အခန်း ၂၃၇

အခန်း။ ၂၃၇

“ကံကောင်းချင်တော့ နဂါးနီနတ်မင်းနန်းတော်ကလည်း အခုပွင့်နေတဲ့အချိန်ပဲ။ ငါသာ ဒီထူးဆန်းတဲ့ကြွက်ကို ဖမ်းဆီးပြီး ယဉ်ပါးအောင် မွေးမြူနိုင်မယ်ဆိုရင် ပြီးတော့မှ နဂါးနီနတ်မင်းနန်းတော်ထဲကို ဝင်သွားရင် သေချာပေါက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကို သိမ်းပိုက်နိုင်မှာပဲ”

ဤအရာသည် သူ၏ အခွင့်အရေးဖြစ်ကာ သူ၏ ကံကြမ္မာအလှည့်အပြောင်းပင်။

မာဖုန်းအနေဖြင့် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံမည်မဟုတ်ကာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား ဝမ်ကျင်းကို တိတ်တဆိတ် စေလွှတ်၍ စုံစမ်းထောက်လှမ်းခိုင်းခဲ့ခြင်းပင်။

...

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် မာဖုန်းနှင့် ဝမ်ကျင်းတို့သည် ချုံးမင်းစျေးကွက်အတွင်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရစေရန်အတွက် သခင်နှင့် အစေခံနှစ်ဦးစလုံးသည် ရုပ်ဖျက်ထားကြပြီး သူတို့၏ အထောက်အထားများကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြသည်။

မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင်မူ နှစ်ဦးစလုံးသည် လျူယွန်းတောင်ကြားဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်၍ နှင်နှင်လာခဲ့ကြတော့သည်။

နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် တောင်ကြားတစ်ခု၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

“ဒါက လျူယွန်းတောင်ကြား ဟုတ်လား...”

မာဖုန်းသည် သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ သေးငယ်လှသော တောင်ကြားလေးကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်များ သန်းလာခဲ့ကာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသကဲ့သို့ ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤတောင်ကြားလေးမှာ သေးငယ်လွန်းလှပြီး ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များမှာလည်း ပါးလွှာလွန်းလှရာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ စိုက်ပျိုးဖြစ်ထွန်းနိုင်မည့် နေရာကောင်းတစ်ခုနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။

ထို့အပြင် သူသည် စိတ်အာရုံစွမ်းအားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုသော်လည်း မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ မတွေ့ရှိရရုံတင်မက ထိုထူးဆန်းသည့် ကြွက်၏ ခြေရာလက်ရာကိုပင် လုံးဝ မတွေ့ရှိရပေ။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... မင်း ငါ့ကို လိမ်ညာရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား...”

မာဖုန်းသည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား ဝမ်ကျင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် မှုန်မှိုင်းသော အရိပ်အယောင်များ သန်းနေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပိုမိုမြင့်တက်လာခဲ့သည်။

ထို့ပြင် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ ပါးလွှာလှသော ပျံသန်းဓားမြှောင်တစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အေးစက်စူးရှလှသော အသံဖြင့် တုန်ခါနေတော့သည်။

ပြင်းထန်လှသော ဖိအားအရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြန့်ကြက်သွားရာ ထိုဖိအားကြောင့် လူ၏ အရေပြားပင် နာကျင်လာရမတတ် ရှိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် မာဖုန်းသည် ထူးဆန်းသောအချက်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန် သတိကြီးပြီး စကားနည်းလှသော ဝမ်ကျင်းမှာ ယခုအခါ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ဆန့်လျက် သူ့ကို ပြုံး၍ ကြည့်နေခြင်းပင်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရဲတင်းလွန်းလှပြီး အကဲခတ်လိုစိတ်နှင့် လှောင်ပြောင်သရော်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဝမ်ကျင်း၏ ရုပ်သွင်မှာ အပြောင်းအလဲမရှိသေးသော်လည်း သူ ပေးစွမ်းနေသော ခံစားချက်မှာမူ လုံးဝ ဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အခြားလူတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းသွားသည့်အလား ရှိနေသည်။

“သခင်လေးမာ... ကျွန်တော် အကြံပြုချင်တာကတော့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလှုပ်ရှားဖို့ပါပဲ"

ဝမ်ကျင်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရင်း...

