အခန်း ၃၃၃
Vol. 34 Ch. 333
အခန်း (၃၃၃) တောင်ဘက်ပန်းခြံ - ၇
ရန်ဒီတစ်ယောက် ဘတ်စ်ကားဆီ ပြန်ပြေးသွားသည်နှင့် သူ့ဇနီးက အော်ဟစ်တော့သည်။
“ရှင် ဘာတွေလုပ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ”
ရန်ဒီက အမောတကောဖြင့် အတည်အပေါက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ငါ အမိအရ ရိုက်ကူးနိုင်ခဲ့တယ် မိန်းမရေ”
သူ စကားပင် မဆုံးသေးမီ ဘတ်စ်ကားတစ်စီးလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဘတ်စ်ကားပေါ် တွယ်ကပ်နေသော ဧရာမပူးကောင်ကြီးနှစ်ကောင်သည် စိတ်ရှည်မှု ကုန်ဆုံးသွားပုံရသည်။
ရက် ဒက် ဒက် ဒက်။
စက်သေနတ်ပစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဖုန်းပုကြွယ်က သူ၏ မစ္စမောက်ဇီ၏ဒေါသကို ထုတ်ယူကာ စတင်ပစ်ခတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပထမကျည်ကတ် မကုန်ဆုံးမီ သေနတ်၏ မီးဂုဏ်သတ္တိ ပွင့်သွားပြီး အညိုရောင်ပူးကောင်ကြီးကို မီးလောင်သွားစေတော့သည်။ ဧရာမသတ္တဝါကြီးသည် ဘတ်စ်ကားအမိုးပေါ်မှ ချက်ချင်းဆင်းပြေးလိုက်ပြီး ၎င်းကျောပေါ်က မီးတောက်များကို ငြှိမ်းသတ်ရန် လမ်းမပေါ်တွင် လှိမ့်နေတော့သည်။
“ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ… ဒီကမ္ဘာ့ပြင်ပက ပစ္စည်းတွေက ပူးကောင်တွေအပေါ် တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ် ရေရွတ်ရင်း သူ၏ သေမင်းဖဲချပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် လက်ထဲက အလင်းကတ်များကို ဖြန့်လိုက်ရာ ငါးချပ်တွဲ စထရိုက်ဖလက်ရှ် အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေသည်။
ဤစိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်သည် ပစ်မှတ်ကို အလိုအလျောက် ခြေရာခံရန် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဖုန်းပုကြွယ်သည် စိတ်ဝိညာဉ်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် ဖဲချပ်အလင်းတန်း ထိမှန်မည့်နေရာကို တိကျစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ပေသည်။
စုတ်ပြဲသွားသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ သေမင်းဖဲချပ်သည် အခြား ပူးကောင်တစ်ကောင်၏ မျက်လုံးကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။ ဒဏ်ရာရသွားသောမကောင်းဆိုးဝါးသည် နာကျင်စွာဖြင့် ဘတ်စ်ကားနှင့် ဝေးရာသို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
ဤနည်းလမ်း အလုပ်ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန်းပုကြွယ် စိတ်အားတက်ကြွသွားရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုတွင် စွမ်းအင်အများအပြား မကုန်ဘဲ ဤဧရာမသတ္တဝါများကို မောင်းထုတ်နိုင်မည့်နည်းလမ်းကို သူ ပိုင်ဆိုင်သွားပြီဖြစ်သည်။
“အဆင်ပြေကြရဲ့လား”
ဖုန်းပုကြွယ် ဘတ်စ်ကားပေါ် ပြေးတက်၍ ထိုမိသားစုသုံးဦးကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ သူတို့ပြန်ဖြေသည်ကိုပင် မစောင့်ဘဲ သူ ချက်ချင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကနေ မြန်မြန်ထွက်ရအောင်၊ နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ”
ထိုသုံးဦးကလည်း စကားကြောမရှည်တော့ဘဲ ဧရာမမကောင်းဆိုးဝါးများ၏ တိုက်ခိုက်မှု ခေတ္တရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သည်နှင့် ဖုန်းပုကြွယ်နောက်မှလိုက်၍ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ အမြန်ဆင်းလာကြသည်။
ဖုန်းပုကြွယ်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့လေးဦးသည် ဈေးဝယ်ကုန်တိုက်ဆီသို့ ဦးတည်ပြေးကြတော့သည်။
“ငါတို့ ဘယ်သွားနေတာလဲ”
ရန်ဒီက လက်ကိုင်ကင်မရာဖြင့် ဆက်လက်ရိုက်ကူးကာ ဇာတ်ကြောင်းပြောရင်း နောက်မှ လိုက်ပါလာလေသည်။
“ဈေးဝယ်ကုန်တိုက်ကို”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဘာလို့ အဲဒီနေရာလဲ”
ရန်ဒီက ထပ်မေးလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီက နံရံတွေက အရမ်းထူပြီး ဒုက္ခသည်တွေ ရှင်သန်နိုင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ ရိက္ခာတွေ ရှိလို့ပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူကတော့… သူ၏တာဝန်အရ သူတို့ကို ထိုနေရာကို ခေါ်သွားဖို့ လိုအပ်နေလို့ပါဟု သဘာဝကျကျပင် မပြောဘဲ ချန်ထားခဲ့သည်။
