အခန်း (၄၂၇-၄၂၈)

အပိုင်း(၄၂၇)

နာရူဟွမ် ကျေးဇူးတင်မိပါသည်။ သူ၏ မျက်နှာ အမူအရာကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ဖြစ်နေစေရန် ခက်ခဲစွာ ထိန်းချုပ်ထားရသည် အထိပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဇနီးသည်က သူ၏ တံတောင်ဆစ်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ကာ လက်ချောင်းများ တင်းကျပ်သွားပြီး အသက်ရှုသံ အနည်းငယ် ပြင်းသွားခဲ့သည်။ လူမည်မျှ စေလွှတ်ခွင့် ရမည်ဟူသော အချက်အပေါ် မူတည်၍ ဤအရာသည် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အလားအလာရှိသော လူငယ် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် များအတွက်သာမက တစ်တိုင်ပြည်လုံး အတွက် ကြီးမားသော အခွင့်အရေးကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

သူသည် အတိုင်းမသိ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုရန် နှုတ်ခမ်းကို ဟလိုက်သော်လည်း သူမက ဖြူလျော့သော လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။ သူမ၏ ပခုံးထက်ရှိ ဇီးကွက်လေးက တိုးညှင်းသော လေချွန်သံ တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကို သင့် တစ်ယောက်တည်းအတွက် ပေးတာတော့ မဟုတ်ဘူး..."

သူ၏ အပြုံးသည် ခါးသက်သွားခဲ့သည်။

"ဆေရှန် တိုင်းပြည် အတွက်လည်း ဒီလမ်းကို ဖွင့်ပေးမယ်... ငါတို့ အကာအကွယ် အောက်မှာရှိတဲ့ အားအနည်းဆုံး လက်အောက်ခံ တိုင်းပြည် နှစ်ခု ဖြစ်တဲ့ အားလျော်စွာ တောင်ကြားရဲ့ ဆုလာဘ်တွေ အတွက် သင်တို့ အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရလိမ့်မယ်... နွေရာသီ ရောက်တဲ့အခါ ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ငါတို့အတွက် ယှဉ်ပြိုင်ပေးမယ့် သုံးဦးကို ငါ ရွေးချယ်မယ်... ငါက တိုင်းပြည် တစ်ခုတည်းကနေ သုံးဦးစလုံးကို ရွေးချယ်နိုင်သလို နှစ်ပြည်ထောင်စလုံးက အကောင်းဆုံးတွေကိုလည်း ရွေးချယ်နိုင်တယ်... ငါ ခန့်အပ်တဲ့ လူငယ် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တစ်ဦးစီတိုင်းအတွက် သင်တို့ အများကြီး ဆုချီးမြှင့်ခံရလိမ့်မယ်... တကယ်လို့ သင်တို့ နှစ်ပြည်ထောင်ကြားမှာ ထိုက်တန်သူ သုံးဦးကိုတောင် ငါ မရှာတွေ့ဘူး ဆိုရင်တော့ သင်တို့ အားလုံး..."

သူမ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး နောက်တစ်ခွန်းတွင် ဝိညာဉ်ရေးရာ အလေးချိန် ပါဝင်လာစေရန် သူမ၏ ဖုံးကွယ်ထားမှုကို အနည်းငယ် ဖြေချလိုက်သည်။

"...ပညာပေး ခံရလိမ့်မယ်..."

နာရူဟွမ် ၏ အတွေးများ အေးစက်သွားခဲ့သည်။ သွေးဖီးနစ် ၏ ဖျက်ဆီးမှုများ အပြီးတွင် မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ သည် ဆံခြည်တစ်မျှင်ဖြင့်သာ တွယ်ဆက်ထားရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေခဲ့သည်။ ကျင်းကလန် ကျဆုံးသွားပြီး အာရီလီယပ် မိသားစု မှာလည်း သူတို့၏ နေရာသို့ အစားထိုး ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးသဖြင့် အနောက်ဘက် ဒေသသည် ပြိုကွဲကာ ဥပဒေမဲ့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မြောက်ဘက်ရှိ လမ်းစမဲ့ ပင်လယ် မှ တိုက်ခိုက်မှုများလည်း ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား များ၏ သောင်းကျန်းမှုကြောင့် သူတို့ကို ကာကွယ်ထားသော တံတိုင်းကြီးမှာလည်း ပြိုကျသွားခဲ့သည်။ အရှေ့ဘက်တွင် တောရိုင်းမြေနေ လူရိုင်းများသည် နဂါးများကို ထိန်းချုပ်ရန် အခက်အခဲ တွေ့နေကြပြီး တောင်ဘက် သစ်တောကြီးများ၏ အလွန်ရှိ ဆေရှန် တိုင်းပြည် ကလည်း သူ၏ နယ်မြေများကို မျက်စိကျနေခဲ့သည်။