“ဒါမှမဟုတ်ရင်... နောက်ဆက်တွဲ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်လည်း အာမမခံနိုင်ဘူးလေ"

ပြောရုံမျှမက သူက လက်ညှိုးတစ်ချက် တောက်လိုက်ရာ တောက်ပလှသော ငွေရောင်ဓားချီစွမ်းအင်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲ၍ ထွက်ပေါ်သွားပြီး မာဖုန်း၏ ဘေးနားရှိ ပျံသန်းဓားမြှောင် မှော်လက်နက်ကို စူးရှစွာ သွားရောက်ထိမှန်လိုက်တော့သည်။

ချွမ်း……

ပြတ်သားလှသော သတ္တုချင်းထိခိုက်သံနှင့်အတူ ထိုပျံသန်းဓားမြှောင်မှာ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး ၎င်း၏ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းမှာလည်း သိသိသာသာ မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။

ဓားသွားထက်တွင်မူ ဆန်စေ့ခန့် အရွယ်အစားရှိသော သေးငယ်သည့် အက်ကြောင်းလေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“မဟုတ်ဘူး... မင်းက ဝမ်ကျင်း မဟုတ်ဘူး။ မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ...”

မာဖုန်း၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အခြေအနေ မဟန်တော့ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

သူသည် အမြန်ဆုံးပင် ပျံသန်းဓားမြှောင်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ ပျံသန်းဓားမြှောင်သည် တားမြစ်ချက်မှော်အစီအရင် ၂၃ ထပ် ချထားသော အလယ်အလတ်အဆင့် မှော်လက်နက်ဖြစ်ပြီး သံမဏိကိုပင် ရွှံ့နွံကဲ့သို့ ဖြတ်တောက်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှသော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ လက်ညှိုးတစ်ချက်တောက်ရုံ ဓားချီစွမ်းအားကြောင့်ပင် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သာမန်ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အစွမ်းမျိုး ရှိရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

မာဖုန်းသည် အလွန် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ ဦးနှောက်ကို အမြန်ဆုံး လည်ပတ်လျက် လွတ်မြောက်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေတော့သည်။

ဝမ်ကျင်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရင်း...

“စီနီယာအစ်ကိုမာ... ကြောက်လန့်မနေပါနဲ့ ကျွန်တော်က ကုယွမ်ပါ။ စီနီယာအစ်ကိုအပေါ် မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး"

ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့်ပင် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး စတင်ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီး အရပ် ပိုမိုမြင့်မားလာကာ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းလာပြီး အရေပြားမှာလည်း ဖြူစင်နုနယ်သော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အရှိန်အဝါရှိသည့် ချောမောလှပသော လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ကုယွမ်... တကယ်ကို မင်းပဲပဲ”

မာဖုန်းသည် အံ့ဩလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား ဝမ်ကျင်းမှာ ကုယွမ်၏ ရုပ်ဖျက်ထားခြင်း ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပေ။

ယခုအခြေအနေအထိ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရကား ဤအရာသည် ကုယွမ် ကြိုတင်ခင်းကျင်းထားသော ထောင်ချောက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပစ်မှတ်မှာ ရှင်းလင်းစွာပင် သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မာဖုန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်စိတ်နှင့် တုန်လှုပ်မှုများ အဆက်မပြတ် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီးနောက် ခဏမျှ ကြာသောအခါ သူသည် ရုတ်တရက် အားရပါးရ ပြုံးလိုက်ပြီးတော့သည်။

"ဂျူနီယာညီလေးကု ငါတို့တွေ စကားတွေကို ဟိုလှည့်ဒီပတ်နဲ့ အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘူး။ မင်း ဘာအကူအညီ လိုအပ်လဲဆိုတာ တည့်တည့်ပဲ ပြောစမ်းပါ။ ငါ့ရဲ့ အာဏာနဲ့သာ တတ်နိုင်မယ်ဆိုရင်... မင်းအတွက် ဘယ်တော့မှ လက်တွန့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

မာဖုန်းသည် ကုယွမ်နှင့် ပတ်သက်၍ သေချာပေါက် အစိမ်းသက်သက် မဟုတ်ပေ။ အတော်ကြာအချိန်အထိ ကုယွမ်ဟူသော အမည်နာမသည် သူ၏နားထဲတွင် အမြဲတစေ ကြားနေခဲ့ရသည်။

