အခန်း ၂၉၂

အခန်း (၂၉၂) အထောက်အထားကို ထုတ်ဖော်ခြင်း၊ အခြေအနေ ပြောင်းပြန်လှည့်သွားခြင်း

"ဘာအနံ့လဲ… ဘာအနံ့ကြီးလဲဟ…"

အနံ့အသက်ဆိုးကို ရှူရှိုက်မိချိန်တွင် မည်သူကမျှ ၎င်းမှာ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို မသိရှိကြချေ။ စုယွမ်သည်လည်း သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းကို နှေးကွေးစေလိုက်ပြီး သခင်လေးရွှီအား ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဤအချိန်၌ မြေပြင်ပေါ်မှ ဆက်တိုက် စီးဆင်းလာသော အရည်တစ်ကြောင်းကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ပြင်းထန်သော အနံ့အသက်ဆိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပေ၏။ ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း ဤမြင်ကွင်းကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ မောက်မာလှသော ဤသခင်လေးရွှီသည် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သွားသဖြင့် သူ၏ ဆီးနှင့် ဝမ်းများကိုပင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

စောစောက စုယွမ်အား ကြင်နာစွာ သတိပေးခဲ့သော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် အရာအားလုံးကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ကြည့်ရှုနေသူအားလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။ ဤသည်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"သခင်လေးရွှီ… ဘယ်လို ခံစားရလဲ…"

စုယွမ်က ရှေ့သို့ တက်လာပြီး သခင်လေးရွှီ၏ အနီးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း… မင်း…"

"မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ…"

"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား…"

သခင်လေးရွှီက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။ သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် ကြောက်ရွံ့နေသကဲ့သို့ပင် စောစောကလည်း အလွန်အမင်း မောက်မာခဲ့ကြသည်။ သူသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုသာ သဘောကျမိခဲ့သော်လည်း ဤမျှကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ပြီးတော့ ဤလူငယ်က အတိအကျ မည်သူဖြစ်ပြီး အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရဲတင်းနေရသနည်း။

"အား…"

ရုတ်တရက် ညကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွင်းသွားသော စူးရှသည့် အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ သခင်လေးရွှီသည် သူ၏ လက်ဖဝါးမှ စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ လက်ကို စုယွမ်၏ ခြေထောက်ဖြင့် ခပ်ပြင်းပြင်း ဖိနင်းထားခြင်းခံရသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"အား…"

"မင်းက သိပ်ရက်စက်တာပဲ…"

"မင်း ဘာဒဏ်ရာမှ မရခဲ့ဘဲနဲ့ ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီမှာ လာနှိပ်စက်နေရတာလဲ…"

"ငါ လက်နက်ချပါတယ်… ငါ လက်နက်ချတယ်… အဲဒါ မလုံလောက်သေးဘူးလား…"

သခင်လေးရွှီက ကျယ်လောင်စွာနှင့် အာခံကာ ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် မသိသူများ အနေဖြင့် သူက အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ထားသည်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားစေနိုင်ပေသည်။

"ဟားဟား… မင်း အိပ်မက်မက်နေတာပဲ…"

စုယွမ်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် ခြေထောက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းချလိုက်ကာ သခင်လေးရွှီ၏ လက်ကို ချေမွပွတ်သပ်လိုက်လေ၏။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သခင်လေးရွှီ၏ အာရုံကြောတိုင်းသည် ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရပေသည်။

"အား…"

"ငါ့ကို လွှတ်ပေး… လွှတ်ပေးပါ…"

"မင်းလို ကောင်မျိုး… အခုချက်ချင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးစမ်း…"

သခင်လေးရွှီက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ရုန်းကန်နေရ၏။ သူသည် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ယနေ့ကဲ့သို့ အရှက်ခွဲခံရလိမ့်မည်ဟု တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတွေးထင်ခဲ့ဖူးချေ။ ထို့ပြင် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အောက်ခြေလူတန်းစား အများအပြားက သူတို့၏ သခင်လေး ထပ်ခါတလဲလဲ အရှက်ခွဲခံနေရသည်ကို ကြည့်ရှုနေကြပေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့သော သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ကြည့်ရင်း သခင်လေးရွှီသည် သူ၏ အကြည့်များကို ကြည့်ရှုနေသော လူအုပ်ကြီးထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့… မင်းတို့က ဒီအတိုင်းပဲ ရပ်ကြည့်နေကြတော့မလို့လား…"

