အခန်း ၂၉၁

အခန်း (၂၉၁) လက်သီးတစ်ချက်က အရှုံးအနိုင်ကို ဆုံးဖြတ်ခြင်း

"မြေအောက်လောက လက်ဝှေ့ဘုရင်…"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပေ၏။

လီဟူကို ထိပ်တန်းသိုင်းသမားတစ်ဦးဟုသာ မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်သော သိုင်းဆရာတစ်ဦး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု လုံးလုံးလျားလျား မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"ဒီမြေအောက်လောကလက်ဝှေ့ဘုရင်က သေစေနိုင်တဲ့ နည်းစနစ်တွေကလွဲပြီး ဘာမှမသုံးဘူး…"

"ဘုရားရေ… ဒီလူငယ်လေးက မြေအောက်လောကလက်ဝှေ့ဘုရင်ကို သွားရှုပ်မိတာဆိုတော့ သေချာပေါက် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်တော့မှာပဲ…"

"လူငယ်လေး… မြန်မြန် တောင်းပန်လိုက်ပါ… မျက်နှာပျက်တာတွေ ဘာတွေ ဂရုမစိုက်နေနဲ့… တကယ်လို့ မတောင်းပန်ရင် ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်နော်…"

သဘောကောင်းသော လူတစ်ဦးက အကြံပေးလိုက်လေသည်။ ဤသူသည်ကား မြေအောက်လောကလက်ဝှေ့ဘုရင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ သက်တော်စောင့် နှစ်ဦး ပေါင်းလျှင်ပင် သူနှင့် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ တောင်းပန်လိုက်ပါက အရှက်ကွဲပြီး အရိုက်ခံရရုံမျှသာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း မတောင်းပန်ပါက ကျန်ရှိနေသော ဘဝတစ်သက်တာလုံးကို အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်တွင် ကုန်ဆုံးရနိုင်ပေ၏။

ဤစကားများကို ကြားချိန်တွင် သခင်လေးရွှီ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ယုံကြည်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ သူက ရှေ့သို့ တက်လာပြီး စုယွမ်အား ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်လေး… ဒီလူတွေ ပြောနေတာကို မင်း ကြားတယ်မလား…"

"အခု မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်… ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ဖိနပ်အောက်ခြေကို လျက်စမ်း…"

"ပြီးရင် မင်းရဲ့ကောင်မလေးကို ငါ့ဆီ လိမ္မာပါးရေးစွာနဲ့ ပို့ပေးလိုက်…"

"အဲဒီလိုလုပ်ရင် ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို ချမ်းသာပေးမယ်… မင်းရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကိုပဲ ချိုးပစ်လိုက်မယ်…"

သခင်လေးရွှီ၏ လေသံမှာ အလွန်အမင်း မောက်မာနေပေ၏။

"ငါ့ကို အခွင့်အရေး ပေးမယ်ပေါ့…"

စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သခင်လေးရွှီအား တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေါ့… ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးမယ်…"

သခင်လေးရွှီက စုယွမ် ကြောက်ရွံ့သွားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ချေသည်။

"ဟက်… ဒါပေမဲ့ မင်းကို အဲဒီအခွင့်အရေး ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…"

စုယွမ် စကားပြောပြီးသည်နှင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။ ဤလူငယ်သည် သူ၏ လည်ပင်းကို အသေခံရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရပေသည်။

"လူငယ်လေး… စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့… စိတ်လိုက်မာန်ပါလုပ်တာက နတ်ဆိုးပဲ… ငါ့သားလေးလည်း မင်းအရွယ်လောက်ရှိပြီ… မင်းလို လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ထိုးနှက်ချက်ကို ခံရတာကို ငါ မမြင်ချင်ဘူး…"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့… သူ့ကို ဖြောင်းဖြမနေပါနဲ့… ဒီလူငယ်လေးက ဒေါသကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်နေပြီ… သူက ငါတို့ သက်လတ်ပိုင်းတွေနဲ့ မတူဘူး… ငါတို့ သက်လတ်ပိုင်းတွေက တည်ငြိမ်သွားကြပြီ… ဒါပေမဲ့ ဒီလူငယ်လေးက ငယ်ရွယ်ပြီး ခွန်အားတွေ ပြည့်ဝနေဆဲပဲ… မင်းရဲ့ အကြံပေးချက်က ဆန့်ကျင်ဘက် အကျိုးသက်ရောက်မှုပဲ ရှိလိမ့်မယ်…"