“အိုး ဟုတ်သားပဲ၊ ငါတို့ အဲဒီမှာ တခြားဒုက္ခသည်တွေနဲ့ တွေ့နိုင်တယ်၊ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက်တော့ သိရင်လည်း သိမှာပါ”
ရန်ဒီက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
ဖုန်းပုကြွယ်ကမူ ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သူ အတိအကျ သိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤကပ်ဘေးသည် အနည်းဆုံး နောက်ထပ် တစ်ညတာ ကြာမြင့်ဦးမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို အဆုံးသတ်မည့်သူမှာ မိုးလင်းချိန်တွင် ဤသတ္တဝါများ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ပြည်တွင်းလုံခြုံရေးဝန်ကြီးကို အနိုင်ယူမည့်သူ ဖြစ်သည်။
မနက်ဖြန်မနက် ရောက်သည်နှင့် လူသားယောင်ဆောင်ထားသော ထိုမကောင်းဆိုးဝါး ပေါ်ထွက်လာပြီး အကျဉ်းချခံထားရသော ပီရူးဗီးယန်ပန်ပိုက်တီးဝိုင်းများ လွတ်မြောက်လာကာ အကျပ်အတည်း ပြီးဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။
တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် ဤတစ်ကိုယ်တော် အိပ်မက်ဆိုးဇာတ်လမ်းသည် အနည်းဆုံး နောက်ထပ် ဆယ်နာရီကျော် ကြာမြင့်ဦးမည် ဖြစ်သည်…။
…
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပီရူးတောနက်အတွင်း၌။
နှုတ်ခမ်းမွေးနှင့် လူနှင့် အရပ်ရှည်ရှည်လူတို့သည် မြေပုံတစ်ခုဖြင့် လမ်းပြနေပြီး ၎င်းတို့နောက်တွင် ကလေးငါးဦး လိုက်ပါလာကြသည်။
“ငါ နားမလည်တော့ဘူး ရမ်စကီး၊ မြေပုံပေါ်မှာ ဒီနေရာကို မှတ်သားထားတာမျိုး လုံးဝမရှိဘူး”
ရှေ့ဆုံးမှ မြေပုံကို ကြည့်နေသော အရပ်ရှည်ရှည်လူက ပြောလိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းမွေးနှင့် လေယာဉ်မှူး၏ နာမည်မှာ ရမ်စကီး ဖြစ်သည်။
“ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုလုံးက ထူးဆန်းနေတာ”
ရမ်စကီးက စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေ၏။
“ကြည့်စမ်း… ဒီက အသီးတွေက အကြီးကြီးတွေပဲ…”
သူ အနည်းငယ် လန့်ဖျတ်သွားသည်မှာလည်း မဆန်းပါချေ။ ဤနေရာတွင် သစ်ပင်များသာ ပုံမှန်အရွယ်အစားရှိပြီး ကျန်ရှိသောအရာအားလုံးမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
စိုစွတ်သော မြက်ခင်းပေါ်တွင် လူတစ်ရပ်စာခန့် မြင့်သော ဧရာမပန်းသီးကြီးများ ရှိနေပြီး အထက်က နွယ်ပင်များပေါ်တွင် ရေတိုင်ကီအရွယ်အစားရှိသော မက်မွန်သီးများ တွဲလောင်းကျနေကာ အဝေးတစ်နေရာတွင် ဘောလုံးကွင်းအရွယ်အစားရှိသော ပင့်ကူအိမ်ကြီးများ လေထုထဲ၌ တွဲလျက် တန်းစီနေသည်ကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့နေရသည်။
“ဒါကို ကြည့်လိုက်ဦး”
အရပ်ရှည်ရှည်လူက အော်လိုက်သည်။
သစ်ပင်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ ဧရာမ နံရံကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
“ဒါက တစ်ခုခုရဲ့ ဧရာမ… ပျားအုံကြီးနဲ့ တူတယ်နော်”
အရပ်ရှည်ရှည်လူက ဆိုသည်။
“ဘုရားရေ…”
ရမ်စကီး အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
အနားသို့ တိုးကပ်သွားသောအခါ ထိုပျားအုံကြီးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှပြီး ၎င်း၏ အမြင့်မှာ ကျောက်ဆောင်ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ဤပျားအုံနံရံ၏ ခြေရင်းတွင် ရပ်နေပါက ကောင်းကင်ကိုပင် လှမ်းမြင်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။
“ဟေး လူတွေ၊ ဒါက ဘာနေရာလဲ”
သူတို့နောက်က လိုက်လာသော စတန်က မေးလိုက်သည်။
ရမ်စကီးနှင့် အရပ်ရှည်ရှည် တွဲဖက်လေယာဉ်မှူးတို့မှာ သူတို့ရှေ့က မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားကြသည်မှာ ထင်ရှားနေ၏။ ရမ်စကီးသည် မျက်လုံးများပြူးကာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောရှာသည်။
“ဒါက… မသိသေးတဲ့ နယ်မြေတစ်ခု၊ အချိန်တွေက မေ့လျော့ထားခဲ့တဲ့ ထောင့်တစ်ထောင့် ဖြစ်ပုံရတယ်… ကြည့်စမ်း၊ ဒီက အရာအားလုံးက အကြီးကြီးတွေပဲ”
ခရစ်ဂ်မှာ မည်သည့်အမူအရာမျှမပြဘဲ စတင်ညည်းတွားတော့သည်။
