အခန်း ၄၉၆

အခန်း (၄၉၆)

ဖုန်တောကြီး ငြိမ်သက်သွားသောအခါ ရှောင်မို၏ ဒူးများ ခွေယိုင်သွားပြီး သူ၏ ဓားရှည်ကို မြေကြီးထဲသို့ ထိုးစိုက်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကျသွားလေ၏။

သူ ခေါင်းငုံ့ထားစဉ် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာပြီး မီးလောင်ကျွမ်းထားသော မြေပြင်ထက်သို့ တစ်စက်စက် ကျဆင်းနေချေပြီ။ သူ၏ လက်မောင်းများ၊ လည်ပင်းနှင့် နဖူးပြင်တို့တွင်လည်း သေးငယ်သော ပြတ်ရှဒဏ်ရာများ ပွင့်အာလာကာ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာပြီး သူ၏ မည်းနက်နေသော ချွေးများ၊ ပြာမှုန့်များနှင့် ရောယှက်သွားလေတော့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ ဝတ်ရုံလက်စများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ရာ လက်ဆစ်များပင် ဖြူယော်သွားခဲ့ပေသည်။

ဒုတိယမြောက် မိုးကြိုးဘေးဒဏ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော် ကောင်းကင်ကြီးက ကြည်လင်မလာခဲ့ချေ။

ယင်းအစား မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးများက ပို၍နိမ့်ဆင်းလာပြီး လှိုင်းထနေသော တိမ်လွှာများကြားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာက လှုပ်ရှားနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ခဏအကြာတွင် ခေါင်းတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း မိုးကြိုးသားရဲကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်လေ၏။

ထိုသားရဲကြီး၏ ကိုယ်လုံးတစ်ခုလုံးမှာ ရင့်မှိုင်းသော အပြာရောင်ဖြစ်ပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် သူငယ်အိမ်မပါရှိဘဲ တောက်ပနေသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးအစုအဝေး နှစ်ခုသာ ရှိလေသည်။

၎င်းက မည်သည့်အသံမျှ မပြုဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရှောင်မိုကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေခဲ့ပေသည်။

"တတိယမြောက် ဟုတ်လား"

ရှောင်မိုက မိုးကြိုးသားရဲကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူများ မျက်စိမှားသွားလေသလားဟု တွေးတောလိုက်မိ၏။

ဒါက တကယ်ပဲ အုတ်မြစ်ချခြင်း ဘေးဒဏ် ဟုတ်ရဲ့လားဆိုတာကိုပင် သူ စတင်သံသယဝင်လာခဲ့ချေပြီ။

အသွင်ပြောင်းသွားသော မိုးကြိုး၊ ၎င်းအပြင် သုံးချက်ဆက်တိုက်ဆိုသည်မှာ နဂါးတံခါးအဆင့်ပင်လျှင် ဒီလောက်သာ ရှိလေသည်။

ရှောင်မိုမှာ ကူကယ်ရာမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူ့၌ ကနဦးဟင်းလင်းပြင် လူသားဧကရာဇ်အရိုး ရှိနေပြီး နိုင်ငံတော်ဆရာသခင်ကျန်း ဖော်စပ်ပေးထားသော ကောင်းကင်ခိုးယူဆေးလုံးကိုလည်း သောက်သုံးထားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ကြီးဆီမှ ဤမျှလောက် အထင်ကြီးလေးစားမှုကို ရရှိရန် သူ ဘာများလုပ်ခဲ့မိလို့ပါလိမ့်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ်က လှုပ်ရှားလိုက်၏။

သူမ၏ ဝတ်ရုံလက်စများအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ရုပ်လုံးပေါ်လာမတတ် သိပ်သည်းလာပြီး သူမ၏ မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းများထဲမှ အနက်ရောင် သူငယ်အိမ်များမှာ ရွှေရောင်ဒေါင်လိုက်မျဉ်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

ကျန်းချင်ရီကလည်း သူမ၏ ဓားရှည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပေသည်။

ချင်စီယောင်ကလည်း ဘယ်အချိန်ကတည်းက ထုတ်ယူထားမှန်းမသိသော ရက်စက်သော လှံဆယ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့ချေပြီ။