"မင်းတို့ ဘယ်လိုတောင် ရဲတင်းရတာလဲ…"

"မင်းတို့လို တောသားတွေ… မြန်မြန်လာပြီး ငါ့ကို ကယ်ကြစမ်း…"

"တကယ်လို့ မကယ်ရင် ဒီက မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းကို ငါ ကလဲ့စားချေမယ်…"

သခင်လေးရွှီက အရိုင်းအစိုင်းဆန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည် သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လှောင်ပြောင်လိုက်ကြ၏။ သူတို့က မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိကပ်ခံထားရပြီး ပြန်လည်ခုခံရန် စွမ်းအားမရှိဖြစ်နေသော်လည်း အကူအညီတောင်းခံချိန်တွင် အလွန်အမင်း မောက်မာနေကြဆဲပင်။ သူက လူတွေကို တောသားတွေဟု ဆက်တိုက် ခေါ်ဝေါ်နေပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဒေသခံ အာဏာရှင်တစ်ဦးဟု အမှန်တကယ် ထင်မှတ်နေပေသည်။

ထို့ပြင် အကယ်၍ မိမိတို့၏ လူများကို သူ့အား ကယ်တင်ရန် စေလွှတ်လိုက်ပါက သူ၏ ဦးနှောက်သည် အမှိုက်များနှင့် ပြည့်နှက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဦးနှောက်ဆဲလ်များ ညစ်ညမ်းကာ သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုလူငယ်လေး၏ သက်တော်စောင့် သုံးဦးမှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှသည်။ မိမိတို့ကဲ့သို့ သာမန်လူများက သူတို့ကို သွားရောက်ရင်ဆိုင်ပါက သေလမ်းကို ရှာနေခြင်းပင် မဟုတ်ပါလော။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင်...

"ငါက တကယ် တုံးအတာပဲ…"

"ဒီလို အရူးမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်ရတာလဲ…"

"ဟုတ်တယ်… သူ့ဦးနှောက် ထိခိုက်မသွားဖို့ မျှော်လင့်တယ်…"

"သူက အရမ်းမိုက်တယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ… ဒါပေမဲ့… ဟီးဟီးဟီး…"

လူတိုင်းက သူ့အား စတင်လှောင်ပြောင်ကြတော့သည်။

"မင်းတို့…"

သခင်လေးရွှီမှာ သူ၏ အံကြိတ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေပေ၏။

"မင်းတို့…"

ဤအခြေအနေတွင် သူသည် အကျပ်အတည်းကို ဖြိုခွဲရန် မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမျှ မရှာတွေ့နိုင်ချေ။ သူသည် တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ပြီး ရှေ့ရှိလူများကို လုံးလုံးလျားလျား မယှဉ်နိုင်ချေ။ ဖြစ်နိုင်မည်လား။ အမှန်တကယ်ပင် မိမိ၏ အထောက်အထားကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် လိုအပ်ပေသည်။ မိမိ၏ အထောက်အထားကို မထုတ်ဖော်ရန် သူ၏ ဖခင်အရင်းက အကြိမ်ကြိမ် မှာကြားခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် မိမိ၏ အထောက်အထားကို မထုတ်ဖော်ပါက ယနေ့ညတွင် အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်သို့ ရောက်သွားနိုင်ပေ၏။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် နောက်ကျသွားပေလိမ့်မည်။ မိမိ၏ ဩဇာကြီးမားသော နောက်ခံကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်နှင့် ဤလူငယ်သည် သူ့အား ရင်ဆိုင်ရဲမည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ အလောင်းအစား လုပ်ရဲပေသည်။

"ငါ မင်းကို အခွင့်အရေးပေးမယ်… တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကို မလွှတ်ပေးရင် ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့…"

သခင်လေးရွှီက တိုက်ရိုက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဟင်…"

"သခင်လေး… မင်းဆီမှာ ဘာလှည့်ကွက်တွေ ကျန်သေးလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်…"