သူ၏ မိခင် မဟူရာ မီးတောက် မိသားစု ထံမှ ကယ်တင်ခဲ့သော အင်ပါယာကြီးသည် ယခုအခါ အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တစ်ချက် ပုတ်လိုက်ရုံဖြင့် အားလုံး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားနိုင်ပေသည်။ လူသန်းတစ်ရာကျော်သည် အကွဲကွဲအပြားပြား ဖြစ်သွားသော တိုင်းပြည်ငယ် တစ်ထောင်အဖြစ် ကွဲထွက်သွားကာ အချင်းချင်း စစ်ခင်းကြမည် ဖြစ်သည်။

အာကူရာ မိသားစု ထံမှ တိုက်ရိုက်ရရှိသော မည်သည့်အရာမဆို စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းမည်မှာ သေချာသော်လည်း ထိုကမ်းလှမ်းထားသော ဆုလာဘ်သည် သူ၏ အာရုံကို မဖမ်းစားနိုင်ပေ။ မဟုတ်ပေ၊ အင်ပါယာသည် တည်ငြိမ်မှု လိုအပ်နေသည်။ ညဘီး တောင်ကြား တွင် လေ့ကျင့်ခွင့်ရခြင်းက သူ့အပေါ် သစ္စာရှိသော ကျင့်ကြံသူ များကို ပိုမို အစွမ်းထက်လာစေမည် ဖြစ်သဖြင့် ထိုအရာက သူ့အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ကမ္ဘာ့အဆင့် ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခွင့် ရခြင်းက သူ တစ်ခါမှ အိပ်မက်ပင် မမက်ဖူးသော ဆက်သွယ်မှုများကို တည်ဆောက်နိုင်စေမည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အမိမြေသည် အာကူရာ မိသားစု ၏ မျက်နှာသာပေးမှု အပေါ်တွင်သာ ရှင်သန်ခြင်း သို့မဟုတ် ပျက်စီးခြင်း ဆုံးဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

“သူတော်စင်ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး..."

သူ ကတိပြုလိုက်သည်။

သူ့အနေဖြင့် တောင်ဘက် အိမ်နီးချင်းဖြစ်သော ဆေရှန် တိုင်းပြည် အပေါ် မည်သည့် ရန်ငြိုးမျှ မရှိသော်လည်း လိုအပ်လာပါက သူတို့ကို ချေမှုန်းပစ်မည်သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးကို အုပ်ချုပ်နေသော ကလန် ရှေ့တွင် သူ၏ အင်ပါယာကို ထင်ပေါ်လာစေရန် မည်သည့်အရာကိုမဆို သူ လုပ်ဆောင်မည် ဖြစ်သည်။

သူတော်စင် ၏ ဇီးကွက်သည် သူမ၏ ပခုံးထက်မှ ပျံသန်းသွားပြီး အင်ပါယာရှင်၏ ပတ်လည်ရှိ လူအုပ်ကြီး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဝဲပျံနေသည်။ သူတို့ တုန်ယင်မသွားစေရန် ကြိုးစားနေကြသည်ကို သူ အာရုံခံမိသည်။

"နောက်ဆုံး တစ်ချက်အနေနဲ့... တိုင်းပြည် နှစ်ခုကြားက ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေ အတိုင်းအတာ တစ်ခုထက် ပိုမလွန်သွားစေဖို့ ငါ စောင့်ကြည့်နေမယ်... သင်တို့ရဲ့ အနောက်မှာ အာကူရာ ကလန် ရဲ့ ဂုဏ်သတင်း ရှိနေတယ်ဆိုတာကို မှတ်ထားပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တွေလို ပြုမူကြပါ... ဒါပေမဲ့ ညဘီး တောင်ကြား ကတော့ သေချာပေါက် အန္တရာယ် များလိမ့်မယ်... ကိုယ့်အသက်အန္တရာယ်ကို စွန့်လွှတ်ရဲတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တွေကိုပဲ အထဲဝင်ခွင့် ပြုသင့်တယ်..."

