အခန်း ၇၀

အပိုင်း (၇၀) အကြံအစည် ရှိသည်

"ဇွန်ဘီလှိုင်းလုံးကြီး ဟုတ်လား"

ချန်ရှန်ကော်၏ တစ်ကိုယ်လုံး အလိုအလျောက် တုန်ရီသွားပြီး မသိစိတ်မှပင် ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းပြောတဲ့ ဇွန်ဘီလှိုင်းလုံးကြီး ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

"အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် စုဝေးမိသွားတဲ့ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို ပြောတာပါ။ သူတို့က လူတွေအများကြီး စုဝေးနေတဲ့နေရာဆီကို မသိစိတ်ကနေ ဦးတည်ပြီး ရွေ့လျားလာတတ်ကြတယ်"

ရုတ်တရက် ရှန်ကျိုတီက ဝင်ပြောလိုက်ပြီး ချူဟန်ကိုယ်စား မေးခွန်းကို ဖြေကြားပေးလိုက်သည်။

သူမရှေ့တွင်ရှိနေသော သုံးဦးမှာ ချူဟန်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိမှု ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူမ မသိရှိပေ။ ဇွန်ဘီများတွင် လူတို့၏ ကိုယ်အပူချိန်ကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိသည် ဟူသော အချက်ကို အခြားသူများအား လွယ်လွယ်ကူကူ မသိစေချင်သောကြောင့်သာ ထိုသို့ ဝင်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်းမှာ ချူဟန်ကို ကာကွယ်ပေးလိုသော သူမ၏ မသိစိတ်မှ လုပ်ရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ဤမျှ အရေးကြီးသော အချက်အလက်များကို သူက မည်သို့သိရှိနေသနည်း ဆိုသည်ကို သူမ မသိသလို သိရန်လည်း မကြိုးစားတော့ချေ။

သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ယခင်က ထားရှိခဲ့သော သံသယများနှင့် တွက်ချက်မှုများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ချူဟန်၏ အကျိုးစီးပွားအတွက်သာ အာရုံစိုက်ကာ တွေးတောပေးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချူဟန်က သူမကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများစွာ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်အစစ်အမှန်ကိုတော့ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤမိန်းမမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး နားလည်ရခက်သည်ဟုသာ သတ်မှတ်လိုက်သည်။

"ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးတဲ့လား"

ချန်ရှန်ကော်တို့ သုံးဦးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

"ဘယ်... ဘယ်နေရာမှာလဲ"

ယွဲ့ဇီက တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး ကြောက်လန့်တကြား ခြောက်ကပ်ကပ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အဲဒီ ဇွန်ဘီလှိုင်းလုံးကြီး ဦးတည်လာတဲ့နေရာက... ဒီနေရာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ချူဟန်က မျက်လွှာကို အနည်းငယ် ချလိုက်သည်။

"အလွန်ဝမ်းနည်းစရာကောင်းပေမဲ့... မင်းပြောသလိုပဲ"

ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့် အခန်းထဲတွင် သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုပမာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ရှန်းကော်စခန်း တည်ရှိနေသော နေရာမှာ တကယ်တော့ အလွန် အန္တရာယ်များသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

မူလက ဤနေရာကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ကျယ်ဝန်းလှသော ပန်းခြံကြီးတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အလတ်စား လူနေရပ်ကွက်တိုင်းတွင် ဤမျှကျယ်ဝန်းသော စိမ်းလန်းသည့် ဧရိယာမျိုး ရှိနေတတ်သည် မဟုတ်ပေ။ သစ်ပင်များကို ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းလိုက်ပါက စိုက်ပျိုးရေးမြေအဖြစ် တိုက်ရိုက် အသုံးပြုနိုင်သည်ဟူသော အားသာချက် ရှိနေသည်။

ထို့အပြင် ဤနေရာမှာ ကပ်ဘေးမတိုင်မီကတည်းက သူတို့ နေသားကျခဲ့သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤမျှလောက် အခြေအနေကောင်းသော နေရာကို စွန့်ခွာကာ တောထဲတောင်ထဲတွင် တဲထိုးပြီး နေထိုင်ရမည့် ကိစ္စမျိုးကို မည်သူကမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဇွန်ဘီလှိုင်းလုံးကြီးသာ ပေါ်ပေါက်လာပါက ထိုနေရာ၏ အန္တရာယ်ရှိမှုမှာ စိတ်ကူးနှင့်ပင် မှန်းဆ၍မရနိုင်ပေ။