“ဒါ တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ…”
သူသည် တစ်စက္ကန့်မျှ အနားယူပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ မင်းတို့နောက်ကို လိုက်လာမိလို့ မင်းတို့က ငါ့ကို ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ဧရာမကမ္ဘာကြီးထဲ ခေါ်လာတာပေါ့”
စတန်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ချေပလိုက်သည်။
“ခရစ်ဂ်၊ ဒါ ငါတို့အပြစ် မဟုတ်ဘူးနော်၊ ငါတို့ တမင်လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး အမြဲတမ်း လာပြောမနေနဲ့၊ ငါတို့မှာလည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ”
ကိုင်းလ်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီလို ဖြစ်သွားခဲ့တာပဲ”
“အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်သွားခဲ့တာ ဟုတ်လား”
ခရစ်ဂ်က လေသံအေးအေးဖြင့် ထပ်ပြော၏။
“ဟုတ်တယ်”
ကိုင်းလ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဖြစ်သွားတဲ့အရာက… မင်းတို့ကို အစိုးရက လီမာကို ဝင်စီးဖို့ လွှတ်လိုက်တာ၊ နောက်ဆုံးတော့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုထဲ ရောက်သွားတာပေါ့”
ခရစ်ဂ်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
“အတိအကျပဲ”
အန်က ထောက်ခံလိုက်သည်။
“ကလေးအများစုမှာ ဘာတွေဖြစ်တတ်လဲ မင်းတို့သိလား”
ခရစ်ဂ်က ဥပမာပေးကာ ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။
“စက်ဘီးပေါ်က ပြုတ်ကျတာ၊ မိဘတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်တာ၊ မွေးနေ့မုန့်ဖိုး အခိုးခံရတာမျိုးပေါ့…”
ရမ်စကီးက ကလေးများ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ ဘယ်နေရာပဲ ရောက်နေရောက်နေ၊ မြန်မြန် ရှေ့ဆက်သွားဖို့ ငါအကြံပေးချင်တယ်၊ ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်…”
ရုတ်တရက် ကန်နီက ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး လေယာဉ်မှူးနှစ်ဦး၏ နောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးကာ မည်သူမျှ သဲသဲကွဲကွဲမကြားနိုင်သော ဗလုံးဗထွေးလေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဟေး သတိထား”
သူ့သတိပေးချက်မှာ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း စေးကပ်နေသော အဝါရောင် အစက်အပြောက်ကြီးနှစ်ခုသည် ကောင်းကင်မှ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျရောက်လာပြီး ရမ်စကီးနှင့် အရပ်ရှည်ရှည်လူတို့ကို စိုရွှဲသွားစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပျားအုံနံရံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဧရာမ လက်တံကြီးများသည် ထိုလူနှစ်ဦးကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ပြီး ပျားအုံထဲသို့ ဆွဲသွင်းသွားတော့သည်။
ပြတ်တောက်သွားသော ခြေလက်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်ကို ကြည့်ပြီး ကလေးများသည် အော်ဟစ်ကာ သူတို့နောက်က တောအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်…။
သူတို့ငါးဦးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထွက်ပြေးလာကြရာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပြေးခဲ့ကြသည်တော့ မသိကြတော့ချေ။ သူတို့ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားမှသာ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ အသက်ရှူနူန်းမှန်သွားသောအခါတွင်မူ မည်သူမျှ သူတို့လာခဲ့သည့် လမ်းကို ပြန်မရှာနိုင်ကြတော့ပေ။
သို့သော် ဒီအတိုင်း ထိုင်နေ၍လည်း မဖြစ်ချေ။ ထို့အပြင် ကလေးများမှာ အားအင်အပြည့် ရှိနေကြသဖြင့် အနားယူရန် သိပ်မလိုလှပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ရှာဖွေစုံစမ်းမှုကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် စတင်ကြတော့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တောအုပ်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုမှောင်မည်းပြီး ထူထပ်လာကာ လရောင်မှာလည်း လမ်းကြောင်းမြင်ရရန် မလုံလောက်တော့ပေ။ သို့သော် ဤကလေးများမှာ အတော်လေး အကြံဉာဏ်ကောင်းကြပေသည်။ သူတို့သည် လက်မီးတုတ်တစ်ခုကို အတူတူ ပူးပေါင်းပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး စတန်က ၎င်းကို မြှောက်ကိုင်လျက် ရှေ့ကနေ လမ်းပြနေခဲ့သည်။
ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင်… သူတို့ ဘယ်ကို သွားနေမှန်းပင် သူတို့ ကိုယ်တိုင် မသိကြပါချေ။
“ငါတို့ တောင်တန်းထဲကို ပိုနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်မိသွားပြီ ထင်တယ်”
ကိုင်းလ်က မိနစ် ၃၀ ခန့် ကြာပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။
“ဒီဘက်လမ်းကို စမ်းကြည့်ရင် ကောင်းမလား”
အန်က လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အကြံပြုလိုက်သည်။ ကန်နီကမူ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်ပျက်နေပုံရကာ ဗလုံးဗထွေး ရေရွက်နေလေသည်။
“ငါတို့တော့ သွားပြီ ထင်ပါတယ်”
အတိအကျ ထိုအချိန်တွင် ကိုင်းလ်က တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် လှမ်းမြင်လိုက်ပြီး အဖွဲ့၏ ညာဘက်သို့ ညွှန်ပြကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
“ဟေး ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ကြဦး”
အခြားသူများ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ… မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် မြက်ရိုင်းများ ပေါက်ရောက်နေသော ရွှံ့နွံတော၏ ဘေး၌ ကြီးမားသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အဆောက်အအုံတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။
ဤအဆောက်အအုံသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် ဘုရားကျောင်းတစ်ခု၏ အဝင်ဝနှင့် တူပြီး ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ အမြင့်သုံးမီတာခန့်သာရှိပြီး တြာပီဇီယမ်ပုံသဏ္ဌာန် ရှိသည်။ ရှေ့မျက်နှာစာတွင် တံခါးတစ်ခုရှိပြီး အဝင်ဝ၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်တွင် ကျောက်တုံးတိုတမ်ရုပ်တုတစ်ခုစီ ရပ်နေလေသည်။ ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကိုမူ မသဲကွဲပါချေ။
“ဒါက ဘာကြီးလဲ”
အန်က မေးလိုက်သည်။
“ငါလည်း မသိဘူး၊ တော်တော်လေးတော့ ရှေးကျပုံရတယ်”
ကိုင်းလ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
စတန်က ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“အထဲဝင်ကြည့်ရအောင်”
ဤအရာက ခရစ်ဂ်၏ မကျေမနပ် ညည်းတွားသံကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်မှာ သံသယဝင်စရာ မလိုပါချေ။ သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အထဲကို ဝင်ပြီး ကြည့်ရအောင် တဲ့…”
သူ ခဏရပ်ပြီး “ဒါကြောင့်ပဲ… မင်းတို့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်နေတာပေါ့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့က မှောင်မည်းပြီး ရှေးကျတဲ့ ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ နေရာတစ်ခုကို မြင်တာနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ‘အထဲကို ဝင်ပြီး ကြည့်ရအောင်’ လို့ ပြောတတ်ကြလို့ပဲ”
“ဒါက ထွက်ပေါက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ် ခရစ်ဂ်”
စတန်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောသည်။ အန်ကလည်း ဝင်ထောက်ခံလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ မင်းကတော့ အမြဲ ညည်းတွားနေတာပဲ”
မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူတို့ငါးဦးလုံး လက်မီးတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်၍ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
အပျက်အစီးနေရာ၏ အတွင်းပိုင်းမှာ ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းခံထားရဆဲ ဖြစ်သည်။ ရုပ်တုများနှင့် နံရံပန်းချီများမှာ ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်လည်း ကျောက်တုံးများ ခင်းကျင်းထားသည်။ ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ပုံစံကွက်များကို ထွင်းထုထားပေသည်။
“ဝိုး၊ ငါ လောင်းရဲတယ်၊ ဒီနေရာကို ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့ခဲ့တာ သေချာတယ်”
