အခန်း ၂၉၄

အခန်း (၂၉၄) ဝင်ရောက်ဖြန်ဖြေခြင်း

"ကျစ်… ဒါက တကယ့်ကို အရှုံးမခံနိုင်တဲ့ ပြဿနာကြီးပဲ… သူတို့က အစိုးရအရာရှိတွေကိုတောင် အမှန်တကယ် ခေါ်လိုက်တာပဲ…"

"ဒီသခင်လေးရွှီက… ဒါက…"

"ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုက ဩဇာကြီးမားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဆိုတော့ သူတို့က အစိုးရအရာရှိ တော်တော်များများနဲ့ ရင်းနှီးမှာ သေချာတယ်… တကယ်လို့ သူတို့က အစိုးရအရာရှိတွေကို တိုက်ရိုက် ခေါ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီလူငယ်လေး တကယ့် ဒုက္ခနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မှာပဲ…"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်…"

သခင်လေးရွှီက ရဲမှူးတစ်ဦးကို ခေါ်လိုက်ကြောင်း ကြားချိန်တွင် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ ကိစ္စရပ်၏ အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်သွားသောကြောင့်ပင်။ သခင်လေးရွှီက ဤကိစ္စအားလုံးကို စတင်ခဲ့သော်လည်း သူခေါ်လိုက်သူများသည် သူ၏ဘက်မှ ရပ်တည်ကာ စုယွမ်တို့အဖွဲ့ကို သေချာပေါက် ဖမ်းဆီးကြမည် ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ ဒုက္ခပင် ဖြစ်ချေ၏။

သခင်လေးရွှီမှာ အလွန်အမင်း သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး သူ၏ ဘောင်းဘီမှာလည်း ဆီးသွားထားသဖြင့် စိုရွှဲနေသော်လည်း ခက်ခဲစွာ ရရှိခဲ့သော အောင်ပွဲတစ်ခုကို ဆွတ်ခူးလိုက်ရသကဲ့သို့ သူ ခံစားနေရလေသည်။

"ခွေးကောင်လေး…"

"ဘဝဆိုတာ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်တာ မဟုတ်ဘူး… လူသားတွေရဲ့ ဆက်ဆံရေးနဲ့ လောကကြီးရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို နားလည်ဖို့ပဲ…"

"မင်း သိတဲ့အတိုင်း ငါက ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုကလေ… အိမ်ရှေ့မင်းသားဆိုတော့ ငါ ဘယ်သွားသွား လူတိုင်းက မျက်နှာသာ ပေးရတယ်…"

"အဲဒါကို လူမှုရေး ကျင့်ဝတ်လို့ ခေါ်တယ်…"

"ဒီနယ်မြေက ရဲမှူးက ငါ့ဦးလေးပဲ… ဒါပေါ့… သွေးသားတော်စပ်တဲ့ ဦးလေးတော့ မဟုတ်ဘူး… ဒါပေမဲ့ ငါ့အဖေရဲ့ အဆက်အသွယ်ကြောင့် သူက သွေးသားတော်စပ်တဲ့ ဦးလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတာ…"

"မင်းရဲ့ လူတွေက အရမ်း စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်ဆိုတာ ငါ ဝန်ခံပါတယ်… ငါက အရှုံးကို လက်မခံနိုင်တဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး…"

"ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး လှည့်ကွက်ကို အမှန်တကယ် အသုံးပြုလိုက်တဲ့အခါ မင်း ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား…"

သခင်လေးရွှီသည် ခက်ခဲစွာဖြင့် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ရန် မရှိတော့ချေ။ ရဲမှူးယန် ကိုယ်တိုင် လာရောက်မည်ဖြစ်ရာ အစွမ်းအထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမားများပင်လျှင် တိုက်ခိုက်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။ ဤယုံကြည်မှုသည် လူသားတို့၏ ဆက်ဆံရေးနှင့် လူမှုရေးလှုပ်ရှားမှုများကို နားလည်ခြင်းမှ လာခြင်းဖြစ်ပေ၏။ လူတိုင်းက လူမှုရေးအရ ဟန်ဆောင်မှုများကို မုန်းတီးရွံရှာကြသော်လည်း လူတိုင်းက လူမှုရေးလှေကားထစ်ကို တက်လှမ်းချင်ကြသည်။ အားလုံးက အဆက်အသွယ်များနှင့်သာ သက်ဆိုင်ပေ၏။

ဤသည်မှာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေပါသလော။ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သော်လည်း လုံးလုံးလျားလျား ဆန့်ကျင်ဘက် မဟုတ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူမှုရေးအရ ဟန်ဆောင်မှုများကို မနှစ်သက်ကြောင်း ပြောရန် လွယ်ကူသော်လည်း လက်တွေ့ဘဝတွင်မူ ၎င်းတို့သည် စစ်မှန်သော ဆက်ဆံရေးများ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ရှေ့ရှိ ဤလူငယ်ကဲ့သို့ပင် သူ၏ လူများသည် အလွန်အမင်း စွမ်းဆောင်နိုင်သော တိုက်ခိုက်ရေးသမားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူ၌ လူမှုရေးစွမ်းရည်များ၊ အဆက်အသွယ်များနှင့် ကွန်ရက်များ မရှိချေ။ သူသည် အလွယ်တကူ အလှည့်စားခံရရန် ထိုက်တန်ပေသည်။

