အခန်း ၂၉၅

အခန်း (၂၉၅) လုပ်ကြံဖန်တီးထားသော ပြစ်မှုများ

ဒုတိယမြောက် ကားထဲမှ တည်ကြည်ခန့်ညားသော အမူအရာရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"ဦးလေးယန်... ဦးလေးယန်..."

"ဦးလေးယန် ခင်ဗျား နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ..."

သခင်လေးရွှီသည် အောင်ပွဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။ ရဲမှူးယန် ဤနေရာတွင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မည်သူက သူ့ကို ထိရဲမည်နည်း။

"ရှောင်ရွှီ... မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ..."

သခင်လေးရွှီ၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်ချိန်တွင် ရဲမှူးယန်သည်လည်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရချေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစု၏ ဆက်ခံသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ဖခင်မှာ ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစု၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်ပြီး နိုင်ငံ၏ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်ပေ၏။ သူသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပြုလုပ်သည့် နေရာတိုင်းတွင် အလွန်ရေပန်းစားပြီး ဂုဏ်ထူးဆောင် ဧည့်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ဤနေရာသည် မိမိ၏ စီရင်စုနယ်မြေ ဖြစ်လေ၏။ အကယ်၍ ဤသခင်လေးသည် မိမိ၏ နယ်မြေတွင် ဒုက္ခရောက်ပါက မိမိက အဓိက တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ဖခင်နှင့် မိမိမှာ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိပြီး ယခင်က မိမိအား ကူညီပေးခဲ့ဖူးပေ၏။ ဤဆက်ဆံရေးများကြောင့် မိမိအနေဖြင့် ဤနေရာတွင် သူ့ကို မည်သည့်အရာမျှ အဖြစ်ခံ၍မရချေ။

ထို့ကြောင့် ရဲမှူးယန်သည် သူ့ကို ဤကဲ့သို့ မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ သခင်လေးရွှီ၏ ဘေးတွင်ရှိသော ရွှမ်ဇီ၏ အဆင့်ကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေ၏။ လူဆယ်ယောက်ပင် သူ့အနားသို့ ကပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ယခုမူကား...

"ရှောင်ရွှီ... အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

ရဲမှူးယန်က ချက်ချင်းပင် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးယန်... သူပဲ..."

"သူက ပြဿနာစရှာတဲ့သူပဲ..."

မိမိအား ကူညီပေးမည့်သူ ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်ချိန်တွင် သခင်လေးရွှီက စုယွမ်အား ကြမ်းတမ်းစွာ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပေ၏။

"ဟင်..."

စုယွမ်အား ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ရဲမှူးယန်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားလေသည်။ သူ၏ ပထမဆုံး အထင်အမြင်မှာ ဤလူငယ်သည် ရုပ်ဖြောင့်သော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟုသာ တွေးမိလိုက်ပေ၏။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော လူငယ်လေးက သခင်လေးရွှီအပေါ် မည်သို့များ လက်ပါရဲသနည်း။

"ဟေ့... မင်းက ဘာလို့ လူတစ်ယောက်ကို တမင်သက်သက် ရိုက်နှက်ရတာလဲ..."

"မင်းက လူမိုက်ဂိုဏ်းဝင် တစ်ယောက်လား..."

ရဲမှူးယန်က စုယွမ်အား ချက်ချင်းပင် စွပ်စွဲပြောဆိုလိုက်လေသည်။

စုယွမ်သည် ရဲမှူးယန်အား ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်၏။

"ခင်ဗျားက ရဲမှူးလား... ခင်ဗျားက အဲဒီလောက်တောင် အရည်အချင်း မရှိတာလား... ခင်ဗျားက အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို ရောက်လာပြီးတော့ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာတောင် စုံစမ်းဖို့ မကြိုးစားဘဲ ကျွန်တော့်ကို လာစွပ်စွဲနေတယ်..."

"ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရဲမှူးဖြစ်လာတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ်ကို သံသယဖြစ်မိတယ်..."

စုယွမ်၏ အေးစက်သော စကားလုံးများသည် ရဲမှူးယန်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သူ၏ မျက်မှောင်များ ချက်ချင်း တွန့်ချိုးသွားရချေ၏။ ဤလူသည် မိမိ မည်သူဖြစ်သည်ကို သိပါလျက်နှင့်ပင် မိမိအား မေးခွန်းထုတ်ရဲသေးသည်။ ဤကောင်လေး၌လည်း တစ်စုံတစ်ရာသော နောက်ခံ ရှိနေနိုင်မည်လော။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျင်းတူးသည် သာမန်နေရာတစ်ခု မဟုတ်ချေ။ မိမိထက် ရာထူးပိုကြီးသူကို အလွယ်တကူ ထိခိုက်မိနိုင်ပေသည်။ မိမိ စကားပြော မြန်ဆန်လွန်းသွားကြောင်းနှင့် ဤလူငယ်အကြောင်းကို အရင်စုံစမ်းရန် လိုအပ်ကြောင်း ရဲမှူးယန် ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားလေသည်။

"ဦးလေးယန်... သူ့ကို စကားပြောပြီး အချိန်ဖြုန်းမနေပါနဲ့... သူ့ကိုသာ ဖမ်းလိုက်ပါ... သူ သေတာထက် ဆိုးရွားတဲ့ အဖြစ်မျိုး ကြုံရတာကို ကျွန်တော် မြင်ချင်တယ်..."

