အခန်း ၂၉၃

အခန်း (၂၉၃) လူခေါ်လိုက်ပြီ

"လူငယ်လေး… ဒီလူက မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့အဆင့်အတန်းက အရမ်းမြင့်မားလွန်းတယ်…"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်… ဒါက ပြစ်မှားလို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး… မင်း မြန်မြန် ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်… ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုရဲ့ လုံခြုံရေးအဖွဲ့ကို သွားစော်ကားမိရင် အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်…"

"ဆိုရိုးစကားရှိတယ်လေ… ပညာရှိဆိုတာ ရှုံးမယ့်တိုက်ပွဲကို မတိုက်ဘူးတဲ့… ဒီည မင်း သူတို့ကို သင်ခန်းစာပေးပြီးပြီဆိုတော့ ဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီး ထွက်သွားလိုက်ပါ…"

"မျက်နှာပျက်မှာကို စိုးရိမ်ပြီး ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါဘူး… သူ့အဖေက နိုင်ငံအတွင်းမှာ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ပဲလေ… သူ့ကို ပြစ်မှားနိုင်တဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိမှာလဲ… သူတို့ရဲ့ လက်စားချေတာကို ခံရရင် ဆိုးရွားသွားလိမ့်မယ်…"

လူတိုင်းက သူတို့ကို ဖြောင်းဖြရန် ကြိုးစားကြပေ၏။ ဤလူ၏ နောက်ခံသည် သာမန်လူများ ဝင်ရောက်ပတ်သက်ရန် အလွန်အမင်း ကြီးမားလွန်းသောကြောင့် ဤနေရာတွင် ဆက်မနေသင့်ကြောင်း ပြောဆိုကြလေသည်။ ဤလူသည် လုံးလုံးလျားလျား အရှက်မဲ့သော်လည်း အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်၏ သားဟူသော သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်အမင်း ကြီးမားလွန်းလှပေ၏။

"ဟက်…"

ဤစကားများကို ကြားချိန်တွင် သခင်လေးရွှီသည် သူ၏ ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားပြီး စုယွမ်အား အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မင်း ကြားလား… ဒါက ငါ့ကို အထင်ကြီးစရာ ဖြစ်စေတာပဲ…"

"အခု ငါ့ရဲ့ နောက်ခံနဲ့ အထောက်အထားကို မင်း သိသွားပြီဆိုတော့ ငါ ဘာလုပ်သင့်တယ် ဘာမလုပ်သင့်ဘူးဆိုတာ မင်း နားလည်သင့်ပြီ မဟုတ်လား…"

"ဒီတောသားတွေတောင် ငါ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ သိကြတယ်… မင်း မသိဘူးဆိုတာ ငါ မယုံဘူး…"

"ဒါပေါ့… မင်း နားမလည်သလို ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုပါဘူး… နောက်တစ်ဆင့်ကို သေချာ မလုပ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်လို အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်း သိပါတယ်…"

သခင်လေးရွှီက ပြင်းထန်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ ယခု သူသည် အန္တရာယ်ကင်းစွာ ထွက်ခွာသွားလိုရုံသာမက ဤညတွင် သူ ခံစားခဲ့ရသော အရှက်ကွဲမှုအတွက်လည်း လက်စားချေလိုပေသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ခိုင်းမည်။ ဖိနပ်ကို လျက်ခိုင်းပြီးန သူ၏ ကောင်မလေးကို လူပုံအလယ်တွင် ဖက်နမ်းပြကာ ယနေ့ ခံစားခဲ့ရသော အရှက်ကွဲမှုကို မေ့မရနိုင်အောင် လုပ်ပစ်မည်ဟု တွေးတောနေချေ၏။

"စလိုက်ရအောင်…"

သခင်လေးရွှီက အမိန့်ပေးသကဲ့သို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။ ထိုစဉ် သူ၏ လက်ကို စုယွမ်က နင်းထားဆဲဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွား၏။

"ခွေးကောင်… မင်းရဲ့ ခြေထောက်ကို အခုချက်ချင်း ဖယ်လိုက်စမ်း…"

သခင်လေးရွှီက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းကို ဘယ်သူက ထခိုင်းလို့လဲ…"

စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ခြေထောက်ကို ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ဖိနင်းလိုက်ပေ၏။

"အား…"

