အခန်း ၃၄၀

အခန်း (၃၄၀) တောင်ဘက်ပန်းခြံ - ၁၄

“ငါ ပြောချင်တာက... ငါတို့ ကားတစ်စီး ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုလောက် ရှာစီးဖို့ စဉ်းစားရင် ဘယ်လိုလဲ”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော လမ်းမများပေါ်တွင် R2 ၏နောက်မှ ကမူးရှူးထိုး လိုက်ပြေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ ဈေးဝယ်ကုန်တိုက်နှင့် ဝေးကွာလာခဲ့သည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ပြီး မြို့၏ ပင်မလမ်းမကြီးပေါ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် R2 က ဖုန်းပုကြွယ်အား မြောက်ဘက်ဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားနေခြင်းဖြစ်သည်။

“မင်း စွမ်းအင်ကို ချွေတာချင်တာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့...”

R2 က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“လမ်းတွေပေါ်မှာ လူတွေနဲ့ သတ္တဝါတွေရဲ့ အလောင်းတွေ၊ အဆောက်အဦး အပျက်အစီးတွေ၊ မှောက်နေတဲ့ ကားတွေနဲ့ တခြားအမှိုက်သရိုက်တွေ အများကြီး ရှိနေတာ၊ ကားမောင်းတာက ပိုအချိန်ကုန်စေလိမ့်မယ်၊ ဒါ့အပြင် မင်းသာ ယာဉ်တစ်စီးထဲမှာ ရှိနေရင် အခုလိုမျိုး တိုက်ခိုက်မှုဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးသွားဖို့ ပိုလွယ်လိမ့်မယ်”

“ဟမ်၊ ‘အခုလိုမျိုး တိုက်ခိုက်မှု’ ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ...”

ဖုန်းပုကြွယ် ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ပန်းကန်လုံးအရွယ်အစားခန့် ထူထဲသော အဖြူရောင် လေဆာတန်းကြီးတစ်ခုက သူ၏ ဘယ်ဘက်အရှေ့ဆီသို့ လေတိုးသံနှင့်အတူ ပြေးဝင်လာလေသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ပြေးနေသည့် အရှိန်အဟုန်အတိုင်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး၊ ညာခြေကို ရှေ့ပို့၊ ဘယ်ခြေကို လှမ်းလျက်၊ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို အရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ... နောက်သို့ လှန်၍ ဘေးတိုက် ဂျွမ်းထိုးချက်တစ်ခုဖြင့် ထိုရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော အဝေးပစ်တိုက်ခိုက်မှုကို သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

သူ့ကို လွဲချော်သွားသော ထိုလေဆာတန်းကြီးသည် မီတာအနည်းငယ်အကွာရှိ အဆောက်အဦးတစ်ခုကို ထိမှန်သွားပြီး အချင်းသုံးမီတာခန့်ရှိသော မီးလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။

“တွေ့လား၊ တကယ်လို့ မင်းသာ အခု ကားထဲမှာ ထိုင်နေရင် ဒီတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်နိုင်မှာ မဟုတ်သလို ကားပေါက်ကွဲမှုရဲ့ နောက်ဆက်တွဲဒဏ်ကိုပါ ခံရလိမ့်မယ်”

R2 က တည်ငြိမ်စွာ ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။ သူ ကူညီမပေးခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ တွက်ချက်မှုအရ အစ်ကိုကြွယ်သည် ထိုလေဆာတန်းကို သူ့ဘာသာ လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် ရှောင်တိမ်းနိုင်စွမ်း ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ မင်းပြောတာကို ငါ နားလည်ပါပြီ...”

ဖုန်းပုကြွယ် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ဤတစ်ကြိမ် ရှောင်တိမ်းမှုမှာ အစ်ကိုကြွယ်အတွက်လည်း မလွယ်ကူလှပါချေ။ သူ၏ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုက ဒုတိယဖြစ်ပြီး အဓိကသော့ချက်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်ရည်ရွယ်ချက်၏ အကူအညီကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ယခုကဲ့သို့ စွန့်စားရသော ရှောင်တိမ်းမှုမျိုးကို ပြုလုပ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“ငါတို့ သတိမထားမိတဲ့အတွင်း ဒီလောက်အများကြီး ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီ...”

