အခန်း ၃၀၀

အခန်း (၃၀၀) အရေးယူ ဆောင်ရွက်ခြင်း

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဌာနမှူးဝမ်သည် ရဲမှူးယန် ခေါ်ဆောင်လာသော ကားများဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားလိုက်ပေ၏။

ပြတင်းပေါက်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါက်လိုက်ပြီးနောက် မှန်ချလိုက်ရာ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်အောက်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူရော်နေချေ၏။

"ဌာနမှူးဝမ်… ရဲမှူးယန်က ကျွန်တော်တို့ကို ဆက်သွယ်ခဲ့တာပါ… ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘာအကြောင်းလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ မသိခဲ့ရပါဘူး…"

စကားပြောနေသူမှာ ရဲမှူးယန်၏ လက်ထောက်ဟောင်း တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူသည် ဒုရဲမှူးဖြစ်ကာ ဌာနတွင် ရဲမှူးယန်၏ နောက်တွင် ဒုတိယအာဏာအရှိဆုံးသူ ဖြစ်ပေသည်။

"ဟမ့်… အခုချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွားကြစမ်း… မင်းတို့က ကားတွေ အများကြီး ယူလာတယ်ပေါ့… ဘာလဲ ငါ့ကိုပါ က္ခပေးဖို့ကြိုးစားနေတာလား" ဌာနမှူးဝမ်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။

"မဟုတ်ပါဘူး…မဟုတ်ပါ ကျွန်တော် အဖွဲ့ကို အခုချက်ချင်း ခေါ်သွားပါ့မယ်…" ဒုရဲမှူးက ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ… ပြန်ရောက်ရင် မင်းက ရဲမှူးရဲ့ တာဝန်တွေကို ယာယီ လွှဲပြောင်းယူရမယ်… နားလည်လား…" ဌာနမှူးဝမ်က ပြောလိုက်ပေ၏။

"နားလည်ပါပြီ… နားလည်ပါပြီ…" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဒုတိယရဲမှူးသည် သူ၏ အဖွဲ့ကို အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

"သခင်လေးစု… ဒီညတော့ ခင်ဗျားကို ထိတ်လန့်သွားစေမိပြီ… စိတ်မပူပါနဲ့… ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် စည်းမျဉ်းတွေအတိုင်း လုပ်ဆောင်သွားပါ့မယ်…" ဌာနမှူးဝမ်က ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့… ခင်ဗျား ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတာကို ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်…" စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ လူကြီးမင်းအားလုံးကို ကျွန်တော် တောင်းပန်ချင်ပါတယ်...

ဒီနေ့ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ကိစ္စကြောင့် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အစားအသောက်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမိတဲ့အတွက် အမှန်တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်...

ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့ စားသောက်ထားတဲ့ ကုန်ကျစရိတ် အားလုံးကို ကျွန်တော်ကပဲ တာဝန်ယူ ရှင်းပေးပါ့မယ်...”

"အားလုံးပဲ စားသောက်ကြတာကို ပျော်ရွှင်ကြပါစေ…"

"နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်… ဒီည ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ကျေးဇူးပြုပြီး သတင်းမဖြန့်ကြပါနဲ့… မဟုတ်ရင် မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတချို့ ဖြစ်လာနိုင်တယ်…" စုယွမ်က သူတို့ကို သတိပေးလိုက်ပေ၏။

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ… ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ သေချာပေါက် ပြောမှာမဟုတ်ပါဘူး…"

"ဟုတ်တယ်… မင်းက ငါတို့ကို ညစာတောင် ကျွေးလိုက်သေးတာပဲ… ငါတို့က ဘာပြောစရာ ရှိတော့မှာလဲ…"

