အခန်း ၂၉၆

အခန်း (၂၉၆) အဘိုးစု ကိုယ်တိုင် ပါဝင်လာခြင်း

"မင်းကလည်း လူတွေ ထပ်ခေါ်နေတာလား..."

"ဟားဟားဟား..."

"မဟုတ်ဘူးလေ ညီအစ်ကို... မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား..."

"ဒါက တကယ်ကို ရယ်ရလွန်းတယ်..."

သခင်လေးရွှီက အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်လေသည်။ မျက်နှာမပျက်စေရန်အတွက် အကူအညီခေါ်မည်ဟု စုယွမ် ပြောလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးလုံးလျားလျား မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ဤနေရာသည် ကျန်းချန်ကဲ့သို့ သေးငယ်သော နေရာတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ကျင်းတူး ဖြစ်လေ၏။ လူများကို အကူအညီတောင်းရန်အတွက် အဆက်အသွယ်များ လိုအပ်ပေသည်။ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုမှ လာသော မင်းလို ကောင်မျိုးက ကျင်းတူးမှာ လူတွေကို စုဆောင်းဖို့ ကြိုးစားရဲတယ်ပေါ့။ ဤသည်မှာ ရယ်စရာကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလော။

ရဲမှူးယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း စုယွမ်အား ကြည့်ရင်း လှောင်ပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး ဤကောင်လေးမှာ သိပ်ဉာဏ်မကောင်းလှဟု ခံစားနေရပေ၏။ ငါ့ဌာနရဲ့ ရဲမှူး... ငါ့ဌာနမှာ ငါ့ရဲ့ တိုက်ရိုက် အထက်လူကြီးတွေလောက်ပဲ ရှိတာလေ။ သူက လူတွေကို စုဆောင်းဖို့ ကြိုးစားနေတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက ဘယ်လိုလူမျိုးကို တကယ် ခေါ်နိုင်မှာလဲ။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာပဲ။

"ကောင်လေး... မင်း လက်ရှိ ပြစ်ဒဏ်ကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်... ဒါက နားလည်ရ လွယ်ပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီလို လှည့်ကွက်တွေနဲ့ ကြွားလုံးထုတ်တာတွေကို အားကိုးနေစရာ မလိုပါဘူး..."

"မင်း အခု ဘာဖုန်းမှ ထပ်ခေါ်နေစရာ မလိုဘူး... ငါတို့နဲ့သာ လိုက်ခဲ့..."

ရဲမှူးယန်သည် နောက်ထပ် စကားများ အချိန်ဖြုန်းမနေလိုတော့ချေ။ အဆက်အသွယ်မရှိသော ဤကောင်လေးကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ရှင်းပစ်ချင်နေပေ၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လီဟူနှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တက်လာကာ ရဲမှူးယန်အား ခြိမ်းခြောက်သည့် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ရဲမှူးယန်မှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားရ၏။ သူက ရှေ့ရှိ လူသုံးဦးကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ... လူမြင်ကွင်းမှာ ပုန်ကန်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

ရဲမှူးယန်က လီဟူအား လက်ညှိုးထိုးကာ ပြင်းထန်စွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်ပေ၏။

"ဟမ့်... ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားကို တရားမျှတစေချင်ရုံပါ... သခင်လေးရွှီက ခင်ဗျားနဲ့ အမျိုးတော်နေလို့ ခင်ဗျားက သူ့ဘက်ကပဲ လိုက်နေတယ်ဆိုတာကို လူတိုင်း မြင်နိုင်တယ်..."

လီဟူက ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..."

"ရဲမှူးဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို လူမြင်ကွင်းမှာ အသရေဖျက်ရဲအောင် မင်း ဘယ်လိုများ သတ္တိကောင်းနေတာလဲ..."

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... အခုချက်ချင်း ကားထဲက လူအားလုံးကို ဆင်းခိုင်းပြီး မင်းတို့ကို ဖမ်းခေါ်သွားမယ်ဆိုတာ မင်း ယုံလား..."

လီဟူက သူ့အား ဖော်ထုတ်လိုက်သဖြင့် ရဲမှူးယန်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပေ၏။

"ဒါဆိုရင်လည်း ငါတို့ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့..."

လီဟူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုကိုမျှ မပြသခဲ့ချေ။

ရဲမှူးယန်က သူ့အား လက်ညှိုးထိုးထားစဉ် သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ တုန်ရီနေလေ၏။

"ဟက်... သက်တော်စောင့် တစ်ယောက်က တော်တော် သတ္တိကောင်းနေတာပဲ..."

"ငါ မင်းကို ပြောမယ်... မင်းရှေ့မှာရှိတဲ့ ဒီဦးလေးယန်က မင်း ဘဝတစ်သက်တာလုံး ထိပ်ဆုံးကို ဘယ်တော့မှ မြင်ရမှာမဟုတ်တဲ့ တောင်ကြီးတစ်တောင်ပဲ..."