ထိုဇီးကွက်လေးသည် သတိလစ်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသော အနီးနားရှိ အစေခံ တစ်ဦး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နားခိုလိုက်သည်။ အာကူရာ ချာရတီ က လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ရာ ထိုအစေခံသည် သောက်စရာများ အပြည့်ပါသော ဗန်းတစ်ချပ်ကို အမြန် သွားယူ၍ ဆက်သလေသည်။ သူမသည် ခွက်တစ်ခွက်ကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး အစေခံကို ခွက်ထဲသို့ အနက်ရောင် ဝိုင်များ ထည့်ခွင့်ပြုလိုက်သော်လည်း သူမ မသောက်ခဲ့ပေ။

သူမသည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဝိုင်အရည်ပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ ငါ့မိသားစု ကိုယ်စား ပြောစရာရှိတဲ့ ကိစ္စတွေ ပြီးဆုံးသွားတာပါပဲ..."

နာရူဟွမ်သည် ဤတွေ့ဆုံမှု ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ အလိမ်ခံရမည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အခြား တစ်စုံတစ်ရာကို လိုချင်နေပြီး ထိုသို့ ပြုလုပ်ရာတွင် သူမ၏ မိသားစုကို ကိုယ်စားပြုခြင်း မဟုတ်ကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"သင့်ရဲ့ အင်ပါယာထဲက တစ်ယောက်ကို ငါ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်..."

သူမက ဆက်ပြောသည်။

"အထွတ်အမြတ် လိပ် တစ်ကောင်နဲ့ သစ္စာဆိုထားတဲ့ လူငယ် မဟူရာ မီးတောက် တစ်ယောက်ကိုပေါ့...”

"မဟူရာ မီးတောက် မိသားစုရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သွေးသား တစ်ယောက်မှ မကျန်တော့ပါဘူး..."

အီသန်၏ တပည့်နှင့် ပတ်သက်သော ဖော်ပြချက်များကို နာရူဟွမ် ပြန်ဖော်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် သူတော်စင် တစ်ဦးကို လိမ်ညာ၍ မရနိုင်သော်လည်း သူမ သိချင်နေသော အဖြေကို မပေးမီ ထိုကောင်လေးအပေါ် သူမ၏ စိတ်ဝင်စားမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမို သိရှိလိုခဲ့သည်။ သူ ပိုသိလေလေ၊ ဤအခြေအနေမှ အကျိုးအမြတ် ပိုမို ထုတ်ယူနိုင်လေလေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူတော်စင်သည် ဝိုင်ကိုသာ ဆက်လက် စစ်ဆေးနေပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ် စွမ်းအားကို တိုးမြှင့်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ကျန်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး အမှောင်ကျသွားခဲ့သည်။

နာရူဟွမ် နှင့် အာကူရာ ချာရတီ တို့သာ တည်ရှိနေပြီး အခြားအရာ အားလုံးကို အဆုံးမဲ့ အမှောင် ပင်လယ်ကြီးက မျိုချသွားသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။ သူတော်စင် ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသကဲ့သို့ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ငွေရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ဖန်တီးထားသော စာအုပ်ကြီး တစ်အုပ်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တောက်ပနေသော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် မျက်လုံးတစ်လုံး ရှိနေသည်။

ထိုမျက်လုံးသည် လည်ပတ်သွားကာ နာရူဟွမ် ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် သူသည် ချွေးများ စတင် ပြန်လာခဲ့သည်။

အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုအရ သူသည် သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖုံးကွယ်ထားမှုကို ဖြေချလိုက်ပြီး သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန် ကြိုးစားလိုက်သည်... သို့သော် သူ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ခံထားရပြီး မာဒြာများ ငြိမ်သက်နေသည်။ အပြင်ဘက်မှ ရှင်းပြ၍ မရနိုင်သော ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများက သူ့အပေါ် ဖိစီးလာသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်လာခဲ့သည်။

"သင် ငါ့ကို မလိမ်သင့်ဘူး..."