"ဆိုရိုးစကားရှိတယ်လေ… တခြားသူရဲ့ အစားအစာကို စားတဲ့သူက သူ့အမိန့်ကို နာခံရမယ်တဲ့… ပြီးတော့ မင်းက ဒီနေ့ ပြဿနာကောင်ကို ရှင်းထုတ်ပေးခဲ့တာဆိုတော့ ငါတို့က မင်းဘက်က သေချာပေါက် ရပ်တည်ပေးမှာပါ…" လူတိုင်းက သူတို့၏ ထောက်ခံမှုကို ဖော်ပြရန် ဝင်ရောက်ပြောဆိုကြလေသည်။

"အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း… ဒီက အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…" စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်… ဒီည ဖြစ်ခဲ့တာတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြီးကြပ်မှု အားနည်းခဲ့တာကြောင့်ပါ… ကျွန်တော် ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဒီကိစ္စကို သေချာပေါက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သုံးသပ်ပြီး ဒီလိုမျိုး ထပ်မဖြစ်အောင် တားဆီးသွားပါ့မယ်…"

"မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ ထောက်ခံမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…" ဌာနမှူးဝမ်က စုယွမ်အား ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေသည်။

"ဟေ့… ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ…"

"ဒါက ခင်ဗျားအမှားမှ မဟုတ်တာ… ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်… ပြီးခဲ့တဲ့ဆောင်းရာသီတုန်းက ရေခဲအိုင်ထဲကို ခုန်ချပြီး ရေနစ်နေတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကယ်ခဲ့တာ ခင်ဗျား မဟုတ်ဘူးလား…"

"ကျွန်တော် အားလုံးကို မှတ်မိပါတယ်…" အခြားတစ်ယောက်ကလည်း ဌာနမှူးဝမ်ကို မှတ်မိသွားလေ၏။

ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှသော ကျင်းတူးဗျုရိုဌာနမှူး ကိုယ်တိုင်က သူတို့ကဲ့သို့ သာမန်နိုင်ငံသားများကို အမှန်တကယ် တောင်းပန်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အခြားသူများမှာလည်း ကြီးမားသော ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာတွေပါ…" လူများက သူ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော လုပ်ရပ်ကို မှတ်မိနေသေးကြောင်း ကြားချိန်တွင် ဌာနမှူးဝမ်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လူတိုင်းအား ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"ဆရာစူး… လောလောဆယ် ဒီလောက်ဆိုရင် ရပါပြီ… ကျွန်တော်တို့ ဒီလူတွေကို ခေါ်သွားပါတော့မယ်…"

"သူတို့ကို တစ်ညလုံး စစ်ဆေးမေးမြန်းသွားပါ့မယ်…" ဌာနမှူးဝမ်က ပြောလိုက်၏။

"ဌာနမှူးဝမ်… ခင်ဗျားလည်း အလုပ်များနေတာပဲ…" စုယွမ်က ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ…" ရွှမ်ဇီနှင့် အခြားလူမိုက်များကို ဖမ်းဆီးရန် ညွှန်ကြားပြီးနောက် ဌာနမှူးဝမ်က နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားပေ၏။

စုယွမ်အတွက်မူ ဤကိစ္စသည် ယခုအခါ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ယူဆရပေသည်။

သခင်လေးရွှီ၏ ဖခင်က သူ့ကို ကယ်တင်ရန် မည်သည့်နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုမည်နည်း ဆိုသည်မှာ သူ စိုးရိမ်ပူပန်နေရမည့် အရာမဟုတ်ချေ။

သို့သော် စုယွမ်၏ တွေးတောမှုအရ ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုသည် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စောင့်ကြည့်ခံနေရပြီး ၎င်းကို ကာကွယ်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သူ ကိုယ်တိုင် ခန့်မှန်းထားပေ၏။ သူ၏သားကို ကယ်တင်ရန် အဆက်အသွယ်များ ရှာဖွေခြင်းမှာ အလွန်အမင်း ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