"မင်း ခုနက ကြွားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဖုန်းဆက်ပြီး လူခေါ်ချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒီနေ့ မင်း ဘယ်သူ့ဆီ ဖုန်းခေါ်မလဲ... ပြီးတော့ ဘယ်လိုလူမျိုးကို ခေါ်နိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်တယ်..."

"တကယ်လို့ မင်းခေါ်တဲ့လူက အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူးဆိုရင် ငါ ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့..."

သခင်လေးရွှီ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပြီး သူက အပြည့်အဝ အနိုင်ရချင်နေပေ၏။ မိမိတို့က ဤကောင်လေးကို သင်ခန်းစာပေးပြီး အရှုံးပေးအောင် လုပ်မည်။ သူ မည်သူဖြစ်သည်... သူ၏ အဆင့်အတန်းက မည်မျှရှိသည်ကို သိပါစေ။ ပြီးတော့ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အတွေ့အကြုံမရှိသေးသူ တစ်ဦး ငွေညှစ်နိုင်မည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သိပါစေ။

"ကောင်းပြီလေ... ဒီနေ့ မင်းကို ဖုန်းဆက်ခွင့်ပြုဖို့ ငါ ချွင်းချက်အနေနဲ့ ခွင့်ပြုပေးမယ်... မင်းက နယ်ကလာတဲ့ တောသားတစ်ယောက်ပဲ... မင်း တကယ် ဘာလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်တယ်..."

ရဲမှူးယန်က တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်လေသည်။ သူက မောက်မာစွာဖြင့် စီးကရက်တစ်လိပ်ကိုပင် မီးညှိလိုက်ပြီး အကယ်၍ စုယွမ်က မည်သူ့ကိုမျှ မခေါ်နိုင်လျှင် သို့မဟုတ် သူခေါ်လိုက်သူသည် မိမိထက် ရာထူးနိမ့်နေပါက မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကို ကြည့်ရှုလိုနေပေ၏။

ဤသို့ အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်သွားမည်ကို မည်သူကမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့သည် ပထမဦးစွာ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီးနောက် ယခုအခါ အကူအညီခေါ်ရန် တိုက်ပွဲတစ်ခုကို စတင်နေကြလေပြီ။ ဤသည်မှာ ရာစုနှစ်တစ်ခုအတွင်း တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ရခဲသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။ တကယ့်ကို ရှားပါးလှသည်။

"ဒီလူငယ်လေးက တကယ်ကို လက်လွန်သွားပြီ..."

"သူက ငါ့စကားကို နားမထောင်ဘူး... သူတို့က ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ဘဲနဲ့ ဒီလို ပစ်မှတ်ထားခံနေရတာ... ဒါက တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စပဲ..."

"ဟုတ်တယ်... လူငယ်တွေက စိတ်လိုက်မာန်ပါ ရှိကြတာပဲ... ရဲမှူးယန် မရောက်လာခင် သူ ထွက်သွားသင့်တာ... ဒါပေမဲ့ သူက ဒီမှာပဲ ဆက်နေဖို့ တင်းခံနေခဲ့တယ်... အဲဒါက သူ့ကိုယ်သူ ဒုက္ခရောက်အောင် တမင်သက်သက် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"မင်း မကြားဘူးလား... ဒီလူငယ်က ကျင်းတူးက မဟုတ်ဘူး... ကျန်းချန်ကတဲ့... သူ့မှာ ကျန်းချန်မှာ အဆက်အသွယ် တချို့ ရှိရင်တောင် ကျင်းတူးက လူတွေကို အမိန့်ပေးလို့ မရဘူးလေ..."

"ဟုတ်တယ်... လူငယ်လေးက ငယ်လွန်းသေးတော့ ဒီအရာတွေကို နားမလည်ဘူး... သူက အတော်လေး သနားစရာ ကောင်းပေမဲ့ ငါလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး... ဒါနဲ့ မင်း ခုနက ရိုက်ထားတဲ့ ဗီဒီယိုကို ဖျက်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်..."

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... ဒီဗီဒီယိုကို အွန်လိုင်းပေါ် မတင်ပါနဲ့နော်..."

"ဒီလူငယ်လေးက သူ့ဘာသာ ဒုက္ခရောက်နေတာ.. သူ့ကိစ္စကို ငါတို့ ဝင်မစွက်ဖက်တာ ကောင်းမယ်... မဟုတ်ရင် ငါတို့ပါ ပြဿနာ တက်သွားနိုင်တယ်..."

လူအချို့က အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြလေ၏။

စုယွမ်သည် ကျန်းချန်မှ ဖြစ်ပေရာ ကျင်းတူးတွင် သူ၌ မည်သို့သော အဆက်အသွယ်များ ရှိနိုင်မည်နည်း။ ထို့ပြင် တစ်ဖက်လူမှာ ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစု၏ ဆက်ခံသူဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ အကူအညီ ဆက်လက် တောင်းခံနေပါက ပို၍ ဩဇာကြီးမားသူ တစ်ဦးထံသို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်ပေ၏။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲသော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"မင်းက ဖုန်းဆက်ပြီး အကူအညီ တောင်းမလို့ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဘာလဲ... မင်း အခု ဘာလို့ ဖုန်းမဆက်တာလဲ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားထားတာလား... မင်း ဖုန်းထဲမှာ မင်း တကယ်ခေါ်လို့ရမယ့်လူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးဆိုတာ သိသွားလို့လား..."

