အခန်း ၇၄

အခန်း (၇၄) သူ့မှာ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့ အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေနိုင်ရတာလဲ

ဝိုင်းအော်ဆဲဆိုနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ချန်ရှန်ကော် ရင်ထဲ၌ ပြင်းထန်သော ခွန်အားမဲ့မှုကို ခံစားနေရသည်။ မိမိနှင့် ချူဟန်တို့မှာ အသက်နှင့်လဲ၍ ဇွန်ဘီလှိုင်းကြီးကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် အသည်းအသန် ကြံဆနေကြသော်လည်း ပြန်လည်ရရှိလာသည်မှာ နားလည်ပေးမှု မဟုတ်ဘဲ မကျေနပ်မှုများနှင့် အပြစ်တင်သံများသာ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် လက်ရှိအချိန်တွင် သူ ရှင်းပြရန် အခွင့်မသာသေးချေ။

ချူဟန်က ဇွန်ဘီလှိုင်းကြီး လာတော့မည်ကို ဘယ်လိုလုပ် သိသနည်း။ ဤမျှလောက် များပြားလှသော စမတ်ဖုန်းများနှင့် ကွန်ပျူတာ အပျက်အစီးများကရော ဘာအသုံးကျမည်နည်း။

ချန်ရှန်ကော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာတစ်ခုမျှ မသိရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့် သူစိမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်သော ချူဟန်ကို ဤမျှလောက်အထိ မျက်ကန်းယုံကြည်နေမိသည်ကို မိမိကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်ရသည်။ ထို့ပြင် ညီအရင်းဖြစ်သူ ချန်ဇီဟောင်ကလည်း ချူဟန်အပေါ် ထားရှိသော ရန်လိုမှုများကို အတိအလင်း ပြသနေသည် မဟုတ်ပါလော။

ချန်ရှန်ကော် စိတ်ဆင်းရဲစွာဖြင့် နှုတ်ဆိတ်သွားသောအခါ လူအုပ်ကြီး၏ အရှိန်အဟုန်က ပိုမို ပြင်းထန်လာတော့သည်။

"ဒီအမှိုက်တွေကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကြစမ်း။ ငါတို့လိုချင်တာ စားစရာတွေကွ" "ချူဟန်ဆိုတဲ့ကောင်က တကယ်ကို ကလိမ်ကကျစ်ပဲ"

"အဲ့ဒီလိုကောင်မျိုးကို စခန်းထဲ မခေါ်သွင်းခဲ့သင့်ဘူး။ အရာအားလုံး ပျက်စီးတော့မှာပဲ"

"တော်ကြစမ်း..."

ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပုံမှန်အချိန်တွင် စကားနည်းတတ်သော ယဲ့ချန်သည် လွန်စွာ ဒေါသထွက်နေသည့်အလား ခါးကြားမှ သေနတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

ဒိုင်း...

ခြောက်သွေ့သော သေနတ်သံကြီး ဟိန်းထွက်သွားသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ လန့်ဖျပ်သွားကြကာ ထိုနေရာ၌ပင် ဝပ်စင်းသွားကြသဖြင့် ဆူညံသံများ ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

"မသေချင်ရင် စကားများမနေနဲ့။ လက်ကိုပဲ လှုပ်ရှားကြစမ်း"

ယဲ့ချန်က အသံသြသြဖြင့် ရူးသွပ်လုမတတ် မျက်နှာအမူအရာနှင့် ဟောက်လိုက်တော့သည်။

"ဇွန်ဘီကျတော့ ကြောက်တယ်၊ ထမင်းကျတော့ အဝစားချင်တယ်၊ အပြင်ထွက်ဖို့ သတ္တိလည်းမရှိဘဲ ပါးစပ်ကတော့ ရှေ့ဆုံးကပဲ။ နောက်ထပ် ငါ့ဒေါသကို လာဆွရင်တော့ အညှာအတာမရှိ ပစ်သတ်မယ်"

လူအုပ်ကြီးမှာ ပျာပျာသလဲဖြင့် အလုပ်ပြန်လုပ်ကြသော်လည်း အားလုံး၏ ကျောပြင်တွင် နက်ရှိုင်းသော မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ တိုးတိတ်စွာ ဆဲဆိုနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ငါ အစ်ကိုကြီး လို့ ခေါ်တာ ဒါနောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ"

ချန်ဇီဟောင်က ချန်ရှန်ကော်၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟို ဦးနှောက်မရှိတဲ့ ချူဟန်ဆိုတဲ့ကောင်က ဒီအမှိုက်တွေကို ဘယ်လိုသုံးမလဲဆိုတာ အကောင်းဆုံး နေရာကနေ စောင့်ကြည့်ပေးမယ်။ နောင်တမရစေနဲ့ဦးပေါ့"