ချာရတီ က သတိပေးလိုက်ပြီး ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

အမှောင်ထုသည် ၎င်းပေါ်လာစဉ်ကကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ စာအုပ်ကြီးသည်လည်း ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများလည်း လုံးဝ ကင်းစင်သွားခဲ့သည်။

အင်ပါယာရှင်သည် ချွေးများ ပြန်ကာ တုန်ယင်လျက် သူ၏ နန်းတော် အလယ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဇနီးသည်က သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေပြီး ကျန်လူအားလုံးမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်နေကြသည်။

သူတို့သည် သူ့ကို အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာသည် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် ပူထူနေခဲ့သည်။ သူ၏ ကျိုးပဲ့သွားသော ဂုဏ်သိက္ခာကို အင်ပါယာအတွက် ငြိုငြင်စွာ မျိုချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ရသည်။

"သူတော်စင်... ကျွန်တော်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

အင်ပါယာရှင်က ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် အီသန် ၏ တပည့်အကြောင်း သူမကို ပြောပြလိုက်သည်။

သူ ပြောပြီးသွားသောအခါ ချာရတီ က မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမ အဘယ်ကြောင့် သိချင်ရသနည်း ဟူသော အကြောင်းပြချက်ကို မပြောပြဘဲ ယခု ဗလာဖြစ်နေသော ခွက်ကို အစေခံ၏ ဗန်းပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်ကာ ခေါင်းကိုသာ ညွတ်ပြလိုက်သည်။

အထက်ကောင်းကင်မှ ရထားလုံးကို အနောက်မှ ဆွဲလာရင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် မြင်းများ၏ ဟီသံများကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

"ငါ ဒီည အိပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချာရတီ က ပြောသည်။

"ဒီသတင်းကိုပဲ သင့်ရဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေကို သွားပေးရဦးမယ်... နှစ်လကြာရင် ငါ ပြန်လာပြီး သင့်ရဲ့ အင်ပါယာ အတွက် ညဘီး တောင်ကြား ဆီ သွားတဲ့ တံခါးပေါက်ကို ဖွင့်ပေးမယ်... အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ သင့်ရဲ့ အလားအလာ အကောင်းဆုံးနဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမား အားလုံးကို ဒီ မဟူရာ မီးတောက် မြို့မှာ စုစည်းထားရမယ်..."

ရထားလုံးသည် မြေကြီးနှင့်ပင် မထိခဲ့ပေ။ လေထုထဲမှ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ၎င်း၏ တံခါးမှာ ဖွင့်ချည် ပိတ်ချည် ဖြစ်နေ၏။ သူမသည် လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

သူတော်စင် ၏ အသံသည် သူမ၏ နောက်တွင် လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

"ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ပါ... အင်ပါယာ..."

သူမ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ခြံဝင်းအတွင်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းက သူ့ကို တစ်ပြိုင်နက် မေးခွန်းများ မေးလာကြသလို မည်သို့ လုပ်ဆောင်သင့်ကြောင်း သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အမြင်များကို ပြောဆိုလာကြသည်။ သူ၏ နန်းတွင်း အဖွဲ့ဝင်များ အနေဖြင့် သူတို့၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားကြလေသည်။

သူတို့ကို ထင်ရာပြောခွင့် ပြုထားလိုက်သည်။ သူတို့ လုပ်နိုင်သည့် အရာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ထိုအရာမှာ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အားလုံးကို ဆက်သွယ်ပြီး သူတို့၏ တပည့်များကို မဟူရာ မီးတောက် မြို့သို့ အမြန်ဆုံး ခေါ်ဆောင်လာရန် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းကို ဆက်သွယ်ပြီး နှစ်လအတွင်း ပြန်လာစေရန်မှာ သူ၏ အရင်းအမြစ်များကို အားကုန်သုံးရမည် ဖြစ်သော်လည်း သူသည် မည်သည့် ကုန်ကျစရိတ်ကိုမျှ နှမြောနေမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအရာများ ပြီးနောက် ဤမျိုးဆက်တွင် လျှို့ဝှက်နဂါးများ ရှိနေရန်သာ သူ မျှော်လင့်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

***

အပိုင်း(၄၂၈)

စကိုင်းဆွန်းအဖွဲ့ ၏ လွင့်မျောနေသော မုန်တိုင်းကျောက်ဆောင် မြို့ကြီးကို ကြီးမားသော အစိမ်းရောင် တိမ်တိုက်ကြီး တစ်ခုပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည်။ အနက်ရောင် ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ခက်ထန်သည့် တံတိုင်းများထက်တွင် အစောင့် မျှော်စင်ကြီးများ မိုးပျံနေသကဲ့သို့ မြို့၏ ကျန်အစိတ်အပိုင်းများထက် မြင့်မားစွာ မတ်တတ်ရပ်နေသော မျှော်စင်ကြီး တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။

ကြယ်လှည်း မျှော်စင်...

