အခန်း (၄၂၃-၄၂၄)

အပိုင်း(၄၂၃)

နာရူကွေ့ နှင့် အဖွဲ့သည် သူတို့ပိုင် တိမ်တိုက်သင်္ဘော တစ်စင်းဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသင်္ဘောသည် လင်းတုန်း နှင့် အခြားသူများကို တင်ဆောင်လာခဲ့သော သင်္ဘောထက် သုံးဆခန့် ပိုမို ကြီးမားပေသည်။ သင်္ဘောပေါ်တွင် သူတို့အားလုံးအတွက် လုံလောက်သော နေရာလွတ်များ အများအပြား ရှိနေသည်။ သို့သော် လင်းတုန်း၊ ယီရင် နှင့် အော်သို တို့သည် လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်ကမှ သူတို့ အနိုင်ယူထားခဲ့သော ကျင့်ကြံသူ များနှင့် သင်္ဘော တစ်စင်းတည်း အတူစီးရခြင်းကို သတိထားနေခဲ့ကြသည်။

သူတို့ သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်စဉ် ပခုံးတွင် ဆူးချွန်များ ပါရှိသော အမျိုးသမီးက လင်းတုန်း ကို အဆက်မပြတ် လက်ညှိုးထိုး ပြနေခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကိုလည်း ပတ်တီးဖြင့် ဆိုင်းထားရလေသည်။ သူမက သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများကို လက်ညှိုးထိုး ပြနေခြင်းလား ဆိုသည်ကို လင်းတုန်း မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုအရာက စိတ်သက်သာရာ ရစေမည့် အခြေအနေမျိုးတော့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

နာရူကွေ့ သည် လင်းတုန်း တို့ စီးနင်းလာခဲ့သော တိမ်တိုက်သင်္ဘော ကို ပြုပြင်ရန်နှင့် ပြန်လည် ယူဆောင်လာရန် မြို့ထဲရှိ အဖွဲ့သားများကို အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ သင်္ဘောသည် ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

သူတို့၏ ယခင် တိမ်တိုက်သင်္ဘောတွင် အားလုံး ကျပ်ညပ်စွာ လိုက်ပါခဲ့ရပြီး ယခု သင်္ဘောတွင်မူ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ရန် နေရာများစွာ ရှိနေသည်။ သို့တိုင်အောင် လင်းတုန်းသည် ဤခရီးစဉ်က နှစ်ခုအနက် ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ မရှိကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။ သူ မည်သည့် နေရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်ဖြစ်စေ စကိုင်းဆွန်းအဖွဲ့ဝင် များနှင့် အလုပ်သင်များကိုသာ မြင်တွေ့နေရသည်။ အချို့က သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အချို့ကမူ ဝတ်ဆင်မထားကြပေ။ သို့သော်... သူတို့ အားလုံးသည် သူတို့ အဖွဲ့ ပြုလုပ်ထားခဲ့သော ဒဏ်ရာများကို အသီးသီး ရရှိထားကြသည်။

သူတို့သည် လင်းတုန်းကို သူတို့ကြားထဲသို့ လွှတ်ပေးထားသော ရက်စက်သည့် တောခွေးရိုင်း တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သဘောထားကာ နေရာတိုင်းတွင် သူ့ကို ရှောင်ဖယ်နေခဲ့ကြသည်။ ယီရင်ကတော့ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လင်းတုန်း အနေဖြင့် သူမကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေရတော့သည်။

သူသည် ကုန်းပတ်ပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ပုံဆောင်ခဲ မျက်ရည်လမ်းကြောင်းများ ရှိနေသော အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် မိန်းမငယ်လေးကို ရှောင်ကွင်း သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အခြားသူများထက်စာလျှင် သူ့အနားတွင် တွေဝေမှု နည်းပါးပုံရသည်။ သူမကို ဖမ်းဆွဲပေးခဲ့ခြင်းက သဘောကောင်းမှု တစ်ခုခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မိသည်။

