အခန်း ၇၇

အခန်း (၇၇) ရဲရင့်သူ သို့မဟုတ် သူရဲဘောကြောင်သူ

မုထျန်သည် တစ်စက္ကန့်ခန့် မှင်သက်သွားပြီးမှ သတိဝင်လာဟန်ဖြင့် အလောတကြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"လူဦးရေ... ၁၀၄၂ ယောက်ပါ။ ဒါက ဒီမနက်တင် စာရင်းကောက်ထားတဲ့ တိကျတဲ့ အရေအတွက်ပါဗျ။ မူလကတော့ ၁၀၇၀ ရှိတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မနေ့က ပေါ်လာတဲ့ ဇွန်ဘီ အကောင်တစ်ရာလောက်ကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်တို့ လူတွေအများကြီး အသက်ပေးလိုက်ရတယ်..."

"လူတစ်ထောင်ကျော်ပဲ ရှိတာပေါ့..."

ချူဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မျက်ဝန်းထဲ၌လည်း အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ သူက စကားလုံးတိုင်းကို သေချာစွာ ဖိပြောလိုက်သည်။

"လူတစ်ထောင်ကျော်ရှိတဲ့ စခန်းတစ်ခုက ဇွန်ဘီအကောင်တစ်ရာလောက်ကို တုံ့ပြန်တဲ့နေရာမှာတင် အသက်သုံးဆယ်နီးပါး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ဒါဆိုရင်... အခုကျန်နေတဲ့ မင်းတို့လူတစ်ထောင်က အကောင်ပေါင်းသောင်းချီတဲ့ ဇွန်ဘီလှိုင်းကြီးနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မလဲ"

"ဒီအချိုးအစားကို တွက်ချက်ရဲတဲ့ကောင် ရှိလား..."

ချူဟန်က လူအုပ်ကြီးထံ လှည့်၍ ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်တော့သည်။ ထိုအော်ဟစ်သံမှာ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခုပမာ လေထုထဲ၌ ဝှေ့ယမ်းသွားသည်။

"ပြောစမ်း။ ဘယ်နှစ်ယောက် သေမလဲ"

မည်သူမျှ မဖြေရဲကြချေ။ စကားပြောရန် ခွန်အားပင် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လူဘယ်နှစ်ယောက်အထိ သေဆုံးရမည်နည်း။ သူတို့ စိတ်ကူးပင် မယဉ်ရဲကြတော့ပေ။ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသော လက်တွေ့ကျလှသည့် ကိန်းဂဏန်းများကြောင့် လူတိုင်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မျိုးတုံးပျက်စီးခြင်း ဟူသော စကားလုံးကသာ ကြီးစိုးနေတော့သည်။

ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...

ခပ်လှမ်းလှမ်းဆီမှ ပြင်းထန်သော သေနတ်သံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ဇွန်ဘီအချို့၏ ရွံရှာဖွယ် ဟောက်သံများနှင့် ကာကွယ်ရေးစစ်ကြောင်းကို အသက်စွန့်၍ ခုခံနေကြသော စစ်သည်များ၏ တင်းမာလှသော အော်ဟစ်သံများ ရောယှက်လျက် တိတ်ဆိတ်နေသော ကွင်းပြင်ကြီးထဲသို့ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ကြားကြလား..."

ချူဟန်၏ အသံထဲတွင် အတိုင်းအဆမရှိသော ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက ရှေ့မှ လူများ၏ မျက်နှာကို တစ်ယောက်ချင်းစီ သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟိုမှာ... အခု ဤနေရာမှာတင် တိုက်ပွဲဝင်နေတဲ့သူတွေ ရှိတယ်။ မင်းတို့အတွက် အသက်နဲ့လဲပြီး ဇွန်ဘီတွေကို တားဆီးပေးနေတဲ့ ရဲဘော်တွေရှိနေတယ်။ မင်းတို့ တစ်ခါလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် တွေးဖူးကြလား။ အမြဲတမ်း အေးချမ်းနေခဲ့တဲ့ ဒီစခန်းမှာ ဘာဖြစ်လို့ မနေ့ညကစပြီး ဇွန်ဘီတွေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာရတာလဲဆိုတာကို။ ဒါတင်မကဘူး... ပေါ်လာတဲ့ အရေအတွက်ကလည်း ပိုများလာပြီး အချိန်အပိုင်းအခြားကလည်း ပိုတိုတောင်းလာတယ်"

"မင်းတို့တွေ... တစ်ခါလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် စဉ်းစားဖူးကြလား..."

ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများက လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အစီအရီ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ မှန်ပေသည်။ ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး အခြေအနေတွေက ဤသို့ ပြောင်းလဲသွားရသနည်း။

"ဦးနှောက်ကို နည်းနည်းလောက် သုံးကြစမ်း..."

ချူဟန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရင်း လက်ထဲမှ သေနတ်ကို တံတားတစ်ဖက်ခြမ်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

"ဟိုမှာ... ဇွန်ဘီလှိုင်းကြီး ရှိနေတယ်။ ခုနက ငါ သတ်ပစ်လိုက်တဲ့ကောင်က လူသားတွေရဲ့ သွေးကို သုံးပြီး ဆွဲခေါ်လာခဲ့တဲ့ အဆိုးရွားဆုံး ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးပဲ။ အကောင်ပေါင်းသောင်းချီတဲ့ ဇွန်ဘီတွေက အခု ဒီဘက်ကို ဦးတည်ပြီး တိုးဝှေ့လာနေပြီကွ။ ဒါကို မင်းတို့က ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

ဇွန်ဘီလှိုင်းကြီး။ အကောင်ပေါင်းသောင်းချီ။ လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း။

ထိုအဓိက စကားလုံး သုံးလုံးက ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးတစ်ခုပမာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားတော့သည်။ အကောင်ပေါင်းသောင်းချီသည့် အုပ်စုကြီး။ တစ်ဖက်တွင် မိမိတို့က လူတစ်ထောင်ပင် မပြည့်ချေ။ ယခင်က ဝေဝေဝါးဝါး စိုးရိမ်မှုသာ ရှိခဲ့သော်လည်း ချူဟန်က ရက်စက်လှသော လက်တွေ့တရားကို ချပြလိုက်သည့် တစ်ခဏ၌ သူတို့သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စစ်မှန်သော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထင်ရှားလှသော သေမင်း၏ ခြေသံ ကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း ချူဟန်က ကျိုးစုန့်လိကို တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ကွပ်မျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကောင်က ဤမြို့ကို ဖျက်ဆီးမည့် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလော။

တစ်ခဏချင်း၌ပင် လူအုပ်ကြီးသည် ချူဟန်အပေါ် ထားရှိသော အပြစ်တင်လိုသည့် မျက်လုံးများမှာ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ထိုအစား ဖော်ပြရခက်သော ရှုပ်ထွေးသည့် စိတ်ခံစားချက်များ တိုးပွားလာတော့သည်။ စိတ်သက်သာရာ ရခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ကျေးဇူးတင်ခြင်းလား။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် မဝေခွဲနိုင်သော်လည်း ရှေ့မှ လူငယ်လေးမှာ သူတို့ ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်းကို ကောင်းစွာ နားလည်သွားကြသည်။ ထို့ပြင် ရင်ထဲ၌ ခန့်ညားလေးစားမှုများပင် စတင် အမြစ်တွယ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါတို့အားလုံး ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် လူတစ်ထောင်ဝန်းကျင်ပဲ ရှိတာ။ ထိုအထဲက နှစ်ရာကျော်က လူအိုတွေနဲ့ ကလေးတွေချည်းပဲ။ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကိုတောင် ကောင်းကောင်း မတိုက်ခိုက်နိုင်ကြဘူး။ ...မင်းတို့ထဲမှာ ရှေ့မှောက် ရောက်လာတော့မယ့် ဇွန်ဘီလှိုင်းကြီးကို ဘယ်လို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မလဲဆိုတာ သေသေချာချာ စဉ်းစားဖူးတဲ့သူ ရှိလား"

ချူဟန်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ငါတို့ ဟူသော စကားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထိုစကားလုံးကြောင့် လူတိုင်းမှာ မှင်သက်သွားကြကာ လမ်းပျောက်နေသည့်အလား ကြောင်ငေးစွာ ရပ်တန့်နေမိကြတော့သည်။ မှန်ပေသည်။ မိမိတို့ ရှေ့ဆက်ပြီး ဘယ်လိုလုပ်ကြရမလဲ။ ထိုမကောင်းဆိုးဝါးများနှင့် ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ကြရမည်နည်း။