၎င်းမှာ စကိုင်းဆွန်းအဖွဲ့ ၏ ဌာနချုပ် ဖြစ်သည်။

အခြား တိမ်တိုက်သင်္ဘောများ၊ မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် များ၊ အတောင်ပံပါသော သတ္တဝါများ ဆွဲသည့် ရထားလုံးများနှင့် လေယာဉ်ပျံ ကျင့်ကြံသူ များသည် မြို့၏ ဂိတ်တံခါးများတွင် ရပ်တန့်ရသော်လည်း နာရူကွေ့ ၏ တိမ်တိုက်သင်္ဘောမှာမူ အရှိန်အနည်းငယ်မျှပင် မလျှော့ဘဲ တံတိုင်းများပေါ်မှ ပျံသန်း ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ ကြယ်လှည်း မျှော်စင် ၏ အမြင့်ဆုံး အထပ်ဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားကြပြီး ထိုနေရာတွင် ဘယ်ဆီသို့မှ ဦးတည်မနေသော တံတားတစ်စင်းကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သော ကျောက်တုံးလမ်း တစ်ခုက ထိုးထွက်နေသည်။ သူ၏ သင်္ဘောအတွက် ဆိုက်ကပ်ရာ နေရာဖြစ်သည်။

ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် စကိုင်းဆွန်းအဖွဲ့ဝင် များ ခြံရံလျက် လင်းတုန်းနှင့် အခြားသူများသည် နာရူကွေ့ ၏ နောက်သို့ လိုက်ကာ မျှော်စင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ် သူတို့ လာရောက်ခဲ့စဉ်က စကိုင်းဆွန်းအဖွဲ့ သည် သူတို့ကို အပြင်ပန်းအားဖြင့် ရန်လိုသော အမူအရာမျိုးဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားသော လူများ၏ အကြည့်များသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ရွံရှာခြင်း သို့မဟုတ် သနားခြင်း အစား ယခုအခါ လင်းတုန်း သည် ပို၍ ပွင့်လင်းသော ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများကို မြင်တွေ့နေရသည်။

လင်းတုန်း နှင့် ခြေလှမ်း အတော်အတန် ကွာဝေးနေသော်လည်း အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် သူ့ကို ရှောင်ကွင်းရန် နံရံတွင် ကပ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒရော့စ်သည် လင်းတုန်း ၏ ခေါင်းထဲတွင် တိုးညှင်းသော ညည်းသံလေး တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

[အို... သူတို့ ကြောက်နေကြတာပဲ... သူတို့က မင်းကို ကြောက်နေကြတာလား...]

သူသည် သူ၏ အသံကို သူတစ်ပါး ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ တိုးလိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ လင်းတုန်း ၏ အတွေးများထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

[သူတို့က မင်းကို မုန်းနေကြတာလား... ပြန်တွေးကြည့်တော့ ငါ ပြောတာတွေကို မေ့လိုက်ပါ... အဲဒီအကြောင်းကို သိပ်မတွေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ... သူတို့က မင်းကို အရမ်း သဘောကျနေလို့ မင်းဆီကနေ ထွက်ပြေးနေကြတာ ဖြစ်မယ်...]

"သူတို့က ငါတို့ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် အထိ ရောက်လာမယ်လို့ မထင်ခဲ့ကြဘူးလေ..."

လင်းတုန်း က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ထိုအရာက အကြောင်းပြချက် ဖြစ်မည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။ စကိုင်းဆွန်းအဖွဲ့ သည် သူတို့၏ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ၏ အထိန်းသိမ်းခံ အဖြစ် မြင်တွေ့ရသည်ကို အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်ကို သူ စဉ်းစား၍ မရခဲ့ပေ။

[ကောင်းတယ်... အဲဒါ ကောင်းတယ်... မင်းရဲ့ မျက်နှာကြောင့်များလား လို့ ငါ စိုးရိမ်နေတာ... ပြီးတော့ သိလား... အဲဒါက ယုတ္တိရှိတယ်... ငါလည်း မင်းကို အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် အထိ အသက်ရှင်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး... မင်း အသက်ရှင်နေတဲ့ နေ့တိုင်းက ငါ့အတွက်တော့ အံ့သြစရာ အသစ်တစ်ခုပဲ... မင်းက အံ့သြစရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ...]

