အခန်း ၉၀

အခန်း (၉၀) ရေကန်အောက်ခြေ

ချက်... ချက်...

အော်တိုရိုင်ဖယ် သေနတ်နှစ်လက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ မောင်းတင်လိုက်သည်။ ရှန်ကျိုတီ နှင့် လော့ရှောင်ရှောင် တို့၏ တစ်ကိုယ်လုံး၌ ပြင်းထန်သော တင်းမာမှုများ စိမ့်ဝင်သွားသည်။

နေမင်းကြီး လုံးဝ ဝင်ရောက်သွားချေပြီ။ ကွင်းပြင်ကျယ်၌ ကျန်ရစ်သော မီးပုံကြီးမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် ပေါက်ကွဲသံအက်ရှရှက တိတ်ဆိတ်နေသော ညချမ်းအချိန် မြေရိုင်းပြင်၌ ထူးဆန်းစွာ ကျယ်လောင်နေတော့သည်။

ချန်ရှောက်ရယ် သည် မီးပုံဘေးတွင် သေနတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ခြေတစ်လှမ်းမျှ မရွေ့ဝံ့ချေ။ သူ၏ အာရုံကြောအားလုံး အဆုံးစွန်အထိ တင်းခံထားရသည်။ သူသည် ဝဖိုင့်သော မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်လုံးမှေးမှေးကြီးများကို အသည်းအသန် လှုပ်ရှားလျက် အမှောင်ထုထဲမှ တစ်ခုခု ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လာမည်ကို အရူးအမူး စောင့်ကြည့်နေမိသည်။

ချူဟန် သည် သံပုဆိန်ကြီးကို တည်ငြိမ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အရှေ့ဆုံးမှနေ၍ မြက်တောထဲသို့ စတင် ဝင်ရောက်သွားသည်။ အလှတရား ပိုင်ရှင် နှစ်ဦးကလည်း သူ၏ နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာကြသည်။ လေးလံသော သံပုဆိန်သွားဖြင့် လူတစ်ရပ်စာမျှ မြင့်မားသော ပေါင်းပင်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ အမှောင်ထုထဲ၌ ဆတ်ခနဲ ရေဖျာသံများ လွင့်ပျံသွားတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ၎င်းတို့ သုံးဦး၏ ခြေသံများသာ ရေပြင်ကို ရိုက်ခတ်နေသည်။

ပထမအဆင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူအဖြစ် ရောက်ရှိနေသော ချူဟန် ၏ အာရုံခံစားမှုက နောက်ကွယ်ရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ တုန်လှုပ်မှုများကို အထင်အရှား သိရှိနေသည်။ လော့ရှောင်ရှောင် ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်ရီနေပြီး ရှန်ကျိုတီ ၏ အသက်ရှူသံများမှာလည်း သိသိသာသာ ပြင်းထန်လာလေပြီ။

ထိုစဉ် ချူဟန် ၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ရေဖျာသံများ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားရာ နောက်ကွယ်မှ နှစ်ယောက်သား မသိစိတ်ကပင် အသက်ရှူမှားသွားကြပြီး ကျောက်ရုပ်ပမာ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ပလုံ... ဗွမ်း...

အဝေးတစ်နေရာမှနေ၍ ရေကစားနေသည့်အလား အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