R2 က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း ဆိုသည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံအရမူ ကွဲပြားခြားနားသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့နေရခြင်းဖြစ်သည်...။ ရေတွက်မရနိုင်သော စီးဆင်းနေသည့် ဒေတာကုဒ်များထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရောင်အဆင်းရှိသည့် အပိုင်းအစ အမြောက်အမြား လှုပ်ရှားနေကြပြီး ၎င်းတို့မှာ အခြားမူမမှန်မှုများပင်။

သို့သော် ဖုန်းပုကြွယ်မှာမူ ၎င်းတို့ကို လုံးဝ မမြင်ရချေ။ လက်ရှိတွင် သူသည် ဂိမ်းထဲ၌ “တောင်ကို တောင်အဖြစ်မြင်၊ ရေကို ရေအဖြစ်မြင်” သည့် အဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးသဖြင့် ရန်သူက သူ့မြင်ကွင်းထဲသို့ မရောက်လာမချင်း ၎င်းတို့၏ တည်နေရာကို သူအတိအကျ မသိနိုင်ချေ။

“ငါ သူတို့ကို မမြင်ရဘူး...”

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“နောက်က လိုက်ခဲ့၊ ငါတို့ အရှိန်မြှင့်မှရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ဝိုင်းခံရလိမ့်မယ်”

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် R2 သည် လေးညှို့မှ လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်လည်း အားကုန်ထုတ်၍ အမှီလိုက်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

သူ၏ လက်ရှိအရှိန်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာမြင့်တင်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးမပြုဘဲ ရောက်နိုင်သမျှ အမြင့်ဆုံး အကန့်အသတ် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း R2 မှာမူ ထူးထူးခြားခြား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိနေပုံရပြီး ပြေးနေရင်းဖြင့်ပင် စကားပြောနိုင်သေးသည်။

“ဒီအရှိန်နဲ့ဆိုရင် ငါတို့ စောစောကလိုမျိုး အဝေးကနေ အတိုက်ခံရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

ဖုန်းပုကြွယ် ပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့မှာ စကားပြောရန် အားအင် လုံးဝမရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ကဲ... အခု ‘နောက်ဖေးတံခါး’ ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါ ရှင်းပြမယ်”

R2 သည် ဖုန်းပုကြွယ်၏ အခြေအနေကို သိသဖြင့် ပြန်အပြောကို မစောင့်ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ပုံမှန်လုပ်ငန်းစဉ်အရဆိုရင် မှန်သားအကာအကွယ်စနစ် မပျက်ခင်မှာ အဆင့် ၃ မူမမှန်မှုတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ‘တာဝန်’ တွေကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ထားရမယ်၊ အကာအကွယ်စနစ် ပျက်စီးသွားရင် သူတို့က Sandbox ထဲကနေ ထွက်သွားကြလိမ့်မယ်၊ ဒါက မင်းတို့ ကစားသမားတွေ ဇာတ်လမ်းပြီးလို့ ‘တယ်လီပို့’ ဖြစ်သွားတာနဲ့ ဆင်တယ်။

အဲဒီနောက်မှာ Sandbox ထဲမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ အဆင့် ၄ မူမမှန်တွေက ဇာတ်လမ်းထဲက ဒေတာတွေကို စိတ်ကြိုက် စတင်ဖျက်ဆီးကြတော့တာပဲ၊ ဒီလုပ်ငန်းစဉ်က များသောအားဖြင့် ရှစ်နာရီကနေ ကိုးနာရီအထိ ကြာတတ်ပြီး အဲဒီနောက်မှာ အဆင့် ၄ မူမမှန်မှုတွေလည်း ထွက်ခွာသွားရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ထွက်ခွာတာက ဝင်ရောက်လာတာနဲ့ မတူဘူး၊ Sandbox ထဲမှာ သူတို့ တယ်လီပို့ပြီး ထွက်သွားဖို့ သီးသန့်ချန်နယ်မရှိဘူး... ဒါကြောင့်မလို့ သေချာပေါက် ‘နောက်ဖေးတံခါး ပရိုဂရမ်’ တစ်ခု ရှိရမယ်”