သူမသည်လည်း အခြားသူများကဲ့သို့ သူ့ကို ခိုးကြည့်နေခဲ့သော်လည်း သူမထံမှ မည်သည့် ရန်လိုမှုမျိုးကိုမျှ သူ မခံစားရပေ။ သူမသည် သူမ၏ သတိထားနေမှုကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် ပို၍ ကျွမ်းကျင်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူမကို ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် သံချပ်ကာများကို ပြောင်လက်အောင် တိုက်ချွတ်နေကြသော စကိုင်းဆွန်းအဖွဲ့ဝင် အချို့ကို သူ ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခါ အကွေ့တွင် လက်ရန်းပေါ် မှီကာ အောက်ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေသော မာစီ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များသည် မျက်နှာပေါ်သို့ ကျလာလောက်အောင် ရှည်လျားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အနက်ရောင် တုတ်တံကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အလွန်အမင်း အောက်သို့ ကိုင်းညွတ်ထားရာ အပြင်ဘက်သို့ ပြုတ်ကျသွားနိုင်သည်ဟုပင် လင်းတုန်း ထင်လိုက်မိသည်။

သူမသည် အသံထွက်အောင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လင်းတုန်း ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ပြေးလာကာ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး လက်ရန်းဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

"ကြည့်စမ်း၊ ကြည့်စမ်း... ရှင် ဒါကို ကြည့်ရမယ်..."

သူမသည် အနက်ရောင် ထိပ်ဖျားရှိသော လက်ချောင်းတစ်ချောင်းဖြင့် မီးလောင်နေသော သစ်တော၏ စက်ဝိုင်းပုံ နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှသာ သူ အမှန်တကယ် မည်သည့်အရာကို ကြည့်နေကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ မြို့တစ်မြို့စာခန့် ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်သည် အလွန် နက်ရှိုင်းသော အောက်ဘက်တွင် ရှိနေပြီး ၎င်း၏ အရွက်များသည် မီးတောက်များကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသည်။

သက်စောင့် အော်ရာ ကို အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မီး အော်ရာ ပင်လယ်ကြီး တစ်ခုကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသော်လည်း လုံလောက်သော ပျက်စီးခြင်း အငွေ့အသက်ကိုမူ မတွေ့ရပေ။ မီးတောက်များသည် တောက်လောင်နေသော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ လောင်ကျွမ်းစားသုံးနေခြင်း မရှိပေ။ သစ်ရွက်များကို မီးတောက်များဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သစ်ကိုင်းများ၏ ပတ်လည်တွင် မီးတောက်ငှက်များ ပျံသန်းနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မီးလောင်နေသော သစ်ပင်မှ ကြွေကျလာပြီး လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည့် သစ်ရွက်များနှင့်ပင် တူနေပေသည်။

လင်းတုန်း၏ လည်ပင်းအောက်ခြေတွင် ထူးဆန်းသော တုန်ယင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဒရော့စ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းသာ ရှိသော ထိုစိတ်ဝိညာဉ်တွင် အဖုအထစ်များပါရှိသည့် ခရမ်းရောင် အရေပြား ရှိသည်။ အရိုးမဲ့နေသော တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင် လက်နှစ်ဖက်သည် လင်းတုန်း ၏ ပခုံးကို ထိတွေ့ရန် အောက်သို့ လွင့်မျောလာခဲ့သည်။

[ဖီးနစ်ငှက်တွေ... အို... ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်စမ်း... ရေအောက် အဆောက်အအုံထဲကို ဘယ်တော့မှ မခေါ်လာသင့်တဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် နံပါတ်တစ် အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရတာလေ... တစ္ဆေရေ နယ်မြေ က အလုပ်သမားတွေအတွက် 'သင် ဘယ်တော့မှ ဖီးနစ်ငှက်ကို မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး' ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ငါ အလွတ်ကျက်ထားတဲ့ ဟောပြောချက်တစ်ခုတောင် ရှိသေးတယ်...]

"တောရိုင်း ဖီးနစ်ငှက်ကို အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး..."

မာစီက လက်ရန်းပေါ်သို့ တစ်ဖန် မှီချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးရဲ့ ပြခန်း ဥယျာဉ်ထဲမှာ မွေးထားတာလောက်ပဲ မြင်ဖူးတာ..."

