အခန်း ၂၉၈

အခန်း (၂၉၈) ထွက်သွားချင်တာလား

"ဘာ..."

ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေကြလေ၏။

ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

ဌာနမှူးဝမ်က သခင်လေးရွှီကို ကူညီဖို့ ဒီကို လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒီကိစ္စကို စုယွမ်နဲ့ ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ... ပြီးတော့ သူက အဲဒါကို အရမ်း အလေးအနက်ထားပုံ ရတယ်...

ဒါမှမဟုတ် ခုနက လူငယ်လေး ဖုန်းခေါ်လိုက်တာ သူ့ဆီများလား...

"ဘုရားရေ..."

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... ဒီလူငယ်လေးက အတိအကျ ဘယ်သူလဲ..."

"သူက ကျင်းတူးက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နောက်ခံမျိုး ရှိနေနိုင်ရတာလဲ..."

"ဌာနမှူးဝမ်က ဒီကို ရောက်နေတယ်... သူက ကျင်းတူးဗျူရိုဌာနရဲ့ အကြီးအကဲလေ..."

"ဒီတစ်ခါတော့ သခင်လေးရွှီ သူနဲ့ တန်တဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို တွေ့သွားပြီပဲ..."

"မင်းတို့ အသံကို တိုးတိုးထားကြ.."

ဘေးမှ ကြည့်ရှုနေသူများမှာ တကယ်ကို အံ့အားသင့်နေကြပေ၏။

ယနေ့ည ဖြစ်ရပ်များသည် မျှော်လင့်မထားသော အလှည့်အပြောင်း များစွာ ရှိခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ တကယ်ကို အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှပေ၏။

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေက တကယ်ကို မောက်မာပြီး ဥပဒေကို လေးစားမှု မရှိကြဘူး..."

စုယွမ်က ပြောလိုက်လေသည်။

ဌာနမှူးဝမ်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် မြို့တော်ဝန်လင်းထံမှ ကိုယ်ပိုင် ညွှန်ကြားချက်များ ရရှိထားပေသည်။ ထို့ပြင် မြို့တော်ဝန်လင်း၏ စကားအရ ဤကိစ္စကို အာရုံစိုက်နေသော ပို၍ မြင့်မားသော ရာထူးရှိသူများပင် ရှိနေသေးသည်။ ဤအတွေးကြောင့် ဌာနမှူးဝမ်၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများ စီးကျလာလေ၏။

ဒီလူငယ်လေးရဲ့ နောက်ခံက လုံးလုံးလျားလျား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတာပဲ...

"မဟုတ်ဘူး... ဦးလေးဝမ်... ခင်ဗျား လူမှားနေပြီ ထင်တယ်..."

"ဘာလို့ အဲဒီ တောသားဆီ သွားနေရတာလဲ..."

သခင်လေးရွှီသည် ဌာနမှူးဝမ်ကို မသိသော်လည်း အခြေအနေကောင်းတစ်ခု ဖန်တီးရန် အလျင်အမြန် ကြိုးစားလိုက်ပေ၏။

စုယွမ်က ဤလူကို အမှန်တကယ် ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့သည်ကို သူ မယုံကြည်နိုင်သေးချေ။

ဤအချိန်တွင် ရဲမှူးယန်မှာလည်း ချွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်ကို ခံစားနေရလေသည်။ သူလည်း မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေ၏။

ဒါပေါ့... သူတို့ မယုံကြည်တာထက် သူတို့ မယုံရဲတာက ပိုမှန်လိမ့်မည်။ ခင်ဗျားလည်း ယုံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

"ဌာနမှူးဝမ်... ခင်ဗျား သေချာပေါက် နေရာမှားလာတာ ဖြစ်ရမယ်..."

"ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုက မစ္စတာရွှီရဲ့ သားဖြစ်တဲ့ သခင်လေးရွှီက ဒီမှာပါ..."

ရဲမှူးယန်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်ပေ၏။

ဤအချိန်တွင် ဌာနမှူးဝမ်က စုယွမ်အား တောင်းပန်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေးစု... ခင်ဗျား ဒီလိုမျိုး ကြုံတွေ့လိုက်ရတဲ့အတွက် ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့် လက်အောက်ငယ်သားတွေအပေါ် ကျွန်တော် အရမ်း သက်ညှာလွန်းခဲ့လို့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

"အဲဒါကြောင့် သူတို့က ဒီလိုမျိုး အမှန်တကယ် လုပ်ရဲတာ..."