အကယ်၍ သူတို့ ယခုဝင်ပါလိုက်လျှင် ရှောင်မို၏ အုတ်မြစ်ချခြင်း အစီအစဉ် ပျက်စီးသွားမည်ကို သူတို့ သိထားကြလေ၏။ ပထမအကြိမ် ကြိုးစားမှု ကျရှုံးသွားပါက ထိုတံခါးသတ်မှတ်ချက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဖြတ်ကျော်ရန်မှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရသည်ထက်ပင် ပို၍ ခက်ခဲသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူတို့သာ ဝင်မပါလျှင် ရှောင်မို ဤနေရာ၌ပင် သေဆုံးသွားရပေလိမ့်မည်။

သို့သော်ငြား ထိုသုံးဦး လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ရှောင်မိုက မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ဒူးက မြေပြင်ခွာသွားပြီး ကျောပြင်က ပြန်လည်မတ်မတ်ရပ်လာခဲ့၏။ သွေးများ စီးကျနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ ခါးကို မကိုင်းထားတော့ချေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် မှေးမှိန်သော အလင်းလွှာတစ်ခု တောက်ပလာခဲ့ပေသည်။

"ဒါက..."

အမျိုးသမီးသုံးဦးလုံး ရှောင်မိုကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အလင်းရောင်က စူးရှတောက်ပမနေသလို ထက်ရှမနေခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ အလွန်ဝေးကွာသော နေရာမှ လင်းလက်လာသည့်အလား နူးညံ့သိမ်မွေ့နေခဲ့လေ၏။

ဒါက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ တောက်ပမှု မဟုတ်သလို မှော်လက်နက်တစ်ခု၏ ကာကွယ်မှုလည်း မဟုတ်ခဲ့ချေ။

၎င်းမှာ အိမ်ထောင်စုတစ်သောင်း၏ မီးအိမ်များဆီမှ စုစည်းလာသော ကံတရားအကျိုးဆက်နှင့် ကံကြမ္မာစွမ်းအားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

ရှောင်မိုက သက်ပြင်းကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရာ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဓားဆန္ဒများမှာ ပိုမိုအားကောင်းလာခဲ့လေတော့သည်။

သူသည် သာမန်လူ့လောက၏ လမ်းမများထက်တွင် လျှောက်လှမ်းခဲ့ဖူးပြီး ကပ်ရောဂါဆိုးများ ကျရောက်ချိန်တွင် သာမန်ပြည်သူများကို ကုသပေးကာ ဆေးဝါးများကို ကိုယ်တိုင် မြည်းစမ်းခဲ့ဖူးလေ၏။

သူသည် မီးဖိုချောင်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးခိုးငွေ့များကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော မိသားစုများကို ဖေးမကူညီပေးကာ ညသန်းခေါင်ယံ ကလေးငယ်များ၏ ငိုကြွေးသံများကိုလည်း ကြားခဲ့ဖူးပေသည်။

သူသည် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့်ကြားမှ ရေကာတာများဆီသို့ ရဲဝံ့စွာ သွားရောက်ခဲ့ပြီး နေ့ရောညပါ ရေဘေးအန္တရာယ်များကို စီမံခန့်ခွဲခဲ့ဖူးချေပြီ။

တောင်ပေါ်တွင် နေထိုင်ကြသော ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်စိထဲ၌ သာမန်ရိုးကျ၊ အရေးမပါနှင့် တန်ဖိုးမရှိဟု ထင်ရသော ထိုဘဝဖြတ်သန်းမှု သဲလွန်စများက ယခုအခါတွင် ပါးလွှာသော အလင်းရောင်စက်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားကာ သူ့အား ကာကွယ်ပေးထားလေတော့သည်။

ရှောင်မိုက သူ၏ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

သူက မိုးကြိုးသားရဲကြီးကို မကြည့်သလို ကောင်းကင်ထက်မှ လှိုင်းထနေသော ဘေးဒဏ်တိမ်တိုက်ကြီးများကိုလည်း မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူက မျက်လွှာချကာ သူ၏လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ဓားကိုသာ ငေးကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ဓားကို ဝှေ့ယမ်းခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့၏။