အပြာလေးသည် ဒရော့စ်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် နေရာယူရန် တက်လာသောအခါ လင်းတုန်း၏ ညာဘက်ပခုံးတွင် အေးစက်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူမသည်လည်း စူးစိုက်ကြည့်ကာ လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်။ ထို့နောက် ကျယ်လောင်စွာ အသံပြုရင်း သူ မြင်အောင် သေချာစေရန် သူ၏ ဆံပင်များကို ဆွဲနေလေသည်။

မာစီသည် မြစ်မျိုးစေ့ လေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်မလား... ငါလည်း အမြဲတမ်း တစ်ကောင်လောက် လိုချင်ခဲ့တာ..."

မာစီသည် သူမကို အမှန်တကယ်ပင် လွယ်လွယ်ကူကူ နားလည်နေခြင်းလော။ သို့မဟုတ် ခန့်မှန်းနေခြင်းလော။

အပြာလေးသည် တောက်ပကြည်လင်သော အသံလေးတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

အလွန် ဝေးကွာသော နေရာမှပင် ဖီးနစ်ငှက်များကို ကြည့်ရသည်မှာ အံ့မခန်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့ ပျံသန်းသွားသောအခါ အနောက်တွင် အနီရောင်နှင့် လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်း ဖဲကြိုးလေးများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ အော်သံများသည် တိမ်တိုက်သင်္ဘော ဆီသို့တိုင် လွင့်ပျံလာသော သံစုံတီးဝိုင်း တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားလေသည်။

လင်းနို့တစ်ကောင်က အင်းဆက်ကို ဖမ်းယူသကဲ့သို့ ဖီးနစ်ငှက် တစ်ကောင်သည် မီးလောင်နေသော သစ်ရွက်များကြားသို့ ထိုးဆင်းသွားသည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏ နှုတ်သီးတွင် ကြီးမားသော အနီရောင် အရာဝတ္ထု တစ်ခုကို ကိုက်ချီလျက် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ နှုတ်သီးကို ကျယ်ကျယ်ဟကာ ထိုအရာကို မျိုချလိုက်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လင်းတုန်း ကိုယ်တိုင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အဲဒါကို မြင်လိုက်လား... သူ အသီးတစ်လုံးကို ဖမ်းယူသွားတာ... မီးသစ်ပင်မှာ အသီးတွေ ရှိတယ်..."

ဒရော့စ်နှင့် အပြာလေးတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း "အို..." ဟု အသံပြုလိုက်ကြသည်။

"တောရိုင်း သဘာဝ ရတနာပဲ..."

မာစီက ပြောသည်။

"ဘယ်သူမှ ခူးဆွတ်နေတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး... အင်း၊ ဖီးနစ်ငှက်တွေက လွဲရင်ပေါ့... မီး ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အတွက် ဒါထက် ပိုကောင်းတာကို တောင်းဆိုလို့ မရနိုင်ဘူး..."

လင်းတုန်းသည် ဘေးဘက်မှနေ၍ ခုန်ချသွားရန် စဉ်းစားလိုက်မိသည်။

သို့သော် တိမ်တိုက်သင်္ဘော သည် အလွန် မြန်ဆန်စွာ ရွေ့လျားနေသည်။ မီးတောက်နေသော သစ်ပင်ကြီးမှာ အဝေးသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ကာ ဖီးနစ်ငှက်များ၏ သီချင်းသံမှာလည်း လေတိုက်သံများကြားတွင် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

မာစီသည် ခုန်ပေါက်လိုက်ပြီး အခြားတစ်နေရာသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အို... ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ဦး..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မြေကြီးထဲမှ လှံတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြောင့်တန်းစွာ ထိုးထွက်နေသော တောင်တစ်လုံး ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ တောင်ထိပ်တွင် လျှပ်စီးများ လက်နေသော တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်... လျှပ်စီးများ အလွန် များပြားလွန်းနေသည်။ ၎င်းသည် တိမ်တိုက်ငယ်လေး တစ်ခု ပါဝင်နေသော လျှပ်စီးဘောလုံး တစ်လုံးနှင့်ပင် တူနေပေသည်။

"မင်းရဲ့ မိသားစုနဲ့ဆိုရင် ဒီထက်ပိုပြီး အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အရာတွေကို မြင်ဖူးမှာ သေချာတယ်..."