အခြား သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဟူး… လူငယ်လေးတော့ ပြီးသွားပြီ…"

"မြေအောက်လောကလက်ဝှေ့ဘုရင်က အင်မတန် ရိုင်းစိုင်းတဲ့ နည်းစနစ်တွေကို သုံးတာ…"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အဖြစ်ဆိုးကို မကြည့်လိုသဖြင့် ခေါင်းကို လွှဲဖယ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ… ကောင်လေး… မင်းက တော်တော် အာပေါင်အာရင်း သန်တာပဲ…"

သခင်လေးရွှီမှာ သိသိသာသာ ဒေါသထွက်သွားပေ၏။ သူက ဘေးရှိ ရွှမ်ဇီဘက်သို့ လှည့်ကာ စီးကရက်တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရွှမ်ဇီ… ဆေးလိပ်တစ်လိပ်လောက် သောက်လိုက်ဦး… ပြီးရင် သူ့ကို သေချာ ရိုက်နှက်လိုက်…"

ရွှမ်ဇီ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရွှီ… သူတို့ကို ရိုက်နှက်ပြီးမှပဲ ဒီဆေးလိပ်ကို သောက်ပါတော့မယ်…"

မီးညှိထားသော စီးကရက်ကို ကြည့်ရင်း ရွှမ်ဇီက ယုံကြည်မှုရှိစွာ ကြေညာလိုက်လေ၏။

"ညီလေး… စတင်လိုက်တော့…"

ရွှမ်ဇီက လီဟူအား အလွန်အမင်း အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက အရင်စရမယ်လို့ မင်း ဆိုလိုတာလား…"

လီဟူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရွှမ်ဇီ၏ တောင်းဆိုမှုအား လုံးလုံးလျားလျား မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်သွားရပေသည်။

"ဟုတ်တယ်… မင်း အရင်စလိုက်…"

ရွှမ်ဇီက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အင်း…"

လီဟူက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရွှမ်ဇီ၏ မျက်နှာဆီသို့ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး… ဒါပေမဲ့…"

ရွှမ်ဇီက လှောင်ပြောင်ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ဆီသို့ ဦးတည်လာသော အားကောင်းသည့် လေပြင်းတစ်ရပ်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေ၏။ ထို့နောက် ရွှမ်ဇီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သဲအိတ်အရွယ်အစားခန့်ရှိသော လက်သီးတစ်လုံးသည် သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ကြီးမားလာခဲ့ပေသည်။

ရွှမ်ဇီက ကာကွယ်ရန် သူ၏ လက်မောင်းများကို အသုံးပြုလိုက်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လက်သီးသည် သူ၏ နှာခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ချေပြီ။

ဒိုင်း။

ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်တခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

ရွှမ်ဇီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ နှာခေါင်းထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပေ၏။ ထို့နောက် အနီရောင် အရည်နှစ်ကြောင်း စီးကျလာလေသည်။

ရွှမ်ဇီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေချေ၏။ သူသည် မြေအောက်လောကလက်ဝှေ့ဘုရင် ဖြစ်ပေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ပြိုင်ဘက်များကို အနိုင်ယူခဲ့ဖူးပေသည်။ ယခုမူကား ဤမျှသာလော။ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

သူက ပြန်လည်ခုခံရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိန်းချုပ်မှု ပြင်ပသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့လေပြီ။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဝင်တိုက်လာသော နွားသိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အခြားသော ကြီးမားလှသည့် အင်အားတစ်ခုက ဝင်ရောက်လာပြီး ရွှမ်ဇီအား မီတာသုံးမီတာခန့် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားစေကာ သစ်သားကုလားထိုင်တစ်လုံးကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ကျိုးပဲ့သွားစေ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ စီးဆင်းနေသော နာကျင်မှုကို ခံစားရရင်း ရွှမ်ဇီသည် သူ၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန် ခွန်အားကို စုစည်းကာ လက်တစ်ဖက်ကို ရုန်းကန်မြှောက်တင်လိုက်သည်။

