အခန်း ၈၄

အခန်း (၈၄) မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အသုံးချ၍ အမဲလိုက်ခြင်း

"တစ်ကောင်မကျန် သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်ကြစမ်း"

ထိုအမိန့်သံသည် စစ်ပွဲစတင်ကြောင်း အချက်ပေးသည့် ဟိန်းဟောက်သံပမာ။ ဝင်္ကပါအတွင်းရှိ လူတိုင်းထံမှ ပြင်းထန်သော ကြွေးကြော်သံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ရင်ထဲမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကူးစက်လာသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် သွေးဆူမှုတို့ကြောင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ခုနစ်ရာခန့်သည် ဗီဇဆန်ဆန် အော်ဟစ်ကာ ဝင်္ကပါအတွင်းသို့ တိုးဝင်လာသည့် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို စိန်ခေါ်လိုက်ကြသည်။

"သတ်ကြဟေ့"

"ဒီကောင်တွေကို အပြတ်ရှင်းပစ်မယ်"

"လာစမ်း... ဇွန်ဘီတွေ မင်းတို့က ငါတို့ကို ကြောက်နေတာလား"

ဝင်္ကပါ အောက်ခြေရှိ စက်ဝိုင်းပုံစံ အကာအကွယ်တံတိုင်းများထဲတွင် လူစုခွဲထားသော လူများသည် လက်နက်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကြပြီး မျက်ဝန်းများတွင် သွေးဆာနေသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်နေတော့သည်။ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးသော တိုက်ပွဲလှိုင်းပင်။ ဤဇွန်ဘီများကိုသာ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်နိုင်ပါက အောင်ပွဲသည် သူတို့လက်ထဲသို့ ဧကန်မုချ ရောက်ရှိလာပေလိမ့်မည်။

၎င်းတို့သည် မိမိတို့ ရောက်ရှိနေသော စက်ဝိုင်းတံတိုင်းအတွင်းမှနေ၍ ကားကြားရှိ ကွာဟချက်များကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

၎င်းကား အလွန်ပင် တိကျစေ့စပ်စွာ တွက်ချက်ထားသော ကွာဟချက်များ ဖြစ်သည်။ ဉာဏ်ရည်မရှိသော ဇွန်ဘီများသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင်း၍ ဝင်ရောက်ရမည်ဟူသော အသိစိတ်မျိုး လုံးဝမရှိချေ။ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် အလုအယက် တိုးဝှေ့ရင်း မိမိတို့၏ ဦးခေါင်းများကိုသာ ရှေ့သို့ အတင်းအကြပ် ထိုးပေးနေကြတော့သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် မိမိတို့လက်ထဲမှ လက်နက်များကို ကိုင်မြှောက်ကာ အတင်းအကြပ် တိုးဝင်လာသည့် ဇွန်ဘီများ၏ ဦးခေါင်းများကို အားပြင်းစွာ ထုနှက်ပစ်လိုက်ကြသည်။ ညှာတာမဲ့စွာ ကပ်လျက် ထုနှက်လိုက်သော ဒဏ်ချက်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ပုစဉ်းရင်ကွဲ ရိုက်ကစားရသည်ထက်ပင် ပိုမိုလွယ်ကူလှသည်။

အနက်ရောင် သွေးစက်များနှင့် ဦးနှောက်အမြှေးစများ လွင့်စင်သွားပြီး လွင့်ထွက်သွားသော ဇွန်ဘီဦးခေါင်းများသည် ဝင်္ကပါအနှံ့ လိမ့်ဆင်းသွားတော့သည်။

အကယ်၍ လူခုနစ်ရာခန့်က တည့်တည့် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက ဇွန်ဘီသုံးထောင်ကို မည်သို့မျှ အနိုင်ရနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ဇွန်ဘီများက တစ်ကောင်ချင်းစီ ဝင်ရောက်လာပြီး ဝင်္ကပါအတွင်း လူစုကွဲသွားမည်ဆိုပါက အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

စစ်မြေပြင်တွင် အနည်းငယ်သော အားသာချက်သည် ရှုံးနိမ့်လုဆဲဆဲ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ကားဟောင်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ဝင်္ကပါကြီးမှာ ချူဟန်က ဟာလာဟင်းလင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖန်တီးပေးခဲ့သည့် အကြွင်းမဲ့သော ပထဝီဝင် အားသာချက်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ယခုအချိန်၌ တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်နေသော လူခုနစ်ရာသည် ဤဝင်္ကပါ၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည် သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို လူစုခွဲ၍ တစ်ကောင်ချင်းစီ ချေမှုန်းရန်မှာ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုမျှသာ ရှိသေးသည်။ အကြီးမားဆုံးသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဇွန်ဘီများကို အကွယ်အကွယ်မဲ့သော ကွက်လပ် ထဲသို့ မောင်းသွင်းရန် ဖြစ်သည်။