နာရူကွေ့သည် မျှော်စင် အတွင်းသို့ ပိုမို ဝင်ရောက်သွားကာ စင်္ကြံလမ်းများတစ်လျှောက် အလွယ်တကူ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ စကိုင်းဆွန်းအဖွဲ့ဝင် များသည် သူ့ကို လမ်းဖယ်ပေးရန် ဘေးသို့ ဆုတ်ပေးကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် စကိုင်းဆွန်းအဖွဲ့ ၏ အထိမ်းအမှတ် သင်္ကေတဖြစ်သော မီးလုံး တစ်လုံးအား ရစ်ပတ်ထားသည့် တိမ်တိုက် တစ်ခုကို ရေးဆွဲထားသည့် လေးလံသော တံခါးကြီး တစ်ချပ် အရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ လင်းတုန်း၏ အလုပ်သင် ရင်ထိုးတွင်လည်း အလားတူ သင်္ကေတ ရှိ ဖသော်လည်း အလယ်ဗဟိုတွင် မီးလုံး မပါဝင်ခဲ့ပေ။

အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် သည် သူတို့ဘက်သို့ လှည့်လာကာ ပွန်းပဲ့နေသော သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ထားပြီး သစ်ရွက်ရှည် တစ်ရွက်ကို ဝါးနေသည်။ ပုံမှန်အတိုင်းပင် သူသည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေရာမှ အတင်းအကျပ် နိုးလာရသူ တစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

"မင်းတို့ကို မယုံကြည်ရတဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုထက်မက ငါ့မှာ ရှိတယ်..."

သူက ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ အစီရင်ခံစာ တစ်ခုကို ဖြေရှင်းရာမှာ မင်းတို့ ကူညီနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ စွန့်စားကြည့်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်..."

မာစီ သည် ရှေ့သို့ ကိုင်းလာကာ တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးမှာပါ..."

"ဒီ 'ကျွန်မတို့' ဆိုတာက ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲ..."

ယီရင် က ရေရွတ်လိုက်သည်။

နာရူကွေ့ သည် သူ၏ သံချပ်ကာ လက်အိတ်ဖြင့် တံခါးကို ခေါက်လိုက်ရာ ထိုစူးရှသော အသံက သူတို့၏ အာရုံကို ပြန်လည် ဖမ်းစားသွားသည်။

"မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရယူဖို့ ဒီကို ရောက်နေကြတာ... ဒီတံခါးကို ငါ ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ အဲဒါကို မှတ်ထားပါ..."

မာစီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း အော်သို ကမူ မီးခိုးငွေ့များ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ယီရင် ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သွားခဲ့သည်။

လင်းတုန်း သည် ထိုခံစားချက်ကို သိပါသည်။ ကိုယ်ပိုင် ခံစားချက်အရ သူသည် နာရူကွေ့ ကို သူတို့၏ အရှေ့မှ ထွက်သွားစေရန် တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ဆောင်ပေးလိုသော်လည်း အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ၏ သဘောထားက သူ့ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေဆဲပင်။ လင်းတုန်း ၏ အမြင်အရ သူတို့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့သူမှာ နာရူကွေ့ ပင် ဖြစ်သည်။

အပြာလေး သည် လင်းတုန်း ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တီးတိုးအသံပြုလာရာ သူက ငုံ့၍ သူမကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် တံခါး ပွင့်သွားပြီး ပိုင်ရို က သူတို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားသော ထို စကိုင်းဆွန်းအဖွဲ့ဝင် သည် သူ့ကိုယ်သူနှင့် တံခါးကြားတွင် ကျယ်ပြန့်သော စားပွဲတစ်လုံးကို ထားရှိကာ တံတောင်ဆစ်များကို ထောက်လျက် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ အနားကျယ် ကောက်ရိုးဦးထုပ် အောက်ရှိ အရိပ်ထဲတွင် အဝါရောင် မျက်လုံးများက တောက်လောင်နေ၏။ သူတို့အား မြင်ရသည်ကို အနည်းငယ်မျှပင် အံ့အားသင့်သည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