"ဒါက… ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…"

ထို့နောက် တစ်ချိန်က အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှုရှိခဲ့သော မြေအောက်လောကလက်ဝှေ့ဘုရင်သည် နေရာတွင်ပင် လဲကျကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသူများသည် နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်နေကာ သစ်သားတုံးများကဲ့သို့ ထုံထိုင်းသွားကြလေ၏။

"ဒီလောက်ပဲလား…"

လီဟူက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။ အံ့မခန်း တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာမည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အခွံသာရှိပြီး အဆံ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေ၏။ ဤ လက်ဝှေ့ချန်ပီယံသည် သူ၏ ဘွဲ့အမည်ကို မည်သည့်နေရာမှ ရရှိခဲ့သနည်းဟုပင် လီဟူ တွေးတောနေမိသည်။

"ဟူး…"

စုယွမ်အား ဖြောင်းဖြခဲ့သော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဘယ်လိုနေလဲ… အဲဒီလူငယ်လေး သွေးထွက်သံယိုဖြစ်တာကို ငါ မမြင်ချင်ဘူး…"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးသွားပြီ…"

"တစ်စက္ကန့်တည်းနဲ့… အရှုံးအနိုင်ကို ဆုံးဖြတ်သွားတာပဲ…"

အခြားတစ်ယောက်က ငေးမောစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ငါ သိသားပဲ… ဒီလူငယ်လေးက သွေးပူလွန်းတယ်…"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက လက်မှိုင်ချကာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း… သူက တကယ်ပဲ ငယ်ရွယ်ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ ရှိလွန်းတယ်…"

"ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ငယ်ရွယ်ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ ရှိခွင့် ရှိပါတယ်…"

"ပြီးတော့… တကယ်လို့ သူက ငယ်ရွယ်ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ မရှိဘူးဆိုရင်… သူက ဘယ်လို လူငယ်မျိုးလဲ…"

ဘေးရှိလူမှာလည်း ဤရလဒ်ကို လုံးလုံးလျားလျား မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ…"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ကိုယ်တိုင် ကြဉ့်လိုက်…"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ခေါင်းလှည့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ရွှမ်ဇီ၏ နေရာ၌ လွတ်ဟာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေ၏။ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ရွှမ်ဇီသည် နေရာတွင်ပင် သတိလစ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုသာ တွေ့မြင်လိုက်ရလေသည်။

"ဘာ… အဲဒါ ရွှမ်ဇီလေ… မြေအောက်လောကလက်ဝှေ့ဘုရင်ကြီး…"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ ပါးစပ်မှာ အိုပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်သွားပြီး အံ့သြလွန်းသဖြင့် သူ၏ တူများပင် ပြုတ်ကျသွားတော့၏။ ငါက အဲဒီလို သတိပေးစကား ပြောလိုက်တာ… ပြီးတော့...

ဤအချိန်တွင် သခင်လေးရွှီမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သွားသဖြင့် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကိုပင် ဆုံးရှုံးသွားရပေသည်။ ရွှမ်ဇီသည် သူ၏ လက်အောက်တွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမား ဖြစ်၏။ ရွှမ်ဇီ၏ ခွန်အားကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ သို့သော် ရှေ့ကလူက ပိုပြီးတောင် အစွမ်းထက်နေသေးသည်။ ဤလူငယ်က အတိအကျ မည်သူနည်း။

"ရှေ့တိုးမလာနဲ့… ရှေ့တိုးမလာနဲ့နော်…"

လီဟူက ဆက်တိုက် နီးကပ်လာသောကြောင့် သခင်လေးရွှီက ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

လီဟူသည် သူ၏အနီးသို့ လျှောက်လာပြီး လက်လှမ်းကာ သူ၏လက်ထဲမှ စီးကရက်ကို ယူလိုက်ပြီး ပြာအနည်းငယ်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ သခင်လေးရွှီမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သွားသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားတော့သည်။ ထိုအချိန်၌ပင် လေပြေနှင့်အတူ ညှီစော်နံသော အနံ့အသက်တစ်ခုသည် ထိုနေရာတစ်ဝိုက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။