ဌာနမှူးဝမ်က စကားပြောပြီးနောက် ရဲမှူးယန်ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။

ဌာနမှူးဝမ်၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်သွားကြပေသည်။

ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီအရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တဲ့ ဌာနမှူးဝမ်ကို ဒီတောသားလေး စုယွမ်က အမှန်တကယ် ခေါ်ယူလိုက်တာတဲ့လား... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဘာအကြောင်းပြချက်များ ရှိနိုင်မလဲ။

"ရဲမှူးယန်..."

"ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေအတွက် မင်း ငါ့ကို ရှင်းပြသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား... ဒါက မင်းရဲ့ အလုပ်အပေါ်ထားတဲ့ သဘောထားလား..."

ဌာနမှူးဝမ်က ချက်ချင်းပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်..."

ရဲမှူးယန်သည် လုံးလုံးလျားလျား ထိတ်လန့်သွားပြီး ခဏတာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။

သူသည် သခင်လေးရွှီဘက်မှ ရပ်တည်ပေးရန်သာ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်မှလူသည် အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်ကိုင်တွယ်နိုင်သည့် သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ၊ ရင်ဆိုင်ရန်ပင် အလွန်ခက်ခဲသော အင်အားကြီး ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ဖြစ်နေမည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

"ဌာနမှူးဝမ်... ဒီကိစ္စက... အလုပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့... အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ရှိသေးတယ်..."

ရဲမှူးယန်မှာ ယခုအခါ စကားများ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေပြီး နောက်ထပ် ဘာပြောရမှန်း မသေချာဖြစ်နေပေ၏။

"ဦးလေးဝမ်..."

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သခင်လေးရွှီသည် စုယွမ်မှာ မိမိစိတ်တိုင်းကျ သွားရောက်ရန်စ၍ ရမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် နောက်ဆုတ်ထားပြီး နောင်တွင်သာ သူ့အပေါ် လက်စားချေရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေရတော့မည် ဖြစ်၏။

လောလောဆယ်တော့...ဒီကောင်ကို စိတ်ကြိုက် မောက်မာဝင့်ကြွားခွင့် ပေးထားလိုက်ဦးမယ်...ဒီအကြွေးကို နောင်မှ အတိုးနဲ့ပါ ပြန်တောင်းမယ်...

သခင်လေးရွှီက စိတ်ထဲတွင် အံကြိတ်တွေးလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးဝမ်..."

သခင်လေးရွှီက ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ဌာနမှူးဝမ်၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ကာ သူ့အား စီးကရက်တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက်ပေ၏။

"ဟားဟားဟား... ဦးလေးဝမ်... အလျင်မလိုပါနဲ့... ဆေးလိပ်လေး သောက်လိုက်ပါဦး..."

သခင်လေးရွှီက ရင်းနှီးစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူသည် ဤဌာနမှူးဝမ်ကို မသိသော်လည်း သူ၏ ဖခင်ကို သိမည်မှာ သေချာပေ၏။ သူ၏ အထောက်အထားကို သိရှိခြင်းက သူ့အား သေချာပေါက် မျက်နှာသာ ပေးစေလိမ့်မည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါက အလုပ်ချိန်ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါကို ရာထူးနဲ့ပဲ ခေါ်ပါ..."

ဌာနမှူးဝမ်က သခင်လေးရွှီ ကမ်းပေးသော စီးကရက်ကို ငြင်းဆန်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် လေးနက်နေပေ၏။

"ဒါက..."

"ကောင်းပြီလေ..."

သူ ဤမျှလောက်အထိ အလေးမစား ပြုမူလိမ့်မည်ဟု သခင်လေးရွှီ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"ဌာနမှူးဝမ်... ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးက နားလည်မှုလွဲတာပါ..."

"ဒီကိစ္စကို ဒီနေ့ ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်လိုက်သင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်..."

"အားလုံးပဲ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒါကို စိတ်ထဲ မထားကြပါနဲ့..."

"ဒီလောက်ပါပဲ... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်..."