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။ လင်းတုန်းသည် ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုရန် အချိန်အများကြီး မပေးခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် အင်ပါယာ တစ်ပါး၏ အိမ်တော်ရှိ အံ့မခန်း အရာများသည် ဤအရာများကို သေးသိမ်သွားစေလိမ့်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။

"အင်း... ဟုတ်တာပေါ့၊ အိမ်မှာ အလှဆင်ဖို့အတွက် ရေပန်းတွေနဲ့ ဥယျာဉ်တွေ ထားရှိတယ်လေ... ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာဆိုရင် ငါ အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်နေရတာ..."

ခရမ်းရောင် မျက်ဝန်းများက သူနှင့် ဆုံသွားသည်။

"ကိုယ့်ရဲ့ အချိန်အားလုံးကို လေ့ကျင့်ရေးမှာပဲ သုံးလိုက်ရတဲ့အခါ အပြင်ထွက်ပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် မနေရဘူးလေ... သိတယ်မလား..."

အချိန်အားလုံးကို လေ့ကျင့်ရေးမှာပဲ သုံးခဲ့သည်လော။

"ခွင့်လွှတ်ပါ..."

လင်းတုန်းသည် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အချိန်အားလုံးကို လေ့ကျင့်ရေးမှာပဲ သုံးခဲ့တယ်ဆိုရင်... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အခုထိ..."

သူ၏ စကားသံ တိမ်ဝင်သွားသည်။

"အရမ်း ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဆန်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်..."

မာစီသည် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး အနေရခက်စွာ ရယ်မောရင်း သူမ၏ ပါးကို ကုတ်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ အဲဒါက နည်းနည်း ရှက်စရာကောင်းတယ်... တကယ်တော့ ငါက အရင်က ပိုပြီး အစွမ်းထက်ခဲ့တာ..."

“အခု ဟိုဇီးကွက် ပြန်လာပြန်ပြီ... ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ငှက်တွေ အများကြီးပဲ... ဒီမှာ ငှက် အော်ရာ တွေ အားကောင်းနေတာ ဖြစ်မယ်... ငှက် အော်ရာ ဆိုတာ မရှိဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်...”

ဒရော့စ်၏ အပြောကြောင့် လင်းတုန်းသည် အပေါ်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ထိုနေရာရှိ သူတို့အထက် တိမ်တိုက်များထဲမှ ငွေရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် ဇီးကွက်တစ်ကောင် ထိုးဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်ကို မာစီ မြင်သောအခါ သူ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဇီးကွက် ပြန်လာပြီလား... ဘယ်မှာလဲ..."

သူမသည် ဇီးကွက်ကို မြင်တွေ့ရန် နှစ်ဆမျှ ပို၍ စိတ်အားထက်သန်နေပုံရပြီး ၎င်းကို လွတ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

"သင်္ဘောအောက်ကို သွားပြီ..."

လင်းတုန်းက တောင်းပန်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မာစီသည် သူမ၏ တုတ်တံကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို ဆက်လက် အကဲခတ်နေခဲ့သည်။

"ဒါက... မိသားစု ကိစ္စ တစ်ခု ဖြစ်နေမလားလို့ စိုးရိမ်မိတယ်..."

ထိုစကားကြောင့် တစ္ဆေရေ နယ်မြေ ၏ တံခါးပေါက်မှ ထွက်လာကတည်းက သီတင်းပတ်ပေါင်းများစွာ လင်းတုန်း ရှောင်လွှဲနေခဲ့သော အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူနှင့် မာစီသည် ယခင်က ဤကဲ့သို့ သေချာ စကားမပြောခဲ့ဖူးပေ။ ထို့ပြင် ယခုအချိန်သည် သူတို့ နှစ်ယောက်တည်း အနီးကပ်ဆုံး ရှိနေမည့် အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ မိသားစု အကြောင်း ပြောရရင်... ငါက... အင်း၊ ဘယ်လို စပြောရမလဲ သေချာ မသိဘူး... မင်း အာကူရာ ဟာမိုနီ ကို သိလား..."

မာစီသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အလျင်စလို အကဲခတ်လိုက်သည်။

"အခုက ဒီအကြောင်းပြောဖို့ အချိန်အခါ ဟုတ်ရဲ့လား မသိဘူး..."

"ငါ့ဆီမှာ... သတင်းတစ်ခု ရှိနေလို့ပါ... ဟာမိုနီက... အွတ်..."

မာစီက သူ၏ ပါးစပ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖိအုပ်ကာ နောက်ဆုံးစကားလုံးကို ပိတ်ပင်လိုက်သည်။ လက်အိတ်များကဲ့သို့ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော အနက်ရောင် မာဒြာ ဖြစ်သည့် သူမ၏ ရွှေအဆင့် သင်္ကေတ သည် ချောမွေ့ကာ အေးစက်နေသည်။

"ရှူး... မပြောနဲ့... ငါ ကြားစရာ မလိုဘူး... ငါ ခန့်မှန်းလို့ ရတယ်..."

လင်းတုန်းသည် သူ နားလည်ကြောင်း သူမကို ပြောပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမက ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ဖိထားလိုက်သည်။

"ငါ သဘောပေါက်တယ်... ငါ နားလည်တယ်..."

တစ်စုံတစ်ယောက် ကြားသွားမည်ကို အသည်းအသန် ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား သူမသည် သူ့ကို ကျော်လွန်၍ ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

[ဟုတ်တယ်... သူမက ဟာမိုနီနဲ့ တော်တော် တူတယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ...]

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဒရော့စ်သည် လင်းတုန်းကိုသာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

[ငါ ဆိုလိုတာက ဟာမိုနီရဲ့ အရင်ပုံစံမျိုးနဲ့ တူတာကို ပြောတာပါ... အခု သူ ဖြစ်နေလောက်မယ့် ပုံစံမျိုးကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး... ပြိုကျနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကြောင့် အတုံးသေးသေးလေးတွေ တစ်ထောင်လောက် အဖြစ် လှီးဖြတ်ခံရပြီး ဖရိုဖရဲနဲ့ မေ့လျော့ခြင်း ပင်လယ်ထဲမှာ အရည်ပျော်ဖို့ ချန်ထားခံရတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ...]

***

အပိုင်(၄၂၄)

လင်းတုန်း ခေါင်းညိတ်ပြနေသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိသွားသောအခါ မာစီက သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက ရှင် ထင်သလောက် ငါ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ငါတို့ စေ့စပ်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက..."

"မင်းတို့ စေ့စပ်ခဲ့ကြတယ်..."

လင်းတုန်းက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် မြင့်လွန်းနေသည်။ အပြာလေးသည်လည်း သူ၏ အံ့သြမှုကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် လန့်ဖြန့်သော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါက မိသားစု ကိစ္စပါ..."

မာစီက ခပ်မြန်မြန် ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ မိသားစု အခွဲက သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို တိုးတက်စေချင်ကြတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို အင်ပါယာရဲ့ သမီးနဲ့ လက်ထပ်ပေးချင်ခဲ့ကြတာ... ပြီးတော့ သူနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူက..."

သူမ၏ စကားသံမှာ တစ်ခဏမျှ တိမ်ဝင်သွားပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ကစားနေလေသည်။

"...မိသားစုရဲ့ ပါရမီရှင် လို့ သူက ထင်ခဲ့တာလေ..."

