အခန်း ၆၈

အပိုင်း (၆၈) တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်ခွင့် မပေးဘူး

လူအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေသော ချူဟန်သည် စစ်မြေပြင်မှ အသက်ရှင်ပြန်လာသော သူရဲကောင်းတစ်ဦးပမာ ဖြစ်နေသည်။

အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော အောင်နိုင်သူပင်ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့တွင်လည်း သူတစ်ယောက်တည်းက ပုံမှန်မဟုတ်သော ဇွန်ဘီအရေအတွက်ကို ရှင်းလင်းခဲ့သဖြင့် လူအများက သူ့အား ကြည်ညိုလေးစားနေကြသည်မှာ မဆန်းပေ။

သို့သော် ချန်ဇီဟောင်ကမူ ထိုကိစ္စများကို မသိရှိပေ။ မွန်းလွဲပိုင်းက အစ်ကိုဖြစ်သူတို့ အပြင်ထွက်ကာ ဘာတွေလုပ်ခဲ့ပြီး မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သူ့အား မည်သူကမျှ ပြောပြထားခြင်း မရှိချေ။

သူသည် ဘေးတွင်ရပ်နေသော ရှန်ကျိုတီနှင့် ပိုင်ယွန့်အာတို့ထံသို့ ရမ္မက်ခိုးပါသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ အလွန် မျက်စိကျစရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။ သာမန်လူများနှင့်မတူသော အရှိန်အဝါနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှတရားများက ဤမှောင်မိုက်နေသော ခန်းမကြီးထဲတွင် သိသာထင်ရှားစွာ တောက်ပနေသည်။

သဘာဝကျကျပင် ချန်ဇီဟောင်၏ အကြည့်များက အလှမယ်နှစ်ဦးကြားတွင် ရပ်နေသော ချူဟန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဘယ်ညာ မိန်းမလှလေးများ ခြံရံထားသည်ဟု မဆိုသာသော်လည်း သူ၏ ရပ်တည်နေမှုကပင် ချန်ဇီဟောင်၏ ဒေါသကို ဆွပေးရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အောက်ဘက်သို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်ရာ ချူဟန်လက်ထဲရှိ ဧရာမ သံပုဆိန်ကြီးကို သတိပြုမိသွားတော့သည်။

"ဟားဟားဟား"

ရုတ်တရက် ချန်ဇီဟောင်က အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုရယ်သံကြောင့် လူများ၏ ဆူညံသံများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ချူဟန်အနားတွင် ဝိုင်းအုံနေသူများအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူက အထင်သေးလှောင်ပြောင်သော အကြည့်များဖြင့် ချူဟန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"တကယ်ကြီး ပုဆိန်ကို ကိုင်ထားတာလား။ ဟားဟား... ထမင်းလာစားတာကို ပုဆိန် သယ်လာတယ်ပေါ့လေ။ အဲဒါ ပလတ်စတစ်နဲ့ လုပ်ထားတာလား"

ဟုတ်ပေမည်၊ ပုံမှန်လူတစ်ယောက်က ဤမျှ ကြီးမားသော ပုဆိန်ကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကိုင်ထားနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ အတော်လေး အစစ်နဲ့တူအောင် လုပ်ထားတဲ့ ကစားစရာပဲ ဖြစ်ရမည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများအားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ထူးဆန်းသွားကြသည်။

သူတို့က ထိုပုဆိန်ကြီး၏ စွမ်းအားကို ကောင်းကောင်းသိထားကြသည်။ ဇွန်ဘီတို့၏ ဦးခေါင်းခွံများကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ချိန်က ထွက်ပေါ်လာသော မှန်းဆ၍မရနိုင်သည့် ဖျက်ဆီးအားကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ ဒါကြီးက ပလတ်စတစ် ဖြစ်စရာအကြောင်း လုံးဝ မရှိပေ။

"ဇီဟောင် တော်လိုက်တော့"

သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သော ချန်ရှန်ကော်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ချူဟန်အပေါ် ထားရှိသော သစ္စာစောင့်သိမှု ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းက သူ့ကို မသိမသာ ကာကွယ်ပေးသည့် လုပ်ရပ်မျိုးကို အလိုအလျောက် လုပ်ဆောင်စေခဲ့သည်။

"အခုချက်ချင်း ချူဟန်ကို တောင်းပန်လိုက်စမ်း"