ကိုင်းလ်က အံ့ဩတကြီးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အင်း၊ သေချာတာပေါ့”
ကန်နီက ဆိုသည်။
“ဟေးကောင်တွေ၊ ဒီကို လာကြည့်ကြဦး”
စတန်က နံရံပန်းချီများရှေ့တွင် မီးတုတ်ကို ကိုင်ထားရင်း အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပုံရသည်။
အခြားသူများလည်း နံရံတစ်ခုရှေ့တွင် ဝိုင်းအုံရပ်လိုက်ကြသည်။
“ဒါတွေက ရှေးဟောင်းနံရံပန်းချီတွေ မဟုတ်ဘူးလား”
စတန်က နံရံကို ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။
“ကြည့်စမ်း ဒါက ပန်ပိုက်တီးဝိုင်းပဲ”
ကိုင်းလ်က နံရံပေါ်ရှိ ပထမဆုံးပုံကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ထိုပုံတွင် တူရိယာများကို ကိုင်ဆောင်ကာ တီးမှုတ်နေသော လူလေးဦးကို သရုပ်ဖော်ထားလေသည်။
“ငါသိတယ်၊ ဟိုဘက်မှာ ကြည့်ဦး”
စတန်က သူ့ဘေးရှိ ဒုတိယပုံကို ညွှန်ပြကာ ဆိုသည်။
ထိုပုံတွင် တူရိယာများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ရုပ်ပုံငယ်လေးခုနှင့် ဧရာမပူးကောင်ကြီး နှစ်ကောင်ကို ပြသထား၏။ ရုပ်ပုံငယ်များ၏ ပတ်လည်တွင် လှိုင်းတွန့်အစင်းကြောင်းများစွာ ရှိနေပြီး ပူးကောင်များမှာမူ ထိုလှိုင်းလုံးများထံမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။
“ဒါက… ပန်ပိုက်တီးလုံးတွေက ပူးကောင်တွေကို မောင်းထုတ်နိုင်တယ်လို့ ပြောနေတာ ထင်တယ်”
စတန်က အနည်းငယ် သံသယဖြစ်စွာဖြင့် ဖတ်ပြလိုက်သည်။
“အိုး မဖြစ်နိုင်တာ ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ဦး”
ကိုင်းလ်သည် နံရံပန်းချီပေါ်တွင် အခြားအရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
တတိယမြောက်ပုံတွင် ပထမပုံထဲက ပန်ပိုက်အဖွဲ့ကို ပြသထားသော်လည်း ထိုအဖွဲ့၏ ပတ်လည်တွင် လှောင်အိမ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲထားလေသည်။
“ပန်ပိုက်တီးဝိုင်းက အကျဉ်းချခံထားရတာပဲ”
ကိုင်းလ်က ပြောလိုက်သည်။
“အပြင်ကမ္ဘာမှာ ဖြစ်ပျက်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ”
စတန်၏ လက်ကိုင်မီးတုတ်သည် စတုတ္ထမြောက်ပုံဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားသွားလေသည်။
“အဲဒီနောက်မှာ… ပူးကောင်တွေက လူသားတွေကို စတင်စားသောက်တော့တာပဲ…”
စတုတ္ထမြောက်ပုံတွင် လူသားများကို တိုက်ခိုက်ပြီး အိမ်များကို ဖျက်ဆီးနေသော ပူးကောင်များကို သရုပ်ဖော်ထားသည်။
“ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ…”
လူစုမှာ တီးတိုးရေရွတ်ရင်း နောက်ဆုံးပုံဆီသို့ သူတို့၏ အကြည့်များကို လွှဲပြောင်းလိုက်ကြသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ဇာတ်လိုက်လေးဦးစလုံးသည် ထိုပုံကို မယုံနိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။
အန်က ပထမဆုံး စကားစလိုက်သည်။
“ညီအစ်ကိုတို့ ဒါ ခရစ်ဂ်ပဲ”
ခရစ်ဂ်သည် ဤငကြောင်လေးယောက်ကို အမှန်တကယ် အဖက်မလုပ်ချင်သဖြင့် နောက်ဘက်က အရိပ်ထဲတွင် စိတ်ကောက်ကာ ရပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မမျှော်လင့်ထားဘဲ သူ့နာမည်ကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။
“ဟင်”
ခရစ်ဂ်သည် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။
သူသည် ထိုလေးဦးကို တွန်းဖယ်၍ ရှေ့ဆုံးသို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံး နံရံပန်းချီကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။
ထိုပုံပေါ်တွင် ခရစ်ဂ်နှင့် အတိအကျတူညီသော ရုပ်ပုံငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေကာ လှံတစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ဧရာမပူးကောင်တစ်ကောင်ကို ဦးတည်ထားပေသည်။
“ဟိုးလီးရှစ်… ဒါ တကယ်ကြီး ခရစ်ဂ်ပဲကွ”
ကိုင်းလ်က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်လှသော ခရစ်ဂ်ပင်လျှင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ထောင်ပေါင်းများစွာ ကတည်းက ရှိနေခဲ့သော ထိုနံရံပန်းချီကို အူကြောင်ကြောင် စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။
“ငါ့ကောင်၊ ဒါက ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
အန်က မေးသည်။
“ငါလည်း မသိဘူး”