"နိုင်ငံ၊ မိသားစု၊ သူငယ်ချင်း၊ ချစ်သူ။ မင်းတို့မှာ အသက်နဲ့လဲပြီး ကာကွယ်ချင်တဲ့ အဖိုးတန်အရာတွေ ရှိကြမှာပဲ။ ကိုယ်စီ ဘဝတွေ ရှိကြမှာပဲ"

ဒေါက်... ဒေါက်...

စစ်ဖိနပ်က မြေပြင်ကို နင်းလိုက်သော အသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိုအသံမှာ ချူဟန်၏ စကားများနှင့် စည်းချက်ညီစွာ မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့... အဲ့ဒီအရာအားလုံးကတော့..."

"အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မှသာ အဓိပ္ပာယ် ရှိမှာကွ"

ချူဟန်၏ ခြေလှမ်းများက ရပ်တန့်ခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ ဟိန်းထွက်နေသော အသံက နားစည်ကို တုန်ခါစေလျက် လူတိုင်း၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ စွဲထင်သွားတော့သည်။ သူက ထိတ်လန့်နေသော လူအုပ်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေသော်လည်း ထွက်ပေါ်နေသော သြဇာအာဏာမှာမူ လွန်စွာ ခန့်ညားလှသည်။

"ငါက ဒီစခန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို ခိုင်းပြီး မင်းတို့အမြင်မှာ ဘာမှအသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တွေကို အများကြီး စုခိုင်းခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ မနက်စောစောကတည်းက ထမင်းမကျွေးဘဲ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ခိုင်းခဲ့တယ်။ မင်းတို့ ရင်ထဲမှာတော့ ငါ့ကို ရူးနေတယ်လို့ ထင်နေကြတာမလား"

တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ ချူဟန်၏ ရုတ်တရက် မေးခွန်းထုတ်မှုကြောင့် လူအုပ်ကြီးမှာ ဒေါသများ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချူဟန်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ရူးနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာလား။ ဦးနှောက်မရှိတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာမလား။ ကိုယ်တိုင် ဘာမှမလုပ်ဘဲ သူများကိုပဲ အနိုင်ကျင့်ခိုင်းစေတတ်တဲ့ လူယုတ်မာလို့ ထင်ခဲ့ကြတာမလား။ ဒါကြောင့်လည်း စိတ်တိုပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ဆဲဆိုနေခဲ့ကြတာမလား"

လူအုပ်ထဲမှ အများစုမှာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားကြတော့သည်။ ငြင်းဆန်၍ မရပေ။ ခုလေးတင်အထိ သူတို့သည် ထိုအတိုင်းပင် ချူဟန်ကို ဆဲဆိုနေခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

"ငါက အဲ့ဒီလောက်တောင် ငတုံးတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာလား။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီစခန်းမှာ ပြဿနာရှာပြီး လူအားလုံးရဲ့ ဒေါသကို ခံမလဲ။ ဇွန်ဘီလှိုင်းကြီး ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာ သိရက်သားနဲ့ ဘာဖြစ်လို့ အဲ့ဒီမတိုင်ခင်မှာ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အလုပ်တွေကို အနိုင်ကျင့် ခိုင်းစေရမှာလဲ"

"ဟို... မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး..."

လူအုပ်ထဲမှ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ အသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့လည်း..."

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ..."

ချူဟန်က နောက်ထပ် တစ်လှမ်း တိုးကပ်လိုက်ရင်း သူတို့ကို ငြိမ်သက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီအရာတွေက ဘာအသုံးကျမလဲဆိုတာ မသိလို့ ငါ့ကို သံသယဝင်ခဲ့ကြတာလား"

ချူဟန်၏ ညှာတာမှုမရှိသော မေးခွန်းထုတ်မှုက လူအုပ်ကြီး၏ ဆင်ခြေများကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားစေသည့်အပြင် သူတို့၏ အသိတရားကိုလည်း လမ်းမှန်သို့ တစ်လှမ်းချင်း ခေါ်ဆောင်ပေးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကာ စကားဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်သည့် ထိုခဏ၌ပင်...