ထိုအခန်းသည် မျှော်စင် အတွင်းရှိ အခြားသော အစည်းအဝေး ခန်းများနှင့် တူညီနေသော်လည်း ခြွင်းချက် အနည်းငယ် ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် အနည်းငယ် ပို၍ ကျယ်ဝန်းပြီး စားပွဲပေါ်တွင် စာရွက်စာတမ်းများ အပြည့်ရှိသည်။ ကြေးဝါဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စကိုင်းဆွန်းအဖွဲ့ ၏ အထိမ်းအမှတ် သင်္ကေတကြီး တစ်ခုသည် အခန်း၏ တစ်လုံးတည်းသော ကုလားထိုင် နောက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ပိုင်ရို ၏ ဘယ်ဘက်ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် သစ်ရွက်ရှည် အစည်းတစ်ခု ရှိနေသည်။

နာရူကွေ့သည် အခြား စကိုင်းဆွန်းအဖွဲ့ဝင် ကို စိတ်တိုစွာဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ငါ့ထိုင်ခုံပေါ်က ဖယ်စမ်း..."

သူက ပြောလိုက်ရာ ပိုင်ရို က နာခံလေသည်။ ခေါင်းဆောင် သည် သူ၏ နောက်ကျောမှ ကြီးမားလှသော ဓားပြားကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဤရည်ရွယ်ချက်အတွက် အထူး ဖန်တီးထားသည့်အလား ထောင့်ရှိ သတ္တုစင် တစ်ခုပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာသည် နာရူကွေ့ ၏ ရုံးခန်း ဖြစ်ပေမည်။ လင်းတုန်း သည် အခန်းပတ်လည်ကို အနည်းငယ် ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုသော်လည်း တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားတော့မည့်အလား လူသတ်ချင်သော အော်ရာ တစ်ခုက အခန်းတွင်းသို့ ပြည့်နှံ့လာခဲ့သည်။ ဤခံစားချက်သည် မည်သည့် နေရာမှ လာသည်ကို သိရှိရန် သူ၏ ဝိညာဉ် အာရုံကို ဖြန့်ကြက်ရန်ပင် မလိုအပ်ပေ။

ယီရင်၏ သံမဏိ ဓားလက်ရုံး နှစ်ခုစလုံးသည် အသင့်အနေအထား ဖြစ်နေ၏။ သူမသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားကာ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသဖြင့် ဆူပွက်နေသည်။ သူမ၏ အမာရွတ်များသည် နီမြန်းနေသော အရေပြားပေါ်တွင် ပိုမို သိသာနေပြီး သူမ၏ လက်သည် ဓားကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူမ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုသော်လည်း သူမ၏ ဝိညာဉ်မှ ဖိအားကိုလည်း ပြန်မရုတ်သိမ်းခဲ့ပေ။ လင်းတုန်း သည် သွေးအရိပ်၏ ဒေါသနှင့် သွေးဆာနေမှုတို့ကို ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံနိုင်ပေသည်။

"နင့်ကို ဖယ်ရှားပစ်လို့ မရနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ် မဟုတ်လား..."

ယီရင် က ပြောလိုက်သည်။

"စမ်းကြည့်လေ..."

ပိုင်ရိုက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် နာရူကွေ့၏ ပခုံးဘေးတွင် ရပ်နေပြီး အပြင်ပန်းအားဖြင့် တိုက်ခိုက်မည့် ဟန်အမူအရာ မပြသော်လည်း သူ၏ မာဒြာများကို စတင် လည်ပတ်စေလိုက်သည်။ လေထုထဲတွင် လင်းတုန်းကို အိပ်မက်ဆိုး တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်အမှတ်ရစေသည့် ထူထပ်ကာ ဖိစီးမှုများသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှံ့သွားသည်။

[ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ...]

ဒရော့စ်က အသက်ရှူကြပ်နေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

[သူ့ကို ငါ့အနား အကပ်မခံနဲ့...]

လင်းတုန်းသည် လန့်ဖြန့်သွားကာ မှော်ပစ္စည်း ဆီသို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

‘သူက မင်းကို နာကျင်အောင် လုပ်နေလို့လား...’