တိမ်တိုက်သင်္ဘော သည် ကြမ်းတမ်းသော လေကြမ်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် တုန်ခါသွားပြီး မာစီသည် မျက်နှာနှင့် မှောက်ရက်လဲကျသွားသည်။ လျင်မြန်သော အရိပ်ကြိုး တစ်ချောင်းက သူမကို လက်ရန်းနှင့် လျင်မြန်စွာ ချည်နှောင်လိုက်သောကြောင့်သာ သူမ၏ နှာခေါင်း ကုန်းပတ်နှင့် ဆောင့်မိမည့် အဖြစ်မှ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ တုတ်တံ... သို့မဟုတ် တုတ်တံ ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော လေးသည် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားရာ ရွှီခနဲ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ၎င်းကို အလုအယက် ပြန်ကောက်ယူလိုက်သည်။

သူမကို မည်သည့် နယ်ပယ်တွင် ပါရမီရှင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသနည်း ဟု လင်းတုန်း တွေးတောမိသည်။ အစီအရင် ရေးဆွဲရာတွင် ပါရမီရှင်လော။ ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ဦးလော။ သင်္ချာပညာလော။ သို့မဟုတ် သူမသည် အရိပ် မာဒြာ နှင့် ပတ်သက်၍ ပါရမီရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်... သူ မပြောတတ်ပေ။

"ဟာမိုနီက..."

လင်းတုန်းက စတင် မေးမြန်းလိုက်သော်လည်း မာစီသည် သူမ၏ တုတ်တံကို ဆွဲယူကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ထိုးတင်လိုက်သည်။ ထိပ်ဖျားရှိ နဂါးခေါင်းသည် နာကျင်လောက်အောင် တောက်ပသော ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ စူးရှစွာ တောက်ပလာပြီး တစ်လက်မခန့် အကွာမှနေ၍ သူ့ကို ရွှီခနဲ အသံပြုနေသည်။

တုတ်တံနှင့် ဤမျှ နီးကပ်နေသဖြင့် လှုပ်ရှားရန် သူ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို နဂါး၏ နှာခေါင်းပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်း၏ အနောက်ဘက်တွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို သူ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ ငွေရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် ဇီးကွက်သည် မာစီနှင့် ခြေအနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးသော သူတို့ဘေးရှိ လက်ရန်းပေါ်တွင် ပွင့်လင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

၎င်း၏ ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးများက လင်းတုန်းကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"သွားတော့မယ် လင်းတုန်း..."

မာစီက အော်ပြောလိုက်သည်။

"နင်နဲ့ စကားပြောရတာ ပျော်စရာကောင်းတယ်... နောက်မှ တွေ့မယ်နော်..."

မာစီက သူ့ကို တွန်းဖယ်လိုက်သော်လည်း ဇီးကွက်သည် သူ့ကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဒရော့စ်သည် သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ လှည့်ပတ်ထွက်ခွာသွားပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားသည်။

[တချို့က ဇီးကွက်တွေကို သေမင်းရဲ့ နိမိတ်လက္ခဏာလို့ သတ်မှတ်ကြတယ်...]

ဒရော့စ်က ပြောသည်။

[အထူးသဖြင့် ကြွက်တွေပေါ့...]

...

ယီရင်သည် လေယာဉ်သင်္ဘော၏ ကုန်းပတ်အောက်ရှိ ကျဉ်းကျပ်သော နေရာလေးတွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ဓားတစ်လက်ကို တင်ထားပြီး ကျင့်ကြံနေသည်။ ဤနေရာတွင် အော်ရာ သည် ပါးလွှာနေသဖြင့် ဓားဆီမှ စွမ်းအင်များကို ဆွဲယူရန် ကြိုးစားနေခြင်းက သူမ၏ အချိန်ကို ဖြုန်းတီးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် အပေါ်ထပ်တွင်သာ ဆိုလျှင် ယခုလောက်ပင် ခရီးရောက်မည် မဟုတ်ပေ။

လင်းတုန်း၊ မာစီ နှင့် အော်သို တို့သည် အပေါ်ထပ်တွင် ရှိနေကြသည်။ သို့သော် အကယ်၍ ယီရင်သာ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် အသက်ရှူကြိမ် နှစ်ကြိမ်ထက် ပို၍ အချိန်ဖြုန်းမိပါက တစ်စုံတစ်ယောက်အပေါ် ဓားဆွဲထုတ်မိသည့် အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