သူက စကားကို ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောဆိုပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ လမ်းတွင် ယဲ့ချန်နှင့် ဖြတ်အသွား၌ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် ဒေါသတကြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်ရှန်ကော်နှင့် ယဲ့ချန်တို့မှာ ထွက်ခွာသွားသော ချန်ဇီဟောင်၏ ကျောပြင်ကို ခါးသီးသော မျက်နှာများဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေနိုင်ကြတော့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပဲနော်"

ချန်ရှန်ကော်က အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည့်အလား ယဲ့ချန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ မူလက မိမိကိုယ်တိုင် ပြောရမည့် စကားဖြစ်သော်လည်း ညီဖြစ်သူအပေါ် သံယောဇဉ်နှင့် တွေဝေမှုများကြောင့် ပြဿနာအကြီးအကျယ် တက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။

"ထားလိုက်ပါ"

ယဲ့ချန်က သေနတ်ကို ခါးကြားသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ရင်း ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်သွားပြန်သည်။ "တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ အမှားခံရမှာပဲလေ "

"ဟား..."

ချန်ရှန်ကော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်လျက် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအမှာကို ပြင်ဖို့ အချိန်ရပါဦးမလား"

"အပြင်ဘက် အခြေအနေကရော"

ယဲ့ချန်က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"ဇွန်ဘီတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီ"

ချန်ရှန်ကော်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော တုန်လှုပ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားကာ လက်ချောင်းများလည်း မသိမသာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

"ချူဟန် ပြောတာ အမှန်ပဲ။ တံတားရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီး စုပြုံနေတယ်။ ငါ့မျက်စိနဲ့ သေသေချာချာ မြင်ခဲ့ရတာ... အကောင်အရေအတွက်က မနည်းဘူး"

ယဲ့ချန် အသက်ရှူရပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားကာ မသိမသာ ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာမှာ မြေကြီးများ တူးဆွခံထားရသော ပန်းခြံဟောင်းကြီး ဖြစ်ပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် မြေပြင်အနေအထားကို စစ်ဆေးနေသော ချူဟန်၏ ပုံရိပ်မှာ တံလျှပ်ကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒီလူက ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ"

ထိုညသည် ပုံမှန်ထက် ပိုမို ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းလှသည်။ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေတတ်သော စခန်းအတွင်း၌ တစ်ညလုံး သေနတ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ကြောက်ရွံ့မှုများက အဆောက်အအုံကို လွှမ်းမိုးထားသဖြင့် နေထိုင်သူများမှာ တစ်ရေးမှ မအိပ်ရဘဲ ကလေးငယ်များ၏ ထိတ်လန့်ငိုကြွေးသံများက အမှောင်ထုထဲတွင် ပျော်ဝင်နေတော့သည်။

မနက်လင်း၍ အာရုဏ်တက်လာသောအခါ ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ သွေးရောင်မီးခိုးမြူများ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မနက်စောစော အပြင်ထွက်လာကြသော နေထိုင်သူများသည် ရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် ဝိညာဉ်လွင့်ထွက်သွားမတတ် မှင်သက်သွားကြတော့သည်။

ထိုနေရာတွင် တောင်လိုပုံနေသည်မှာ ဇွန်ဘီအလောင်းကြီးများပင်။ မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးမည်းများနှင့် ပုပ်ပွနေသော အသားစများက မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေသဖြင့် ခြေရင်းတစ်ခုလုံး ညစ်ပေနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မရှင်းလင်းရသေးသော ခြေလက်များနှင့် အဆစ်အပိုင်းအစများမှာလည်း နေရာအနှံ့ ပျက်စီးကျန်ရစ်နေသည်။

ပြင်းထန်လှသော အပုပ်နံ့များက စခန်း၏ အတွင်းအပြင်သို့ လှိုင်လှိုင်ထွက်နေစဉ် ညစောင့်တာဝန်ကျသူ အချို့မှာ အလောင်းများကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုပုံ၍ မီးရှို့ရန်အတွက် ငြိမ်သက်စွာ သယ်ဆောင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

"မနေ့ညက ဒီနေရာ အတိုက်ခိုက်ခံရတာလား"

"ဇွန်ဘီတွေ အများကြီးပဲ... အကောင်တစ်ရာကျော် ရှိတယ်"

"မဖြစ်နိုင်တာ... ထိုမကောင်းဆိုးဝါးတွေက ငါတို့အိမ်အထိ ရောက်လာကြပြီလား"

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာတွေဖြစ်လာဦးမှာလဲ"