"ဂလူး... ဝူး..."

ရုတ်တရက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါစေမည့် ရွံရှာဖွယ် ဟောက်သံကြီးတစ်ခု ခပ်လှမ်းလှမ်းဆီမှ ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။ ယခင်က ပေါ်လာသော အသံများထက် ပိုမို များပြားကာ ပို၍ ပြင်းထန်လှသော နာကျည်းသံကြီးပင်။ လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေကြရင်း ပျက်စီးနေသော စက်ရုပ်များပမာ လည်ပင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လျက် ထိုအသံထွက်ပေါ်ရာဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်ကြသည်။

ဝေးကွာလှသော တံတားအထက်တွင် မည်းမှောင်နေသော ရေလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုပမာ လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အမည်းစက်များက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာဖြင့် ဟောက်သံပေးရင်း တံတားကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေသည်။ ၎င်းသည် တကယ့်ကို မည်းမှောင်နေသော ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုပမာပင်။ အကောင်ပေါင်းသောင်းချီသည့် ဇွန်ဘီများသည် ရန်သူ့စစ်တပ်ကြီးပမာ၊ သို့မဟုတ် ကွင်းပြင်ကို ဝါးမြိုမည့် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးပမာ ပြင်းထန်သောအရှိန်ဖြင့် တံတားကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အသက်ရှူရုံမျှ အချိန်ပင်မပေးဘဲ ဤစခန်းဆီသို့ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုပမာ ဦးတည်ရွေ့လျားလာတော့သည်။

ဇွန်ဘီလှိုင်းလုံးကြီး နောက်ဆုံးတော့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ပြီ။ အရေအတွက်မှာ စာသားအတိုင်းပင် အကောင်ပေါင်းသောင်းချီ ရှိနေသည်။ ဤမျှလောက် ရက်စက်လှသော အင်အားထုကြီး ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ဘာကျန်ရစ်ဦးမည်နည်း။ ဤစခန်းထဲတွင် ရှိသမျှသော သက်ရှိအားလုံးသည် အရိုးထဲက ရင်တွင်းအဆီအထိ စုပ်စားခံရမည်ဖြစ်ကာ ဘာတစ်ခုမျှ ကျန်ရစ်မည် မဟုတ်‌ချေ။

ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းများက တစ်ခဏချင်း၌ပင် စခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။ အချို့မှာ ဦးခေါင်းကို အုပ်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကျသွားကာ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးကြတော့သည်။ အချို့မှာ မိသားစုဝင်များ၊ သူငယ်ချင်းများနှင့် ဖက်လဲတကင်း ဖက်ထားကြရင်း ဤကမ္ဘာကြီး၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် လူသားတို့၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ အချို့မှာမူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် ရူးသွပ်သူပမာ ပတ်ချာလည် ပြေးလွှားနေရင်း ဤမတရားလှသော ကမ္ဘာကြီးကို ဆက်လက် ကျိန်ဆဲနေကြတော့သည်။

ချန်ရှန်ကော်၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲနေခဲ့ပြီ။ သူ၏ အတွေ့အကြုံအရ ကြည့်လျှင်ပင် တိုးဝှေ့လာသော ဇွန်ဘီအရေအတွက်မှာ ချူဟန် မူလက ခန့်မှန်းထားသော တစ်သောင်းငါးထောင်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေပြီး အကောင်နှစ်သောင်းဝန်းကျင်အထိ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၀ုန်း...

ရုတ်တရက် မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားစေမည့် ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်သံကြီးတစ်ခု ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ဆူညံသံအားလုံးကို အင်အားသုံး၍ ဖိနှိပ်လိုက်သည့်အလား လေးလံလှသော ထိုအသံသည် ချူဟန်၏ ဘေးနားတင် ပေါက်ကွဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သံပုဆိန်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သဖြင့် ပုဆိန်မျက်နှာပြင်နှင့် ရိုက်မိသွားသော ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်မှာ တစ်စစီ ကြေမွသွားကာ မာကျောသော မြေပြင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ယှက်ဖြာသွားတော့သည်။ အချင်း တစ်မီတာကျော်ရှိသော ပင့်ကူအိမ်သဏ္ဌာန် ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်သွားသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာပင် အသည်းယားစရာ ကောင်းလှသည်။

