အခန်း ၈၈

အခန်း (၈၈) အားကျလေးစားရသူ... ကျေးဇူးပြု၍ စောင့်ပါဦး

ရိက္ခာများ အပြည့်အမောက် တင်ဆောင်ထားသော ကုန်တင်ကားဖြူကြီးကို ချန်ရှောက်ရယ် မောင်းနှင်လာလျက် လော့ရှောင်ရှောင်နှင့် ရှန်ကျိုတီတို့မှာ အရှေ့ခန်းနှင့် အနောက်ခန်းတို့၌ အသီးသီး နေရာယူထားကြသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ပိုင်ယွန့်အာသည် ချူဟန် မောင်းနှင်သော G55 ကား၏ ယာဉ်မောင်းဘေးခုံ၌ ထိုင်လိုက်ပါလာသည်။ ကားနှစ်စီးမှာ စခန်းကို ကျောခိုင်း၍ တည့်မတ်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သော လူခုနစ်ရာမှာ ထိုနေရာ၌ပင် ကြက်သေသေလျက် ရပ်ကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှမတတ်နိုင်ကြပေ။

"တကယ်ကြီး ထွက်သွားကြပြီပဲ..."

ကျန်ရစ်သူ အများစုမှာ နှမြောတသစွာ ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ ရင်းနှီးခဲ့ကြသည်မှာ နှစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးပေ။ ယနေ့မှ ချူဟန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသူများပင် ပါဝင်နေသေးသည်။ သို့တိုင်အောင် ထိုအချက်များက သူတို့ရင်တွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော ချူဟန်အပေါ် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုကို မည်သို့မျှ မလှုပ်ခတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော ဖရိုဖရဲ ကပ်ဘေးကာလကြီးတွင် အင်အားကြီးမားသူ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါခိုလှုံလိုခြင်းမှာ သက်ရှိများ၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့လည်း ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသင့်တယ်"

ယဲ့ချန်က လေးနက်တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ချူဟန် ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ဒီနေရာက ဇွန်ဘီတွေရဲ့ အသိုက်အမြုံဖြစ်နေပြီ။ ဒါ့အပြင် စစ်တပ်ရဲ့ အကာအကွယ်လည်း မရှိတော့ဘူးလေ"

ယခုအချိန်တွင် ချူဟန်၏ စကားကို သံသယဝင်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ပေ။ ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲကြီးကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့ ယုံကြည်လက်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ချူဟန် ချမှတ်လိုက်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များသည် တစ်ချက်ကြည့်လျှင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အဆုံးသတ်တွင် အမြဲတမ်း မှန်ကန်နေတတ်ကြောင်းကိုပင် ဖြစ်ပေသည်။

"မင်းတို့အရင် သွားနှင့်ကြ။ ငါ့ကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့၊ မြန်မြန်သွားကြ"

ချန်ရှန်ကော်က ဒေါသကို အံကြိတ်မျိုသိပ်ထားလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ ချန်ဇီဟောင်ကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်"

ထိုအချိန်၌ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကတုံးနှင့်လူကြီးမှာ မှန်ပြောင်းကို မျက်လုံးတွင်တေ့လျက် စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ချူဟန် ကားပေါ်တက်ကာ ထွက်ခွာသွားသည့် မြင်ကွင်းက မှန်ဘီလူးထဲ၌ ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဘီယာပုလင်းကို ဖွင့်၍ လည်ချောင်းစိုရုံ သောက်မည့် ထိုလူ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

"ဟေ့... ဟေ့... ဟေ့ တကယ်ကြီးလားကွ၊ ဟေ့ကောင်ရေ"

ကတုံးနှင့်လူကြီးမှာ အလန့်တကြား ထခုန်မိလိုက်သည်။ လက်ထဲရှိ ဘီယာပုလင်းကို ခွမ်းခနဲ အသံမည်အောင် ပစ်ချလိုက်လျက် ပစ္စည်းများကို ကပျာကယာ သိမ်းဆည်းတော့သည်။ ရှုပ်ထွေးသော ယန္တရားများ တပ်ဆင်ထားသည့် သူ၏ မှန်ပြောင်းကိုလည်း စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အိတ်ထဲသို့ ဖြစ်သလို ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"ဘုရားရေ… ငါ့ရဲ့ ကိုးကွယ်ရာ ဘုရားသခင်ကြီးရေ..."