ထိတ်လန့်ချောက်ချားမှုများက တစ်ခဏချင်း၌ပင် ရှန်းကော်စခန်းတစ်ခုလုံးသို့ ကူးစက်သွားတော့သည်။ ယခင်က လုံခြုံသော တံတိုင်းနောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသော နေထိုင်သူများသည် လက်တွေ့ကျလှသော သေမင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသဖြင့် လူအိုများနှင့် မိန်းမအများစုမှာ ခြေမခိုင်တော့ဘဲ အပြင်သို့ တစ်လှမ်းမျှ မထွက်ရဲကြတော့ချေ။

ချန်ရှန်ကော်သည် ချူဟန်၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ ဖော်ပြရခက်သော ရှုပ်ထွေးသည့် မျက်နှာဖြင့် ကွင်းပြင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူက တစ်ဖက်တွင် ပုံနေသော အလောင်းပုံကြီးကို ကြည့်ကာ လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

"ထိခိုက်မှုကရော"

"ဆိုးရွားတယ်"

ယဲ့ချန်၏ အသံမှာ လေးလံနေသည်။

"တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ မရှိကြတဲ့ သာမန်လူတွေလေ။ မနေ့ညက ညစောင့်အဖွဲ့ရဲ့ ထက်ဝက်နီးပါး အသက်ပေးလိုက်ရတယ်"

ချန်ရှန်ကော် စိတ်ဆင်းရဲစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။

"လောလောဆယ် ဒီအမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်။ နေထိုင်သူတွေကို ထိတ်လန့်အောင် မလုပ်နဲ့"

"နားလည်ပါပြီ"

ယဲ့ချန်က လျှောက်ရင်း စကားဆက်ပြောသည်။

"ဒါနဲ့... ချူဟန်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကရော"

ချန်ရှန်ကော်က ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ကာ ထူးဆန်းသော မျက်နှာဖြင့် ရင်ဘတ်ထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ချူဟန်က ကားတွေကို ဒီပုံစံအတိုင်း စီခိုင်းထားတယ်။ အချိန်က လုံးဝ မရှိတော့ဘူးတဲ့"

ယဲ့ချန်က မျဉ်းများဆွဲထားသော ထိုမြေပုံကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ မျက်မှန်နောက်ကွယ်မှ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြင်းထန်သော ဝေခွဲမရဖြစ်ခြင်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"သူ တကယ် ပြောတာလား။ ဇွန်ဘီတွေက ဒီဘက်ကို ဦးတည်လှုပ်ရှားနေကြပြီလေ"

ယဲ့ချန်၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီ ထိုခဏ၌...

ဒိုင်း...

ခြောက်သွေ့သော သေနတ်သံကြီး ထပ်မံ ဟိန်းထွက်လာပြန်သည်။ ဝေးကွာသော နေရာ၌ ပုံသဏ္ဌာန် ပျက်ယွင်းနေသော ဇွန်ဘီတစ်ကောင်မှာ ဦးခေါင်းကို ကျည်ဆန်ဖောက်ထွက်သွားသဖြင့် လဲကျသွားတော့သည်။ သို့သော် ၎င်းလဲကျသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ထိုအနောက်ဘက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီမှ နောက်ထပ် ဇွန်ဘီအသစ်များ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။

ချန်ရှန်ကော်၏ အာရုံကြောများအားလုံး အမြင့်ဆုံးအထိ တင်းမာသွားတော့သည်။

"ဇွန်ဘီလှိုင်းကြီးရဲ့ အဓိကတပ်ဖွဲ့က အစောဆုံးဆိုရင် ဒီနေ့ ညနေပိုင်းလောက် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ မနေ့ညကတည်းက ရှေ့တန်းက ဇွန်ဘီတွေက မနားတမ်း တိုးဝှေ့လာနေတာ"

"မြန်မြန်လုပ်ရအောင်။ အခြေအနေက ဒီအဆင့်အထိ ရောက်လာမှတော့ ချူဟန်ကို ယုံကြည်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်"

ယဲ့ချန်၏ မျက်မှန်နောက်ကွယ်တွင် အေးစက်စက် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာကာ သူ၏ အသံထဲတွင်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လွှမ်းမိုးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သုံးနာရီ ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ နေထိုင်ရာ အဆောက်အအုံ၏ အပြင်ဘက်တွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း မျက်နှာပျက်ယွင်းလျက် အလုပ်များကို အသည်းအသန် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

"မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်း။ လက်မနှေးကြနဲ့"

ယွဲ့ဇီက အသံချဲ့စက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ကွင်းပြင်၌ အော်ဟစ်ကာ ကွပ်ကဲနေသည်။

