အခန်း ၂၉၉

အခန်း (၂၉၉) အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဘဝ ပြီးဆုံးခြင်း

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် သခင်လေးရွှီမှာလည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားရပေ၏။

"ဒါတွေအားလုံးက နားလည်မှုလွဲတာပါ… အားလုံးက နားလည်မှုလွဲတာပါ…" သခင်လေးရွှီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါတွေအားလုံးက နားလည်မှုလွဲတာပါ…" သခင်လေးရွှီက သူ၏လက်များကို ခလောက်ဆန်လေး နှစ်ခုကဲ့သို့ ယမ်းပြလိုက်၏။

" ဒါတွေအားလုံးက နားလည်မှုလွဲတာပါလို့ မင်း သူတို့ကို မြန်မြန်ပြောပြလိုက်လေ…"

"ငါတို့က ရန်ဖြစ်ရုံပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ… ကိစ္စတွေကို ဒီလောက်အထိ တင်းမာသွားအောင် လုပ်စရာမလိုပါဘူး…"

"အဆိုးဆုံးဆိုရင်လည်း မင်းကို ငါ တောင်းပန်ပါ့မယ်… တောင်းပန်ပါတယ်…" သခင်လေးရွှီက စုယွမ်အား ကတုန်ကယင်ဖြင့် ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဒီည ငါသာ ထဲကို ရောက်သွားတယ်လို့သာ သတင်းထွက်သွားရင် ငါ မျက်နှာပျက်ရတော့မှာပဲ…"

သူ၏ဖခင်က သူ့ကို ချက်ချင်း ထုတ်ပေးနိုင်မည် ဆိုသော်လည်း အဆူခံရခြင်းမှတော့ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ငါ တောင်းပန်ပါတယ်… ဟုတ်ပြီလား…"

"ငါက နည်းနည်း အလျင်လိုနေလို့ အခု သွားတော့မယ်…" သခင်လေးရွှီက ထွက်သွားချင်နေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

"တောင်းပန်နေတာက အလကားပဲ… မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် မင်း တန်ဖိုးပေးဆပ်သင့်တယ်…"

"ဌာနမှူးဝမ်… ကျွန်တော် အများကြီး မပြောတော့ဘူး… ခင်ဗျား ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သိပြီးလောက်ပြီလို့ ထင်တယ်…"

"ဥပဒေနဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေအတိုင်း လုပ်ဆောင်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်…" စုယွမ်က ဌာနမှူးဝမ်အား ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့… ကျွန်တော် သေချာပေါက် စည်းမျဉ်းတွေအတိုင်း လုပ်ဆောင်သွားမှာပါ…" ဌာနမှူးဝမ်သည် စုယွမ်၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်သူရှိနေသည်ကို မသိသော်လည်း မြို့တော်ဝန်လင်း ကိုယ်တိုင် ပြောဆိုထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ အနည်းငယ်သာ ရှိတော့ကြောင်း သိထားပေ၏။

ဌာနမှူးဝမ်သည် ဤအကြောင်းကိုပင် တွေးတောရန် မဝံ့ရဲခဲ့ချေ။

"ငါ အဲဒီအကြောင်းကိုတောင် တွေးလို့မရဘူး…"

"အတိုချုပ်ပြောရရင် ဒီနေ့ ဒီကိစ္စကို သေချာ မဖြေရှင်းနိုင်ရင် ငါလည်း ထိခိုက်ရလိမ့်မယ်…"

"သူ့ကို ခေါ်သွားကြစမ်း…" ဌာနမှူးဝမ်က အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော လူနှစ်ဦး ရှေ့သို့တက်လာပြီး သခင်လေးရွှီအား ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြင်လိုက်ကြပေ၏။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ…"

"မင်းတို့ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ…"

"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလား…"

"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလား…"

"မင်းတို့ကောင်တွေ…"

"ငါ လိုချင်ခဲ့တာက သူ့ကောင်မလေးကိုပဲ… ငါ သူ့ကို သေလုမျောပါး ရိုက်နှက်ချင်ရုံလေးတင်ပါ… ငါ ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လို့လဲ… ငါ ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လို့လဲ…"

"ငါက အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သားကွ… ငါ့ကို ဖမ်းဖို့ မင်းတို့မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ…" သခင်လေးရွှီက ဒေါသတကြီး ရုန်းကန်လိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျား… ဌာနမှူးဝမ် မဟုတ်လား…"

"ခင်ဗျားက ငါ့ကို အခုချက်ချင်း ဖမ်းပြီး ခေါ်သွားနိုင်တယ်လို့ ယုံနေတာလား… ငါက တစ်မိနစ်အတွင်း ပြန်ထွက်လာမှာကွ…"