သခင်လေးရွှီသည် နောက်တစ်ကြိမ် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားရလေသည်။ သူ၏ အထောက်အထားကို သိရှိသွားပြီဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံရဲသေးသည်လော။

"မင်း… မင်း…"

"မင်းက တော်တော် သတ္တိကောင်းတာပဲ… ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုကို မင်း တကယ် ဆန့်ကျင်ချင်နေတာလား…"

"ငါ့အဖေက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ကွ… ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ကို ဆန့်ကျင်ရဲအောင် မင်းက ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းနေတာလဲ…"

သခင်လေးရွှီမှာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေပေ၏။

"အား… အခုချက်ချင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ… မင်းအပေါ် လက်စားမချေဘူးလို့ ငါ ကတိပေးပါတယ်…"

ဤမျှ နာကျင်မှုကို မခံစားနိုင်တော့သဖြင့် သခင်လေးရွှီက အလျင်အမြန်ပင် ကရုဏာသက်ရန် တောင်းဆိုလာတော့သည်။ သူ၏ ခြေထောက်ဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ဖိချေပြီးနောက် စုယွမ်သည် ခြေထောက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"သခင်လေးရွှီ… မင်းက အပြစ်ပေးမခံရဘဲ ထင်ရာစိုင်းလို့ရမယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား…"

"ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်… တခြားသူတွေက ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုကို ကြောက်ကောင်း ကြောက်လိမ့်မယ်… ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ မကြောက်ဘူး…"

စုယွမ်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ ယခုအခါ ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုမှာ အပြင်ပန်း အခွံမျှသာဖြစ်ရာ အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်အကြာတွင် ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုသည် ပြိုကျနေသော တောင်ကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားတော့မည် ဖြစ်ပေ၏။

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် မင်းတို့ရဲ့ ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုက ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ အလေအလွင့်တစ်ခုထက် မပိုဘူး…"

ဤစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် သခင်လေးရွှီသည် ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစု၏ ဆက်ခံသူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အချိန်ကဲ့သို့ပင် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုက ငါ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူးတဲ့လား။ ဘယ်လို လူမျိုးကများ ဒီလိုစကားမျိုးကို ပြောထွက်နိုင်ရသနည်း။ ဤသို့ ပြောဆိုရန် ယုံကြည်မှု များစွာ လိုအပ်ပေသည်။ ဤစကားကို ပြောဆိုနိုင်သူတိုင်းသည် အလွန်အမင်း မောက်မာသူ သို့မဟုတ် ထိပ်တန်းအဆင့် နောက်ခံနှင့် စွမ်းရည်များ ပိုင်ဆိုင်ထားသူသာ ဖြစ်ရမည်။ သို့သော် မိမိတို့ ရှေ့ရှိ ဤလူငယ်လေးတွင် ထိုအရည်အချင်းမျိုး ရှိပုံမပေါ်ချေ။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ… ဒီလူငယ်လေးမှာ တစ်ခုခု မှားနေပြီ…"

ဤအချိန်တွင် လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိသွား၏။

"တစ်ခုခု မှားနေတယ်…"

အခြားတစ်ယောက်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ဒီလို နောက်ခံမျိုးကို ကြားလိုက်ရရင် လူအများစုက ထိတ်လန့်ပြီး လုံးလုံးလျားလျား ကတုန်ကယင် ဖြစ်သွားကြမှာပဲ… ပြီးတော့ အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားစွာနဲ့ ဆက်ဆံကြလိမ့်မယ်…"

"ဒါပေမဲ့ ဒီလူငယ်လေးကကော… သူက ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုရဲ့ နောက်ကွယ်က ဩဇာကြီးမားတဲ့သူတွေကို ပြစ်မှားမိမှာ လုံးလုံးလျားလျား မကြောက်ရွံ့တဲ့အပြင် သူတို့က ဘာမှမဟုတ်ဘူးလို့တောင် ပြောနေတယ်…"

"ဒါက ပြဿနာတစ်ခုကို ညွှန်ပြနေတာ မဟုတ်ဘူးလား…"

ထိုအမျိုးသားက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာမှားနေလို့လဲ… ငါကတော့ မမြင်ပါဘူး…"

အခြားအမျိုးသားက ပြန်မေးလိုက်၏။

"ဒီလူငယ်လေးမှာလည်း အဆက်အသွယ်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာကို ဒါက သက်သေပြနေတာပဲ…"