သခင်လေးရွှီက လှည့်ထွက်ရန် ပြင်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

သူ ခြေတစ်လှမ်းသာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော လူနှစ်ဦး ရှေ့သို့ တက်လာပြီး သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြပေ၏။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

"ငါ အရင်ကလည်း ပြောခဲ့တယ်လေ... ဒီကိစ္စက ဒီမှာတင် ပြီးသွားပြီလို့..."

"မင်းတို့ ဘာလိုချင်လို့လဲ... လမ်းဖယ်ပေးစမ်း..."

သခင်လေးရွှီမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာရချေ၏။ ခုနက ဌာနမှူးဝမ်၏ အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ သူက ဤကိစ္စကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းလိုပုံ မပေါ်ချေ။

"ဦးလေးဝမ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလူတွေကို အခုချက်ချင်း ဖယ်ရှားဖို့ အမိန့်ပေးပါ... ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရဦးမယ်..."

"ကျွန်တော့်အဖေက ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌဆိုတာကို ခင်ဗျား မသိဘူးလို့တော့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး..."

သခင်လေးရွှီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အခု ခင်ဗျားဟာ လမ်းပေါ်မှာ အမျိုးသမီးတွေကို ထိပါးနောက်ယှက်မှုနဲ့ တခြားသူတွေကို ရိုက်နှက်မှု အပါအဝင် ပြစ်မှုပေါင်းများစွာနဲ့ သံသယရှိသူ ဖြစ်နေပါပြီ..."

"ခင်ဗျား ထွက်သွားလို့ မရဘူး..."

ဌာနမှူးဝမ်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်ပေ၏။

"ဘာ..."

"ခင်ဗျား ဘာလိုချင်တာလဲ... ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

သခင်လေးရွှီမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားရလေသည်...

"ခင်ဗျားတို့က ဒီတောသားဘက်က ရပ်တည်ပေးနေတာလား... ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ခံကို ခင်ဗျားတို့ မသိဘူးလား..."

"သူ့ကို အခုချက်ချင်း ဖမ်းလိုက်ပါ... ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို ဆက်ပြီး အပြစ်မတင်တော့ဘူး..."

သခင်လေးရွှီမှာ ထိတ်လန့်စွာ ပြောဆိုနေပေ၏။

"ဟုတ်တယ်. ဟုတ်တယ်... ဌာနမှူးဝမ်..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့..."

"သူက ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစု ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ သားပါ... တကယ်လို့ သူသာ အဖမ်းခံရရင် အရမ်းဆိုးရွားတဲ့ သက်ရောက်မှုတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်..."

ရဲမှူးယန်က ဖြောင်းဖြရန် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တက်လာလေသည်။

"ဒီည ဖြစ်ခဲ့တာတွေက နားလည်မှုလွဲတာပါလို့ ကျွန်တော် ပြောပြီးပြီလေ..."

"ခင်ဗျားတို့ ဘာလိုချင်သေးလို့လဲ..."

"ဒီတောသားကို ကျွန်တော် ဆက်ပြီး အလေးအနက် မထားတော့ဘူးလေ... အတိအကျ ဘာလိုချင်နေတာလဲ..."

သခင်လေးရွှီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပေ၏။

"ရဲမှူးယန်... မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားကို အဲဒီလို ဆက်မခေါ်သင့်တော့ဘူး... သေချာ ဆွေးနွေးပြီးတဲ့နောက်မှာ ခင်ဗျားဟာ လက်ရှိ ရာထူးနဲ့ မသင့်တော်တော့ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော် ပြောလိုက်မယ်..."

ဌာနမှူးဝမ် စကားပြောပြီးနောက် ရဲမှူးယန်၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားရလေသည်။

"ဘာ... ဘာလို့လဲ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"အဲဒါက ဘာလို့လဲ..."

"ကျွန်တော်က ဒီလူကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ဒီကို လာခဲ့ရုံပါ..."

"ဘာလို့ ဒီလောက် ဆိုးရွားတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာရတာလဲ..."

"ဌာနမှူးဝမ်... သူက သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ... ကျွန်တော် ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး ထပ်ပြီး စဉ်းစားပေးပါလား... ကျွန်တော် မတရား ခံရတယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်..."

ရဲမှူးယန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

"ရဲမှူးယန်... မင်း ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း အသိဆုံးပါ..."

"ဆက်ပြောနေလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး... မင်း အဲဒီအမှားမျိုး ထပ်မလုပ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲမှူးယန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားပျော့သွားလေသည်။