အခန်း ၆၉

အပိုင်း (၆၉) ဇွန်ဘီလှိုင်းလုံးကြီး လာနေပြီ

"အား... အား... အား"

ချန်ဇီဟောင်မှာ ကြက်သီးမွေးညင်းထသွားပြီး ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားတော့သည်။ သူ၏ ပေါင်ကြားမှ အပုပ်နံ့ထွက်နေသော အဝါရောင်အရည်များ စီးကျလာပြီး ဘောင်းဘီတစ်ဝိုက်တွင် စိုရွှဲသွားသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် လွင့်စင်လာသော ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော ချွေးစေးများ ရောနှောကာ အလွန် ကြည့်ရဆိုးနေတော့သည်။

လေထုကို ခွဲလိုက်သော ပုဆိန်အသွားက သူ့ကို တိုက်ရိုက် မထိခိုက်စေခဲ့သော်လည်း လေဖိအားက မျက်နှာအရေပြားကို ခွာချခံရမတတ် နာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ပုဆိန်သွားက သူ၏ ခြေရင်းသို့ စိုက်ဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နေပါဦး...

"ငါ့ခြေထောက် ငါ့ခြေချောင်းတွေ"

ချန်ဇီဟောင်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်ကို အလုအယက် ကိုင်တွယ်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူ၏ လည်မျိုက လှုပ်ရှားသွားပြီး သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ မီးသီးကြီးများပမာ ပြူးထွက်လာတော့သည်။

ချန်ရှန်ကော်သည် ကပျာကယာ ပြေးလာသော်လည်း ညီဖြစ်သူ၏ ခြေရင်းသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်နှင့် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ချန်ဇီဟောင်၏ ဖိနပ်မှာ ချုပ်ရိုးများ အားလုံး ပြုတ်ထွက်ကာ ကွဲအက်နေသော်လည်း အတွင်းမှ ခြေချောင်းများမှာ ခြစ်ရာတစ်ခုပင် မရခဲ့ပေ။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ ထပ်မံ ထိတ်လန့်သွားကြပြန်သည်။

ဘယ်လောက်တောင် တိကျတဲ့ ခွန်အားထိန်းချုပ်မှုမျိုးလဲ။

လူအုပ်နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော တွမ်းမင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည်။ သူသည် အတိတ်က ဆင်းရဲနွမ်းပါးခဲ့သော လူငယ်လေး မဟုတ်တော့ပေ။

အေးစက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်။ ယခင်က တွယ်တာခဲ့သောအရာများကို နည်းနည်းလေးမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားစရာမလိုဘဲနှင့်ပင် မရေမတွက်နိုင်သော လူများက သူ့ကို ကိုးကွယ်ယုံကြည်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျိုတီ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ချူဟန် ပြောခဲ့သော ငါ့ကို သောက်ယုတ်ကောင်လို့ ခေါ်ခဲ့တဲ့သူတိုင်းကို တစ်ယောက်မကျန် ငရဲပြည်ကို ပို့ပေးခဲ့တယ် ဟူသော စကားတစ်ခွန်းက သူမ၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့သည်။

'ဒီအမျိုးသားက... ဘယ်လို ငရဲမျိုးကိုများ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာလဲ'

ချန်ရှောက်ရယ်နှင့် လော့ရှောင်ရှောင်မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားကြသဖြင့် အချင်းချင်း ဖက်ကာ ငိုတော့မလိုပင် ဖြစ်နေကြသည်။

'ဘုရားရေ ကိုကိုချူဟန် တကယ် ဒေါသထွက်သွားတဲ့ပုံက အရမ်းမိုက်တာပဲ'