"မင်း မကြောက်ခဲ့ဘူး မလား…" စုယွမ်က ပိုင်ချန်အား ကြည့်ကာ စိတ်အေးစေသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်…" ပိုင်ချန်က စုယွမ်၏ လက်ကို ကိုင်ထားလိုက်၏။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများပြီးနောက် မကြောက်ဘဲနေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်၏ သားဖြစ်ပြီး ဖုန်းတစ်ချက်ဆက်ရုံဖြင့် ရဲမှူးတစ်ဦးကို ခေါ်ယူနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

လီဟူနှင့် အခြားသူများလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြလေသည်။ သူတို့သည် စောစောက လက်ပါရန် ရဲတင်းခဲ့သော်လည်း အကယ်၍ သူတို့သာ လုပ်ခဲ့ပါက အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့သာ အမှားလုပ်သူများ ဖြစ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် အလွန်အမင်း လွန်ကဲသော အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ပါက ရဲမှူးယန်ကဲ့သို့သော သူတစ်ဦးနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေ၏။

"ဆရာ… အသားကင် ရပါပြီ…" ဆိုင်ရှင်သည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ကင်ထားသော အသားကင်ကို ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး အသားကင်၏ အပူကြောင့်လား သို့မဟုတ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကြောင့်လား ဆိုသည်ကိုတော့ ခွဲခြားပြောဆိုရန် ခက်ခဲပေသည်။

"ကောင်းပြီ… ကျွန်တော့်အတွက် ပါဆယ်ထုပ်ပေးပါ…"

"ငွေပေးချေဖို့ QR ကုဒ်က ဘယ်မှာလဲ… ငွေရှင်းချင်လို့ပါ…" စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။

"မဟုတ်ပါဘူး မဟုတ်ပါဘူး… ဆရာ့ဆီက ပိုက်ဆံကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ယူလို့ဖြစ်မှာလဲ… ဒီအသားကင်ကို ကျွန်တော် တိုက်တာလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါ…" စုယွမ်၏ နောက်ခံအကြောင်းကို သိရှိပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်က အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်လေသည်။

"အဲဒီလိုတော့ မသေချာဘူးလေ… ကျသင့်ငွေက ဘယ်လောက်ဖြစ်ဖြစ် ပေးရမှာပဲ… ပြီးတော့ ခုနက ကျွန်တော် ပြောခဲ့သလိုပဲ လူတိုင်းကို ညစာတိုက်မယ်လို့ ပြောထားတာလေ… နောက်ပြီး ခုနက ဖြစ်ခဲ့တာတွေက ခင်ဗျားရဲ့ စီးပွားရေးကိုလည်း ထိခိုက်သွားစေတယ်…" စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပေ၏။

"ဆိုင်ရှင်… တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ပိုက်ဆံမယူဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ကတိဖျက်တဲ့သူ ဖြစ်အောင် လုပ်နေသလို ဖြစ်မနေဘူးလား…" စုယွမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက… ဆရာ… ဆရာ နည်းနည်း လျှော့ပေးလို့ ရပါတယ်…"

ဆိုင်ရှင်မှာ နယ်စပ်ဒေသမှ ရိုးသားအေးချမ်းသော လူတစ်ဦး ဖြစ်၏။

သူသည် ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားတတ်သူ ဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် မြို့တော်တွင် စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်နေသူတစ်ဦးအတွက် လူတစ်ယောက်ကို အနည်းငယ်မျှပင် ပြစ်မှားမိပါက ဆက်လက် ရပ်တည်ရန် ခက်ခဲသွားနိုင်သည်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် မည်သူနှင့်မျှ ရန်ငြိုးဖွဲ့ရန် မလိုလားခဲ့ချေ။

သူသည် စုယွမ်အား မပြစ်မှားလိုခဲ့ချေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့… ကျွန်တော်က သခင်လေးရွှီလို အမှိုက်ကောင်မျိုး မဟုတ်ပါဘူး…" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုယွမ်သည် ငွေပေးချေရန် QR ကုဒ်ကို ရှာတွေ့သွားပြီး ယွမ် ၆၆,၆၆၆ ကို ပေးချေရန် စကင်ဖတ်လိုက်လေသည်။