လမင်း၏ အလင်းရောင်က အားနည်းနေသော်လည်း ကျယ်ဝန်းလှသော ရေပြင်ကို ရိုက်ခတ်လျက် ငွေရောင်အလင်းတန်းကို လွင့်ပျံစေသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် မျက်စိအသားကျလာသည်နှင့်အမျှ ရှေ့မျက်နှာစာရှိ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းက ၎င်းတို့ သုံးဦး၏ မျက်မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူမှာ ပိုင်ယွန့်အာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် လူသုံးယောက်ကို လှည့်ကြည့်ခြင်းမရှိဘဲ နက်ရှိုင်းသော ရေပြင်ထဲတွင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။ ရှည်လျားသော ဆံကေသာများကို အရှေ့ဘက်သို့ ခါချထားသောကြောင့် လရောင်အောက်တွင် ငန်းဖြူတစ်ကောင်ပမာ ဖြူဆွတ်နေသော သူမ၏ လည်တိုင်လေးမှာ အမှောင်ထုထဲ၌ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။ ရေပြင်က သူမ၏ ပြေပြစ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရေများကို ခပ်ယူလျက် ဖြူစင်ဝင်းပသော လက်မောင်းလေးများပေါ်သို့ စီးဆင်းစေသည်။ သေးငယ်သော ရေစက်ကလေးများမှာ ငွေလရောင်အောက်တွင် ဝဲပျံနေတော့သည်။

"နေပါဦး။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရေချိုးကြာနေရတာလဲ"

လော့ရှောင်ရှောင် က ဒေါသတရားများ ရောယှက်နေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပုံရသည်။

"ငါတို့မှာတော့ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီလားဆိုပြီး ရင်တမမနဲ့ စိုးရိမ်နေရတာ။ ဒီလောက်အဝေးကြီးအထိ လာစရာမလိုပါဘူး"

ပိုင်ယွန့်အာ ရှိနေသည့် တည်နေရာမှာ ကမ်းစပ်ရှိ လူသုံးယောက်နှင့် ကြည့်လျှင် အလွန်ပင် ဝေးကွာလှသဖြင့် အဝေးတစ်နေရာဟုပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။

ရှန်ကျိုတီ လည်း ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မောင်းထုတ်လိုက်နိုင်ပြီး တင်းမာမှုကြောင့် နဖူးပြင်၌ ထွက်ပေါ်လာသော ချွေးစေးများကို ဖြည်းညင်းစွာ သုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ သုံးဦးထဲတွင် ချူဟန် တစ်ဦးတည်းသာ မလှုပ်မယှက်ဘဲ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုချေ။ သူသည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရင်း ပိုင်ယွန့်အာ ၏ ကျောပြင်ကို နက်ရှိုင်းလှသော မျက်ဝန်းတစ်စုံဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

လော့ရှောင်ရှောင် က အသံကို ထိန်းချုပ်ခြင်းမရှိဘဲ အော်ဟစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ထိုအသံသည် ပိုင်ယွန့်အာ ၏ နားထဲသို့ မုချ ရောက်ရှိသွားပေသည်။ သူမသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ရန် ဆန္ဒမရှိဘဲ ဤဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးပြည့်စုံလှသော အလှတရားသည် လရောင်အောက်တွင် အနဲငယ်ပင် ကွယ်ဝှက်ခြင်းမရှိဘဲ ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ သို့သော် သူမ၏ အမူအရာတွင် သာမန်အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး၌ ရှိသင့်သော ရှက်ရွံ့ခြင်း ဟူသော ခံစားချက် လုံးဝ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။

အေးစက်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာလေး၊ လှပသော ညှပ်ရိုးနှင့် ဖြူစင်ချောမွေ့သော ခန္ဓာကိုယ်အလှတရားသည် လူသုံးယောက်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်..."

လော့ရှောင်ရှောင် သည် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အခြေအနေကြောင့် မိမိတံတွေးနှင့်မိမိ သီးသွားရရှာသည်။

ရှန်ကျိုတီ ၏ မျက်နှာမှာလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နီရဲတောက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဘေးနားရှိ ချူဟန် ကို ခိုးကြည့်လိုက်မိသည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဤလူသည် ယောက်ျားကောင်းတစ်ဦးအနေဖြင့် ရှိသင့်သော အနည်းငယ်မျှသော ယဉ်ကျေးမှုကိုပင် မပြသဘဲ မျက်လုံးလွှဲမည့်အစား မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ စူးစိုက်ကြည့်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျိုတီ ရင်ထဲ၌ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ထူးဆန်းလှသော မနာလိုစိတ်တစ်ရပ် ပေါက်ဖွားလာတော့သည်။ သူမသည် မသိစိတ်ကပင် မိမိရင်ညွန့်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိပြီး ပိုင်ယွန့်အာ ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တိတ်တဆိတ် နှိုင်းယှဉ်နေမိတော့သည်။