"မင်းက အမှားလုပ်ခဲ့ပြီဆိုတော့ မင်းလုပ်ရပ်အတွက် တန်ဖိုးပေးဆပ်ရမယ်…"

စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"မင်း…"

"အဲဒီလိုဆိုရင် သေချာနားထောင်ထား…"

စုယွမ်က သူ့အား အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း သခင်လေးရွှီ သိရှိထားသဖြင့် သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူ၏ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ကာ သူ၏ အထောက်အထားကို ထုတ်ဖော်ရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားက မင်း ပြစ်မှားနိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး…"

သခင်လေးရွှီက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ ပြောပြမယ်…"

"ငါက ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုရဲ့ ဆက်ခံသူပဲ…"

"ငါ့အဖေက ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ရွှီလီပဲ…"

သခင်လေးရွှီက လူတိုင်းအား သူ၏ အထောက်အထားကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ပေ၏။

"ရွှီလီ…"

စုယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ ဤကောင်သည် ရွှီလီ၏ သားဖြစ်မည်ဟု လုံးလုံးလျားလျား မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူ ဤမျှ မောက်မာနေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ သို့သော် ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုသည် ရေကြီးမှုကြောင့် ပျက်စီးတော့မည့် ဆည်တစ်ခုနှင့် တူပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုသည် မည်သူ့ကိုမျှ မပြစ်မှားနိုင်တော့ဟု ဆိုနိုင်ပေ၏။ ဤသခင်လေးရွှီက သူ၏ ဖခင်အမည်သည် သူ့အား ကယ်တင်နိုင်မည်ဟု အမှန်တကယ် ထင်မှတ်နေခြင်းမှာ လုံးလုံးလျားလျား စိတ်ကူးယဉ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးသည် ဤအရာကို ကြားချိန်တွင် တည်ငြိမ်မှု မရှိခဲ့ချေ။ သူတို့သည် စုယွမ် မဟုတ်သောကြောင့် ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစု ပြိုကျတော့မည်ကို သိရှိသောအခါ သဘာဝကျစွာပင် အံ့အားသင့်သွားကြပေသည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ…"

"ဒါက တကယ်ပဲ ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုရဲ့ ဆက်ခံသူလား…"

"ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုက ပြည်တွင်းမှာ ထိပ်တန်းကုမ္ပဏီတစ်ခုဖြစ်ပြီး ရွှီလီက တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်စာရင်းမှာ သုံးနှစ်ဆက်တိုက် ထိပ်ဆုံးက ရပ်တည်ခဲ့တာ…"

"အံ့သြစရာမရှိပါဘူး… အံ့သြစရာမရှိဘူး… သူ ဒီလောက် မောက်မာရဲတာ အံ့သြစရာမရှိဘူး…"

"ကျင်းတူးမှာ ဩဇာကြီးမားတဲ့ နောက်ခံရှိတဲ့ သခင်လေးရွှီ ရှိတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တိကျတဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး… သူက ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုရဲ့ ဆက်ခံသူဖြစ်နေမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ…"

"ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုက ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဆက်ဆံရေးကွန်ရက်နဲ့ တရုတ်နိုင်ငံမှာ ကြီးမားတဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိတယ်… ဒါက သာမန်လူတစ်ယောက် ပြစ်မှားနိုင်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး…"

"တကယ်လို့ ငါတို့ သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို မသိခဲ့ရင်တော့ သေချာပေါက် သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးနိုင်မှာပဲ… ဒါပေမဲ့ အခု သူ့အထောက်အထားကို သိသွားပြီဆိုတော့ ဒါက…"

လူတိုင်းက စုယွမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သခင်လေးရွှီက သူ၏ အထောက်အထားကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီးဖြစ်ရာ ဤသူသည် လူငယ်လေး ပြစ်မှားနိုင်သောသူ မဟုတ်ချေ။ ယခုအချိန်တွင် ဤလူငယ်သည် သူ့အား လွှတ်ပေးရုံသာမက နေရာတွင်ပင် တောင်းပန်ရနိုင်ပေ၏။

အခြေအနေများ ပြောင်းပြန်လှည့်သွားခဲ့ချေပြီ။