပြုံးမှာ လှပလွန်းလှပြီး သွားများမှာလည်း ဖြူစင်တောက်ပနေသည်။ သို့သော် လက်ရှိအချိန်တွင် ဤမြို့အတွင်း ရှိနေမည့်သူများအနေဖြင့် နေ့စဉ် သွားတိုက်နိုင်မည့် အခြေအနေမျိုး ရှိမရှိမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာပင်။

G55 ကားကြီး၏ ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော ချူဟန်၏ မျက်နှာထက်တွင် ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ယခင်ဘဝက သူသည် ဤထုံမြို့အတွင်းသို့ ခြေချဖူးခြင်း မရှိချေ။ သို့သော် ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်၍ မကောင်းသော ကောလာဟလအချို့ကို ကြားဖူးခဲ့သည်။ ထိုကောလာဟလများမှာ ချဲ့ကားပြောဆိုထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လုံးဝ အခြေအမြစ်မရှိသည့် စကားများတော့ မဟုတ်ပေ။ ကြားသိရသရွေ့ ထုံမြို့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသူများသည် ဇွန်ဘီများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရမည်။ သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်တိုင် ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည် ဟူသော လမ်းနှစ်သွယ်သာ ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ဤနေရာမှာ ဝင်၍သာရပြီး အသက်ရှင်လျက် ပြန်လည်ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း မရှိသော (သေမင်းတမန်မြို့ပျက်ကြီး) ဖြစ်သည်။

အတိတ်ဘဝက ဖြစ်ရပ်များဟာ အချိန်ကာလ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ချူဟန်လည်း သဲသဲကွဲကွဲ မမှတ်မိတော့ချေ။ သို့သော် မင်ချူးတက္ကသိုလ်မှ လွတ်မြောက်လာသူများ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ကွဲသွားခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့မှာ ဆစ်မြို့သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့ပြီး ချူဟန်လည်း ထိုအဖွဲ့တွင် ပါဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့မှာ အခြေနေပိုကောင်းမွန်သော သူများဖြစ်ကြပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်း၌ပင် ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိဘဲ ဤနေရာတွင် ယာယီ ခိုလှုံကာ ရိက္ခာများ ရှာဖွေရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်မှစ၍ ချူဟန်သည် ထိုသူများနှင့် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ်မျှ ပြန်လည် ဆုံတွေ့ခွင့် မရတော့ချေ။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုတိုင်အောင် သူတို့၏ သတင်းမှာ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသူများ... သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီလား။

ယခင်ဘဝက ဤနေရာတွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း။

"လက်နက်တွေကို စစ်ဆေးကြ"

ချူဟန်သည် မျက်ဝန်းအစုံမှ သံသယစိတ်များကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

မြို့အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်မီ သေချာစွာ ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်ပေသည်။ အကြောင်းမှာ ထုံမြို့သည် အန်းကဲမြို့ကဲ့သို့သော မြို့နယ်အဆင့်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ လူဦးရေ သုံးသန်းခန့် နေထိုင်သော မြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သုံးသန်းဟူသော ပမာဏမှာ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ခြိမ်းခြောက်မှုကြီး ဖြစ်သည်။ ထိုအထဲမှ အနည်းဆုံး ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ ဇွန်ဘီများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုအကောင်များက ရုတ်တရက် ဇွန်ဘီလှိုင်းလုံးကြီးအသွင်ဖြင့် အလုံးအရင်းနှင့် တိုက်ခိုက်လာပါက ထင်မှတ်မထားနိုင်သော အန္တရာယ်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

ဤမြို့ကြီးအတွင်း မည်သည့်အရာများ ပုန်းကွယ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။ ဇွန်ဘီများက အရပ်ရပ်သို့ ကွဲနေကြသလား သို့မဟုတ် တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးနေကြသလား။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကော မည်မျှ ရှိနေသေးသနည်း။ အရာအားလုံးက လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မြို့ပြကြီးများဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း အန္တရာယ်အရှိဆုံး နေရာများသာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ချူဟန်အတွက် မြို့ပြကြီးဟု ခေါ်ဆိုခြင်းထက် (သေမင်းတမန်မြို့ပျက်ကြီး) ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းက ပိုမို သင့်တော်ပေလိမ့်မည်။ လူတိုင်း မိမိတို့၏ တာဝန်များကို ခွဲဝေလုပ်ဆောင်ကြသည်။ ချန်ရှောက်ရယ်က ကားနောက်ခန်းရှိ ရိက္ခာများကို စနစ်တကျ ပြန်လည်စီစဉ်နေပြီး ရှန်ကျိုတီက သေနတ်နှင့် ကျည်ဆန်များကို စစ်ဆေးနေသည်။ ၁၈မှာ ဂျယ်လီကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လျက် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်ကာ ဆော့ကစားရန်သာ အာရုံစိုက်နေတော့သည်။