ဤအရာကို တွေးတောမိချိန်တွင် သခင်လေးရွှီထံမှ နောက်ပြောင်လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ အောင်ပွဲကို သေချာပေါက် ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ စုယွမ် အရှက်ကွဲကာ ဒုက္ခရောက်သည်ကို ကြည့်ရှုရန် သူ စိတ်အားထက်သန်နေချေပြီ။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လီဟူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤနေရာသည် ကျန်းချန် မဟုတ်ဘဲ ကျင်းတူးဖြစ်နေပေ၏။

"သူဌေး… ငါတို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားသင့်တယ် ထင်တယ်…"

"အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် သူတို့ တကယ် ရောက်လာတဲ့အခါ ငါတို့ ဘာမှ လုပ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး…"

လီဟူက အကြံပြုလိုက်သည်။

ပိုင်ချန်မှာလည်း အတော်လေး စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရပြီး အခြေအနေများ ဤမျှလောက်အထိ ဆိုးရွားလာလိမ့်မည်ဟု လုံးလုံးလျားလျား မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"လီဟူ ပြောတာ မှန်တယ်… ငါတို့ အရင် ထွက်သွားလို့ ရတယ်… တကယ်လို့ မထွက်သွားရင် နောက်ပိုင်းမှာ မင်း သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်…"

ပိုင်ချန်က စုယွမ်အား အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

စုယွမ်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တွေးတောလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အဖြေတစ်ခု ရှိနေပြီးဖြစ်ပေသည်။ ဤနေရာသည် ကျန်းချန် မဟုတ်သော်လည်း ဤနေရာတွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မထိန်းချုပ်နိုင်ဟု မဆိုလိုချေ။ ထိုအချိန်၌ စုယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် နာမည်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေ၏။ အမြန်ရထားပေါ်တွင် တွေ့ခဲ့သော စုယွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။ ဤမိန်းကလေး၌ ဩဇာကြီးမားသော နောက်ခံတစ်ခု ရှိနေကြောင်းကို စုယွမ် သိရှိထားပေ၏။ သို့သော် နောက်ခံ မည်မျှ ကြီးမားသည်ကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ မသိရှိရသေးချေ။ သို့သော်လည်း သခင်လေးရွှီ ပြောသော ရဲမှူးယန်နှင့် ယှဉ်နိုင်စွမ်း ရှိသင့်ပေသည်။

"ငါတို့ မထွက်သွားဘူး…"

"သူတို့ ငါတို့ကို ဘာမှ လုပ်လို့မရပါဘူး…"

စုယွမ်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ တိုးသော်လည်း နက်ရှိုင်းသော ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

"ဒါက…"

"အင်း…"

လီဟူနှင့် အခြားသူများက အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး စုယွမ်အား ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြလေသည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ယခု ထွက်သွားပါက သူတို့က တံခါးကို ထပ်မံ လာခေါက်ဦးမည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ပြေလည်သွားမည့် ဖြေရှင်းချက် မဟုတ်ချေ။ သူဌေးဖြစ်သူက ယုံကြည်မှု ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤကိစ္စကို အပြည့်အဝ ဖြေရှင်းနိုင်မည် ဖြစ်ပေ၏။

"ဘာလဲ… မင်းတို့က မပြေးတော့ဘူးလား…"

"မင်းတို့က အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား…"

သခင်လေးရွှီက အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေက ဒီမှာ ငါ့ထက် ပိုအားကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား…"

"ဒီနယ်မြေမှာ ငါ့ထက် ဘယ်သူက ပိုကောင်းတဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိလဲဆိုတာ သွားစုံစမ်းကြည့်လိုက်ဦး…"

လေပြေများ တိုက်ခတ်လာချိန်တွင် သခင်လေးရွှီမှာ ပို၍ပင် ယုံကြည်မှုရှိပြီး တည်ငြိမ်နေပုံရပေ၏။

"ဒါပေါ့… ငါ ထပ်ပြောမယ်… ငါက သဘောထားသေးသိမ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး…"

"အခု ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး သုံးခါလောက် ခေါင်းချတောင်းပန်လိုက်… သူတို့ ရောက်လာတဲ့အခါ မင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြစ်ဒဏ်ပေးဖို့ ငါ ပြောပေးမယ်…"

သခင်လေးရွှီက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း သေချင်နေပြီလား… ငါက မင်းကို သုံးခါလောက် ခေါင်းချတောင်းပန်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာလား…"

စုယွမ်သည် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျိုးကိုမျှ မပြသခဲ့ချေ။

"ဟွန့်…"