နှစ်ယောက်သား ပိုင်ယွန့်အာ ၏ လွတ်လပ်လွန်းလှသော အပြုအမူကြောင့် မှင်သက်လျက် အတွေးများ ရပ်တန့်နေသည့် တစ်ခဏ၌ပင်။

ခြေရင်းဘက်မှနေ၍ ထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု တိုးဝင်လာတော့သည်။

ဝေါ...

ရေလှိုင်းများ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားပြီး လူသုံးယောက်၏ ပေါင်ရင်းအထိ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော စိုစွတ်မှုနှင့် အအေးဓာတ်သည် အဝတ်အစားများကို ဖြတ်သန်းလျက် အသားထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။

"အား..."

ရုတ်တရက် လော့ရှောင်ရှောင် ၏ အော်ဟစ်သံလေးက ညချမ်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ရှန်ကျိုတီ ၏ နီရဲနေသော ပါးပြင်လေးမှ သွေးရောင်များ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်လုံးပြူးလျက် ခြေရင်းဘက်သို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဤရေကန်ရှိ ရေများမှာ ထူးဆန်းစွာ သန့်စင်လွန်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် အားနည်းလှသော လရောင်အောက်တွင်ပင် ရေအောက်ခြေရှိ မြင်ကွင်းမှာ ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် ပေါ်လွင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လှုပ်ရှားနေသော ရေပြင်အောက်ခြေမှနေ၍ များပြားလှသော မှုန်ဝါးဖြူဆွတ်နေသော မျက်ဝန်းအစုံသည် ရေတစ္ဆေများပမာ အောက်မှနေ၍ မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ လှိုင်းများ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ပြူးထွက်နေသော ထက်မြက်လှသော အစွယ်များမှာလည်း ရေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ်လိုက်ခုပ်လိုက် ဖြစ်နေတော့သည်။

အားလုံး... ဇွန်ဘီတွေပဲ။ ရေအောက်ခြေတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့လောက်အောင် များပြားလှသော ဇွန်ဘီများ နစ်မြုပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုဦးခေါင်းများမှာ ပျားအုံပမာ တစ်နေရာတည်းတွင် ဟာကွက်မရှိ ပိတ်ညှပ်နေကြသည်။ ထို့နောက် ရေစီးကြောင်းနှင့်အတူ လှုပ်ရှားလျက် ချူဟန် တို့ရှိရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကူးခတ်လာကြတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် အနည်းငယ်သော သွေးညှော်နံ့များနှင့်အတူ ကလီစာများ ဖောက်ထွက်နေသော သေဆုံးနေသည့် ငါးအလောင်းများစွာ လွင့်မျောလာခဲ့သည်။

ဇွန်ဘီများ၌ အစာစားလိုသော ဗီဇစိတ် ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် လူသားများကိုသာမက တိရစ္ဆာန်ဖြစ်စေ၊ ပိုးမွှားဖြစ်စေ အသက်ရှိသောအရာမှန်သမျှကို ဝါးမြိုတတ်ကြသည်။ အစာငတ်မွတ်မှု ပြင်းထန်ပါက မိမိအစာအိမ် ပေါက်ကွဲသွားသည့်တိုင်အောင် ဆက်တိုက် စားသောက်တတ်ကြသည်။ ရေထဲတွင် ဇွန်ဘီများ ရှိနေခြင်းမှာ ဘာမျှမဆန်းချေ။ ငါးများ၏ သွေးစိမ်းရှင်ရှင်မှာလည်း ၎င်းတို့အတွက် အကောင်းဆုံးသော ဟင်းလျာတစ်ခွက် ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ အမက်မောဆုံးအရာမှာမူ လက်တွေ့တွင် အသက်ရှင်နေသော လူသားတို့၏ အသားစများသာ ဖြစ်သည်။

ချပ်... ချပ်... ချပ်...