အသံကုန် အော်ဟစ်ရင်း ထိုလူကြီးမှာ ခြေတလုံး ပြုတ်မတတ် ပြေးလွှားလှုပ်ရှားနေသည်။ ပြာယာခတ်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး၌ ချွေးများ ရွှဲနစ်လာသည်။

" အစ်ကိုကြီး ချူဟန် ထွက်မသွားပါနဲ့ဦးဗျာ... သောက်ကျိုးနည်း... ခဏစောင့်ပါဦး စောင့်ပါဦးဆိုနေမှ..."

အဝတ်အိတ်ကို သေချာစွာ ပိတ်မိခြင်း ရှိမရှိပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လှေကားထစ်များကို တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ကျော်ချလျက် အပြေးအလွှား ဆင်းသွားလေသည်။ ပြေးလွှားနေရင်းမှ သူ၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးက ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။

"ဘုရားသခင်ကြီး၊ ခဏစောင့်ပါဦး ကျုပ် ခင်ဗျားကို ရင်ဘတ်ထဲကနေ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကိုးကွယ်ယုံကြည်နေတာပါဗျ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်ကို အဖွဲ့ထဲ ထည့်ပါဦး ကျုပ်နာမည်က ဟယ်ဆန်း အလုပ်အကိုင်က ဘုန်းကြီး... အဲလေ၊ အရင်တုန်းက အလုပ်က ဘုန်းကြီး၊ အခုတော့ IQ 250 ရှိတဲ့ ပါရမီရှင် သိပ္ပံရူးသွပ်သူကြီးဗျ လျှပ်စစ်မီးလည်း ထုတ်ပေးနိုင်တယ်၊ ကျုပ်သာရှိရင် နေ့တိုင်း ရေနွေးနွေးလေးနဲ့ ရေချိုးလို့ရမယ်ဗျ ရှော့သေနတ်တွေလည်း လုပ်တတ်တယ်၊ ကားတွေကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ဆိုတာလည်း ကျုပ်အတွက် အပျော့ပါပဲ ချူဟန် ခေါင်းဆောင်ကြီး ချူဟန်၊ စောင့်ပါဦးဗျို့..."

မိဘက စွန့်ပစ်သွားသော ကလေးငယ်တစ်ဦးပမာ နှလုံးကွဲကြေမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သော ထိုအသံကြီးမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်၌ ဆက်တိုက် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

ကုန်တင်ကား၏ စတီယာရင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ချန်ဇီဟောင်၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒေါသတရားနှင့် ရူးသွပ်မှုတို့ကြောင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ရှုံ့မဲ့နေသည်။

ထိုစခန်းသည် မကြာမီ အရှင်သခင် ပြောင်းလဲတော့မည်။ အကယ်၍ ချူဟန်သာ ထိုနေရာ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာခဲ့လျှင် မိမိအတွက် ရပ်တည်စရာ နေရာလေးပင် ကျန်ရစ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ သို့ဖြစ်ရာ ရိက္ခာများကို လုယူပြီး ထွက်ပြေးခြင်းကမှ ပို၍ ကောင်းမွန်သေးသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤ ထုံမြို့ကြီးက ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။ ပုန်းအောင်းစရာ နေရာများက ဒုနဲ့ဒေးပင် မဟုတ်ပါလော။

ကျွီ...

ရုတ်တရက် ဘရိတ်အုပ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ဇီဟောင်သည် ကားကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကုန်တင်ကားကြီးမှာ လမ်းဘေးရှိ ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ဝင်တိုက်မိသွားတော့သည်။ နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ကား၏ အရှေ့ပိုင်းတစ်ခုလုံး ဆိုင်နံရံအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဝင်သွားလေသည်။

ထိုလမ်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်လည်း ကားတစ်စီး ရုတ်တရက် ထိုးရပ်သွားသည်။ ကားပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံ၌ ထင်ရှားသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