စခန်းအတွင်းရှိ ကားအားလုံးကို ဆွဲထုတ်လာခဲ့ကြပြီး အရှေ့နှင့်အနောက်ကို ဆန်းကြယ်သော ထောင့်အချိုးအစားများဖြင့် ချိတ်ဆက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျယ်ပြန့်လှသော ကွင်းပြင်ကြီးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သံမဏိကားကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

စခန်းနေသူများ အားလုံးနီးပါး ထွက်လာကြကာ အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်များပင် ရွှံ့များပေကျံလျက် အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ ကားအတွင်းသို့ ဧရာမ ကျောက်ခဲကြီးများနှင့် လေးလံသော ပစ္စည်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပစ်ထည့်နေကြသဖြင့် ထိုအလေးချိန်ကြောင့် ဘီးများမှာ မြေပြင်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်နေတော့သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တူညီသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေသည်။ မနားတမ်း ပေါ်လာသော ဇွန်ဘီများကြောင့် သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အကောင်ဆယ်ဂဏန်းချီ၍ စုပြုံပေါ်လာတတ်ပြီး အချိန်အပိုင်းအခြားကလည်း သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

'ထိုမကောင်းဆိုးဝါး အုပ်စုကြီး တကယ်ပဲ ရောက်လာတော့မှာလား'

ချန်ရှန်ကော်က အမြင့်ပိုင်းနေရာတွင် ရပ်ကာ ချူဟန်ပေးထားသော မြေပုံကို ကိုင်ဆောင်လျက် အောက်ခြေမှ မြင်ကွင်းများကို တစ်ခုချင်းစီ လိုက်လံ စစ်ဆေးနေသည်။

"ယွဲ့ဇီ... အရှေ့ဘက်က ကားရဲ့ ထောင့်အချိုးအစား မှားနေတယ်။ ကားခေါင်းကို နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ဆယ်နာရီဘက်ကို လှည့်လိုက်"

စကားပြောစက်ကို ကိုင်ထားသော ချန်ရှန်ကော်၏ နဖူးမှာ ချွေးသီးပေါက်များ ကျဆင်းနေသည်။ ဝေးကွာသော နေရာမှ သေနတ်သံများမှာ တစ်ချက်ကလေးမျှ ရပ်တန့်သွားမည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ အလောင်းပုံကြီးမှာလည်း ဆက်လက် မြင့်တက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် တံတားတစ်ဖက်မှ တိုးဝှေ့လာတော့မည့် ထိုမည်းမှောင်နေသော ဧရာမ ဇွန်ဘီလှိုင်းလုံးကြီး၏ အငွေ့အသက်ကို ကိုယ်တိုင် ခံစားနေရသည့်အလားပင် ဖြစ်သည်။

"နေရာရွှေ့စမ်း။ လမ်းကြောင်းပြန်ပြင်"

ယွဲ့ဇီက အလောတကြီး ပြေးဝင်သွားကာ ကားကို ပြန်လည်နေရာချပေးလိုက်သည်။

ချူဟန်က ချန်ရှောက်ရယ်တို့ကို ခေါ်ဆောင်လျက် ပေါ်ထွက်လာသည့် အချိန်မှာ ထိုကဲ့သို့ ဆူညံရှုပ်ထွေးနေသော အချိန်အတိအကျပင် ဖြစ်သည်။ စခန်းရှိ ကားအားလုံးကို ဆွဲထုတ်ထားခဲ့ပြီး အရှေ့တွင် ကားအသေးများ၊ အနောက်တွင် ကားအကြီးများကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် စနစ်တကျမရှိဘဲ ရှုပ်ထွေးစွာ စီရီထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူဟန်က စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးရင်း လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။ အနည်းငယ်မျှ လွဲချော်မှုကို ခွင့်မပြုနိုင်ချေ။ အမှားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းသည် လူအားလုံး သေဆုံးခြင်းကို ကျရောက်စေမည်။

ရွှံ့များနှင့် ချွေးများ ပေကျံလျက် ကျောက်ခဲကြီးများကို သယ်ဆောင်နေကြသော လူများထဲတွင် မင်ချူးတက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားများလည်း ပါဝင်သည်။ သူတို့သည် ချူဟန်၏ ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ချွေးတစ်စက်မျှမထွက်ဘဲ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို ကြည့်ကာ ပြင်းထန်သော မနာလိုမှုများနှင့် အားကျမှု အကြည့်များကို ဖြစ်ပေါ်လာကြတော့သည်။

တွမ်းမင်က အသက်ရှူ မဝတော့သည့်အလား ဖြစ်နေရင်း လေးလံသော ကျောက်ခဲကို ကားထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချူဟန်၏ ကျောပြင်ကို စူးရှစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း မုန်းတီးစွာဖြင့် တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။

"သူ့မှာ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့ အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေနိုင်ရတာလဲ"