အခန်း ၄၇၉

အခန်း။၄၇၉

လုံယီ၏ အံ့အားသင့်မှုမှာ ခဏတာသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုအရာများမှာ အရေးမကြီးပေ။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ အခြားတစ်ဖက်၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ရန်နှင့် သူမ၏ တောင်းဆိုချက်များကို သူဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မလား ဆိုသည်ကို သိရှိရန်သာ ဖြစ်သည်။

"မင်း ဟွမ်ချွမ်းဂိုဏ်းထဲကို ဘယ်လိုရောက်သွားတာလဲ"

လုံယီက မေးလိုက်သည်။

သူမကို သန့်ရှင်းသော သမီးတော်ဖြစ်လာစေသည့် အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ဇစ်မြစ်ကိုသာ မေးလိုက်ခြင်းပင်။

"တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပါပဲ"

ပိုးသားဖြူ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးက အဓိပ္ပာယ်မရေမရာ အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "ကောင်းကင်ကြီးက ကျွန်မကို သာမန်ဘဝနဲ့ မနေစေချင်တာ ဖြစ်မယ်။ သူ့ရဲ့ အထောက်အပံ့ကို ရရှိဖို့ ဖန်တီးပေးတာပဲ..."

ထိုအမျိုးသမီးသည် စကားကို ထိုနေရာတွင် ရပ်လိုက်သည်။

သူမသည် ထို့ထက်ပို၍ မပြောသင့်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရဟန်ရှိသော်လည်း သူမ၏ စကားက လုံယီ၏ စိတ်နှလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

သူ……

လုံယီသည် ဟွမ်ချွမ်းဂိုဏ်း၏ သွန်သင်ချက်အချို့ကို သိရှိထားသည်။

ဂိုဏ်း၏ အမြင့်ဆုံး ကိုးကွယ်ရာ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်မဟုတ်ဘဲ သူတို့ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်သော နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား ဖြစ်သည်။

သို့သော် နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားမှာ တကယ်ရှိလား သို့မဟုတ် ဂိုဏ်း၏ ဝါဒဖြန့်မှုတွင်သာ ရှိသော စိတ်ကူးယဉ် အရာတစ်ခုလားဆိုသည်ကို စူးယွီပင် သံသယရှိခဲ့သည်။

ယခုမူ သူမ၏ စကားဖြင့် အတည်ပြုလိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးနှင့်ဆိုလျှင် ဤကိစ္စကို မှားယွင်းပြီး ထုတ်ပြောမိစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သူမသည် လုံယီကို တမင်သက်သက် အသိပေးလိုက်ခြင်းပင်။

သူမ ဘာလို့ အဲ့လိုလုပ်ရတာလဲ။

သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော အမျိုးသမီးမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ယခင်က အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ တပည့်ဟောင်း ကျားဟုန် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဂိုဏ်း၏ အလှပဆုံးအဖြစ် ကျော်ကြားခဲ့ပြီး တစ်ချိန်က သူမ၏ စိတ်တိုင်းကျ အမျိုးသားများကို ကစားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူမသည် လေးနှစ်ကျော်က ပင်အန်းရွာမှ အင်မော်တယ်တက်လှမ်းခြင်း အမိန့်တော်ကို ခိုးယူကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူမ၏ အထောက်အထား ပြောင်းလဲသွားပြီး ဂိုဏ်းအကြီးအကဲများထက်ပင် ဩဇာကြီးမားသော ဟွမ်ချွမ်းဂိုဏ်း၏ သန့်ရှင်းသော သမီးတော် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

လုံယီ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် သူက တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်း စူးယွီကို ငါ့ဆီ လွှတ်လိုက်တာ။ မင်း ငါ့ကို တစ်ခုခု ခိုင်းချင်လို့ မဟုတ်ဘူးလား"

"မှန်တယ်"

ကျားဟုန်၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် အံ့ဩမှု အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာသည်။

လုံယီသည် ယဉ်ကျေးစကားများဖြင့် အချိန်ဖြုန်းမနေဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် အဓိကကိစ္စကို ထုတ်ပြောလိုက်သဖြင့် သူမ အံ့ဩသွားခြင်းပင်။

လုံယီသည် ကျားဟုန်၏ စရိုက်ကို ကောင်းစွာ သိသည်။

သူမသည် အကျိုးအမြတ်မရှိဘဲ ဘာမျှ လုပ်ဆောင်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။

သူမနှင့် ချိုသာသော စကားများ ပြောနေခြင်းမှာ အချိန်ဖြုန်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

စူးယွီထံမှ သိရသည်မှာ ယင်ရှားနယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်သည် အလွန်ရှားပါးပြီး အကြီးအကဲများပင် မရနိုင်သော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

ကျားဟုန်က သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးနိုင်သည်ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် ကြီးမားသော စရိတ်စကကို ပေးဆပ်ထားရမည်မှာ သေချာသည်။

သူမတွင်လည်း သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ ငါ့ကို ရွေးရတာလဲ။ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းမှာ အဆင့်အတန်းမြင့်မားတဲ့သူဆိုတော့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပဲ"