ဇွန်ဘီများသည် မည်သို့ပင် ရုန်းကန်စေကာမူ အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ကြချေ။ အတွင်းရှိ လူများသည် ကားကြားကွာဟချက်မှနေ၍ ပုဆိန်များကို ရူးသွပ်စွာ ခုတ်ပိုင်းနေရုံမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် အန္တရာယ်ရှိမှု အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်ပင် နိမ့်ပါးလှသည်။ ဤသည်မှာ လှောင်အိမ်ထဲမှ အမဲလိုက်ပွဲ မဟုတ်ချေ။ ပထဝီဝင် အနေအထားကို အသုံးချ၍ တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဇွန်ဘီများအပေါ် တစ်ဖက်သတ် အမဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဇွန်ဘီများမှာ သားကောင်ဖြစ်ကာ သူတို့ကိုယ်တိုင်က မုဆိုးများ ဖြစ်နေကြချေပြီ။

ကားခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်နေသော ချူဟန်သည် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ နင်းချလိုက်သည်။ လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော သံပုဆိန်ကြီးမှနေ၍ နဂါးနှင့် ကျားပမာ ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူ၏ ရှေ့မျက်နှာစာတွင် ရှိနေသည်မှာ ဝင်္ကပါ၏ လမ်းမကြီးဖြစ်ပြီး အကျယ်ဆုံးသော လမ်းတည့်တည့် ဖြစ်သည်။ လူစုကွဲသွားသော ဇွန်ဘီများသည် အုပ်စုငယ်များစွာ ကွဲထွက်သွားကြသော်လည်း ဤလမ်းမကြီးတွင်မူ ကားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စက်ဝိုင်းတံတိုင်း မရှိချေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ဇွန်ဘီများကို ထောင်ချောက်ဆင်မည့် ပွိုင့်များ တည်ဆောက်မထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ သူ့အတွက် ထိုအရာများ မလိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေအထိ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ကွပ်ကဲမှုများ မလိုအပ်တော့သလို အမိန့်ပေးရန်လည်း မလိုတော့ချေ။ ယခုအချိန်၌ လူတိုင်း လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

၎င်းမှာ သတ်ဖြတ်ရန် ဖြစ်သည်။

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြီး စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့လေပြီ။ သွေးဆူလှသော ဟိန်းဟောက်သံများသည် တစ်ခါမျှမကြုံဖူးလောက်အောင် ကြီးမားသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ ထိုနေရာတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများသာ ရှိနေသည်။ တိုက်ပွဲဝင်နေသူ အားလုံးသည် ချူဟန်အပေါ် အရူးအမူး ကြည်ညိုကိုးကွယ်သည့် စိတ်ဓာတ်များ ရှိနေကြလေပြီ။

ဝင်္ကပါ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ချူဟန်သည် ပုဆိန်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရင်း ရှေ့မှောက်သို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာမည့် ဇွန်ဘီများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ဝင်္ကပါက ဇွန်ဘီသုံးထောင်ကို နေရာအနှံ့ လူစုခွဲပစ်လိုက်သော်လည်း လမ်းမကြီးထဲသို့ တိုးဝင်လာသည့် ဇွန်ဘီအရေအတွက်မှာ များပြားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် စက်ရုပ်ပမာ ယိုင်တိုင်တိုင် ခြေလှမ်းများဖြင့် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ချူဟန်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

လော့ရှောင်ရှောင်သည် အောက်သို့ ဆင်းမလာဘဲ နောက်ကွယ်ရှိ ကားခေါင်မိုးပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ကာ ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို အသင့်ပြင်လျက် ပစ်မှတ်ကို ချိန်ရွယ်ထားသည်။ သူမ၏ တာဝန်မှာ ချူဟန် လွတ်သွားသော ဇွန်ဘီများကို အပြတ်ရှင်းရန် ဖြစ်သည်။ နှစ်တန်းစီထားသော ကုန်တင်ကား ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ လူငါးဆယ်သည်လည်း ထို့အတူပင် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။ ၎င်းတို့ တာဝန်ယူရမည်မှာ အခြားလမ်းကြောင်းများမှ လွတ်ထွက်လာမည့် ဇွန်ဘီများ ဖြစ်သည်။ ဤတာဝန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသဖြင့် ချန်ရှန်းကော် ကဲ့သို့သော သေနတ်ပစ်ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ အများစုမှာ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ရှန်းကော်၏ ချူဟန်အပေါ် ကြည်ညိုမှုသည် အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤမျှ ပြီးပြည့်စုံသော စစ်ဗျူဟာမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ မိမိတို့ အခြေစိုက်စခန်းက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်လိမ့်မည်ဟု သူ အိမ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။ တိုက်ပွဲက မပြီးဆုံးသေးသော်လည်း အနိုင်အရှုံး အဖြေပေါ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ယွန့်အာ ၏ မျက်နှာမှာ ယခင်အတိုင်း အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သို့သော် ရှေ့မျက်နှာစာရှိ တပ်စိတ်များ၏ နေရာချထားမှုကို လှမ်းကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြယ်ပွင့်များပမာ ဝင်းပလျက်ရှိသည်။