ရေထဲတွင် အသည်းအသန် ဆုတ်ခွာနေသော ပြင်းထန်သည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ လော့ရှောင်ရှောင် သည် ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်ကာ ကမ်းစပ်ဘက်သို့ အတင်းအကျပ် ထွက်ပြေးနေခဲ့လေပြီ။

ရှန်ကျိုတီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေသည်။ မည်မျှပင် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော အမျိုးသမီး ဖြစ်ပါစေ၊ သူမသည်လည်း သာမန်လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို မျက်မှောက်၌ တွေ့မြင်ရပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် မေ့လဲမသွားခြင်းကပင် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုကို ချီးကျူးရပေလိမ့်မည်။

"မင်း သတ်လိုက်တာလား"

ချူဟန် သည် ခြေရင်းရှိ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော မြင်ကွင်းကို အာရုံမထားဘဲ အဝေးတစ်နေရာရှိ ပိုင်ယွန့်အာ ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အသံသည် ကျယ်ဝန်းလှသော အကွာအဝေးကို ဖြတ်သန်းလျက် သူမထံသို့ တိကျစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

ရေအောက်ခြေတွင် ခြောက်ခြားဖွယ် လှုပ်ရှားနေသော ဇွန်ဘီအရေအတွက်မှာ ရေတွက်ရန်ပင် ပျင်းစရာကောင်းလောက်အောင် များပြားလှသည်။ သို့သော် ထိုအရာအားလုံးမှာ လုံးဝ သေဆုံး နေခဲ့လေပြီ။ မဟုတ်သေးပေ၊ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ခန္ဓာကိုယ်ကိုယ်ထည် မရှိကြတော့ချေ။ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်မှာ များပြားလှသော ဦးခေါင်းပြတ် များသာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသော ရက်စက်လှသည့် သတ်ဖြတ်မှုပုံစံပင် ဖြစ်သည်။

"အင်း"

ပိုင်ယွန့်အာ က စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား မိမိခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရေများကို ပြန်လည် ပက်နေတော့သည်။ ရှက်ရွံ့ခြင်းစိတ်ဓာတ် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိချေ။ သူမ၏ စိတ်ဓာတ် မာကြောမှုမှာ အံ့ဩခြင်းကို ကျော်လွန်၍ ကြောက်ရွံ့စိတ်ကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေတော့သည်။

ရှန်ကျိုတီ နှင့် လော့ရှောင်ရှောင် တို့မှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။ နှစ်ယောက်သား ဦးနှောက်ထဲတွင် တူညီသော သံသယတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။

‘ဒီမိန်းကလေးက တကယ်ပဲ လူသား ဟုတ်ရဲ့လား...’

ချူဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ လက်ရှိ ပိုင်ယွန့်အာ သည် အတိတ်ဘဝတုန်းကကဲ့သို့ အကြွင်းမဲ့ အစွမ်းထက်သည့် အဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးပေ။ သို့သော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အစွမ်းထက်ဆုံး လူသားလက်နက် အဖြစ် အငွေ့အသက်များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤမိန်းကလေးသည် မွေးရာပါ သတ်ဖြတ်ရန်အတွက်သာ တည်ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

ဤမျှများပြားလှသော ဇွန်ဘီများကို တစ်နာရီအတွင်းမှာတင် လက်ဗလာဖြင့် လည်ပင်းကို ချိုးဖျက်လျက် အသားပုံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုရက်စက်မှုနှင့် ထူးဆန်းလှသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကြောင့် ချူဟန် ကိုယ်တိုင်ပင် ကြက်သီးထမိသည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် စိတ်သက်သာရာရမှုလည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လက်ရှိအချိန်တွင် မိမိသည် သူမနှင့် ရန်သူ မဟုတ်ပေ။ ထို့ထက် ပို၍ သူမ၏ အသိစိတ်များ လုံးဝ ရူးသွပ်မသွားမီ ဤကဲ့သို့ ရင်းနှီးခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရေအောက်ခြေရှိ များပြားလှသော ဦးခေါင်းပြတ်များကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ချူဟန် ရင်ထဲ၌ မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

‘ပိုင်ယွန့်အာ... မင်းက အခုကတည်းက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ ဖြစ်နေပြီလား...’