ဤခုတ်ချက်တွင် နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းမရှိသလို ချန်လှပ်ထားခြင်းမျိုးလည်း အလျှင်းမရှိခဲ့ချေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အစအနများ၊ သူ၏ အရိုးနှင့် သွေးများထဲမှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသည့် ခွန်အားများအပြင် ထို အိမ်ထောင်စုတစ်သောင်း၏ မီးအိမ်များမှ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်စက်ကွင်းလေးပါမကျန် ဤခုတ်ချက်ထဲသို့ အားလုံး လောင်းထည့်လိုက်လေတော့သည်။

ဓားသွားက အထက်သို့ ချိန်ရွယ်သွား၏။

မိုးကြိုးသားရဲကြီးကလည်း အောက်သို့ ထိုးဆင်းလာခဲ့ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊

သမင်ဖြူကျောင်းတော်၏ ဘေးဘက်ခြံဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌၊

အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏အခန်းထဲတွင် စာအုပ်ဖတ်နေခဲ့လေသည်။

ရုတ်တရက် သူမက စာအုပ်ကို ချထားလိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်ထွက်လာခဲ့၏။

ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်လိုက်ပြီးနောက် အမျိုးသမီးက အဝေးဆီသို့ ငေးကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ဖြူဝင်းသော လက်လေးများက အလိုအလျောက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိလျက်သား ဖြစ်သွားချေပြီ။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်"

ခြံဝင်းထဲတွင် လက်ရေးလှကျင့်နေသော ဟူသဲ့က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ဆရာဖြစ်သူမှာ အဝေးဆီသို့ ငေးမောကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှန်ကျိုးလီ၏ အနီးသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဟူသဲ့၏ အမြင်တွင် သူမ၏ဆရာမှာ အမြဲတမ်း ကျက်သရေရှိပြီး ခံ့ညားထည်ဝါကာ တည်ငြိမ်အေးဆေးသူ ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ဆရာ ဤမျှ စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေပုံကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်လေ၏။

ရှန်ကျိုးလီက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ယောက်က... အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို ရောက်သွားလို့ပါ" ဟု ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူငယ်ချင်းဟောင်း ဟုတ်လား"

ဟူသဲ့က မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပဟေဠိဖြစ်နေသော အမူအရာက ပိုမိုသိသာလာခဲ့ပေသည်။

ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူမဆရာ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းများအားလုံးမှာ မဟာကျင့်ကြံသူကြီးများသာ ဖြစ်သင့်ပေသည်။

"သူငယ်ချင်းဟောင်း" ဆိုသော စကားလုံးက အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်နှင့် ဘယ်လိုလုပ် သက်ဆိုင်နေနိုင်မည်နည်း။

"ဟုတ်တယ်..."

ရှန်ကျိုးလီက ပြုံးလျက် ခေါင်းလှည့်လာကာ သူမ၏ တပည့်ဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ဆရာ လွမ်းဆွတ်နေခဲ့ရတာ အင်မတန်မှ ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီဖြစ်တဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်း တစ်ယောက်ပေါ့..."

အလယ်ပိုင်းနယ်မြေ။

ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်။

အနန္တဓမ္မလောက၏ ဗဟိုချက်နယ်မြေဖြစ်ပြီး လောကရှိ စာပေပညာရှင်တိုင်း အိပ်မက်မက်ကြရသော နေရာတစ်ခုပင်တည်း။

စာပေနတ်ကွန်းဆီမှ မင်ရောင် စာပေအလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံသို့ တည့်မတ်စွာ ထိုးဖောက်တက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။

ကြည်လင်သော လေပြင်းများက ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားလေ၏။

ထိုလေပြေလေညင်းက သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းပြီး မင်နံ့သင်းသင်းလေးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပေသည်။

စာပေပညာရှင်များ ၎င်းကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် သူတို့၏ ရင်ဘတ်ထဲ၌ ဖြောင့်မတ်မွန်မြတ်သော စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ လှိုင်းတံပိုးပမာ ရိုက်ခတ်လာသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ကြရလေသည်။