အထူးသဖြင့် မုယဲ့၏ မျက်ဝန်းထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။ ဤမျှ ကြီးမားသော ကုန်တင်ကားကြီး လမ်းလယ်ခေါင်၌ ရပ်တန့်သွားခြင်းက သူတို့၏ သွားရာလမ်းကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤလမ်းမှာ အလုံခြုံဆုံးနှင့် အနီးဆုံးလမ်းကြောင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမှ လမ်းလွှဲသွားရမည်ဆိုလျှင် အချိန်မည်မျှပင် အလဟဿ ကုန်ဆုံးသွားမည်နည်း။ အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေတွင် အခြားစခန်းများက သူတို့ထက် လက်ဦးမှု ရယူသွားနိုင်ချေ ရှိနေသည်။ ထိုမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော တိုက်ပွဲကြီးကို ကွပ်ကဲခဲ့သည့် ပါရမီရှင်ကို လက်အောက်ခံအဖြစ် သိမ်းသွင်းရန်ဖြစ်စေ၊ သတ်ဖြတ်ရန်ဖြစ်စေ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခြင်းက သူ့အတွက် ကြီးမားလှသော ဆုံးရှုံးမှုကြီးပင် ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ အညံ့ခံမည်ဆိုလျှင် မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်ရမည်။ အကယ်၍ သတ်ရမည်ဆိုလျှင်လည်း မိမိ၏ လက်ဖြင့်သာ သတ်ရမည်။

မိမိလူ မဟုတ်သော အင်အားကြီးသူတိုင်းကို ရှင်းလင်းပစ်ရမည်။ ထို့အတူ မိမိ၏ လမ်းခုလတ်၌ ဟန့်တားနေသော အတားအဆီးဟူသမျှကိုလည်း တန်းတူ ရှင်းလင်းဖယ်ရှားပစ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဘုန်း…

ကားတံခါးကို အကြမ်းပတမ်း ပိတ်လိုက်လျက် မုယဲ့ ဆင်းလာသည်။ ကုန်တင်ကား၏ ယာဉ်မောင်းခုံဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကားအထဲတွင် ဝင်တိုက်မိသည့် အရှိန်ကြောင့် ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွားသော ချန်ဇီဟောင်မှာ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်နေပြီး အခြေအနေကိုပင် သေသေချာချာ နားမလည်နိုင်သေးပေ။

ဂျောက်...

အေးစက်စက် အနက်ရောင် သေနတ်ပြောင်းဝတစ်ခုက သူ၏ နဖူးဆီသို့ ရုတ်တရက် ချိန်ရွယ်လာသည်။ ကားအပြင်ဘက်၌ ရပ်နေသော မုယဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။ သူက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သွေးအေးရက်စက်စွာ မျက်လုံးမှေးလျက် တုံ့ဆိုင်းခြင်း အလျဉ်းမရှိ ခလုတ်ဆွဲချလိုက်တော့သည်။

ဒိုင်း...

သေနတ်သံက ကြိုတင်သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ချန်ဇီဟောင်မှာ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ သူ၏ နဖူးမှ ပန်းထွက်လာသော သွေးစိမ်းများက စတီယာရင်ပေါ်သို့ စီးကျလာလေသည်။ မျက်လုံးပြူးကြီးများဖြင့်ပင် အသက်ထွက်သွားသည်။ ယာဉ်မောင်းခန်း၏ ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးထဲ၌ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ညှီစော်နံသော သွေးနံ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"နောက်ဆုတ် လမ်းလွှဲသွားမယ်"

မုယဲ့က မိမိကားဆီသို့ ပြန်လှည့်သွားလျက် အေးစက်စက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဘော့စ်... ဟိုကုန်တင်ကားထဲက ပစ္စည်းတွေကို သွားမစစ်တော့ဘူးလား"

ယာဉ်မောင်းဖြစ်သူက မျက်စိရှေ့ရှိ ဧရာမ ကားကြီးကို ကြည့်လျက် နှမြောတသဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရိက္ခာတွေ အများကြီး ပါလာပုံရတယ်နော်..."

"ငါ ပြောပြီးပြီလေ..."

မုယဲ့၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ အတိုင်းသား ပေါ်လာသည်။

"အခုချက်ချင်း မောင်းလို့"

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့..."