ချူဟန်သည် သူ၏စနစ်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူ၏ ရမှတ်များမှာ ၄၀၀ ကျော်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် အနည်းငယ်မျှဆိုလျှင် ပင်ကိုယ်ပါရမီ စွမ်းရည်တစ်ခုကို စတင် ဖွင့်လှစ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်သို့ နီးကပ်လာသောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်လာခဲ့ရပြန်သည်။ ရမှတ်များမှာ အကန့်အသတ် ရှိသော်လည်း ပင်ကိုယ်ပါရမီများမှာ များပြားလှပြီး စွမ်းရည်တစ်ခုချင်းစီကို ဖွင့်လှစ်ရန် လိုအပ်သော ရမှတ်များမှာလည်း ကွဲပြားခြားနားလှသည်။

လောဘကြီးလျှင် အားလုံး ဆုံးရှုံးရတတ်ပေသည်။

ချူဟန်က သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ချန်ရှောက်ရယ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သေနတ်ကိုင်ဆောင်ပုံ အချိုးမကျသဖြင့် ရှန်ကျိုတီထံမှ အကြိမ်ကြိမ် အဆူခံနေရသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ချူဟန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ ဤချန်ရှောက်ရယ်မှာ သေနတ်ကိုင်တွယ်ပုံကို အခုထိ လုံးဝ မသိရှိသေးသော ပုံစံဖြစ်နေသေးသည်။ ချူဟန်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ ရှိနေသော နတ်ဘုရားအဆင့် လက်ဖြောင့်စနိုက်ပါသမားကြီး နှင့် လုံးဝ ကွာခြားလွန်းနေသေးသည်။

အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုတွင် စနိုက်ပါသမားတစ်ဦးမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပေသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် အစောပိုင်းကာလတွင် အရေးပါမှုက သိပ်မထင်ရှားသော်လည်း နောင်တွင် ဇွန်ဘီများ ဒုတိယအဆင့်၊ တတိယအဆင့်သို့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာသည့် အချိန်ကျရောက်ပါက စနိုက်ပါသမား၏ အရေးပါမှုကို လူတိုင်း သဘောပေါက်လာကြမည် ဖြစ်သည်။

ချူဟန်သည် စနစ်ထံသို့ ထပ်မံ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ပင်ကိုယ်ပါရမီ စာမျက်နှာတွင် (တိကျမှု) ဟူသော ကဏ္ဍတစ်ခု ရှိသည်။ သို့သော် ထိုစွမ်းရည်ကို ဖွင့်လှစ်ရန် လိုအပ်သော ရမှတ်မှာ အခြားသော ပင်ကိုယ်ပါရမီများထက် များစွာ ပိုမို မြင့်မားနေသည်။ ၎င်းကို ဖွင့်လှစ်ရန်အတွက်တင် ရမှတ် ၈၀၀ မျှ လိုအပ်ပြီး နောင်တွင် အဆင့်မြှင့်တင်ရန် မည်မျှ လိုအပ်မည်ကိုလည်း မခန့်မှန်းနိုင်ချေ။

တိကျမှု ဟူသော ပင်ကိုယ်ပါရမီမှာ သေနတ်ပစ်ခတ်ခြင်း၌သာမက မည်သည့် လက်နက်အမျိုးအစားကိုမဆို အသုံးပြုရာတွင် သက်ရောက်မှု ရှိသည်။ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် ချူဟန်က အစကတည်းက ဤစွမ်းရည်ကို မျက်စိကျနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မိမိ၏ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းက ရန်သူ၏ အသက်ကို တိတိကျကျ ထိုးနှက်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ခွန်အားစိုက်ထုတ်ရမှုကို များစွာ သက်သာစေမည် မဟုတ်လား။

မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို ချန်ရှောက်ရယ် တစ်ဦးတည်းအပေါ်တွင် ပုံအောထား၍ မရနိုင်ချေ။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရမှတ် ၈၀၀ ဟူသော ကြီးမားလှသည့် စံနှုန်းက သူ့ကို အတော်လေး ခေါင်းခဲစေခဲ့သည်။

"ဘောစ်..."

ချန်ရှောက်ရယ်က ရုတ်တရက် အနားသို့ ရောက်လာသည်။

"ကျွန်တော်တို့ မြို့ထဲကို ဝင်တော့မှာလားဗျ"

ချူဟန်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှေ့မျက်နှာစာတွင် လေးလံမှိုင်းညို့သော အရှိန်အဝါများ လွှမ်းခြုံထားသည့် မြို့အဝင်ဝကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူက ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

"အင်း... အခုပဲ မြို့ထဲကို ဝင်ကြမယ်"