ရှန်ကျိုတီ သည် မြန်ဆန်စွာ ခုန်လှုပ်နေသော သူမ၏ ရင်ညွန့်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။ ထိုအမူအရာမှာ တစ်နည်းအားဖြင့် ညှို့ဓာတ်ပြင်းလှပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

တင်းရွယ် မှာ ပြင်းထန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်ရည် ဝဲနေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မုချ သေရတော့မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ချူဟန်က တစ်ဦးတည်းဖြင့် ဤမျှအထိ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိချေ။

ချန်ရှောက်ရယ်က ဘာမျှမလုပ်ဘဲ နေ၏။ သူ၏ တာဝန်မှာ ယမ်းကြိုးကို မီးရှို့ရန်နှင့် ချူဟန်၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ တိုက်ခိုက်မည့်သူများ ရှိမရှိ စောင့်ကြည့်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်ရှိ အခြေအနေအရ ထိုသို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ လုံးဝ အပိုသက်သက်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

လေးလံလှသော သံပုဆိန်ကြီးသည် နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ချူဟန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် ခက်ထန်လျက် ရှိသည်။ အတိတ်ဘဝတွင်ဖြစ်စေ၊ ယခုဘဝတွင်ဖြစ်စေ သူ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ တိုက်ပွဲနှင့် ဇွန်ဘီများ ဖြစ်ပြီး လုံးဝ ဆုတ်ခွာမည်မဟုတ်ချေ။

သတ်စမ်း...

ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ချူဟန်က ပုဆိန်ကို ခုတ်ချလိုက်သည်။ အားစိုက်ထုတ်ထားပုံ မရသလို မျက်ဝန်းကိုပင် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိသော်လည်း သံပုဆိန်ကြီးသည် ဇွန်ဘီ၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ တိကျစွာ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ဗုန်း...

ဦးခေါင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ တဆက်တည်းမှာပင် ဇွန်ဘီနှစ်ကောင် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး ချူဟန်နှင့် အကွာအဝေးမှာ တစ်မီတာပင်မပြည့်တော့ချေ။

နောက်ကွယ်မှ ချိန်ရွယ်ထားသော လော့ရှောင်ရှောင် ၏ ရင်ခုန်သံ မြန်ဆန်သွားပြီး သေနတ်မောင်းခလုတ်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဗုန်း...ဗုန်း...

ပေါက်ကွဲသံနှစ်ခု ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်သွားတော့သည်။ ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဦးနှောက်အမြှေးစများ လွင့်စင်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းကနဲ လဲပြိုသွားကြသည်။ ချူဟန်၏ မျက်ဝန်းမှာ ယခင်အတိုင်း ရှေ့တည့်တည့်သို့သာ စူးစိုက်နေဆဲပင်။ သူ၏ သံပုဆိန်ကြီးသည် တတိယအကြိမ်မြောက် အရှိန်အဟုန်ကို စတင်နေပြီ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသော ထောင့်ချိုး ဖြစ်သည်။ ဇွန်ဘီငါးကောင်သည် မတူညီသော လမ်းကြောင်းများမှနေ၍ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အတင်းအကြပ် ဝင်ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှမရှိဘဲ ဦးခေါင်းခွံများ ကြေမွသွားသည့် အသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင် သွေးစက်များ လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားတော့သည်။

ချူဟန်သည် မျက်ဝန်းကို အနည်းငယ်မျှပင် ရွှေ့ပြောင်းခြင်းမရှိချေ။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ အဆုံးစွန်အထိ တိကျသေချာလှသည်။ ဆက်တိုက် တိုးဝင်လာသော ဇွန်ဘီများ ရှိနေသော်လည်း မည်သည့်တစ်ကောင်မျှ သူ၏ ကိုယ်ထည်နားသို့ မချဉ်းကပ်နိုင်ကြပေ။ သေဆုံးသွားသော ဇွန်ဘီအားလုံးမှာ ပုဆိန်ခုတ်ချက်ကြောင့် တူညီသော နေရာမှနေ၍ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူဟန်သည် အစမှအဆုံးအထိ တူညီသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ် နေသည်။ ပုဆိန်ခုတ်ချက်၏ အရှိန်အဟုန်မှာ အလွန်ပင် သေးငယ်လှပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လွှဲရမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ဇွန်ဘီများ၏ ဦးခေါင်းမှာ ကားကြိတ်ခံရသော ဖရဲသီးပမာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြေမွသွားတော့သည်။ အကယ်၍ ပုဆိန်က လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် ဝူးဝူးဝါးဝါး အသံကြီးသာ ထွက်ပေါ်မနေပါက ချူဟန် ကိုင်ဆောင်ထားသော သံပုဆိန်ကြီးတွင် အလေးချိန်မရှိဟု ထင်မှတ်မှားစရာ ဖြစ်နေတော့သည်။ သူသည် ဤမျှအထိ လက်နက်ကို ပေါ့ပါးစွာ လွှဲရမ်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ကွယ်၊ အခြေစိုက်စခန်း၏ လူနေအဆောင်...