သူသည် ဤဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုအပေါ်၌ ကောင်းမွန်သော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းရည်နှင့် သူပိုင်ဆိုင်ထားသော ကြီးမားလှသည့် နာမည်ဂုဏ်သတင်းတို့ကြောင့် မနာလိုခြင်း၊ ဝန်တိုခြင်းနှင့် မုန်းတီးခြင်းတို့ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူသည် အသစ်ဝင်လာသော ကုယွမ်က ပါရမီပိုင်းတွင် သူ့ထက် သာလွန်သွားပြီး စီနီယာအစ်ကိုကြီးဖြစ်သော သူ၏ အဆင့်အတန်းကိုပါ လွှမ်းမိုးကာ သူ့ကို အရိပ်အောက်သို့ ပို့ဆောင်ထားခဲ့မှုအပေါ် နာကျည်းနေခဲ့ခြင်းပင်။

ထို့အပြင် သူသည် သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူ ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားက ကုယွမ်အပေါ် မကောင်းကြံစည်လိုစိတ် ရှိနေသည်ကိုလည်း အနည်းငယ်မျှ ရိပ်မိထားခဲ့သည်။

ယခင်က ကုယွမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဘေးဒုက္ခအချို့တွင်ပင် သူ၏ဖခင်လက်ချက်များ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ယခုအခါ သူ၏ စိတ်တွင်းဖြစ်စဉ်များကို အပြင်သို့ လုံးဝ မထုတ်ဖော်ရဲခြင်းပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှင်းလင်းစွာပင် ကုယွမ်သည် ရန်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့်ပင်။

ဝမ်ကျင်းပင်လျှင် ရုပ်ဖျက်ခြင်း ခံထားရပြီဖြစ်ရာ ဝမ်ကျင်း၏ ကံကြမ္မာမှာ မည်သို့ရှိမည်ကို ပြောနေစရာပင် လိုမည်မဟုတ်ပေ။

“အာ... စီနီယာအစ်ကိုမာ... ခင်ဗျားက တကယ်ကို အခြေအနေကို သေချာမြင်တတ်တဲ့ ပညာရှိတစ်ဦးပဲဗျာ”

ကုယွမ်က လက်ခုပ်တစ်ချက်တီးကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်တော့သည်။

“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... ကျွန်တော့်မှာ စီနီယာအစ်ကိုမာရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု တကယ်ရှိလို့ပါ။ ကျွန်တော့်အတွက် ဦးလေးဆရာစိမ်းပြာရောင်သစ်သားကို ဒီနေရာကို လာခဲ့ဖို့ အကြောင်းကြားပေးစေချင်ပါတယ်ဗျာ"

မာဖုန်းက မျက်မှောင်ကုတ်သွားကာ...

“ဂျူနီယာညီလေးကု... မင်း ငါ့ရဲ့ ဆရာနဲ့ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲဆိုတာ ငါ မသိရဘူးလား"

“သေချာပေါက် ကောင်းတဲ့အချက်ပါပဲ"

ကုယွမ်က အသေးစိတ်ကို ထပ်မံမရှင်းပြတော့ဘဲ သာမန်ကာလျှံကာသာ ထပ်လောင်းပြောဆို လိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်မှာ ဦးလေးဆရာစိမ်းပြာရောင်သစ်သားနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ပါ။ ဒါကြောင့် စီနီယာအစ်ကိုအပေါ်မှာပဲ မျှော်လင့်ရတော့မှာပေါ့"

သို့သော်ငြားလည်း မာဖုန်းသည် မွေးရာပါအလိုလိုသိစိတ်အရ တစ်စုံတစ်ခု လုံးဝ မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခုအခါ သူကိုယ်တိုင် ပိတ်မိနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ဆရာဖြစ်သူ ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားကိုပါ ဤပြဿနာထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်မည်ဆိုပါက အခြေအနေများ ပိုမိုဆိုးရွားသွားနိုင်သည်။

“ဂျူနီယာညီလေးကု... မင်း လိုချင်တာကို တည့်တည့်သာ ပြောစမ်းပါ"

မာဖုန်းက ကုယွမ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့ ဆရာဆီက ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ"

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကုယွမ်သည် မျက်နှာထက်မှ အပြုံးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရင်း အေးဆေးစွာပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဘာမှအထူးအဆန်းမဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်က ဦးလေးဆရာစိမ်းပြာရောင်သစ်သားနဲ့ အငြိုးအတေးဟောင်းတွေကို ရှင်းချင်ရုံတင်ပါ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ မာဖုန်း၏ ရင်ခွင်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားခဲ့ရတော့သည်။ ယနေ့ ကုယွမ်၏ စစ်မှန်သော ပစ်မှတ်မှာ သူမဟုတ်ဘဲ သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သား ဖြစ်ကြောင်း သူ နောက်ဆုံး၌ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သေချာပေါက် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် လာရောက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။