သခင်လေးရွှီက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်ပေ၏။

"ရှောင်ရွှီ... စိတ်မပူပါနဲ့... စိတ်မပူပါနဲ့... ဦးလေးယန်က မင်းဘက်က သေချာပေါက် ရပ်တည်ပေးမှာပါ..."

ရဲမှူးယန်သည် သခင်လေးရွှီ၏ အကြံပေးချက်ကို သဘာဝကျစွာပင် လက်မခံဘဲ ရှေ့သို့ တက်လာကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"လူငယ်လေး... မင်းရဲ့ လေယူလေသိမ်းအရဆိုရင် မင်းက ကျင်းတူးက ဒေသခံ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်..."

ရဲမှူးယန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က ကျန်းချန်ကပါ..."

စုယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ ဤသူသည် လူများကို အဆင့်အတန်းအလိုက် ခွဲခြားဆက်ဆံတတ်သူ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် သိလိုက်ရပေ၏။

"အို... မင်းက ကျန်းချန်ကပေါ့..."

သူသည် ကျင်းတူးမှ မဟုတ်ကြောင်း ကြားချိန်တွင် စုယွမ်၏ နောက်ခံကို ရဲမှူးယန် နားလည်သွားလေသည်။ များစွာ နက်ရှိုင်းမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာပေ၏။

"ဘာလဲ... လူတစ်ယောက်က ကျင်းတူးက မဟုတ်ရုံနဲ့ လူကို ခင်ဗျား အဲဒီလို လာစွပ်စွဲလို့ ရတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

စုယွမ်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အို... ငါက မင်းကို ဘယ်တုန်းက စွပ်စွဲလို့လဲ..."

"မင်းက လမ်းပေါ်မှာ လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်နေတာ ထင်ရှားတဲ့ အချက်တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား..."

"ငါက ဘာတွေများ ထပ်ပြောနေစရာ လိုသေးလို့လဲ... ငါက ရိုးသားတဲ့ စကားအနည်းငယ်ကို ပြောလိုက်ရုံပါ... ဘာလဲ... မင်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရပြီလား..."

"ငါ မင်းကို ပြောမယ်... တကယ်လို့ မင်းက ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံမယ်ဆိုရင် မင်းကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ ငါ့မှာ အခွင့်အရေး ရှိကောင်း ရှိနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီလို ခေါင်းမာနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက ထင်ထင်ရှားရှား အာခံတာပဲ..."

စုယွမ်၏ နောက်ခံကို သိရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ရဲမှူးယန်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဆက်လက် ဖုံးကွယ်မထားတော့ချေ။ အကယ်၍ ဤလူသည် ကျင်းတူးမှ မဟုတ်ပါက ကိစ္စရပ်များမှာ ပို၍ လွယ်ကူသွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"အဖြစ်မှန်ကိုတောင် မသိဘဲနဲ့ ခင်ဗျားက လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် စွပ်စွဲလို့ရမှာလဲ..."

ဤအချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအချို့သည် ဆက်လက် ကြည့်ရှုမနေနိုင်တော့ဘဲ ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာကြ၏။

"မြေပြင်မှာ လဲနေတဲ့ လူကို ကြည့်လိုက်ဦး... သူတို့က ဒီလူငယ်လေးကို ရိုက်နှက်ဖို့ လူတွေအများကြီး ခေါ်လာပြီး ပြဿနာရှာခဲ့တာ... သူက သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရုံတင် ကာကွယ်ခဲ့တာပါ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော သခင်လေးရွှီနှင့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ရဲမှူးယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုသူအား ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပေ၏။

"မင်းတို့က သူ့ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေကို တက်တက်ကြွကြွ စုဆောင်းပေးနေတာပဲ..."

"သူက လမ်းပေါ်မှာ လူအများကြီးကို ရိုက်နှက်ပြီး အကြမ်းဖက် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို အမှန်တကယ် ကျူးလွန်ခဲ့တာ... တချို့ဆို နေရာမှာတင် သတိလစ်သွားကြတယ်... ဒီလူတွေက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားလောက်တယ်... ဒီလောက် ဆိုးရွားတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ရှိနေတာတောင် မင်းတို့က သူ့ဘက်က ကာကွယ်ပေးနေသေးတယ်... မင်းတို့ကပါ ကြံရာပါတွေလား..."