"အဲ့ဒီကောင်တွေ ရောက်လာပြီ။ ငါတို့ရဲ့ အိမ်တွေကို လုယူပြီး ဇာတိမြေကို ဖျက်ဆီးကာ ဒီကမ္ဘာကြီးကို ပျက်စီးအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ တရားခံတွေ... နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့အရှေ့ကို ရောက်လာခဲ့ပြီကွ"

ချူဟန်၏ အသံမှာ လွန်စွာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက ဤနေရာတွင်လည်း ငါတို့ ဟူသော စကားလုံးကို ထပ်မံ အသုံးပြုခဲ့ပြန်သည်။

ထို့နောက် သူက လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ထိုကြီးမားလှသော သံပုဆိန်ကြီးကို အလွယ်တကူ ကိုင်မြှောက်လိုက်ကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တံတားတစ်ဖက်မှ တိုးဝှေ့လာသော မည်းမှောင်နေသည့် ဇွန်ဘီလှိုင်းကြီးထံသို့ သံသွားကို ချိန်ရွယ်လိုက်တော့သည်။ ပုဆိန်မျက်နှာပြင်သည် နေဝင်ဆည်းဆာ အလင်းရောင်နှင့် ရိုက်မိကာ သွေးဆာနေသော အေးစက်စက် အလင်းတန်းကို ထွက်ပေါ်စေသည်။

"မြင်ကြလား။ အဲ့ဒါပဲ ငါတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရန်သူကွ။ လူသားထုတစ်ရပ်လုံးရဲ့ ရန်သူပဲ။ ငါတို့က အတူတူ လူသားတွေ မဟုတ်ဘူးလား"

မှန်ပေသည်။ ထိုမကောင်းဆိုးဝါးများသည် မိမိတို့ထံမှ အရာအားလုံးကို လုယူသွားခဲ့သော တရားခံများ ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။ လူတို့၏ ရင်ထဲမှနေ၍ တူညီသော ဝိညာဉ်၏ ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ပြင်းထန်သော ဒေါသနှင့် အသက်ရှင်လိုသည့် အာသီသများက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ စီးဆင်းသွားသည်။ ငါတို့က အတူတူ လူသားတွေပဲ။

"အခုကစပြီး မင်းတို့ကို ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်လမ်း ပေးမယ်"

ချူဟန်က ဘယ်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ အနောက်ဘက်ရှိ နေထိုင်ရာ အဆောက်အအုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ပထမတစ်လမ်းကတော့... ဟိုအနောက်ထဲကို ထွက်ပြေးပြီး တံခါးပိတ်လျက် အိမ်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ရင်း သေမည့်အချိန်ကို စောင့်နေကြ။ ကံကြမ္မာရဲ့ အလှည့်အပြောင်းကိုပဲ အပ်နှံပြီး သနားစရာကောင်းတဲ့ လူဖျင်းတွေအဖြစ် သေသွားချင်တာလား"

ချူဟန်၏ အသံက ရုတ်တရက် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ခိုင်မာသော သန္နိဋ္ဌာန်များနှင့်အတူ မြှောက်ထားသော လက်ကို မိမိ၏ ရင်ဘတ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်တော့သည်။

"နောက်ထပ်တစ်လမ်းကတော့... ဒီနေရာမှာပဲ ကျန်ရစ်ပြီး ငါ့ကို ယုံကြည်ကြစမ်း။ ငါ့ရဲ့ ဘေးနားမှာ ရပ်တည်ပြီး အတူတူ အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ရင်း ထိုလမ်းလျှောက်နေတဲ့ အလောင်းကောင်တွေကို တစ်ကောင်မကျန် ရိုက်ခြေပစ်ကြစမ်း။ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ သူရဲကောင်းတွေအဖြစ်နဲ့ပေါ့ကွာ"

"မင်းတို့တွေ..."

ချူဟန်၏ အော်ဟစ်သံက ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဆွဲဖြဲပစ်တော့မည့်အလား ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

"ဘယ်လမ်းကို ရွေးမလဲ..."