"ခင်ဗျား ယုံလား မယုံဘူးလား… ခင်ဗျား ယုံလား မယုံဘူးလား…" ဖမ်းဆီးခံရပြီး လက်ထိတ်ခတ်ခံလိုက်ရချိန်တွင် သခင်လေးရွှီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပေ၏။

"ငါ မယုံဘူး…" ဌာနမှူးဝမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ့အား အမှန်တကယ် ဖမ်းဆီးရဲကြောင်းနှင့် သူ၏ဖခင် ဂုဏ်သိက္ခာကိုပင် ထည့်မတွက်ကြောင်း မြင်ချိန်တွင် သခင်လေးရွှီမှာ လုံးလုံးလျားလျား ကြက်သေသေသွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။

"ငါက အမှားသေးသေးလေးတစ်ခု လုပ်မိရုံပါ… ဒါက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်ကြီးတဲ့ ကိစ္စကြီးလား…"

"ဌာနမှူးဝမ်… ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ… ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်…"

"ကျွန်တော့်အဖေကို ခင်ဗျားဆီ လာလည်ဖို့ ကျွန်တော် ပြောပေးပါ့မယ်…"

“ဒီလူတွေကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်ပါ...

သူတို့အားလုံးက မျက်မြင်သက်သေတွေပဲ...

သူတို့လည်း ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းတာကို သဘောတူကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

သခင်လေးရွှီက သနားစရာကောင်းသည့် ဟန်ပန်ဖြင့် တောင်းပန်ရင်း လူအုပ်ကြီးဘက်သို့ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။

"ဟမ်… အဲဒီလိုလူမျိုးကို သေချာပေါက် ဖမ်းသင့်တာပေါ့… သူတို့က လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ကပ်ပါးကောင်တွေပဲ…"

"သူ့ကို ဖမ်းတာကို ငါ ထောက်ခံတယ်… တကယ်လို့ ဒီလူငယ်လေးမှာသာ ခွန်အားမရှိခဲ့ရင် သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုရင် ဘာတွေဖြစ်သွားမလဲ…"

"မင်းက ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့ ဒီလို အော်ဟစ်နေရတာလဲ… မင်းက အဲဒီထဲမှာ တစ်သက်လုံး နေဖို့ ထိုက်တန်တယ်…"

"ဟုတ်တယ်… ဒီမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတုန်းပဲ… မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ…"

"ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တာတွေအတွက် မင်း ရသင့်တာ ရတာပဲ… မင်းအဖေက အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်နေရုံနဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့…"

လူတိုင်းက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စတင်ပြောဆိုလာကြလေသည်။

"မင်းတို့လို အောက်ခြေလူတန်းစားတွေကို ငါက ဘယ်တုန်းကများ စော်ကားခဲ့ဖူးလို့လဲ…"

"မင်းတို့က ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သားဘက်က မရပ်တည်ကြဘူးပေါ့…"

"တကယ်လို့ ငါ အဲဒီထဲကို ရောက်သွားရင် မင်းတို့အားလုံးက ကြံရာပါတွေ ဖြစ်သွားမယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိလား…"

သခင်လေးရွှီမှာ ပြင်းထန်သော မတရားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည့်အလား အားနည်းစွာ ငိုကြွေးအော်ဟစ်နေပြီး သူ၏ ယခင်က မောက်မာသော အမူအရာများမှာ လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။

"စကားပြောတာ တော်လောက်ပြီ… သူတို့ကို ခေါ်သွားကြစမ်း…" ဌာနမှူးဝမ်က တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိုက်ပေ၏။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သခင်လေးရွှီမှာ ဆွဲခေါ်သွားခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

"ဌာနမှူးဝမ်… ကျွန်တော့်ကိစ္စက… ကျွန်တော်က ဒီကိစ္စနဲ့ လုံးဝ ပတ်သက်မှု မရှိပါဘူး…"

"သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အဲဒီကိစ္စနဲ့ ဖုန်းဆက်ပြီး သူ အရိုက်ခံရတယ်လို့ ပြောလို့ ကျွန်တော် လာခဲ့တာပါ…"

"ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် လုံးဝကို မသိခဲ့ရပါဘူး… ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို လုံးဝ မသိခဲ့ရတာပါ…"

"ပြီးတော့ ဒီသခင်လေးစုက ခင်ဗျားကို သိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ်ကို မသိခဲ့ပါဘူး…"