မာဖုန်း နှုတ်ဆိတ်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် ကုယွမ်က ဆက်လက်၍ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်ကိုမာ... ငြင်းပယ်ဖို့ မကြိုးစားတာ အကောင်းဆုံးပဲဗျ။ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျား တစ်သက်လုံး နောင်တရသွားလိမ့်မယ်"

သူ၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပါးလွှာလှသော မြူခိုးအမျှင်တန်းများသည် မြေပြင်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပျံ့နှက်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒြပ်မဲ့လှသော ဖိအားအရှိန်အဝါကြီးတစ်ခုသည် မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ဖြန့်ကြက်သွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်လေဟာပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ချိတ်ပိတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

မာဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် မူလက အတွေးအချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ ချက်ချင်း ဖိနှိပ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင်မူ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ မည်သည့်အတွေးမျှ ရှိမနေတော့ပေ။ သူသည် ကုယွမ်၏ တန်ခိုးစွမ်းရည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကိုပင် ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ကွပ်မျက်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ရာ သူကဲ့သို့သောသူကို ခြေမှုန်းရန်ဆိုသည်မှာ ပြောနေစရာပင် လိုမည်မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် ကုယွမ်သည် သေချာပေါက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားခဲ့ခြင်းပင်။ ကုယွမ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်အောက်တွင် သူ ဘာပြဿနာမျှ ရှာနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

“စီနီယာအစ်ကိုမာ... စိတ်အေးအေးထားပါ။ ကျွန်တော့်မှာ ဦးလေးဆရာစိမ်းပြာရောင်သစ်သားအပေါ် အငြိုးအတေးအချို့ ရှိနေတယ်ဆိုပေမဲ့... ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုအချင်းချင်းကိုတော့ ဒုက္ခပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး။ အလွန်ဆုံး ရှိရင်တော့ သူ့ကို ထိုက်သင့်တဲ့ ပေးဆပ်မှုအချို့ လုပ်ခိုင်းရုံပါပဲ"

ကုယွမ်က သူ့ကို စိတ်အေးစေရန် ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေးဆရာစိမ်းပြာရောင်သစ်သားဘက်က လုံလောက်တဲ့ စိတ်ရင်းစေတနာကို ပြသနိုင်မယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော်လည်း အတိတ်က ကိစ္စတွေကို အတိတ်မှာပဲ ထားခဲ့ဖို့ ရွေးချယ်မှာပါ"

ထို့နောက် ကုယွမ်သည် မာဖုန်း၏ စိတ်ဓာတ်ကို ပြင်းထန်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခု ပေးလိုက်တော့သည်။

ယခင်က မာဖုန်းသည် သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် နောက်ကွယ်မှ ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သား၏ အရှိန်အဝါကို အားကိုး၍ မကြာခဏ ပြဿနာရှာလေ့ရှိပြီး ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားကလည်း သူ၏ နောက်ကွယ်မှ အမြဲတစေ လိုက်လံဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေများကို အသားကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကုယွမ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ရွှေအမြုတေမိစ္ဆာ လင်းနို့နက်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်အထိ အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်မှာ မှန်သော်လည်း ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများအကြားတွင်လည်း အရည်အသွေး ကွာခြားမှုများစွာ ရှိနေသေးသည်။

ဆရာကြီးစိမ်းပြာရောင်သစ်သားသည် အဆင့်မြင့် ရွှေအမြုတေကို ဖွဲ့စည်းထားသော မဟာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ကာ လင်းနို့နက်မိစ္ဆာကဲ့သို့သော လွတ်လပ်သည့် ကျင့်ကြံသူမျိုးနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

ဤသည်မှာ သူ၏ အဖေကြီးအပေါ်၌ ထားရှိသော ယုံကြည်မှုပင်။

သို့သော် အဓိကသော့ချက်မှာ ယခုအချိန်တွင် သူ့၌ အခြားရွေးချယ်စရာ လုံးဝ မရှိတော့ခြင်းပင်။

ကုယွမ်၏ စကားကို သဘောတူညီရန်မှတစ်ပါး သူ့ထံ၌ အခြားသော လမ်းစဉ်မရှိပေ။

မာဖုန်းသည် ကုယွမ်၏ ဖိအားပေးမှုကို ကြောက်လန့်သွားခဲ့ရခြင်းပင်။

သူသည် အသက်ရှင်လိုပြီး သေရမည်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် မကြောက်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။