မဟုတ်ရင် ဤမျှ ဆန်းပြားလှသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ဘယ်လိုမှ ရှင်းပြ၍မရပေ။ အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထုတ်ဖော်နိုင်သည့် စွမ်းအားမျိုး မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ၎င်းကို အတည်ပြုရန် နည်းလမ်း မရှိပေ။ လက်ရှိအချိန်တွင် သူမသည် တိုက်ပွဲဝင်နေခြင်း မဟုတ်သဖြင့် ထူးခြားသော လှိုင်းကို အာရုံခံ၍ မရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများသည် တိုက်ပွဲဝင်ချိန်တွင် ထူးခြားသော လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်တတ်ကြပြီး ၎င်းကို တူညီသော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူအချင်းချင်း ထင်ရှားစွာ အာရုံခံနိုင်သည်။ စွမ်းရည် မြင့်မားလာလေလေ ထိုလှိုင်းမှာ ပိုမိုပြင်းထန်ကာ ကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သာမန်အချိန်များတွင် ၎င်းတို့သည် သာမန်လူများနှင့် ဘာမျှမခြားနားပေ။ အကြောင်းရင်းနှင့် အကျိုးအကြောင်း မရှိသော ဤကမ္ဘာကြီး၏ ဆန်းပြားလှသော နိယာမများထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

ချူဟန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လှမ်းပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။

"ဒီထက်ပိုပြီး အဝေးကြီး သွားရင် ရေက သန့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မကြာခင်မှာ ပုပ်ပွနေတဲ့ အသားစတွေနဲ့ အနက်ရောင် သွေးကွက်တွေက ဟိုဘက်အထိ စီးဆင်းသွားလိမ့်မယ်။ ဆေးကြောပြီးရင် မြန်မြန် တက်ခဲ့တော့"

"အင်း"

ပိုင်ယွန့်အာ က ယခင်အတိုင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သော်လည်း လက်လှုပ်ရှားမှုများမှာ သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ ချူဟန် ၏ စကားကို အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံသည်ဟု သူမ လက်ခံလိုက်ပုံရသည်။

ချူဟန် သည် နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အလောင်းများ ပြည့်နှက်နေသော ညစ်ပတ်လှသော ရေအောက်ခြေကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ ကမ်းစပ်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့တော့သည်။ လော့ရှောင်ရှောင် နှင့် ရှန်ကျိုတီ တို့၏ ပုံရိပ်များပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာလှချေပြီ။ ဇွန်ဘီဦးခေါင်းပြတ်များကို ကြောက်ရွံ့၍လည်း ပါသော်လည်း အရာအားလုံးထက် ပိုင်ယွန့်အာ ဟူသော တည်ရှိမှု၏ အဆုံးစွန်သော ခြောက်ခြားမှုကြောင့် မိမိတို့ ဗီဇစိတ်ကပင် ထွက်ပြေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤမျှ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော အလောင်းပုံကြီး နစ်မြုပ်နေသည့် ရေကန်ထဲတွင် ဘာမျှမဖြစ်သည့်အလား ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆေးကြောနိုင်ခြင်းမှာ ရူးသွပ်ခြင်းသက်သက်ဟုသာ ဆိုရပေမည်။ ညစ်ညမ်းမှုမရှိသော နေရာကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်ဆိုစေဦးတော့၊ လူသားတစ်ဦး၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် တစ်ခုခု လုံးဝ ပျက်စီးဆုံးရှုံးနေပြီ။

သာမန်လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို ဘယ်လိုမှ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိနိုင်ချေ။