ယာဉ်မောင်းဖြစ်သူမှာ ကပျာကယာ လီဗာကို နင်းလိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ အလျင်အမြန် မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

G55 နှင့် ရိက္ခာများ အပြည့်တင်ဆောင်လာသော ကုန်တင်ကားဖြူကြီးမှာ အရှိန်လျှော့မသွားဘဲ ထုံမြို့၏ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ အပြေးအလွှား မောင်းနှင်သွားကြသည်။

ချူဟန်သည် စတီယာရင်ကို ကိုင်ထားရင်း ဦးနှောက်ထဲရှိ ပြန်လည်စတင်ခြင်း စနစ် ၏ အချက်အလက်များကိုပြနေသော မှန်သားပြင်ကို စစ်ဆေးနေသည်။ ယာဉ်မောင်းဘေးခုံမှ ပိုင်ယွန့်အာမှာ ထုံးစံအတိုင်း ငြိမ်သက်နေပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြား၌ စကားတစ်ခွန်းမျှ မရှိချေ။ ကျယ်ဝန်းသော ကားအတွင်းခန်း၌ ထူးဆန်းသော တင်းမာမှုတစ်ခု လွှမ်းခြုံနေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် နောက်မှလိုက်ပါလာသော ကုန်တင်ကားဖြူကြီးထဲ၌ ချန်ရှောက်ရယ်သည် တံတွေးများ စင်ထွက်မတတ် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပေါက်ကွဲနေလေပြီ။

"အစ်ကိုကြီးကတော့ တကယ် နတ်ဘုရားတစ်ဆူပဲကွာ ဟာ... ဒီနေ့ တိုက်ပွဲကြီးကတော့ တကယ် အသည်းထိတ်စရာကြီးပဲဗျာ"

"ဟုတ်တယ် အဲဒါ အမှန်ပဲ"

လော့ရှောင်ရှောင်က အနောက်ခန်း၏ အကာအရံပြားကို အရှိန်ဖြင့် ဖွင့်ချလျက် မျက်လုံးလေး အရောင်လက်သွားသည်။

"ကိုကိုချူဟန်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ အမိုက်ဆုံးပဲ"

ရှန်ကျိုတီမှာ အလိုအလျောက် ရင်ကော့သွားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားနှင့်အတူ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာသွားသည်။

‘ဟွန့်... ငါ မျက်စိကျထားတဲ့ ယောက်ျားပဲဟာ။ အံ့မခန်းဖြစ်နေတာ သဘာဝကျတာပေါ့’

"ဒါပေမဲ့လေ... ဟို ပိုင်ယွန့်အာဆိုတဲ့ မိန်းမက တကယ် မကောင်းဆိုးဝါးများလားကွ။ ဘောစ့်ကတော့ အဲ့ဒီလို အေးစက်စက် ရေခဲတောင်အလှပိုင်ရှင်နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ ကားတစ်စီးတည်း အတူစီးနိုင်တယ်နော်"

ချန်ရှောက်ရယ်က သက်ပြင်းချလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူကတော့ ပိုင်ယွန့်အာ၏ အေးစက်စက် မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားရသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းက ယခုအချိန်အထိ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုအလား စွဲထင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ဖူး..."

ပိုင်ယွန့်အာ၏ နာမည် ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လော့ရှောင်ရှောင်မှာ သိသိသာသာ သဘောမကျသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

"အဲဒီလို သောက်ရူးမကြီးကို ခေါ်ထားတာက ဘေးဒုက္ခကို ခေါ်ထားတာနဲ့ အတူတူပဲ။ ကိုကိုချူဟန်လောက်ပဲ အဲဒီမိန်းမကို နှိမ်နင်းနိုင်တာပါ"

ချန်ရှောက်ရယ်က စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ အသေးစိတ် ပြောပြစမ်းပါဦးကွ"

"ဘာအဓိပ္ပာယ်ရမှာလဲ၊ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲပေါ့ တကယ် ငတုံးပဲ"

လော့ရှောင်ရှောင်က အော်ငေါက်လိုက်ပြီးနောက် ဘုန်းခနဲ အသံမည်အောင် အကာအရံပြားကို ပိတ်ချလိုက်တော့သည်။

"ဟေ့... ဟေ့ နေပါဦး... ဒီကောင်မလေးတော့"

ချန်ရှောက်ရယ်က မကျေမနပ်ဖြင့် စတီယာရင်ကို ထုလိုက်သော်လည်း ဘာမျှ မတတ်နိုင်တော့ချေ။

ဘေးမှနေ၍ စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေသော ရှန်ကျိုတီမှာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက တိတ်ဆိတ်သွားမှန်းမသိဘဲ မျက်မှောင်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ကုတ်ထားလေသည်။ ပိုင်ယွန့်အာနှင့် ချူဟန် နှစ်ယောက်တည်း။ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား။ ထိုမိန်းမသည် မည်သည့်အချိန်တွင် ပေါက်ကွဲမည်ကိုပင် မသိနိုင်သော သွားလာလှုပ်ရှားနေသည့် အချိန်ကိုက်ဗုံးတစ်လုံးနှင့် တူလှပေသည်။