"တောင်းပန်ရမယ် ဟုတ်လား"

အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ စကားက ချန်ဇီဟောင်၏ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ စခန်း၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော သူ့မျက်နှာကို လုံးဝ အိုးမည်းသုတ်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ တစ်ဖန် အရုပ်ဆိုးစွာ ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။

"ဒီစခန်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို ဒီလို အပြင်လူတစ်ယောက်ကို တောင်းပန်ခိုင်းနေတာလား။ ဒီအမှိုက်ကောင်ကို တောင်းပန်ရမယ် ဟုတ်လား"

"ဇီဟောင် ရပ်လိုက်တော့"

ချူဟန်အပေါ် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း သစ္စာစောင့်သိမှုရှိသော ယဲ့ချန်က ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။ မျက်မှန်နောက်ကွယ်မှ သေးသွယ်သော မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"အခြေအနေကို နည်းနည်းပါးပါး ကြည့်စမ်းပါဦး"

"ငယ်သေးလို့ စိတ်လိုက်မာပါ မလုပ်ပါနဲ့။ ဒီနေရာမှာ တောင်းပန်လိုက်ပါ၊ အဲဒါဆိုရင် ကိစ္စပြတ်သွားလိမ့်မယ်"

ယွဲ့ဇီကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ချန်ဇီဟောင်ကို ကြည့်သော သူ၏အကြည့်များမှာ ယခင်ကနှင့် မတူတော့ပေ။ ယခင်ကကဲ့သို့ သွန်သင်ဆုံးမလိုသော၊ ဂရုစိုက်သော အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်ပျက်မှုနှင့် ငြီးငွေ့မှုများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"မင်းတို့အားလုံး... ဒီအပြင်လူကို ကာကွယ်ပေးနေကြတာလား"

ချန်ဇီဟောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒေါသတရားက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်နှာထားဖြင့် ချူဟန်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"ဒီကောင်က ဘာများ အရေးပါနေလို့လဲ။ ခင်ဗျားတို့က ဒီသောက်ယုတ်ကောင်အတွက်နဲ့ ငါ့ကို ဆန့်ကျင်နေကြတာလား"

"မင်းကတော့ကွာ"

ချန်ရှန်ကော် တစ်ကိုယ်လုံး ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသည်။ ခေါင်းထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားပြီး စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုများပင် ရပ်တန့်သွားမတတ် ဖြစ်နေသည်။ သို့ပေမဲ့ ညီဖြစ်သူအား ကြမ်းတမ်းသော စကားများဖြင့် မဆဲဆိုရက်ခဲ့ပေ။ မွန်းလွဲပိုင်းက ညီဖြစ်သူ၏ ပါးကို ရိုက်မိခဲ့ခြင်းအပေါ် အပြစ်ရှိစိတ်များ ရင်ထဲ၌ နက်ရှိုင်းစွာ ကျန်ရစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"သောက်ယုတ်ကောင် ဟုတ်လား"

ထိုစဉ် ရုတ်တရက် ချူဟန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်များ ရောယှက်နေသည်။

သူ ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်သည်နှင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီသို့ ချက်ချင်း လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ ချူဟန်သည် ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် ချန်ဇီဟောင်၏ အရှေ့တည့်တည့်ဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

ဧရာမ သံပုဆိန်ကြီး၏ အသွားက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တရွတ်တိုက် ပါလာပြီး နားကွဲမတတ် ပွတ်တိုက်သံများကို ထွက်ပေါ်စေသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ကြွေပြားများပေါ်တွင် ပုဆိန်သွားကြောင့် ရှည်လျားသော အစင်းကြောင်းကြီးတစ်ခု ထင်ကျန်သွားသည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လေးလံတည်ငြိမ်လှသည်။ ချန်ဇီဟောင်၏ ရှေ့တည့်တည့် တစ်မီတာခန့်အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သံပုဆိန်ကြီးကို တွဲလောင်းချထားလျက် စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ချန်ဇီဟောင်၏ မျက်နှာကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ချူဟန် ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အရှိန်အဝါကြောင့် ချန်ဇီဟောင်မှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ သူသည် အာဏာပြ ဗိုလ်ကျရန်လောက်သာ ခေါင်းထဲရှိသည့် လူယုတ်မာလေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ စစ်မြေပြင်တွင် အသက်လုတိုက်ခိုက်ရမည့် သံမဏိစိတ်ဓာတ်မျိုး၊ သတ္တိမျိုး လုံးဝ မရှိပေ။

