အခန်း ၂၉၇

အခန်း (၂၉၇) ဆရာစူး... ခင်ဗျား ထိတ်လန့်သွားပြီလား

စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ခြင်းက စုယွဲ့၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသူမှာ အဘိုးစု ဖြစ်ကြောင်းကို အလွန်လွယ်ကူစွာ သိသာစေပေသည်။

"အဘိုးစု... ကျွန်တော် သိပါပြီ..."

စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... အခု ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်..."

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် အဘိုးစုသည် သူ၏ ကြိုးဖုန်းဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားကာ နံပါတ်တစ်ခုကို ခေါ်ဆိုလိုက်လေသည်။

"ရှောင်လင်း... မင်း အလုပ်ဆင်းပြီလား..."

"အဘိုးစု... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အလုပ်မသိတာကျနေတာပဲ.. ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စတွေ အများကြီးရှိသေးလို့ ခဏလောက်တော့ စောင့်ရဦးမယ်..."

"ဒီနေ့ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဆီ နှစ်ခါတောင် ဖုန်းဆက်တယ်ဆိုတော့ အကူအညီ လိုနေတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့လား..."

မြို့တော်ဝန်လင်းက မေးလိုက်ပေသည်။

"မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုနေတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်..."

"ဒီလိုကွ..."

ထို့နောက် အဘိုးစုသည် အခြေအနေကို အတိုချုပ် ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

"ဘာ... ဒီလိုကိစ္စမျိုး ရှိတယ်ပေါ့... ဒါက လုံးလုံးလျားလျား ဥပဒေမဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ..."

မြို့တော်ဝန်လင်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

"ငါတို့ရဲ့ စီရင်စုနယ်မြေအတွင်းမှာ ဒီလို ဆိုးရွားတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုး ဖြစ်ပွားခဲ့တာပဲ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ အဘိုးစု... ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်..."

မြို့တော်ဝန်လင်းက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်၏။

"အင်း... ရှောင်လင်း... ဒီလို ကပ်ပါးကောင်တွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးရမယ်ဆိုတာကို မင်း သိထားဖို့ လိုတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အဘိုးစုသည် ဖုန်းကို တိုက်ရိုက် ချလိုက်လေသည်။

"ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးရမယ်" ဟူသော စကားလုံးများသည် မြို့တော်ဝန်လင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စွဲထင်နေခဲ့ပေ၏။ သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ အဘိုးစုက ဖုန်းမှတစ်ဆင့် ညွှန်ကြားချက် ပေးခြင်းအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပေသည်။

အဘိုးစုအား ဤမျှလောက်အထိ အလေးထား ဂရုစိုက်စေနိုင်သော ဤလူမှာ အတိအကျ မည်သူနည်း။ အဘိုးစုသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကလေး မတရားခံရလျှင်ပင် ဤကဲ့သို့ ပုံမှန်အားဖြင့် ဘယ်တော့မှ ပြုမူမည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသင့်ပေသည်။

သို့သော် ယနေ့မူကား...

ဤအခြေအနေမှာ အလွန် ပုံမှန်မဟုတ်သောကြောင့် မြို့တော်ဝန်လင်းက ၎င်းကို အလေးအနက်ထားရန် လိုအပ်ပေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဘိုးစုသည် စုယွဲ့၏ ဖုန်းကို အသုံးပြုကာ စုယွမ်ထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ယွန်း... ကိစ္စက ပြေလည်သွားပြီ... ခဏလောက် စောင့်နေလိုက်ဦး..."

"ဒါဆိုရင်လည်း ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ အဘိုးစု... နောက်တစ်နေ့ ကျွန်တော် အဘိုးကို လာတွေ့ပါ့မယ်..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ဘာလို့ နောက်တစ်နေ့ကို စောင့်နေရမှာလဲ... မနက်ဖြန်ပဲ လာတွေ့ပါလား... ဘယ်လိုထင်လဲ..."

အဘိုးစုက ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ..."

စုယွမ်က သဘောတူလိုက်လေသည်။

"အင်း... ဒီကိစ္စကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြေရှင်းလိုက်... ပြီးတော့ ဒီည ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ဦး..."

မိသားစုဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် အဘိုးစုက မှာကြားလိုက်ပေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... အဘိုးလည်း အနားယူသင့်တယ်..."