သခင်လေးရွှီမှာ ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရ၏။ သူ့ကိုယ်သူ သေချင်နေပြီဟု ခေါ်ဆိုရဲအောင် မည်သို့များ သတ္တိကောင်းနေသနည်း။ ဤကောင်လေးသည် သူ၏ အဆက်အသွယ်များကို လုံးလုံးလျားလျား မကြောက်ရွံ့ချေ။ ဤသည်မှာ အလွန် ယုတ္တိမတန်သော်လည်း စုယွမ်သည် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ အချိန်ဆွဲနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု သခင်လေးရွှီက ရှုမြင်ထားပေသည်။

"မင်းက ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူးဆိုတော့ ငါလည်း ဒါကို ဆက်ပြီး အပြစ်မတင်တော့ဘူး…"

"ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ကျရင် ငါ့ရှေ့မှာ မင်းကို ဒူးထောက်ခိုင်းပြီး မင်းရဲ့ ကောင်မလေးကို ငါ့ဆီ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆက်သခိုင်းရမယ်…"

"ဒါပေါ့… အဲဒီတုန်းက အခြေအနေတွေက မတူတော့ဘူးလေ…"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းက လိုချင်တိုင်း ငါ့ရှေ့မှာ လာဒူးထောက်ခွင့် ရတာမှ မဟုတ်တာ…"

သခင်လေးရွှီက အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ… ကောင်းပါပြီ…"

"အဲဒါက… သခင်လေးရွှီ…"

"ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်လိုက်သင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်…"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ဒီပြဿနာကို အရင်စခဲ့တာလေ… တကယ်လို့ မင်းပြောတဲ့ ရဲမှူးကြီး ရောက်လာရင် မင်းလည်း သေချာပေါက် တာဝန်ယူရမှာပဲ မဟုတ်လား…"

"ဒါကြောင့် ဒီလူငယ်လေးကို မင်း အခက်အခဲ မဖြစ်စေသင့်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်…"

"ငါတို့လို လူတွေအများကြီး စောင့်ကြည့်နေတဲ့ကြားက မင်းက မြေအောက်လောကရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်လိုက်မယ်ဆိုရင် သတင်းထွက်သွားတဲ့အခါ အရမ်း အရှက်ကွဲရလိမ့်မယ်…"

စုယွမ်အား သတိပေးခဲ့သော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည်လည်း ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး သခင်လေးရွှီအား စီးကရက်တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။ ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် သခင်လေးရွှီမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

သူက သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား ကမ်းပေးသော စီးကရက်ကို ပုတ်ချလိုက်ပြီးနောက် ကျိန်ဆဲစကားများကို ဆက်တိုက် ပြောဆိုတော့၏။

"ခွေးကောင်…"

"မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ…"

"ဟမ့်… ဘာမှမဟုတ်တဲ့ ကောင်က ငါ့ကို လက်ညှိုးလာထိုးရဲတယ်ပေါ့…"

"ငါ့မှာ ဒေါသ မရှိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား…"

"ခွေးကောင်… တကယ်လို့ ဒါက ရှေးခေတ်မှာသာဆိုရင် မင်းတို့အားလုံး ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ခေါင်းချတောင်းပန်နေရမှာ… အခု မင်းက ငါ့ကို လာပြီး ဆုံးမနေတယ်ပေါ့…"

"ငါ့အဆင့်အတန်းက ဘာလဲ… မင်းတို့ရဲ့ အတန်းအစားက ဘာလဲ…"

"ငါ့ကိစ္စတွေကို ဝင်စွက်ဖက်ရဲအောင် မင်း သေချင်နေတာလား…"

သခင်လေးရွှီမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပေ၏။ စုယွမ်၏ လူများက သူ့အား ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ခဲ့ချိန်တွင်ပင် ဤမျှလောက် ဒေါသမထွက်ခဲ့ချေ။ စုယွမ်သည် အဆင့်အတန်း တစ်ခုရှိသူ ဖြစ်သောကြောင့် အရိုက်ခံရခြင်းကို သူ၏ ယာယီ ပေါ့ဆမှုကြောင့်ဟုသာ မှတ်ယူနိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့သည့် အရာမှာ ဤကဲ့သို့သော နေ့မျိုးတွင်ပင် သူ့အား ဝင်ရောက်ပြောဆိုရဲခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အမှားဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုခြင်းက အရိုက်ခံရရန် တောင်းဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပါလော။

"အခုချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း…"

သခင်လေးရွှီက ထိုအမျိုးသားအား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဟူး…"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စုယွမ်အား တစ်ချက်ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်သာ ထွက်ခွာသွားနိုင်တော့၏။

ဤအချိန်တွင် အရေးပေါ်မီးများ ဖွင့်ထားသော ကားအစီးရေ အနည်းငယ်သည် အလျင်စလို ရောက်ရှိလာပြီး လမ်းဘေးသို့ ထိုးရပ်သွားကြလေသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ချိန်တွင် သခင်လေးရွှီမှာ အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။