ရှေ့တွင်ရှိနေသော ကျယ်ဝန်းလှသည့် ကွင်းပြင်ကြီးမှာ တိုက်ခိုက်ရန် လွယ်ကူပြီး ကာကွယ်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့် အလွန် ကြီးမားလှသည့် အားနည်းချက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည်။

ယဲ့ချန်က မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး တိုးညင်းအေးစက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အရေအတွက် ဘယ်လောက်လောက် ရှိမလဲ"

သူတို့ထဲမှ မည်သူကမျှ ချူဟန်၏ စကားကို သံသယမဝင်ကြပေ။ ထို့ထက်ပို၍ မည်သို့ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရမည်ကိုသာ အလျင်အမြန် စဉ်းစားနေကြသည်။

"ငါးထောင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်သောင်းလား"

ချူဟန်က တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အနီးကပ် သွားကြည့်ခဲ့တာ မဟုတ်တော့ တိကျတဲ့ အရေအတွက်ကိုတော့ မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထက် ပိုများတာကတော့ သေချာတယ်"

အဲဒီထက် ပိုများတယ်... ဟုတ်လား

ထိုစကားလုံးများက အခန်းထဲရှိ လူများ၏ နှလုံးသားကို ဆုပ်ကိုင်လှုပ်ရမ်းလိုက်သည်။ ထောင်ဂဏန်း၊ ဒါမှမဟုတ် သောင်းဂဏန်းကျော်တဲ့ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးတဲ့လား။

ဤစခန်းတွင် လူဦးရေ တစ်ထောင်ခန့်သာ ရှိသည်။ ထို့အပြင် တစ်ဝက်ခန့်မှာ အဘိုးအိုများ၊ မိန်းမများနှင့် ကလေးငယ်များသာ ဖြစ်သည်။ လက်နက်ကိုင်ကာ ဇွန်ဘီများကို တိုက်ခိုက်ရဲသော သတ္တိရှိသူများမှာ လက်တစ်ဆုပ်စာမျှသာ ရှိသည်။

အဆိုးဆုံးမှာ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်တွင် ကန့်သတ်ချက် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက ချူဟန်ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်နေကြသည် မဟုတ်ပေ။ တစ်ယောက်တည်းက ဇွန်ဘီသုံးကောင်ကို တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဆိုင်နိုင်လျှင်ပင် အလွန် ထူးချွန်သော တိုက်ခိုက်ရေးသမားအဖြစ် သတ်မှတ်၍ ရနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့တွင် ရှိနေသော သေနတ်နှင့် ကျည်ဆန်များ အားလုံးကို စုစည်းလိုက်လျှင်ပင် ဤမျှလောက် များပြားလှသော ဇွန်ဘီများကို အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်နိုင်ရန်ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။

ထွက်ပြေးစရာ လမ်းလည်း မရှိတော့ပေ။ သေမည့်အချိန်ကို စောင့်နေရုံသာ။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာ"

ယွဲ့ဇီက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါတော့ မယုံနိုင်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေနိုင်မှာလဲ။ ငါတို့ အပြင်ထွက်တုန်းကတောင် ဇွန်ဘီအကောင်တစ်ရာလောက် တွေ့ရင် အတော်လေး များနေပြီလို့ ထင်ခဲ့တာလေ"

ချူဟန်က စကားအများကြီး မပြောတော့ဘဲ အချက်အလက်တစ်ခုကိုသာ ပြောပြလိုက်သည်။

" လူတွေကနေ ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ခြေက ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ထုံမြို့ရဲ့ လူဦးရေ စုစုပေါင်းက သုံးသန်းလေ"

ယွဲ့ဇီ၏ အော်ဟစ်သံများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

ချူဟန် လိမ်ပြောနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားသည်။ ဤမျှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ဖွယ် ကိန်းဂဏန်းများအရ သောင်းဂဏန်းရှိသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ အလွန် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"ရွှေ့ပြောင်းရမယ်"