နောက်ထပ် အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ် အကြာတွင် အားနည်းသော အော်ရာက သူမ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို နောက်ဆုံး၌ ချိုးဖျက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် လက်လျှော့လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံရာတွင် အသုံးပြုသော ဓားကို နံရံထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ရာ တုန်ခါလျက် စိုက်ဝင်သွားသည်။ အကယ်၍ သူမသာ ဓားကို မာဒြာ ဖြင့် ရစ်ပတ်ထားခဲ့လျှင် ထိုလက်နက်သည် နံရံကို နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်နိုင်ပေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းက သူမအတွက် မည်သည့် အကျိုးကျေးဇူးကိုမျှ ဖြစ်ထွန်းစေမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ပြီးခဲ့သော လအနည်းငယ်ခန့်က သူမ၏ အချိန်အများစုကို ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် တောအုပ်ထဲတွင် ပြေးလွှားခြင်းများဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။ လင်းတုန်းသည် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။ သူမသည် ဤနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ကာ စကိုင်းဆွန်းအဖွဲ့ ၏ ကရုဏာကို စောင့်ဆိုင်းနေမည့်အစား တစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်ချင်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ လွတ်လပ်မှု အရသာကို မြည်းစမ်းခွင့် ရပြီးမှသာ ကော်လာမှ ဆွဲ၍ အနောက်သို့ ပြန်ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည်နှင့် တူနေသည်။

သူမသည် ဂဏာမငြိမ်စွာဖြင့် သူမ ဆရာ၏ ဓားရိုးကို လက်ဖြင့် ကစားနေမိသည်။ သူမသည် အပြင်သို့ ထွက်သွားချင်နေသည်... ထွက်သွားပြီး...

ထွက်သွားပြီး ဘာလုပ်ရမည်နည်း။

သူမ ဘာလုပ်ချင်သည်ကို သေချာ မသိသော်လည်း ဤနေရာတွင် ဆက်၍ မထိုင်နေနိုင်တော့ပေ။ စောစောက ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲက သူမ၏ သွေးများကို ဆူပွက်လာစေခဲ့သည်။ သွေး အကြောင်း ပြောရလျှင် သူမ၏ သွေးအရိပ် သည်လည်း သူမနည်းတူ ဒေါသထွက်နေပြီး သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွင်း၌ ပွက်ပွက်ဆူနေသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် စိန်ခေါ်မှု တစ်ခုကို လိုလားနေကြသည်။

မြွေသင်္ချိုင်းမြို့ရှိ မဟူရာ မီးတောက် စမ်းသပ်မှုများဆီသို့ သူမ၏ အတွေးများ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူမအတွက် စိန်ခေါ်မှုများ ရှိနေခဲ့ပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကျော်လွှားနိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ ထိုစိန်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် သူမကိုယ်တိုင် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ လင်းတုန်းနှင့် အတူတကွပင် ဖြစ်သည်။

စကိုင်းဆွန်းအဖွဲ့နှင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲ မြင်ကွင်းများသည် သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ မဟူရာ မီးတောက် စမ်းသပ်မှုများမှ သူနှင့်ပတ်သက်သော မှတ်ဉာဏ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် ယနေ့ လင်းတုန်းသည် ကလေးတစ်ဦးနှင့် လူကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ကွာခြားနေပေသည်။ သူမ၏ မျက်စိအောက်မှ တစ်လခန့်သာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း သူသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်လောက်သည့် အပြောင်းအလဲများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ သူသည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေရေ နယ်မြေတွင် သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို အကျဉ်းချုံး၍ သူမအား ပြောပြခဲ့သော်လည်း အသေးစိတ်ကိုမူ သေချာမသိရသေးပေ။ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ ထိုအရာများက သူ့ကို ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားစေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူသည် သူမကို သူနှင့်အတူ လိုက်ပါခွင့် မပြုခဲ့ပေ။