R2 က ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြော၏။

“Sandbox ကို အော်ရီဂျင်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ရု(တ်)က ဒီဇိုင်းဆွဲခဲ့တာပဲ၊ မူလ ‘နောက်ဖေးတံခါး’ က Sandbox တစ်ခုမှာ တစ်ခုတည်းပဲ ရှိပြီး အဆင့်မြင့်မူမမှန်မှုတွေ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် အထဲမှာ ပိတ်မိမနေစေဖို့ ဖန်တီးခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ Sandbox နည်းပညာကို အဆက်မပြတ် မြှင့်တင်လာတာနဲ့အမျှ မူမမှန်မှုအရေအတွက် ပိုများများ သုံးနိုင်အောင်လို့... သူက ‘ပိုးတီတွင်း’ နောက်ဖေးတံခါးကို ဖန်တီးခဲ့တယ်၊ အဲဒါက ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပုံတူပွားနိုင်ပြီး ဇာတ်လမ်းကမ္ဘာရဲ့ ဘယ်ထောင့်မဆို ကျပန်း ပေါ်လာနိုင်စွမ်း ရှိတယ်”

“ဟောဟဲ... ဟောဟဲ... ဒါဆို ငါ့မှာ လွတ်မြောက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိနေတာပေါ့”

ဖုန်းပုကြွယ်က အမောတကောဖြင့် အနိုင်နိုင် လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ အခြေအနေက အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူး”

R2 က ချက်ချင်းပင် ရေအေးဖြင့် ပက်လိုက်သကဲ့သို့ ငြင်းလိုက်သည်။

“အဲဒီတံခါးတွေက မူမမှန်မှုတွေအတွက် ဖန်တီးထားတာ၊ မင်းက ကစားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ မင်းရဲ့ ဒေတာဖွဲ့စည်းပုံက အဲဒီ ‘နောက်ဖေးတံခါး’ တွေကို ဖြတ်သွားလို့မရဘူး”

သူ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်း ဖြတ်သွားလို့ရမယ့် တံခါးတစ်ခုတော့ ရှိတယ်”

“အဲဒါက မူလတံခါးလား...”

ဖုန်းပုကြွယ်က မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါက နောက်ဖေးတံခါး ပရိုဂရမ်ရဲ့ မူလဒေတာစစ်စစ်ပဲ”

R2 က ဆက်ပြော၏။

“အဲဒါက များသောအားဖြင့် မူလဒေတာတွေ အစုပြုံဆုံးနေရာမှာပဲ ဖြစ်ပေါ်တတ်တယ်”

“ဒါဆို... ဇာတ်လမ်းဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုရဲ့ ဗဟိုချက်ပေါ့...”

ဖုန်းပုကြွယ် ထိုသို့ပြောလိုက်သည့်ချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး ခြေလှမ်းများကို နှေးလိုက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ ရည်မှန်းထားရာနေရာဖြစ်သည့် တောင်ဘက်ပန်းခြံ မူလတန်းကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ချီးလိုအရင်းရှင်စနစ်၊ အစိုးရ မူလတန်းကျောင်းတစ်ခုက အခုလိုကပ်ဘေးထဲမှာ တောင့်ခံနေနိုင်သေးတယ်ပေါ့”

ဖုန်းပုကြွယ်က ကျောင်းအဆောက်အဦးကို မော့ကြည့်ရင်း ပွစိပွစိ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ အခုလေးတင် မြို့တော်ခန်းမကို ဖြတ်လာတုန်းကတော့ အဲဒါက အပျက်အစီးပုံကြီး ဖြစ်နေတာလေ”

“မင်း အခုအချိန် ဒါကို စိတ်ဝင်စားနေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး...”

R2 ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း တည်ကြည်လေးနက်သွား၏။

ဖုန်းပုကြွယ်နှင့် R2 ရောက်ရှိလာသည့်အချိန်၌ ကျောင်းကစားကွင်းထဲရှိ အမည်မသိနေရာများမှ အနက်ရောင်ပုံရိပ် အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဤနေရာတွင် ချောင်းမြောင်းပုန်းအောင်းနေသော မူမမှန်မှုအရေအတွက်မှာ တစ်ရာကျော်ခန့် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်...။

ဖုန်းပုကြွယ် ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒါကြောင့်မလို့... ငါ ကျောင်းကို မုန်းတာ”

“ဟာသတွေ လုပ်မနေနဲ့”

အတော်လေး အရပ်ရှည်သော အမျိုးသမီးမူမမှန်မှုတစ်ဦးက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလာရင်း ပြောလိုက်သည်။