စုယွမ်က ပြန်ပြောလိုက်၏။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ဖုန်းချလိုက်ကြလေသည်။ စုယွမ် ဖုန်းချလိုက်သည်ကို မြင်ချိန်တွင် သခင်လေးရွှီက သူ၏ လက်များကို ဖြန့်ကားကာ ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီးနောက် ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်ပေ၏။

"ဒီလောက်ပဲလား..."

"ဖုန်းပြောလို့ ပြီးသွားပြီလား... ဒီလောက်ပဲလား..."

သူတို့ ဘယ်မှာလဲ။

"မင်း ခေါ်လိုက်တဲ့ လူတွေ ဘယ်မှာလဲ..."

"ခုနကတောင် မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ ကြွားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟားဟားဟား... ဒါက ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ..."

စုယွမ်မှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု သခင်လေးရွှီက ထင်မှတ်ကာ လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ရဲမှူးယန်မှာရော ဘယ်လိုနေသနည်း။ သူ ဆေးလိပ်သောက်နေစဉ် ဆေးလိပ်မှာ ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ချေ၏။ ရုတ်တရက် အေးစက်မှုတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။ မကောင်းသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်လာတော့မည်ဟု ထင်ရပေ၏။

ငါ အရင်ကလည်း ဒီလို ခံစားခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာလို့ အခုမှ ဒီလို ခံစားနေရတာလဲ။ ဒါက အရမ်း ထူးဆန်းတယ်။ ဒီကောင်လေးမှာ တကယ်ပဲ နောက်ခံတစ်ခုခု ရှိနေတာဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ဟုတ်တယ်မလား။ အဲဒါက လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ဘူး...

"ဦးလေးယန်... ဒီလို ကြွားလုံးထုတ်နေတဲ့ ကောင်နဲ့ စကားပြောပြီး အချိန်ဖြုန်းမနေပါနဲ့..."

"သူ့ကို အခုချက်ချင်း ဖမ်းလိုက်ပါ..."

သခင်လေးရွှီက တိုက်တွန်းလိုက်ပေ၏။

"ကောင်းပြီ... ငါ အခုချက်ချင်း လုပ်လိုက်မယ်..."

ရဲမှူးယန်က ပြောလိုက်ပြီး ကားထဲမှ လူများအား ထွက်လာကာ သူတို့ကို ဖမ်းဆီးရန် ခေါ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်စဉ် သူ၏ဖုန်းက ရုတ်တရက် မြည်လာလေ၏။ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ၎င်းမှာ ဌာနမှူးဝမ် ဖြစ်နေပေသည်။

ရဲမှူးယန်က အလျင်အမြန် ဖုန်းကိုင်လိုက်၏။

"ဌာနမှူးဝမ်... ကျွန်တော်ပါ..."

"ယန်ဟွေ... အခု မင်း ဘယ်မှာလဲ..."

"အခု မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ဌာနမှူးဝမ်သည် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အာ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး... မစ်ရှင်တစ်ခုကို ထမ်းဆောင်နေရုံပါပဲ..."

ဌာနမှူးဝမ်၏ လေသံကြောင့် ရဲမှူးယန်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားရချေ၏။

"မင်း အဲဒီနေရာမှာပဲ နေ... ဘာမှ မလှုပ်ရှားနဲ့... ငါ အဲဒီရောက်ရင် ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ မင်း သိတယ်မလား..."

ဌာနမှူးဝမ်က တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ပေသည်။

"အင်း... ဌာနမှူးဝမ်... အခု ဘယ်မှာလဲ... ခင်ဗျားဆီ ကျွန်တော် လာခဲ့ရမလား..."

ရဲမှူးယန်က စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာမှ ထပ်မပြောနဲ့..."

သူက ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းချသွားလေသည်။

လေပြေထဲတွင် ရဲမှူးယန်မှာ အလွန်အမင်း ပဟေဠိဖြစ်နေပုံ ရပေ၏။ သူ၏ အထက်လူကြီးက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက်အထိ ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေချေသည်။

တိတိကျကျ ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ။

"ဦးလေးယန်... သူတို့ကို မြန်မြန် ဖမ်းလိုက်ပါ..."

သခင်လေးရွှီက တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

"အခု မဟုတ်သေးဘူး... ဌာနမှူးဝမ် ဒီကိုလာဖို့ ရှိတယ်..."

ရဲမှူးယန်က ပြောလိုက်၏။

"ဌာနမှူးဝမ် လာမှာလား..."