သို့သော် ချူဟန်မှာ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သူသည် အလောင်းပုံတောင်ကြီးများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်အထိ အသက်မည်မျှကို နုတ်ယူခဲ့ပြီးပြီလဲဆိုသည်ကို သူ့ကိုယ်သူပင် မမှတ်မိတော့ပေ။

"ဘာလုပ်မလို့လဲ ဟုတ်လား"

ချူဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် တစ်ဖက်က ကွေးတက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အနက်အရှိုင်းကို မခန့်မှန်းနိုင်သော အမှောင်ရောင်ခြည်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး ချန်ဇီဟောင်၏ ဘေးပတ်လည်ကို စက်ဝိုင်းပုံစံ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

တောက်... တောက်...

တိတ်ဆိတ်နေသော ထမင်းစားခန်းထဲတွင် ထိုခြေသံများသာ ရှင်းလင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ထိုအခြေအနေမှာ အသက်ရှူကျပ်မတတ် လေးလံသော လေထုကြီးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

ယခင်ကတည်းက အခြေအနေကို အကဲခတ်နေခဲ့သော ရှန်ကျိုတီမှာ ရုတ်တရက် ရင်ခုန်သံများ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လာတော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို သူမ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသည်။ သူမ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီလာသည်။ နှလုံးသားက ပါးစပ်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာတော့မည့်အလား အကြောက်တရားများ ပြန်လည်နိုးကြားလာတော့သည်။

တစ်ချိန်တုန်းက ချူဟန် ကျားချွန်းကျဲ့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့စဉ်ကလည်း အတိအကျ တူညီသော အခြေအနေမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ သေမင်းတမန် ဆင်းသက်လာသည့်အလား လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုနှင့် ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သော အငွေ့အသက်များပင် ဖြစ်သည်။

'ချူဟန်က ချန်ဇီဟောင်ကို သတ်ပစ်မလို့လား ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း အပြောခံလိုက်ရုံလေးနဲ့လေ'

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လော့ရှောင်ရှောင်က အံ့ဩဟန်ဖြင့် ရှန်ကျိုတီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျားချွန်းကျဲ သေဆုံးသွားသည့် အခိုက်အတန့်ကို မမြင်တွေ့ခဲ့ရသော သူမအနေဖြင့် ယခု ရှန်ကျိုတီ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေမှုကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ဘေးတွင်ရပ်နေသော ပိုင်ယွန့်အာမှာ ရုတ်တရက် ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ပြီး တိုင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှီကာ ကိစ္စရပ်၏ အဆုံးသတ်ကို စောင့်ကြည့်မည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လော့ရှောင်ရှောင်၏ အသံကြောင့် အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာသော ရှန်ကျိုတီက အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်ကာ ချူဟန်ကို တားဆီးရန် ပြင်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ယခု ဤနေရာတွင် ချန်ဇီဟောင်ကို သတ်ပစ်လိုက်ပါက ချန်ရှန်ကော်နှင့် လုံးဝ သေချာပေါက် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ဤစခန်းတွင်ဖြစ်စေ၊ ဤကပ်ဘေးကမ္ဘာကြီးတွင် ရှင်သန်ရပ်တည်ရန်အတွက်ဖြစ်စေ ထိုလုပ်ရပ်မှာ အလွန် မိုက်မဲလွန်းသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချူဟန်၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

အာရုံကြောများကို တိုက်စားနေသော ခြေသံများ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားရာ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ပြန်နေသော ချန်ဇီဟောင်မှာ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသည့်အလား သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။

"မင်း သိလား"

ချူဟန်က ချန်ဇီဟောင်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။ လမ်းဘေးမှ အလောင်းတစ်လောင်းကို ကြည့်နေသည့်အလား အေးစက်မှုများသာ ရှိနေသည်။ သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအသံ၏ နောက်ကွယ်တွင် မီးတောင်ပေါက်ကွဲတော့မည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက ချော်ရည်ပူများပမာ ဆူပွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို သောက်ယုတ်ကောင် လို့ ခေါ်ခဲ့တဲ့သူတိုင်းကို... တစ်ယောက်မကျန် ငရဲပြည်ကို ပို့ပေးခဲ့တယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်။ သံပုဆိန်ကြီးကို ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

ဝုန်း...