ခရစ်ဂ်က အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလေသည်။
“မင်းရဲ့ ရုပ်ပုံက ရှေးဟောင်း အန်ကာယဉ်ကျေးမှုရဲ့ နံရံပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတာကို၊ မင်းမှာ ရှင်းပြစရာ ဘာမှမရှိဘူးလား”
အန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။
“မရှိဘူး…”
…
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အမေရိကန် ပြည်တွင်းလုံခြုံရေးဝန်ကြီးဌာန၌။ ပြည်တွင်းလုံခြုံရေးဝန်ကြီး၏ ရုံးခန်းအတွင်း။
“နောက်ဆုံးရ အစီရင်ခံစာအရ အမေရိကန်နဲ့ ကနေဒါမှာ ဖြစ်ပွားနေတဲ့ ပူးကောင်အကျပ်အတည်းက ပိုမို ဆိုးရွားလာနေပါတယ်”
ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက စာရင်းဇယားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ တင်ပြလိုက်သည်။
“ဥရောပနဲ့ တရုတ်နိုင်ငံက လာတဲ့ သတင်းတွေအရ… သေဆုံးဒဏ်ရာရသူ အရေအတွက်က သောင်းနဲ့ချီ ရှိနေပါပြီ”
ပြည်တွင်းလုံခြုံရေးဝန်ကြီးသည် စစ်ဗိုလ်ချုပ် အီကာရီကဲ့သို့ ပုံစံဖမ်းလျက် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို… အခြေအနေကို ဘယ်လို ထိန်းချုပ်ထားလဲ”
“အဆိုးရွားဆုံးပါပဲ ဆရာ”
ဝန်ထမ်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဒီမကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ကျုပ်တို့ လုံးဝ မတားဆီးနိုင်တော့ပုံပါပဲ၊ အခြေအနေက လုံးဝကို ထိန်းချုပ်မှုလွတ်နေပါပြီ…”
“အို ဟားဟားဟား… အားဟားဟားဟား…”
ပြည်တွင်းလုံခြုံရေးဝန်ကြီးသည် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို လက်သည်းများကဲ့သို့ ပုံစံလုပ်ကာ လက်များကို မြှောက်လျက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောတော့သည်။
“အာ… ဆရာ”
ရုံးခန်းထဲရှိ ကျန်လူများအားလုံးက သူ့အား ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“အင်း…”
ပြည်တွင်းလုံခြုံရေးဝန်ကြီးသည် သူ့ရယ်သံကို ထိန်းချုပ်ကာ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
“အိုး စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ငါက ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ပြက်လုံးတစ်ခုကို အမှတ်မထင် တွေးမိသွားလို့ပါ”
အစည်းအဝေးစားပွဲရှိ လူအုပ်စုမှာ ၎င်းတို့၏ အိုင်ကျူများ သုညအထိ ကျဆင်းသွားပုံရပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ဆွံ့အသွားကြပြီးနောက် သူ့စကားကို ယုံကြည်သွားကြလေသည်…။
“အိုး ဟားဟား၊ အဲဒီလိုလား”
သူတို့က ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။
ပြည်တွင်းလုံခြုံရေးဝန်ကြီးက စကားလမ်းကြောင်းကို လျင်မြန်စွာ လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ အဓိကအချက်ကို ပြန်သွားရအောင်”
သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ငါ့အတွက် ကိုယ်ပိုင် ဂျက်လေယာဉ်တစ်စီး ပြင်ဆင်လိုက်ပါ၊ ငါ မာချူးပီချူး (Machu Picchu - ပီရူးနိုင်ငံရှိ အန်ကာအပျက်အစီးများ ရှိရာနေရာ) ကို သွားဖို့ လိုတယ်”
“ဟင် မာချူးပီချူး ဟုတ်လား”
စစ်သားတစ်ဦးက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါ့ကို မာချူးပီချူးကို ချက်ချင်း ပို့ပေးစမ်း၊ မင်း နားကန်းနေတာလား”
ပြည်တွင်းလုံခြုံရေးဝန်ကြီးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့… ဆရာ၊ မာချူးပီချူးကို သွားရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲခင်ဗျာ”
“ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူက အမိန့်ပေးပိုင်ခွင့် ရှိတာလဲ”
ပြည်တွင်းလုံခြုံရေးဝန်ကြီးက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
“ဒီနေရာမှာ… ငါပဲ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား”
လူတိုင်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ မကန့်ကွက်ရဲကြပါချေ…။
…
လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဖဲချပ်တစ်ထုပ်နီးပါးကို အသုံးပြုခဲ့ပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် စတန်၏ မိဘများနှင့် အစ်မဖြစ်သူတို့ကို ဈေးဝယ်ကုန်တိုက်ရှေ့ရှိ ကားပါကင်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ဈေးဝယ်ကုန်တိုက်၏ အီလက်ထရွန်နစ်တံခါးများ အားလုံးမှာ ယခုအခါ အောက်သို့ ချထားပြီးဖြစ်ရာ အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေသော လူများက အဝင်ဝကို ပိတ်ဆို့ထားကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။
“ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ တခြားဝင်ပေါက် ရှိသေးလား”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပြေးရင်းလွှားရင်း မေးလိုက်သည်။
“နောက်တံခါး၊ ဘေးတံခါး၊ မြေအောက်ဝင်ပေါက် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုပေါ့”
သူသည် တံခါးများကို ဖျက်ဆီးဝင်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့လုပ်ခြင်းသည် မကောင်းဆိုးဝါးများကို အထဲသို့ လွှတ်ပေးသလို ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တံခါးက ဒီနေရာနဲ့ ဝေးတယ်၊ ဘလော့သုံးခုစာလောက် ဝေးတယ်”
ပြန်ဖြေသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ဖုန်းပုကြွယ် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အကောင်းမြင်စရာ မရှိပါချေ…။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပူးကောင်အတော်များများ ရှိနေပြီး မြင်ကွင်းထဲတွင်ပင် ငါးကောင် သို့မဟုတ် ခြောက်ကောင်ခန့် ရှိနေချေသည်။ ထို့အပြင် ဤပတ်ဝန်းကျင်ကို ပတ်သွားရန် ရွေးချယ်ခြင်းက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မကောင်းဆိုးဝါးများကို ဈေးဝယ်ကုန်တိုက်၏ နံရံများဆီသို့ ပိုမို ဆွဲဆောင်သလို ဖြစ်သွားနိုင်သည်။
“တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး၊ ခေါင်မိုးပေါ်ကို သွားကြစို့”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သွေးဖြည့်ဆေးတစ်ပုလင်းကို သောက်သုံးလိုက်ရာ သူ၏ အသက်အမှတ်မှာ ၆၅ ရာခိုင်နှုန်းခန့်အထိ ပြန်လည် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်မြင့်တင်ခြင်းအတတ်ကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။
မည်သည့် ရှင်းပြချက်မျှ ပေးမနေတော့ဘဲ သူသည် စက်သေနတ်ကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်၍ ရန်ဒီကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကာ ရှေ့သို့ ပြေးတက်လိုက်သည်။
ဈေးဝယ်ကုန်တိုက်မှာ ငါးထပ်အဆောက်အအုံ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ အမြင့်မှာ သာမန် တိုက်ခန်းများထက် ပိုမို မြင့်မားပြီး အမိုးမှာ မြေပြင်မှ ဆယ်မီတာကျော် မြင့်ပေသည်။
သို့သော်လည်း ဖုန်းပုကြွယ်ကတော့ အတော်လေး ယုံကြည်မှုရှိနေခဲ့သည်။ အရှိန်ယူပြီးနောက် သူသည် အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ရာ အပြင်ဘက် နံရံပေါ်ရှိ အလွန်ကျဉ်းမြောင်းသော ပြတင်းပေါက် ဘောင်များနှင့် အစွန်းများကို အသုံးချကာ လက်နှစ်ဖက် ခြေနှစ်ဖက်ကို အကြိမ်ကြိမ် တွန်းကန်လျက် ရန်ဒီနှင့်အတူ အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်သွားလိုက်တော့သည်။
ရန်ဒီမှာ တစ်လမ်းလုံး အော်ဟစ်လာသော်လည်း ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိပြီး ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ ရပ်နိုင်သွားသောအခါ ကင်မရာကို ချက်ချင်း ရှင်းပြတော့သည်။
“အိုး ဘုရားသခင်၊ [ဘိ] က ကျွန်တော့်ကို ဒီပေါ် ခေါ်လာတာဗျို့၊ ဟေး သူငယ်ချင်း၊ ကင်မရာကို လက်ပြလိုက်ဦးလေ၊ အိုကေလား”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှု၍ ကျောပိုးအိတ်ကို အမြန်ချွတ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆောင့်တွန်းလျက် ခေါင်မိုးပေါ်မှ အောက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ခုန်ဆင်းသွားပြန်သည်။
သူသည် သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် ပင့်ကူမျှင်လက်အိတ်ကို အသုံးပြု၍ အပြင်ဘက်နံရံကို ဆွဲကိုင်ကာ ထူးခြားသော အနေအထားဖြင့် ဒေါင်လိုက်နံရံအတိုင်း လျှောဆင်းသွားရာ မြေပြင်သို့ ကျဆင်းသွားချိန်တွင် ပြုတ်ကျခြင်းကြောင့် ရရှိမည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာက လုံးဝ မရှိသလောက်ပင်။