သခင်လေးရွှီမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားရပေသည်။ မျှော်လင့်မထားဘဲ ဦးလေးယန်က ပို၍ အထင်ကြီးစရာကောင်းသော လူတစ်ဦးကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ဝိုး... ဒါက တော်တော်လေး ကြီးကျယ်တဲ့ ပြသမှုတစ်ခုပဲ...

"ဒါပေမဲ့... ဌာနမှူးဝမ် ဒီကို ဘာလို့လာတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး..."

ရဲမှူးယန်က နားမလည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲဒါ ထင်ရှားနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"သူတို့ရဲ့ ပြန်ပေးဆွဲမှုနဲ့ ငွေညှစ်မှုအကြောင်းကို ဌာနမှူးဝမ် သိသွားလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်... အဲဒါကြောင့် သူတို့ကို စံပြအဖြစ် သင်ခန်းစာပေးဖို့ သူ ကိုယ်တိုင် ဝင်ပါတာပဲ..."

"ကောင်လေး... မင်း ကြားလား..."

"ဌာနမှူးဝမ် လာနေပြီ... မင်း ဘယ်ကနေ အကူအညီ ခေါ်နေတာလဲ..."

သခင်လေးရွှီမှာ ပို၍ပင် ကျေနပ်နေပုံရပေ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်၏ သားသည် အမှန်တကယ်ပင် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိလှပေသည်။ ဌာနမှူးဝမ်ကိုပင် ခေါ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ ဤလူငယ်လေးသည် ယနေ့တွင် သေချာပေါက် ကျဆုံးရတော့မည်...

"စိတ်မပူပါနဲ့... မင်း မကြာခင် သိလာမှာပါ..."

စုယွမ်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော အမူအရာမှာ အတင်းအကျပ် ဟန်ဆောင်ထားခြင်းထက် မပိုကြောင်း သခင်လေးရွှီက ထင်မှတ်ထားပေ၏။

"မင်း ရသင့်ရထိုက်တာကို ရမှာပါ..."

သခင်လေးရွှီက ပြောလိုက်ပြီးနောက် ကားအစီးရေ အနည်းငယ် ထပ်မံ ရောက်ရှိလာလေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် ရောက်လာသူများသည် လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားကြောင်း ထင်ရှားပေ၏။ သခင်လေးရွှီမှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်းက အလွန် မြင့်မားလွန်းလှပေသည်။

လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားတဲ့ လူတစ်စုက ငါ့ကို ကာကွယ်ဖို့ ရောက်လာတာပဲ။ ဒါက တကယ့်ကို ဂုဏ်သိက္ခာ ကြီးမားလွန်းတယ်။ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သားဖြစ်ရတာ တကယ် အသုံးဝင်တာပဲ...

ဌာနမှူးဝမ်၏ ကားရပ်သွားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ရဲမှူးယန်သည် အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး ကားတံခါးဘေးတွင် ရိုသေလေးစားစွာ ရပ်လိုက်လေ၏။

"ဌာနမှူးဝမ်... ခင်ဗျား..."

ကားတံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဌာနမှူးဝမ်သည် ရဲမှူးယန်အား လုံးလုံးလျားလျား လျစ်လျူရှုကာ ကားပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းလာလေသည်။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားလိုက်ပေ၏။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ဌာနမှူးဝမ်သည် မိမိနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် လာနေသည်ဟု သခင်လေးရွှီက ယူဆလိုက်သောကြောင့် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တက်သွားပြီး အချိုသတ် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုရန် ပြင်ဆင်ရင်း လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးဝမ်..."

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူ၏မျက်လုံးများထဲသို့ လေပြင်းတစ်ချက် ဝင်ရောက်လာပြီး သူ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဌာနမှူးဝမ်မှာ သူ့ကို ကျော်လွန်၍ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေ၏။

"ဒါက..."

သခင်လေးရွှီနှင့် ရဲမှူးယန်တို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ မေးခွန်းသင်္ကေတများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရချေသည်။

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

ဌာနမှူးဝမ်၏ အပြုအမူက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဌာနမှူးဝမ် သွားရာ လမ်းကြောင်းကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ စုယွမ် ရှိနေသော နေရာဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။

"သူ့ကို ငါကိုယ်တိုင် ဖမ်းမယ်..."

သခင်လေးရွှီက ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေးစု... မင်္ဂလာပါ... ခင်ဗျားကို ထိတ်လန့်သွားစေတဲ့အတွက် တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်..."

ထို့နောက် တက်ရောက်နေသူ အားလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် မုန်တိုင်းတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သော ဤစကားလုံးများသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။