“R2-Prism Wind၊ နင်က ငါတို့ရဲ့ Sandbox ထဲကို ကျူးကျော်ပြီး ငါတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်တွေကို ဒီလောက်အများကြီး သတ်ပစ်ခဲ့တယ်၊ နင် ငါတို့ကို သင့်တော်တဲ့ ရှင်းလင်းချက်တစ်ခု ပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

“ကြည့်လိုက်၊ စကားပြောနေတဲ့သူက L2-ရွှီလန်ပဲ၊ သူကလည်း အဆင့် ၂ မူမမှန်မှုတစ်ယောက်ပဲ”

R2 သည် သူ့ဘေးနားရှိ ဖုန်းပုကြွယ်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းပဲ Sandbox က အဆင့် ၃ နဲ့ ၄ တွေအတွက်ပဲဆို...”

ဖုန်းပုကြွယ် စကားမဆုံးခင် R2 က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့ ငါလုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို သိသွားပြီး ငါ့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့အတွက် ဒီ Sandbox ထဲကို တမင်ဝင်လာကြပုံရတယ်”

“အိုး...”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် အပေါ်ယံတွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိနေလေသည်။ သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ ‘အဆင့်အတန်းအရဆိုရင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အဆင့် ၂ မူမမှန်မှုတွေပဲ၊ R2 က ပိုသန်မာတယ်ထားဦး တစ်ဖက်လူကို အချိန်တိုအတွင်း သတ်ပစ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါဆို ကျန်တဲ့ အဆင့် ၄ မူမမှန်မှု တစ်ရာကျော်ကိုကျတော့ကော၊ ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့ အကုန်လုံးကို ရင်ဆိုင်ရတော့မှာလား...’

တိုက်ပွဲကြီး စတင်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

လေထဲတွင် လည်ပတ်နေသော ထိကပြန်တစ်ခု ပျံသန်းလာခြင်းဖြစ်သည်...။

ဤထိကပြန်မှာ သာမန်သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်း၏အရှိန်မှာလည်း ထူးထူးခြားခြား အံ့ဩစရာမရှိလှချေ။ သို့သော်လည်း L2 ၏ မျက်နှာမှာမူ ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

L2 သည် မပေါ့ဆရဲဘဲ နောက်သို့ ကပျာကယာ ဂျွမ်းထိုးလိုက်ရင်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း အဆင့် ၄ မူမမှန်မှုများမှာမူ ထိုတိုက်ခိုက်မှု၏ ကြောက်စရာကောင်းသော သဘောသဘာဝကို သတိမပြုမိကြဘဲ နေရာတွင်ပင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်နေခဲ့ကြသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူတို့သည် ထိုသာမန်ဟု ထင်ရသော “လက်နက်” ကြောင့် မြက်ပင်များကဲ့သို့ အတုံးအရုံး ပြတ်တောက်လဲကျသွားကြတော့သည်။

အသွေးအသားများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားကာ အရိုးများ ကြေမွသွားကြသည်...။ ထိုထိကပြန်၏ တစ်ချက်တည်းသော လှည့်ပတ်မှုသည် မူမမှန်မှုနှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်ကို ချက်ချင်း သေဆုံးသွားစေတော့သည်။

ဝှစ်ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထိုထိကပြန်သည် နောက်သို့ ပြန်လည်ပျံသန်းသွားပြီး ၎င်းသခင်၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွား၏။ ရှိနေသူအားလုံး ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျောင်းတံခါးအပြင်ဘက်ရှိ လမ်းမအလယ်တွင် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး မတ်တပ်ရပ်နေလေသည်။ သူသည် လူဖြူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နေကာမျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားကာ ဂန္ထဝင်မြောက်လှသော အဖြူရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ဆူးသရဖူကို ဆောင်းထားလျက် အညိုရောင်ဆံပင်ရှည်များနှင့် သေသပ်သော နှုတ်ခမ်းမွှေးတို့ ရှိပေသည်။

“ငါမင်းတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ လာခဲ့တာပါ၊ ငါ့သားတို့”

ယေရှုက ပြောလိုက်ပြီး ထိကပြန်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းယူရင်း သူ၏ နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်သည်။

“ဘုရားသခင်က မင်းတို့ကို ကောင်းချီးပေးပါစေ”