"ငါ အခုလေးတင် တစ်ခုခုကို သတိရသွားတယ်… ဒီလူငယ်လေးက သေချာပေါက်…"

ထိုအမျိုးသားက ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

"ဘာလဲ… မြန်မြန် ပြောပြစမ်းပါ…"

တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ပေ၏။

"သူက တရားဝင်လောက ဒါမှမဟုတ် ဒုစရိုက်လောက ဘယ်ဘက်နဲ့မှ အလုပ်မလုပ်ဘူး… မြေအောက်လောကနဲ့ပဲ အလုပ်လုပ်တာ…"

ထိုအမျိုးသား စကားပြောပြီးချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။ ဤလူသည် အမှန်တကယ်ပင် လူမိုက်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ဖြစ်နေပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုကို ဤမျှလျစ်လျူရှုရဲခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ချေ။ ဤအရာက အားလုံးကို ရှင်းပြနေပေ၏။

သို့သော် ဤလူများ၏ တုံ့ပြန်မှုများနှင့် မတူညီစွာပင် သခင်လေးရွှီမှာ လုံးလုံးလျားလျား ကြက်သေသေသွားရပေသည်။ သူ၏ အမည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုပြီးနောက် ဤလူက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်နေရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေပြီး ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုက ဘာမှမဟုတ်ဘူး ဟူသော စကားမျိုးကိုပင် မည်သို့ ပြောထွက်နိုင်သနည်း။

"ကောင်လေး… ငါ လက်စားချေမှာကို မင်း တကယ် မကြောက်ဘူးလား…"

"ဒူးထောက်လိုက်စမ်း…"

သခင်လေးရွှီက ဒေါသတကြီး အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုက ငါ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူးလို့ မင်းကို ငါ ပြောပြီးပြီလေ…"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုယွမ်သည် သူ့အား မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချလိုက်လေသည်။ သခင်လေးရွှီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် နှစ်ပတ်ခန့် လိမ့်သွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေကာ သူ၏ ဖုန်းမှာလည်း အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားပေ၏။

"မင်း ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းတာနော်…"

သခင်လေးရွှီက အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းကို ချက်ချင်းဖွင့်ကာ နံပါတ်တစ်ခုကို အလျင်အမြန် ခေါ်ဆိုလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးကျိုး… ဒီကို လူတချို့ ချက်ချင်း ခေါ်လာပေးပါ…"

"ကျွန်တော် ဒီမှာ အရိုက်ခံနေရတယ်… ထွက်သွားလို့ မရဘူးဖြစ်နေတယ်…"

"သူတို့အားလုံးကို ဖမ်းပေးပါ…"

သခင်လေးရွှီက ဖုန်းခေါ်ဆိုကာ တည်နေရာကို ပြောပြပြီးနောက် ဖုန်းကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပေ၏။

"မင်း နားလည်လား…"

"ဒီတစ်ခါတော့ မင်း လုံးလုံးလျားလျား ပြီးသွားပြီ…"

"ငါ အခုလေးတင် ဘယ်သူ့ဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်လဲဆိုတာ မင်း သိလား…"

သခင်လေးရွှီသည် အလွန်အမင်း ခက်ခဲစွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ အရာရာသည် ဤသို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မရည်ရွယ်ခဲ့ချေ။ သို့သော် ယခုအခါ အရေးမကြီးတော့ပေ။ သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးရန် မိမိတို့ မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်မည် ဖြစ်သည်။

သခင်လေးရွှီအား ဤမျှ ယုံကြည်မှုရှိစေရန် မည်သူ့ထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုခဲ့သနည်းဟု ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာလည်း ပဟေဠိဖြစ်နေကြ၏။ သူတို့၏ မေးခွန်းထုတ်နေသော အကြည့်များကို မြင်ချိန်တွင် သခင်လေးရွှီက ဆက်လက် ဖုံးကွယ်မထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့အားလုံး မကြာမီ ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်ရာ အမှန်တရားကို သိပါစေတော့ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်…"

"ငါ ခေါ်လိုက်တဲ့ လူတွေနဲ့ဆိုရင် မင်း ဘယ်လောက်ပဲ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိပါစေ သူတို့ကို သွားမတိုက်ခိုက်ရဲပါဘူး…"

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ့နာမည်က… ရဲမှူးယန် ဖြစ်နေလို့ပဲ…"