"မင်း ကောင်စုတ်လေး... မင်းက တကယ် ရယ်စရာကောင်းတာပဲ... မင်းက သခင်လေးရွှီဖြစ်တဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ ကြွားဝါပြပြီး အကူအညီခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့... မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တန်ဖိုးကို မင်း မသိဘူးလား..."

သခင်လေးရွှီက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်၏။

"ဘာလောနေတာလဲ... ငါတို့ မကြာခင် မြင်ရတော့မှာပေါ့..."

စုယွမ်က တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် စုယွဲ့၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆိုလိုက်ပေ၏။

"ဟမ့်... မင်းက တကယ် မောက်မာတာပဲ... မင်း ဘယ်သူ့ကို ခေါ်နေတာလဲ... မျက်နှာမပျက်အောင်လို့ ကျပန်း နံပါတ်တစ်ခုကို ရွေးခေါ်နေတာလား..."

"မင်းက မျက်နှာမပျက်ဖို့အတွက် တကယ်ကို ဒုက္ခခံနေတာပဲ..."

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် သခင်လေးရွှီဖြစ်တဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ ရှုံးနိမ့်တာက အရှက်ရစရာ မဟုတ်ပါဘူး..."

သခင်လေးရွှီက ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရဲမှူးယန်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်လေသည်။

ရဲမှူးယန်သည် ဆေးလိပ်ငွေ့တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်အမင်း အထင်သေးနေပုံရပေ၏။ အကယ်၍ သူ၏ တိုက်ရိုက် အထက်လူကြီးထံသို့ တိုက်ရိုက် ဖုန်းမခေါ်နိုင်ပါက မည်သည့်အရာမျှ ထူးခြားလာမည် မဟုတ်ချေ။ မိမိ၏ တိုက်ရိုက် အထက်လူကြီးကိုပင် မဆက်သွယ်နိုင်ပါက ရာထူးပိုကြီးသူ မည်သူ့ကိုမဆို ဆက်သွယ်ရန် မေ့ထားလိုက်၍ ရပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စုယွမ်သည်လည်း ဖုန်းခေါ်ဆို၍ ရသွားခဲ့လေ၏။

"ဟယ်လို... အစ်ကိုယွမ်... ဘာကိစ္စရှိလို့ ဖုန်းဆက်တာလဲ..."

"ဒီနေ့ အဘိုးနဲ့ ကျွန်မက ဦးလေးစုနဲ့ အဒေါ်ချန်တို့ကို သွားတွေ့ကြပေမဲ့ အစ်ကိုက မရှိဘူးလေ... အစ်ကိုက မဆောက်ရသေးတဲ့ အဆောက်အအုံတချို့ သွားဝယ်တယ်လို့ ကြားတယ်..."

"ကျွန်မ နည်းနည်း သိချင်တာက အစ်ကို ဘာလို့ အဲဒီဟာကို သွားဝယ်တာလဲ..."

စုယွဲ့က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်ပေသည်။

စုယွမ်က သူမ၏ မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် နားလည်သွားမှာပါ... အခု ကျွန်တော့်မှာ အကူအညီလိုနေတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့... ခင်ဗျား ကူညီနိုင်မလား မသိဘူး..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ပြောလေ... ကျွန်မ ကူညီနိုင်ရင် သေချာပေါက် ကူညီပေးမှာပေါ့..."

စုယွဲ့က တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အင်း... ဒီအသားကင်ဆိုင်မှာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားလို့... ပြီးတော့..."

စုယွမ်သည် ဖြစ်ရပ်များကို အတိုချုပ် ပြန်လည်ပြောပြလိုက်ပြီး အဓိကအချက်များနှင့် အရေးကြီးသော အသေးစိတ် အချက်အလက်များအားလုံးနီးပါး ပါဝင်လေ၏။

"ဘာ..."

"ဒီကိစ္စမှာ အဲဒီထက် ပိုတဲ့အရာတွေ ရှိသေးတယ်..."

စုယွဲ့က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... ဘယ်သူလဲ..."

ဖုန်းထဲမှ သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာ၏။

"အဘိုး... ဒါက ဒီလိုဖြစ်တာ..."

စုယွဲ့က အဘိုးစုအား အခြေအနေကို အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

ဖုန်းထဲတွင် သုံးစက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

"ရှောင်ယွန်းလား... ငါက စုယွဲ့ရဲ့ အဘိုးပါ... မင်းလည်း ငါ့ကို အဘိုးလို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်..."

"ကောင်းပြီ... ဒီကိစ္စအတွက် မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး..."

"တစ်မိနစ်လောက် စောင့်နေလိုက်..."

အဘိုးစု၏ အသံမှာ အလွန်အမင်းယုံကြည်မှုများပြည့်နေ​ပေသည်။