ဒါက စာအုပ်လှန်လေပြေပင် ဖြစ်ချေသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

"ဘယ်လောက်တောင် သိပ်သည်းလိုက်တဲ့ စာအုပ်လှန်လေပြေလဲ"

"သူတော်စင်တစ်ပါး လောကကို ဆင်းသက်လာတာများလား"

"စာပေနတ်ကွန်းဆီက နိမိတ်လက္ခဏာပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်ကစပြီး ရေတွက်ရင် နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီလဲ"

"သူတော်စင်... ငါတို့ရဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်က သူတော်စင်တစ်ပါး မပေါ်ထွက်လာခဲ့တာ တော်တော်တောင် ကြာခဲ့ပြီပဲ..."

ထိုနိမိတ်လက္ခဏာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော ကျောင်းတော်ရှိ တပည့်များမှာ ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို ခန့်မှန်းရင်း သူတို့၏ မိတ်ဆွေများနှင့် အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးနေကြလေတော့သည်။

"နန်းတော်သခင်။ နန်းတော်သခင်၊ စာပေနတ်ကွန်းဆီကနေ..."

လူငယ် ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်မွန်တစ်ဦးသည် ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်၏ နန်းတော်သခင် ခုံရှန်း၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာပြီး အလောတကြီးဖြင့် စကားထစ်အနေခဲ့လေ၏။

"သိပြီ၊ သိပြီ..."

ဆံပင်များ ဖြူဖွေးနေပြီဖြစ်သော ခုံရှန်းက သူ၏ အနားယူရာခုတင်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းလာပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။

သာမန်ရွာသားတစ်ဦးနှင့်တူသော ဤအဘိုးအိုက သူ၏လက်များကို ဝတ်ရုံလက်စများအတွင်း ထည့်သွင်းထားလျက် အဝေးဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေခဲ့လေသည်။

"နန်းတော်သခင်၊ စာပေနတ်ကွန်းဆီက ဒီနိမိတ်လက္ခဏာက အတိအကျ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ" ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်မွန်က သံသယများ ပြည့်နှက်နေသော စိတ်ဖြင့် ခုံရှန်း၏ အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "သူတော်စင်တစ်ပါး တကယ်ပဲ ဆင်းသက်လာတာများလား"

"ဟုတ်တယ်။ သူတော်စင်တစ်ပါး ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီ..."

ခုံရှန်းက ခေါင်းလှည့်ကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ထိုနေရာကား ကွန်ဖြူးရှပ် စာပေနတ်ကွန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုနတ်ကွန်းထဲတွင် သူတော်စင် စုစုပေါင်း လေးပါးကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားပေသည်။

သို့သော် ထိုသူတော်စင်လေးပါးကြားတွင် အလွန်တရာ မျက်စိနောက်စရာကောင်းလောက်အောင် လပ်ဟာနေသော နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ချေပြီ။

၎င်းမှာ တစ်ချိန်က ထိုနေရာ၌ ရုပ်တုတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီးမှ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည့်အလားပင်။

"ကျင်းချယ်၊ တစ်ခါက မင်းကို ငါပြောပြခဲ့ဖူးတဲ့ ပုံပြင်လေးကို မှတ်မိသေးလား" ခုံရှန်းက သူ၏ တံခါးပိတ်တပည့်ကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျင်းချယ်မှာ အံ့အားသင့်သွား၏။ "ဆရာ... ဘယ်တစ်ခုကို ဆိုလိုတာလဲဟင်"

ခုံရှန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းများကတော့ အထီးကျန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်။

"တစ်ခါတုန်းက အလွန်တရာ ငယ်ရွယ်တဲ့ သူတော်စင်တစ်ပါး ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ သူက ကိစ္စရပ်တွေ အများကြီးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး လောကကြီးက လူတွေအားလုံးနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ လောကကြီးက လူတွေကတော့... သူနဲ့ မထိုက်တန်ခဲ့ကြဘူးလေ"