တစ်နေ့တွင် သူသည် သူမနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်လာမည်ဟု အမြဲ မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှ မြန်ဆန်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သွေးအရိပ်သည် တစ်ဖန် ပြန်လည်လှုပ်ရှားလာရာ သူမ၏ မာဒြာ စွမ်းအားဖြင့် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ရသည်။ ထိုအရာကို သူမ ရွံရှာနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် ကြီးမားသော စွမ်းအားဆီသို့ သွားရာ လမ်းစတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။ ယခုအချိန်အထိ သူမအတွက် ကြီးကြီးမားမား အထောက်အကူ မပြုသေးသော်လည်း ၎င်းသည် သူမ၏ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းစဉ် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူမအတွက် သီးသန့် တစ္ဆေရေ နယ်မြေတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ အခြားသူတစ်ဦးအတွက် ဤမျှ စိုးရိမ်နေခြင်းမှာ သူမ၏ စရိုက်နှင့် မကိုက်ညီပေ။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အရေးနှင့် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းမည့် လမ်းစဉ်ကိုသာ အာရုံစိုက်သင့်ပေသည်။ ထိုအရာသည် လင်းတုန်း ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်နေသော အရာပင် ဖြစ်သည်။

ဒေါက်... ဒေါက်...

တံခါးခေါက်သံကြောင့် သူမသည် လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ပခုံးထက်မှ ရွှေအဆင့် သင်္ကေတ ဓားသွားများကို ပြင်ဆင်ရင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ အလျင်အမြန် အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသော်လည်း ဤနေရာတွင် သူ့ကို တွေ့ရခြင်းအတွက် အံ့ဩသွားမိသည်။

လင်းတုန်းအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ အတွေးများကို သူ ကြားသွားလေသလားဟု တွေးတောရင်း ထူးဆန်းစွာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည်လည်း အလားတူ ခံစားနေရပုံရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ မျက်နှာတွင် ဝတ်ရုံအောက်၌ လက်နက်များ ခိုးဝှက်သယ်ဆောင်လာသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။ သူသည် သက်သောင့်သက်သာ မရှိပုံပေါက်နေပြီး သူ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လူသတ်ရန် ကြံစည်နေသူ တစ်ဦးနှင့် တူနေပေသည်။ သူမ တစ်စုံတစ်ရာ မပြောနိုင်မီတွင်ပင် သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း အခန်းတွင်းသို့ ခပ်မြန်မြန် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် သူမလက်ထဲမှ တံခါးကို ဆွဲယူကာ ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ အရာဝတ္ထု သေးသေးလေးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သံမှိုတစ်ချောင်း ဖြစ်သည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ တံခါးပေါ်တွင် မှော်သင်္ကေတများကို စတင် ရေးဆွဲလေတော့သည်။

"နင်က နာရူကွေ့ရဲ့ ပေါင်ကြားကို ကန်ပြီး ထွက်ပြေးလာတာလား၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ယီရင်က မေးလိုက်သည်။ လင်းတုန်း၏ ယခုကဲ့သို့ အမူအရာကို မြင်ရခြင်းက သူမ၏ စိတ်အခြေအနေကို ကောင်းမွန်စေခဲ့သည်။ တကယ်လို့ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ တစ်ခုခုသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ပေါက်ကွဲသံများကို သူမ ကြားရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် အော်သိုနှင့် မာစီတို့ကို အပေါ်ထပ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ကိစ္စသေးသေးလေး တစ်ခုအတွက် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

သို့တိုင်အောင် သူမသည် သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေမိသည်။ တကယ့် ပြဿနာကြီး တစ်ခုခုလည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မိသည်။

သူ၏ အစီအရင် စက်ဝိုင်းကို ရေးဆွဲပြီးစီးသွားသောအခါ သန့်စင်သော မာဒြာအချို့ကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းစေလိုက်ရာ မှော်သင်္ကေတများသည် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာခဲ့သည်။ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားသော မာဒြာစွမ်းအားကြောင့် သစ်သားတံခါးမှာ ကျွိခနဲ မြည်သွားပြီး သစ်သားစအချို့ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်။ သို့သော် ယီရင်၏ ဝိညာဉ် အာရုံမှာမူ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရလေသည်။

လင်းတုန်းသည် စိတ်အေးသွားပုံရပြီး သံမှိုကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ့နောက်ကို ဇီးကွက် တစ်ကောင် လိုက်လာတယ်လို့ ထင်လို့ပါ..."

***