တိုက်ခန်းမြင့်များထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသူများသည် အောက်ခြေ၌ ဖြစ်ပျက်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း အားလုံး မှင်သက်လျက် ခြောက်ခြားနေကြတော့သည်။ သားကောင်နှင့် မုဆိုး၏ တည်နေရာမှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။ ထိုမျှလောက် မြန်ဆန်လှသော အပြောင်းအလဲကြောင့် ၎င်းတို့၏ အတွေးအခေါ်များမှာ လိုက်မမှီနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

ဝင်္ကပါနေရာအနှံ့တွင် တူညီသော မြင်ကွင်းများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ အပြင်သို့ ခြေတစ်လှမ်းချရုံမျှဖြင့် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဇွန်ဘီများသည် ယခုအခါ အရုပ်များပမာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဦးခေါင်းများ အထုခံနေရပြီး မည်သည့် ရုန်းကန်မှုမျှ မပြုလုပ်နိုင်တော့ချေ။ လှောင်အိမ်ပမာ ဖြစ်နေသော ကားစက်ဝိုင်းတံတိုင်းကြီးမှာ အသက်ရှင်နေသော လူများကို သားကောင်အဖြစ် ပူဇော်ရန် မဟုတ်ဘဲ ဇွန်ဘီများကို အမဲလိုက်ရန် ထောင်ချောက် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ ပထမတန်းစား ပထဝီဝင် အနေအထားကို အသုံးချခြင်းလား... ပထဝီဝင် အားသာချက်၏ အထွတ်အထိပ်လား...

သို့သော် ၎င်းတို့ကို ပိုမိုအံ့ဩစေသည့်အရာမှာ လမ်းမကြီးပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။ ချူဟန်သည် တစ်ဦးတည်းဖြင့် ဇွန်ဘီ အရေအတွက် ရှစ်ရာခန့်ကို ရင်ဆိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အုံခဲဝင်ရောက်လာခြင်း မဟုတ်သော်လည်း တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဆက်တိုက်ဆိုသလို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သာမန်လူဆိုပါက ဤမျှ မြန်ဆန်လှသော အကြိမ်ရေဖြင့် လေးလံလှသော ပုဆိန်ကို ဆက်တိုက်လွှဲရမ်းနေပါက မောဟိုက်၍ လဲပြိုသွားမည်မှာ သေချာသည်။ သို့တိုင်အောင် သူသည် မောပန်းနွမ်းနယ်သည့် အရိပ်အယောင် အနဲငယ်မျှ မရှိပေ။

ပုဆိန်တစ်ချက် ခုတ်လိုက်တိုင်း အနည်းဆုံး ဇွန်ဘီငါးကောင်ထက်မနည်း ဦးခေါင်းများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် ပြန့်ပြူးသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထဝီ မြေပြင်၏ အားသာချက်ကို လုံးဝမသုံးဘဲ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူက သတ္တဝါဆန်းလား...

ငါတို့... လမ်းမှားကို ရွေးချယ်မိတာလား...

ဤတိုက်ပွဲ၏ အဆုံးသတ်မှာ လက်တွေ့တွင် အဖြေပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"သေစမ်း... သေစမ်း... အကုန်သေလိုက်ကြစမ်း"

တွမ်းမင် ၏ ဇွန်ဘီအသွင် ပြောင်းလဲမှုမှာ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရလောက်အောင် ဖြစ်နေလေပြီ။ သူသည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော အသိစိတ်ကို ညှစ်ထုတ်ကာ အောက်ခြေရှိ မြင်ကွင်းကို မကျေမနပ် စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"ချူဟန် သေတာကို ငါ့ကို ပြစမ်း။ အဲဒီကောင်ကို သတ်ပစ်ကြစမ်း"

သို့သော် ရက်စက်လှစွာပင် သူ၏ အော်ဟစ်သံမှာ မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။ ဇွန်ဘီများသည် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ချူဟန်၏ ခြေရင်းသို့ လဲပြိုသွားကြသည်။ သူ၏ ပုဆိန်ခုတ်ချက်သည် တစ်ကြိမ်မျှပင် လွဲချော်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကူးစက်ခံရသူများမှာ သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ပမာ ဖြစ်နေပြီး မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မရှိတော့ချေ။