ချန်ရှန်ကော်၏ နဖူးတွင် ချွေးပေါက်များ သီးလာသည်။

"အခုချက်ချင်း လူအားလုံးကို ဒီကနေ ရွှေ့ပြောင်းခိုင်းရမယ်"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ယဲ့ချန်မှာလည်း နဖူးတွင် ချွေးများ ပြန်နေပြီး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ ပုံမှန် မြင်တွေ့ရလေ့ရှိသော တည်ငြိမ်မှုများ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ပူလောင်နေသော သံပြားပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ပမာ အခန်းထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေတော့သည်။

"စခန်းက လူအများစုကို ငါတို့က အစောပိုင်းကတည်းက ကယ်တင်လာခဲ့တာ။ သူတို့တွေက ဇွန်ဘီတွေနဲ့ သေသေချာချာ တိုက်ခိုက်ဖူးတာ မဟုတ်ဘူး။ ဇွန်ဘီလှိုင်းလုံးကြီးဆိုတဲ့ အယူအဆကိုတောင် နားလည်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒီက နေထိုင်မှုဘဝက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုကောင်းလာပြီး လူတိုင်းကလည်း ဒါကို ကျေနပ်နေကြတယ်။ အားလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့ နားချဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ"

"ပြောဖို့မေ့နေတဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်"

သူမက ချူဟန်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချန်ရှန်ကော်တို့ သုံးယောက်ကို ရေခဲရေဖြင့် ပက်လိုက်သကဲ့သို့ အေးခဲသွားစေမည့် စကားကို ဆိုလိုက်သည်။ ထိုစကားများက သူတို့၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို အရိုးထဲထိတိုင် အေးခဲသွားစေသည်။

"ရွှေ့ပြောင်းရင်တောင် အလကားပဲ။ ဇွန်ဘီတွေမှာ သဘာဝ အာရုံခံနိုင်စွမ်း တစ်မျိုး ရှိတယ်။ သူတို့က လူတွေ အများကြီး စုဝေးနေတဲ့နေရာကို အလိုအလျောက် သွားတတ်ကြတယ်။

ပြီးတော့ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးက ကြီးမားလေလေ အဲဒီ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကလည်း အကန့်အသတ်မရှိ ပိုအားကောင်းလာလေလေပဲ။ ဘယ်ကိုပဲပြေးပြေး ရလဒ်က အတူတူပဲ"

စကားအဆုံးတွင် ပိုင်ယွန့်အာက ချူဟန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပေါ်လာသော အပြုံးမှာ မြင်တွေ့ရသူများ၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် လှုပ်ခတ်သွားစေနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှသည်။

ချူဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

‘ ငါ့မှတ်ဉာဏ်သာ မှန်မယ်ဆိုရင် ဒီအချိန်တုန်းက ပိုင်ယွန့်အာက ဇွန်ဘီတွေမှာ အပူချိန် အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိတယ်ဆိုတာကို မသိသေးပါဘူး ’

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

ယွဲ့ဇီက ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေသည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ချူဟန်ကို အားကိုးတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ခုနက မင်းပြောတော့ အနီးကပ် သွားကြည့်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆို။ ဒါဆို အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီအုပ်ကြီးကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ခဲ့ရလို့ပေါ့။ ဟုတ်တယ်မလား။ အဲဒီကောင်တွေ... အဲဒီ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အလောင်းကောင်တွေက ဘယ်မှာလဲ။ ဘယ်လောက်ကြာရင် ရောက်လာမှာလဲ။ ဇွန်ဘီလှိုင်းလုံးကြီးက ဒီကိုရောက်လာဖို့ အချိန်ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ"

ယွဲ့ဇီ၏ စကားများကြောင့် ချူဟန်၏ အတွေးများ လက်တွေ့ဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ပိုင်ယွန့်အာထံမှ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ချန်ရှန်ကော်တို့ သုံးဦးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"နောက်ထပ် နှစ်ရက်ပဲ လိုတော့တယ်။ အခု သူတို့က တံတားဟိုဘက်ကမ်းမှာ... ဒီမြို့ရဲ့ ထွက်ပေါက် ကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားပြီ"

ပထမစကားနှစ်ခွန်းက သူတို့ကို အကြောက်တရား ပေးခဲ့မည်ဆိုပါက နောက်ဆုံးစကားဖြစ်သော မြို့ထွက်ပေါက်ကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားပြီ ဆိုသည့် စကားက သူတို့ကို အကြွင်းမဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ တွန်းချလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထွက်ပြေးစရာ လမ်းစ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