ပိုင်ယွန့်အာ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က ကြက်သီးထဖွယ် ကွေးတက်သွားပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူမက မှင်သက်နေကြသော လူများကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တစ္ဆေတစ်ကောင်ပမာ ခြေသံမကြားစေဘဲ လှည့်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရှန်ကျိုတီ၊ လော့ရှောင်ရှောင်နှင့် ချန်ရှောက်ရယ် သုံးဦးလည်း အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သူမနောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ထမင်းစားခန်းထဲတွင် တစ်ဖန် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော အစားအစာများကို ဆက်တိုက် သယ်ယူလာကြသည်။

သို့သော် ယခင်ကနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားသော လေထုတစ်ခုက လွှမ်းမိုးနေသည်။ လူများ၏ ရင်ထဲမှ ချန်ဇီဟောင်အပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်မှာ တိတ်တဆိတ် လှောင်ပြောင်လိုစိတ်များသာ ဖြစ်သည်။

လူဆိုးကို လူဆိုးချင်းသာ နှိမ်နင်းနိုင်ပေသည်။

အစ်ကိုအရင်းဖြစ်သူ ချန်ရှန်ကော်ကပင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ စခန်းထဲတွင် ထင်ရာစိုင်းနေသော လူတစ်ယောက်၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်သည့် အလျှော့ပေးမှုမျိုးမှ မလုပ်တတ်သော အစစ်အမှန် မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာခဲ့ပြီ။ ရှေ့ဆက်မယ့် နေ့ရက်တွေကတော့ တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းတော့မှာပဲ။

"အားလုံးပဲ အရင်စားနှင့်ကြပါ။ ငါက ချူဟန်တို့ဆီကို အစားအစာ သွားပို့လိုက်ဦးမယ်"

ချန်ရှန်ကော်က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ကြောက်လန့်ကာ ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျနေသော ညီအရင်းဖြစ်သူကို လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ချူဟန်တို့ရှိရာသို့ သွားရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်"

ယဲ့ချန်က မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။ အမှန်တရားကို တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ယခုအချိန်၌ ကျန်ခဲ့ပြီး ချန်ဇီဟောင်ကို နှစ်သိမ့်ပေးသင့်ကြောင်း သူ သိသော်လည်း အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဤနေရာတွင် ဆက်နေချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။

"ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်"

ယွဲ့ဇီက အသားတုံးကြီးတစ်တုံးကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ပါးစပ်ကို သုတ်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦး ဆက်တိုက် ထွက်ခွာသွားသော မြင်ကွင်းမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ချန်ဇီဟောင်၏ မာနကို ထပ်မံ၍ သေချာပေါက် နင်းခြေလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူက ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့လာပြီး ထွက်သွားသော သုံးဦး၏ ကျောပြင်ကို အုံ့မှိုင်းသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

'သတ်ပစ်မယ်... မင်းတို့ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်'

ထိုစဉ် ရုတ်တရက် လူရိပ်တစ်ခုက ချန်ဇီဟောင်၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ငါ့မှာ အကြံဉာဏ်တစ်ခု ရှိတယ်"

... အတော်လေး ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်သံပင်။

ဖယောင်းတိုင်မီး လင်းလက်နေသော မှောင်မိုက်သည့် အခန်းငယ်တစ်ခုထဲတွင်။

ချန်ရှောက်ရယ်နှင့် လော့ရှောင်ရှောင်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ကုန်တင်ကားပေါ်မှ သယ်လာသော သူတို့ဝေစုဖြစ်သည့် ကြက်ခြေထောက်များကို ကိုက်ဖြတ် စားသောက်နေကြသည်။

လော့ရှောင်ရှောင်၏ စားသောက်ပုံမှာ အလွန် ကြမ်းတမ်းလှသည်။ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်တိုင်း ထွေးထုတ်ပစ်ရာ သူမ၏ ပတ်လည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အရိုးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ ချန်ရှောက်ရယ်မှာ အလွန် ကပ်စေးနှဲပြီး အရိုးထဲမှ ခြင်ဆီကိုပင် စုပ်ယူစားသောက်နေတော့သည်။