"ဌာနမှူးဝမ်… ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ရာထူးကို ဒီလိုမျိုး မရုပ်သိမ်းလိုက်ပါနဲ့…" ရဲမှူးယန်က မတ်တတ်ရပ်ကာ တုန်ရီစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟမ့်… ရဲမှူးဖြစ်တဲ့ မင်းက အသေးစိတ်ကိုတောင် မသိဘဲနဲ့ လူတွေကို ဖမ်းတယ်ပေါ့… မင်းမှာ တကယ်ကို ထက်မြက်တဲ့ ဦးနှောက်တစ်ခု ရှိတာပဲ…"

"ပြီးတော့ ငါက ဒီသခင်လေးစုကို မသိဘူး… မင်း အဲဒီလို ဟန်ဆောင်စကားတွေ ပြောနေစရာ မလိုဘူး…"

"ငါက စည်းမျဉ်းတွေအတိုင်း လုပ်ဆောင်ဖို့ပဲ သိတယ်…" ဌာနမှူးဝမ်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် လူနှစ်ဦးအား ရဲမှူးယန်ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်ပေ၏။

ရဲမှူးယန်သည် အတွေ့အကြုံ အတော်အသင့်ရှိသူ တစ်ဦး ဖြစ်လေ၏။ အကယ်၍ ဌာနမှူးဝမ်က ဤလူကို မသိဟု ပြောပါက သူ လိမ်ပြောနေခြင်း မဟုတ်ချေ။ ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ…

စူးဟူသော အမည်ရှိသည့် ဤလူသည် ပို၍ မြင့်မားသော အဆင့်ရှိသူများနှင့် အဆက်အသွယ် ရှိနေကြောင်းကို ဤအရာက သက်သေပြနေပေသည်။

ကျင်းတူးတွင် ဌာနမှူးဝမ်အား တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးနိုင်သူများမှာ…

မြို့တော်ဝန်လင်းပင်။

"ဒါက သခင်လေးစုမှာ ဒီလောက် ဩဇာကြီးမားတဲ့ နောက်ခံရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘူး…"

"ငါသာ သိခဲ့ရင်… ငါ မလာခဲ့သင့်ဘူး…" ရဲမှူးယန်က နက်ရှိုင်းသော နောင်တဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟားဟား… ဌာနမှူးဝမ် ကိုယ်တိုင် လာဖို့ ဘယ်သူ အမိန့်ပေးခဲ့လဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား…" ရဲမှူးယန်ကို သိသော ဘေးရှိ လူတစ်ဦးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏။

"ငါ သိပါတယ်… ငါက တုံးအတယ် ဆိုရင်တောင်မှ အမိန့်ပေးခဲ့တာက မြို့တော်ဝန်လင်း ဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်… ပြီးတော့ မြို့တော်ဝန်လင်းက သခင်လေးစုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရှိနေတယ် ဆိုတာကိုပေါ့…" ရဲမှူးယန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်သေးတယ်…" ထိုအမျိုးသားက ပြောလိုက်ပေ၏။

"ဘာမဟုတ်သေးတာလဲ…" ရဲမှူးယန်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ အမြင်က ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီ…"

"စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည်ကလည်း နိမ့်ကျတယ်…"

"ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်းကလည်း ကျုံ့ဝင်သွားပြီ…"

"ခင်ဗျားရဲ့ ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းကလည်း လျော့ကျသွားပြီ…"

"အခု အရာအားလုံးက သေးငယ်နေပြီပဲ…" ထိုအမျိုးသားက ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ… ရှင်းရှင်းပြောစမ်းပါ… ကြည့်စမ်း ငါက ရဲမှူး မဟုတ်တော့လို့ မင်းက ငါ့ကို လှောင်ပြောင်နေတာလား…"

"တကယ်လို့ မြို့တော်ဝန်လင်းသာ မဟုတ်ရင် ဌာနမှူးဝမ်ကို ကိုယ်တိုင် လာအောင် ဘယ်သူက လုပ်နိုင်မှာလဲ…" ရဲမှူးယန်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဟမ်… အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် တစ်ယောက်ယောက်က မြို့တော်ဝန်လင်းကို အမိန့်ပေးခဲ့တာ…" ထိုအမျိုးသားက ပြောပြီးသည်နှင့် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။

"ဘာ…"

"ဒါက…"

ဤသတင်းကို ကြားချိန်တွင် ရဲမှူးယန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အားပျော့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

"ငါ ဘယ်လောက်တောင် မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် မိုက်မဲတဲ့ အရာတစ်ခုကို လုပ်ခဲ့မိတာလဲ…"

"ငါ့ရဲ့ ဘဝတော့… ပြီးဆုံးသွားပြီ…"