“မြန်မြန် မြန်မြန် မြန်မြန်”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် အော်ဟစ်ရင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ရှယ်လီနှင့် သူမ၏ သမီးဖြစ်သူတို့ထံသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။ ပူးကောင်တစ်ကောင်က သူတို့နောက်မှ အနားသို့ ချည်းကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
“အား”
အခြေအနေကို သိရှိသွားသောအခါ ရှယ်လီက အော်ဟစ်ရင်း သူမ၏ သမီးကို ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွား၏။
ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရမည်ဖြစ်ကြောင်း သို့မဟုတ်ပါက မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သူမှာ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။
ဘေးထွက်တာဝန်အရ သူသည် စတန်၏ မိဘများနှင့် အစ်မဖြစ်သူတို့ကို ဈေးဝယ်ကုန်တိုက်သို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် လိုအပ်ပြီး ထင်ရှားသည်မှာ ၎င်းတို့အနက် မည်သူမျှ ပျောက်ဆုံးသွား၍ မရပါချေ။ သို့မဟုတ်ပါက ရန်ဒီကို ခေါင်မိုးပေါ် ခေါ်လာကတည်းက တာဝန်အောင်မြင်ကြောင်း သတ်မှတ်ပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အကယ်၍ ဤ NPC သုံးဦးအနက် တစ်ဦးဦးသာ ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားခဲ့လျှင် ဖုန်းပုကြွယ်၏ တာဝန်မှာ လုံးဝ ကျရှုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။
“ဒါတော့ ငါ့ကို သတ်နေတာပဲ…”
ဖုန်းပုကြွယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူသည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို လက်တစ်ဘက်စီဖြင့် ပခုံးပေါ်သို့ ပွေ့တင်လိုက်ပြီး ဈေးဝယ်ကုန်တိုက်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
“လူတစ်ယောက်တည်းနဲ့တောင် တော်တော်လေး ဒုက္ခများတာလေ၊ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ခြေနှစ်ဖက်ကိုပဲ သုံးပြီး တက်ခဲ့ရတာ၊ အခုက နှစ်ယောက်တောင် ဖြစ်နေပြီ…”
ဖုန်းပုကြွယ် စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။
“ငါ့မှာ အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်ပဲ ရှိတယ်…”
ထိုသို့ တွေးပြီးနောက် သူသည် ခြေထောက်များကို ရုတ်တရက် အားကုန်ဆောင့်ကန်လိုက်တော့သည်။
ဤတစ်ကြိမ် ခုန်တက်မှုမှာ ယခင် စတုတ္ထထပ်သို့ ခုန်တက်ခဲ့စဉ်ကထက်ပင် ပိုမို အံ့ဩစရာ ကောင်းပြီး သူ ခုန်တက်လိုက်သည့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း မြေပြင်က အက်ကွဲသွားရသည်။
ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် ဤခုန်တက်မှု၏ ရလဒ်ကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထို NPC နှစ်ဦးကို အပေါ်သို့ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးရန် ပြဿနာမရှိကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း သူ့ကိုယ်သူအတွက်မူ…။
သုံးစက္ကန့်အကြာတွင် လူနှစ်ဦးကို ပခုံးပေါ် ထမ်းထားသော ဖုန်းပုကြွယ်သည် ခေါင်မိုးအစွန်းနားသို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း အမြင့်မှာ လုံလောက်မှု မရှိသေးဘဲ သူ ဆွဲကိုင်စရာ နေရာလည်း မရှိပါချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် လက်မောင်းအားကို အသုံးပြု၍ ထိုလူနှစ်ဦးကို အပေါ်သို့ အတင်း ပစ်တင်ပေးလိုက်သည်။
သူနှင့် ရှယ်လီတို့ အမိုးစွန်းပေါ်သို့ လိမ့်တက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်မှာပင် စနစ်၏ အကြောင်းကြားစာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“ဘေးထွက်တာဝန် အောင်မြင်ပါပြီ”
“ဟားဟားဟားဟားဟား…”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် လေထုထဲ၌ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်မှာ ပျော်ရွှင်နေရမည့်အချိန်တော့ လုံးဝ မဟုတ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မီတာနှစ်ဆယ်နီးပါးမြင့်သော နေရာမှ အောက်သို့လွတ်လပ်စွာ ပြုတ်ကျနေခြင်းဖြစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း ဧရာမမကောင်းဆိုးဝါးကြီးက စောင့်ကြိုနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။