ပိုင်ယွန့်အာက ပြတင်းပေါက်ကို မှီလျက် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းကာ အပြင်ဘက် ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုနေသည်။ သူမ၏ ဆံပင်အမည်းရောင် ရှည်လျားလျားများက မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်မှ သူမ၏ သွယ်လျသော ကျောပြင်ကောက်ကြောင်းလေးမှာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် နက်နဲသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။

ရှန်ကျိုတီသည် လက်ထဲမှ သစ်သီးလှီးဓားကို ချထားလိုက်ပြီး လော့ရှောင်ရှောင်၏ ရိုင်းစိုင်းသော စားသောက်ပုံကို ကြည့်နေရာမှ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချူဟန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အခွံနွှာပြီးခါစ ပန်းသီးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရှင် ဒီည ဘာမှ မစားရသေးဘူးမလား"

ပုဆိန်ကို သွေးနေသော ချူဟန်၏ လက်များ ရပ်တန့်သွားသည်။

ခေါင်းကို မော့ကာ ရှန်ကျိုတီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်မှ သူမ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှသည်။

ပန်းသီးကို လှမ်းယူရန် လက်ဆန့်တန်းလိုက်စဉ် သူမ၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော လက်ကလေးကို မတော်တဆ ထိမိသွားသည်။ ချူဟန်၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်များ တိုးဝှေ့လာသည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် ထိုမျှလောက် မာနကြီးသော မိန်းမက ညဘက်ရောက်သောအခါ ဘာဖြစ်လို့များ ဒီလောက် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။ ယခုအချိန်တွင် သူမထံမှ အစစ်အမှန် နူးညံ့ကြင်နာမှုများကို ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

ချူဟန်၏ အကြည့်များကြောင့် ရှန်ကျိုတီ၏ ပါးပြင်လေးမှာ နီရဲသွားတော့သည်။ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ရှက်သွေးဖြာနေ၏။

ချူဟန်က မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်ဖြင့် ရှန်ကျိုတီ၏ သစ္စာစောင့်သိမှု ကို စိတ်ထဲမှ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

'တောက်... ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိသေးတာလား'

ချူဟန်က အလျင်အမြန် ခေါင်းလွှဲလိုက်သည်။ ဤမိန်းမ၏ ရုတ်တရက် နူးညံ့ကြင်နာမှုများမှာ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်မည်ဟု သူ မှတ်ယူလိုက်တော့သည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်...

ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှန်ကျိုတီမှာ ချက်ချင်း လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ဆံပင်များကို နားနောက်သို့ သပ်တင်ကာ ခေါင်းလွှဲလျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

" ကျွန်မ သွားဖွင့်လိုက်မယ် "

လော့ရှောင်ရှောင်၏ ပါးစပ်ထဲမှ ကိုက်လက်စ ကြက်ခြေထောက်တစ်ခု ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူမက မျက်လုံးများကို ဝိုင်းစက်စွာ ပြူးထားလျက် စားသောက်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေသော ချန်ရှောက်ရယ်၏ ခါးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆတ်ခနဲ တွန်းလိုက်သည်။

"ဟေ့ ဟေ့ လူဝကြီး ဝတုတ်"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ချန်ရှောက်ရယ်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျနေသော ကြက်ခြေထောက်ကို မြင်သောအခါ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ အလကား ဖြုန်းတီးပစ်ပြန်ပြီ"

"အဲဒါတွေက အရေးမကြီးပါဘူး"

လော့ရှောင်ရှောင်၏ မျက်နှာလေးမှာ အတင်းအဖျင်း ပြောလိုသော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည်။

"ခုနက ရှန်ကျိုတီ မျက်နှာကြီး နီရဲသွားတာ တွေ့လိုက်လား"

"မင်း ရူးနေတာလား"

ချန်ရှောက်ရယ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"အဲဒါက ဖယောင်းတိုင်မီး အလင်းပြန်တာလေ"