ရဲမှူးယန်က ပြင်းထန်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒီလူတွေက ကျွန်မတို့ကို လာနှောင့်ယှက်နေတာ... အဲဒါ အဆင်မပြေတော့ သူတို့က ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားတယ်... လမ်းပေါ်မှာ မိန်းမသားတွေကိုတောင် ထိပါးဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်... ကျွန်မတို့က တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ပိုင်းမှာ နည်းနည်း ပိုသာနေလို့ ကျွန်မတို့ကိုယ် ကျွန်မတို့ ကာကွယ်ရုံတင် ကာကွယ်ခဲ့တာ..."

ဤလူများမှာ အကျိုးအကြောင်း မသင့်သည်ကို မြင်ချိန်တွင် ပိုင်ချန်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်ပေ၏။

"မင်း ကောင်မစုတ်လေး... မင်းကများ စကားဝင်ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့..."

"မင်း စောင့်နေလိုက်..."

ပိုင်ချန်က စုယွမ်ဘက်မှ ကာကွယ်ပြောဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်ချိန်တွင် သခင်လေးရွှီမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ယနေ့ညတွင် သူမကို သေချာပေါက် သင်ခန်းစာပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ချေသည်။

"ရပ်လိုက်..."

ရဲမှူးယန်က သခင်လေးရွှီကို အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်လေသည်။ ဤလူသည် သူ၏ စကားလုံးများနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန် ပေါ့ဆလွန်းပြီး သူ့အတွက် ထိခိုက်နစ်နာစေမည့် အရာများကို ပြောဆိုလေ့ရှိပေ၏။

"အဖြစ်မှန်က ငါတို့မျက်စိရှေ့မှာ ရှိနေတာပဲ..."

"လူတိုင်းက သက်သေအထောက်အထားအပေါ် အခြေခံပြီး လုပ်ဆောင်ကြတာ..."

"ဘာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်တာလဲ... ငါ့အထင်တော့ ဒါက လမ်းပေါ်မှာ အကြမ်းဖက်တဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ..."

"မင်းတို့ သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို သိထားလို့ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိလာပြီး သူ့ကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ပြန်ပေးဆွဲချင်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

"သူတို့အဖေက နိုင်ငံမှာ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာ သိရက်နဲ့ မင်းတို့က ဒီလို လူမြင်ကွင်းမှာ ပြန်ပေးဆွဲမှုကို ကျူးလွန်ရဲသေးတယ်... ပိုအရေးကြီးတာက မင်းတို့က ဒီက လူထုကိုတောင် လမ်းမှားရောက်အောင် လုပ်ရဲသေးတယ်..."

"မင်းတို့က လုံးလုံးလျားလျားကို ရက်စက်ယုတ်မာတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တွေပဲ..."

"အခု မင်းတို့ ပြစ်မှုတွေကို ဝန်မခံသေးဘူးလား..."

ရဲမှူးယန်၏ အသံမှာ ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေပြီး ဤလုပ်ကြံဖန်တီးထားသော စွပ်စွဲချက်များကို အမှန်တရားတစ်ခုကဲ့သို့ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်..."

ရဲမှူးယန်၏ စကားကို အပြင်းအထန် သဘောတူကြောင်း သခင်လေးရွှီက အော်ဟစ်လိုက်ပေ၏။ လမ်းပေါ်တွင် လုယက်ခြင်းနှင့် ပြန်ပေးဆွဲခြင်းတို့မှာ ကြီးလေးသော ပြစ်မှုများ ဖြစ်ပေသည်။

"သူက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပေးဆွဲပြီး ကျွန်တော့်အဖေကို အန္တရာယ်ပြုဖို့ ကြိုးစားနေတာ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကူညီရမယ်..."

"ဒါပေါ့... ဒီယောကျာ်းလေးယောက်က ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့တာ... ပြီးတော့ ဒီမိန်းမကို ဒိုင်းကာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့တာပဲ..."

သခင်လေးရွှီက ပြုံးလိုက်သည်။ စုယွမ်နှင့် အခြားသူများကို ဖမ်းဆီးပြီးသည်နှင့် ဤမိန်းမလှလေးသည် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်ပေ၏။ တစ်ခဏတာမျှ သခင်လေးရွှီသည် အလွန်အမင်း အံ့သြဖွယ်ကောင်းသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ဟက်... မင်းတို့ အခုထိ ဝန်မခံသေးဘူးလား..."

ရဲမှူးယန်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်၏။

ဤသို့သော လူမိုက်ဆန်သည့် အပြုအမူများသည် တက်ရောက်နေသူ အားလုံးကို ဒေါသထွက်စေခဲ့ပေသည်။ မိမိရှေ့ရှိ လူယုတ်မာနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း စုယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က တကယ်ကို တွဲဖက်လို့ ကောင်းတာပဲ..."

"သခင်လေးရွှီ... မင်းဆီမှာပဲ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား.."

"ငါလည်း အကူအညီတောင်းဖို့ ဖုန်းဆက်ရမယ်..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သခင်လေးရွှီနှင့် ရဲမှူးယန်တို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံး လှောင်ပြုံးများ ပြုံးလိုက်ကြလေသည်။