[အွတ်... ချွဲကျိကျိနဲ့ စေးကပ်နေတဲ့ အကောင်တစ်ကောင်က ခြေတံပေါင်း သန်းချီပြီး ငါ့မျက်နှာပေါ် တွားသွားနေသလိုပဲ... ငါသာ အန်လို့ရရင် မင်းခေါင်းထဲမှာ အန်ချလိုက်မိမှာပဲ... မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲကနေ အန်ချပစ်မှာ...]

‘ဒါပေမဲ့ သူက အန္တရာယ် ပေးနိုင်တဲ့သူလား...’

[မင်းသိလား... သူက အန္တရာယ်ပေးနိုင်တဲ့သူလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြရအောင်၊ ပြီးတော့... နည်းနည်းလောက် နောက်ကို ဆုတ်ရပ်နေလိုက်... ရွံစရာကြီး...]

အော်သိုသည် ယီရင်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေ၏။ သူတစ်ယောက်တည်းပင် ရုံးခန်း၏ ထက်ဝက်ခန့်ကို နေရာယူထားပြီး မဟူရာ မီးတောက်များ တငွေ့ငွေ့ လောင်ကျွမ်းနေသည်။ သူသည် တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုခြင်း မရှိသော်လည်း တိုက်ပွဲအတွက်မူ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

"မင်းက သူ့ကို အပြင်မှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်လို့ ပိုင်ရိုက ပြောတယ်..."

နာရူကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက သူ့ရဲ့ အမိန့်တွေကို မကျေနပ်လို့ ရန်သူ့ နယ်မြေထဲမှာ သူ့ကို စတင် တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ် ဆိုတာပဲ..."

"အဲဒါ အတိအကျ မှန်တယ်..."

ယီရင်က ပြောလိုက်သည်။

"သူက..."

သူမ၏ အကြည့်သည် လင်းတုန်းထံသို့ တစ်ခဏမျှ ရောက်ရှိသွားသည်။

"...အသက်တွေကို ကယ်တင်မယ့် အလုပ်ကနေ ငါ့ကို ဆွဲထားခဲ့တယ်... တကယ်လို့ ငါတို့သာ သူ့အမိန့်ကို နာခံခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါတို့အဖွဲ့ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို သင်္ချိုင်းထဲမှာ ချန်ထားခဲ့ရလိမ့်မယ်..."

"မင်းက ငါ့ကို သတ်ပစ်တော့မလို့ လုပ်ခဲ့တာလေ..."

ပိုင်ရိုက ပြောသည်။

"နင်က ငါ့ကို ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ပစ်ချခဲ့တာလေ..."

နာရူကွေ့ထံမှ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားပြီး နားကွဲမတတ် မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကလေးတွေ ရန်ဖြစ်နေတာကို နားထောင်နေရတာထက် ပိုကောင်းတဲ့ လုပ်စရာတွေ ငါ့မှာ အများကြီး ရှိသေးတယ်... ပိုင်ရို... ရန်ဖေးရဲ့ သေဆုံးမှုအတွက် အာကူရာ မိသားစုက တာဝန်ယူထားတယ်လို့ မင်းပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ(မ)ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာက လုံလောက်တဲ့ ထိုးနှက်ချက် တစ်ခုပဲ... ငါ့အနေနဲ့ ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိသရွေ့တော့ နောက်ထပ် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တွေကို ထပ်အဆုံးရှုံးမခံနိုင်တော့ဘူး... မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးကို ဘေးဖယ်ထားဖို့ နည်းလမ်း ရှိနိုင်မလား..."

စကားဝိုင်းက ဆက်လက် လည်ပတ်နေပြီး ခေါင်းဆောင်က စကားပြောနေကာ ယီရင်နှင့် ပိုင်ရိုတို့က ငြင်းခုန်နေကြသည်။ အော်သိုကမူ ဘေးတစ်ဖက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မီးတောက်နေလေသည်။ သို့သော် လင်းတုန်းသည် သူတို့ကို နားမထောင်ခဲ့ပေ။ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ဒရော့စ်၏ အသံကြောင့် သူ၏ အာရုံလွင့်ပါးသွားခဲ့သည်။

[အဲဒါကတော့ ငါ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ တာဝန်အကျေပွန်ဆုံး သန့်ရှင်းရေးသမားပဲ...]

***