ပေါက်ကွဲသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီးက ခန်းမထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ခုတ်ချလိုက်သော ဧရာမ သံပုဆိန်ကြီးက ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

အရှည် တစ်မီတာခန့်၊ အနက် မီတာဝက်ခန့်ရှိသော ဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။ အေးစက်သော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသည့် ပုဆိန်သွားမှာ ချန်ဇီဟောင်၏ ခြေရင်းရှိ ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေသည်။ သူ၏ ခြေဖျားနှင့် မီလီမီတာ အနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးသည်။ သူသည် ထိုသံမဏိသွားမှ ထုတ်လွှတ်နေသော အအေးဓာတ်နှင့် ကြမ်းတမ်းမာကျောသော ဖိအားများကို အရေပြားမှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ကွဲကြေသွားသော အပိုင်းအစများနှင့် ဖုန်မှုန့်များက လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားပြီး မီးခိုးရောင် သဲဖုန်များက အထက်သို့ လိပ်တက်သွားသည်။ ကွန်ကရစ် အစအနများ လေထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေသော ချန်ဇီဟောင်၏ မျက်နှာနှင့် ပခုံးများပေါ်သို့ တဖြောက်ဖြောက် ကျဆင်းလာသည်။

"မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်ထားတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါ"

ချူဟန်က ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စိုက်ဝင်နေသော သံပုဆိန်ကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။ မည်သည့် အားစိုက်ထုတ်မှုမျှ မခံစားရပေ။ မီးဖိုချောင်သုံး ဓားဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးဖြတ်နေသကဲ့သို့ အလွန် လွယ်ကူချောမွေ့လှသော လှုပ်ရှားမှုပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ချူဟန် ထမင်းစားခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ လမ်းလျှောက်သွားစဉ် ချန်ရှန်ကော်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်သွားခဲ့သည်။

'အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ သစ္စာရှိမှုက ရာခိုင်နှုန်း ၅၀ ရှိနေပေမဲ့ ညီဖြစ်သူက ဒီလောက်တောင် အမှိုက်ကျနေတာလား'

ထမင်းစားခန်းတစ်ခုလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ချူဟန် ပျောက်ကွယ်သွားသည့်တိုင်အောင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မလှုပ်ရှားရဲကြပ။ အားလုံးက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်သော ဧရာမ အက်ကြောင်းကြီးကိုသာ ကြောင်အမ်းအမ်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင် ဖြစ်သည်။ မြေကြီးလည်း မဟုတ်သလို တို့ဟူးတုံးလည်း မဟုတ်ချေ။ ထိုပုဆိန်ကြီးက သံမဏိကို ရွှံ့များပမာ ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ဘူး၊ မှားနေတယ်။

ထိုပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းခဲ့သော အမျိုးသားက ပုံမှန်မဟုတ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှန်ကော်၏ နှာခေါင်းဖျားမှ ချွေးစေးတစ်ပေါက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တောက်ခနဲ ကျဆင်းသွားသည်။ ထိုအရာက သေချာပေါက် လူသားတစ်ယောက် ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်းရှိသော ခွန်အားနှင့် အရှိန်အဟုန် မဟုတ်ပေ။

ယဲ့ချန်မှာ မျက်မှန် စောင်းသွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိဘဲ အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြမ်းပြင်ကိုသာ အဆက်မပြတ် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

ယခုလေးတင် ချူဟန်သည် ထိုပုဆိန်ကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်း ဖြင့် ခုတ်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ယခုအချိန်အထိ ချူဟန် ဇွန်ဘီများကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် လှည့်ကြည့်လာသော မြင်ကွင်းကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ရာနှင့်ချီသော ဇွန်ဘီများက သူ၏ ပုဆိန်အောက်တွင် မည်သို့ ကျဆုံးသွားခဲ့သည်ဟူသော လုပ်ငန်းစဉ်ကို မျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း မရှိပေ။

ယခုအခါ ထိုခုတ်ချက်တစ်ခုကို မိမိတို့၏ မျက်စိဖြင့် သေချာစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏အပေါ် ထားရှိသော ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများက အဆုံးအစမရှိ ကြီးထွားလာတော့သည်။ သူတို့သည် စစ်မှန်သော သေမင်း၏ အငွေ့အသက် ကို ခံစားသိရှိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဤစခန်းသို့... ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။