လော့ရှောင်ရှောင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"ဒီ ဝက်ဝတုတ်ကတော့လေ။ တကယ်ကို အခြေအနေ မကြည့်တတ်တာပဲ"

"ညီလေး ချူဟန်"

စင်္ကြံလမ်းမှ ချန်ရှန်ကော်၏ အားရပါးရ ရယ်မောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းနောက်တွင် ယွဲ့ဇီနှင့် ယဲ့ချန်တို့၏ အသံများလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချူဟန်မှာ တစ်ခဏမျှ အံ့ဩသွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

"ခင်ဗျားတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"

သစ္စာစောင့်သိမှု ဆိုသည်မှာ တကယ်ကို အသုံးဝင်သော အရာတစ်ခုပင်။ ချန်ရှန်ကော်က ချူဟန်အပေါ် ထားရှိသော ခင်မင်ရင်းနှီးမှုမှာ အလွန် သိသာထင်ရှားလှသည်။ ယွဲ့ဇီနှင့် ယဲ့ချန်တို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုမှာ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းသို့ မရောက်သေးသော်လည်း ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေသရွေ့ တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအပေါ် လွှမ်းမိုးမှုရှိပြီး ရင်ထဲမှ လေးစားခင်မင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"အစားအသောက် လာပို့တာပါ။ မင်းတို့ ထမင်းစားခန်းထဲမှာ မရှိလို့"

ယွဲ့ဇီက အစားအစာများ ပါသော ဗန်းကို စားပွဲပေါ်တွင် ချလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ချူဟန်က ခပ်ဟဟ ပြုံးလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူးကွာ"

ချန်ရှန်ကော်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်သည်။

"ငါကသာ မင်းကို တောင်းပန်ရမှာပါ။ ငါ့ညီက... တကယ်ကို မိုက်မဲလွန်းတယ်"

"အဲဒီကိစ္စကို ထားလိုက်ပါတော့။ ကျွန်တော်လည်း နည်းနည်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်သွားတယ်"

ချူဟန်က စိတ်ထဲမပါဘဲ ပြောဆိုကာ ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘေးတွင်ရှိနေသော ရှန်ကျိုတီနှင့် ပိုင်ယွန့်အာတို့က အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်များဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ချူဟန်က သောက်ယုတ်ကောင် ဟူသော စကားလုံးအပေါ် မည်မျှ တုံ့ပြန်လွယ်သည်ကို သူမတို့ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ချူဟန်က ချန်ဇီဟောင်၏ လည်ပင်းကို ချက်ချင်း မဖြတ်ပစ်လိုက်ခြင်းကပင် အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။

သူ၏ နောက်ခံနှင့် အတိတ်ကြောင်းကို မသိသော်ငြား ထိုအချိန်က ချူဟန်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ မည်မျှ ပြင်းထန်သည်ကို သူမတို့ အရေပြားပေါ်မှပင် ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ချန်ရှန်ကော်က နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးတက်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အခုတော့ စခန်းက လုံးဝ လုံခြုံသွားပြီ။ ဘာမှ ပူစရာမလိုဘဲ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူလိုက်ပါ။ ဇွန်ဘီလှိုင်းလုံးကြီးကိုလည်း အကုန် ရှင်းပစ်လိုက်ပြီပဲဟာ"

ချန်ရှန်ကော်၏ ထိုစကားကြောင့် ချူဟန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသော အလင်းရောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူက အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်များဖြင့် ရှေ့ရှိ သုံးဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ယဲ့ချန်က ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားသည်။

"ဇွန်ဘီလှိုင်းလုံးကြီးက ရှင်းလင်းသွားတာ မဟုတ်သေးဘူး"

ချူဟန်က သူတို့သုံးယောက်ကို စူးစိုက်ကြည့်လျက် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဇွန်ဘီလှိုင်းလုံးကြီး လာနေပြီ"