"အပြင်ပန်းမှာတော့ ကျွန်မ အဆင့်မြင့်သယောင် ထင်ရပေမယ့် ဂိုဏ်းထဲမှာ ကျွန်မကို မလိုမုန်းထားသူတွေ အများကြီးပဲ။ အားလုံးက ကျွန်မရဲ့ နေရာကို လုယူဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ။ ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ လွယ်လွယ်နဲ့ မယုံရဲဘူး"

ကျားဟုန်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် သနားစရာကောင်းလာသည်။

ရှေ့တွင် ရှိနေသော သူမ၏ အေးစက်စက် အရှိန်အဝါများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် လုံယီအတွက်မူ ထိုအမူအရာတို့မှာ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပေ။

သူသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် "ပြောပါ မင်း အတိအကျ ဘာလိုချင်တာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တဲ့အရာဆိုရင် ကူညီပေးမယ် ပြီးရင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကျေးဇူးကြွေး မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ရောက်မလာခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့"

လုံယီ၏ အလွန်ရက်စက်ပြတ်သားသော စကားကြောင့် ကျားဟုန်၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် နာကြည်းမှုအရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ လှပသော မျက်နှာထားကြောင့် မည်သည့် ကျောက်ရုပ်မျိုးမဆို အရည်ပျော်သွားနိုင်သည်။

လုံယီထံမှ တုံ့ပြန်မှု မရသည့်အခါ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ ကျွန်မက ရှင့်ကို ယင်ရှားနယ်မြေထဲ ဝင်နိုင်အောင် ကူညီပေးမယ်။ ကျွန်မရဲ့ တောင်းဆိုချက်က ရိုးရှင်းပါတယ်။ ကျွန်မက ရှင့်ကို အဲဒီထဲက ပထမမြောက် တျန်ထောင်ထဲကို ဝင်နိုင်အောင် ကြိုးစားပေးစေချင်တယ်။ ပြီးရင် ဒီအရာကို အဲဒီထဲက မသိသာတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ထားပေးလိုက်ပါ။ ပထမမြောက်ကို မဝင်နိုင်ရင် ဒုတိယမြောက် ဒါမှမဟုတ် တတိယမြောက် တျန်ထောင် အနီးအနားမှာ ထားပေးရင်လည်း ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပိုနီးလေ ကောင်းလေပါပဲ..."

ကျားဟုန်၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်းဖြင့် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး အနံ့အသက် သင်းပျံ့နေသော အရွက်ဖြူလေးတစ်ရွက် ရှိနေသည်။

လုံယီက ထိုအရွက်ကို ယူလိုက်သည်။

"ပထမမြောက် တျန်ထောင်လား။ အဲဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မူလက သွားရမယ့်နေရာကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ရှင်တို့ အားလုံးက နဝမမြောက် တျန်ထောင်ကို သွားရမှာပါ။ အဲဒီမှာပဲ ရှေးဟောင်း စစ်သည်တော်ကို ဖမ်းဆီးထားတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထဲကို အနက်ကြီး မဝင်ပါနဲ့။ အထဲမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ချထားတဲ့ အစီအရင်တွေ ရှိတယ်။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ရှိသူတွေတောင် ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လုံယီသည် သူမထံမှ ယင်ရှားနယ်မြေအကြောင်း တတ်နိုင်သလောက် မေးမြန်းကာ စုံစမ်းခဲ့သည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် လုံယီမှာ လင်ဖုန်း တည်းခိုခန်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားသည်။ အခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကျားဟုန်က သူမကိုယ်သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ဘယ်သူမှ အထင်မကြီးကြဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ နောက်ခံအကြောင်းအရင်းလည်း မရှိဘူး။ ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းလည်း မရှိဘူး။ ကြိုးစားပြီး လမ်းရှာမနေရင်၊ အပေါ်ကို တက်လှမ်းဖို့ မကြိုးစားရင်... ငါက သာမန် စစ်သည်တစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ နိဂုံးချုပ်သွားမှာ..."

သုံးရက်အကြာ၊ ကျောက်နိုင်ငံရှိ ရှန်းမြို့။

မြေအောက် အခန်းတစ်ခုအတွင်းတွင် လူပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်မှ သုံးဆယ်ခန့် ရှိနေသည်။

သူတို့အားလုံး၏ မျက်လုံးများကို အဝတ်မည်းဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး နားတွင်လည်း အဆို့များ တပ်ဆင်ထားသည်။

ထိုအရာများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ ရှေ့တွင် ရှေးဟောင်းအစီအရင်များဖြင့် ထုဆစ်ထားသော ကျောက်စင်မြင့်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒါက ယင်ရှားနယ်မြေကို သွားမယ့်ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်လား။ ကျွန်မအတွက်တော့ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ"

"ကျွန်တော်ကတော့ ဒီနေရာကို နှစ်ခါရောက်ဖူးပြီ။ ဒါပေမဲ့ တကယ့်တည်နေရာကိုတော့ အခုထိ မသိသေးဘူး"