အရှေ့ဘက်မှ ကားကို မောင်းနှင်နေသော ချူဟန်သည် နောက်ရှိ လူသုံးယောက်က ထိုသို့သော စိတ်ဓာတ်စစ်ဆင်ရေးများကို ဆင်နွှဲနေကြသည်ကို လုံးဝ မသိရှိဘဲ အလွန် ကောင်းမွန်သော စိတ်အခြေအနေ၌ နစ်မျောနေလေသည်။

ထိုတိုက်ပွဲကြီးကို ဖြတ်သန်းပြီးသည့်တိုင် စနစ်၏ ပွိုင့်များက တစ်ထောင်ကျော် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းရည်မှာလည်း ပထမအဆင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ ၏ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ [တိကျသေချာမှု] နှင့် [ခွန်အား] ဟူသော ပါရမီစွမ်းရည် နှစ်ခုကိုလည်း နိုးကြားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အသက်ကယ် လျှို့ဝှက်ဖဲချပ်အဖြစ်မူ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

ထိုအရာအားလုံးထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ သစ္စာရှိမှု အတိုင်းအတာ ပင် ဖြစ်သည်။

စခန်း၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသော လူရာပေါင်းများစွာကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင် ယခု သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော အဖွဲ့ဝင်များအနက် ချန်ရှောက်ရယ်၏ သစ္စာရှိမှုမှာ ကန့်သတ်ချက်ကိုပင် ဖောက်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

အနာဂတ် နိုင်ငံ၏ စစ်အင်အား အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် ထိပ်ဆုံး အယောက် ၂၀ စာရင်းဝင်လာမည့် နတ်ဘုရားအဆင့် လက်ဖြောင့်တပ်သား က ယခုအချိန်၌ သူ့အပေါ် ရာခိုင်နှုန်းပြည့် သစ္စာစောင့်သိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သစ္စာရှိမှုက ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ကျော်လွန်သွားပြီဆိုလျှင် ပြန်ကျသွားရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရောက်ရှိသွားသော ချန်ရှောက်ရယ်မှာ ကမ္ဘာတည်သရွေ့ သူ့ကို သစ္စာဖောက်မည်မဟုတ်သော အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ရသည့် လက်ယုံတစ်ဦး ဖြစ်လာပေပြီ။

လော့ရှောင်ရှောင်၏ သစ္စာရှိမှုမှာ ထိုအဆင့်အထိ မရောက်သေးသော်လည်း ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ လုံခြုံစိတ်ချရသော ၉၀ ရာခိုင်နှုန်း အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

ပြဿနာက... ပိုင်ယွန့်အာ ဖြစ်သည်။

ချူဟန်သည် ဘေးရှိ ယာဉ်မောင်းဘေးခုံဆီသို့ အမှတ်တမဲ့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ ကောင်မလေးမှာ အေးစက်စက် မျက်နှာဘေးတိုက်အနေအထားဖြင့် အရှေ့ကိုသာ တည့်မတ်စွာ ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏ သစ္စာရှိမှု အကွက်၌ မည်သည့်ကိန်းဂဏန်းမျှ ပေါ်မလာသေးပေ။

သို့သော် ထိုအရာက ချူဟန် မျှော်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ သိထားသော ပိုင်ယွန့်အာဟူသည့် လူသား၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်အရ ဤသို့ဖြစ်နေခြင်းကမှ ပုံမှန်ဟု ဆိုရပေမည်။

သို့သော် ရှန်ကျိုတီဆိုသည့် မိန်းမကရော ဘယ်လိုနေသနည်း။

ဤမျှလောက် အချိန်ကြာအောင် အတူဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲများကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီးသည်တိုင် သူမ၏ သစ္စာရှိမှုမှာ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်း၌သာ တန့်နေဆဲဖြစ်သည်။ ချူဟန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကုတ်သွားလေသည်။

‘ဒီမိန်းမ သစ္စာရှိမှု တက်တာ တအားနှေးလွန်းနေတယ်... တော်တော်ကို ခေါင်းမာတာလဲ’