"မင်းမှာ... နည်းလမ်း တစ်ခုခုများ ရှိလား"

ရုတ်တရက် ချန်ရှန်ကော်က ချူဟန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ဤမျှလောက် အသက်အန္တရာယ် ကြုံတွေ့နေရသော အခြေအနေမျိုးတွင် ဘာဖြစ်လို့များ ချူဟန်ကို ထိုသို့ မေးလိုက်မိသနည်းဆိုသည်ကို သူ့ကိုယ်သူပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သာမန်အားဖြင့် တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ချူဟန်က အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ခွန်အား အနည်းငယ် ပိုကောင်းရုံမျှသာ ရှိသည်။ ဤမျှလောက် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ဖွယ်ကောင်းသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးရှေ့တွင် အင်အားချင်း မမျှတသော အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မည့် နည်းလမ်းမျိုး သူ၏လက်ထဲတွင် ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။

ယဲ့ချန်က မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ထိုင်ကာ ဖဲကစားနေကြသော ချန်ရှောက်ရယ်နှင့် လော့ရှောင်ရှောင်တို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအစားအသောက်ကြူးသူ နှစ်ဦးမှာ ဗိုက်ဝသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နီးကပ်လာသော အန္တရာယ်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့သည့်ပုံ ပေါ်သည်။ သူတို့ကပဲ သွေးအေးလွန်းတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အရှုံးပေးလိုက်တာများလား။

"တစ်ခုခု စီစဉ်ထားတာ ရှိလား"

ချန်ရှန်ကော်က လေသံကို မြှင့်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မေးလိုက်သည်။ ချန်ရှန်ကော်၏ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အလေးအနက် မေးမြန်းမှုကြောင့် အခန်းထဲရှိ လူအားလုံး၏ အကြည့်များက ချူဟန်ထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ယွဲ့ဇီနှင့် ယဲ့ချန်တို့လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းမော့လာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိနေသော်လည်း အများစုမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများကသာ နေရာယူထားသည်။ သူတို့သည် ချူဟန်၏ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေရင်း သေဆုံးရမည်ကိုပင် လက်ခံရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ရှိတယ်"

ချူဟန်၏ အသံမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။

"အင်းလေ၊ မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာပဲဆိုတော့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့... ဟင်... ဘာ... ဘာပြောလိုက်တယ်"

ယွဲ့ဇီ၏ စကားများ လမ်းခုလတ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

“ငါ နားကြားမှားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ချူဟန်က တကယ်ပဲ ရှိတယ် လို့ ပြောလိုက်တာလား”

အကြံအစည် ရှိတယ်... ဟုတ်လား။

ယဲ့ချန်၏ မျက်မှန်မှာ ပြုတ်ကျသွားသည်။ မျက်နှာကြွက်သားများ အကြိမ်ကြိမ် လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မျက်မှန်ကိုပင် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ချန်ရှန်ကော်က ချူဟန်၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို အားရပါးရ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အသံများပင် တုန်ရီနေတော့သည်။

"နည်းလမ်း ရှိတယ်ဟုတ်လား။ တကယ်ပဲ အစီအစဉ် ရှိနေတာလား။ ဘယ်လိုနည်းလမ်းလဲ၊ မြန်မြန် ပြောပြပါဦး။ ငါတို့ လုပ်နိုင်တာဆိုရင် ဘာမဆို အခုချက်ချင်း လုပ်ပါ့မယ်"

ချူဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ရုတ်တရက် ကွေးတက်သွားသည်။

ယခု ပေါ်ပေါက်လာမည့် ဇွန်ဘီလှိုင်းလုံးကြီးမှာ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤနေရာရှိ လူအားလုံးကို သေဆုံးစေနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော အတိုင်းအတာ ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့တွင် မည်သည့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမှ မရှိသလို အတွေ့အကြုံလည်း လုံးဝ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝက သူတို့အားလုံး ဤကဲ့သို့ပင် အကုန်အစင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ဇွန်ဘီများကို အထင်သေးလွန်းခြင်းနှင့် အသိပညာ ဗဟုသုတ နည်းပါးခြင်းတို့ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုတော့ မတူတော့ပေ။

အခု... ငါ ဒီနေရာမှာ ရှိနေပြီလေ...