ဤငွေအများစုမှာ သဘာဝကျစွာပင် ဆိုင်ရှင်အတွက် လျော်ကြေးငွေ ဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဖြစ်အပျက်မှာ ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့်ပင်။ ၎င်းကို သခင်လေးရွှီက စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း စုယွမ်သည် လိမ်လည်လှည့်ဖြားတတ်သူ တစ်ဦး မဟုတ်ချေ။

ငွေပေးချေမှု အကြောင်းကြားစာကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်းက စုယွမ်၏ ရက်ရောမှုကို ချီးကျူးကာ လက်မထောင်ပြလိုက်ကြလေ၏။

"ဆရာ့အတွက် အခုချက်ချင်း ပါဆယ်ထုပ်ပေးပါ့မယ်…" ဆိုင်ရှင်သည် စားပွဲထိုး အနည်းငယ်ကို အလျင်အမြန် ခေါ်လိုက်ပြီး သူတို့အားလုံး အရာရာကို ထုပ်ပိုးပေးလိုက်ကြသည်။

"ကားခေါ်လိုက်… သွားကြစို့…" စုယွမ်က လီဟူအား ပြောလိုက်ပေ၏။

ကျင်းတူးတွင် ကားတစ်စီး မရှိခြင်းမှာ သိပ်တော့ အဆင်မပြေလှချေ။ နောင်တွင် ကျင်းတူးသို့ မကြာခဏ လာရောက်ရမည်ဖြစ်ရာ ကျင်းတူးလိုင်စင်နံပါတ်ပြားတပ်ထားသော ကားတစ်စီး ဝယ်ယူရန် လိုအပ်ပေသည်။

ဤအကြံအစည်ကို အချိန်မရွေး အကောင်အထည်ဖော်နိုင်သော်လည်း မဆောက်ရသေးသော ထိုအဆောက်အအုံကို ရောင်းချပြီးနောက်မှ လုပ်ဆောင်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

စုယွမ် ဤသို့ တွေးတောနေစဉ် သူခေါ်ထားသော ကားရောက်လာခဲ့လေသည်။ သူတို့အဖွဲ့ ကားပေါ်တက်ကာ ဟိုတယ်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။

အဘိုးစုတို့ မိသားစုခြံဝင်း။

"အဘိုးစု… ဒါက ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေပါ… ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး…" ကျောက်ထျန်းက အဘိုးစု၏ စားပွဲပေါ်သို့ စာရွက်စာတမ်း အချို့ကို တင်ပေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

အဘိုးစုသည် သူ၏ စာဖတ်မျက်မှန်ကို တပ်လိုက်ပြီး စာရွက်စာတမ်းများကို စတင်ဖတ်ရှုလိုက်၏။ သူ ပိုဖတ်လေလေ ပို၍ အံ့အားသင့်လာလေလေ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် သူ၏ ရာထူးမှ အနားယူသွားခဲ့ပြီ ဆိုသော်လည်း သူ၏ တပည့်များမှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှပြီး သူတို့မှာ ရှေ့တန်းတွင် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေကြဆဲ ဖြစ်လေ၏။

ထို့ပြင် ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစု၏ လုပ်ရပ်များမှာ တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"ဟမ့်… ဒီရွှီလီက တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပဲ…" အဘိုးစုက စာရွက်စာတမ်း တစ်ထပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

"အဘိုးစု… နောက်တစ်ဆင့်က ဘာလဲ…" ကျောက်ထျန်းက မေးလိုက်၏။

"မေးစရာ လိုသေးလို့လား… ဘာလို့ ဒီလို အန္တရာယ်ကောင်မျိုးကို ထားထားရမှာလဲ… သူ ဒီလို ယုတ်မာတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ဆက်လုပ်နေတာကို ငါတို့က ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားရမှာလား…"

"ဆက်မစောင့်ဖို့ သူတို့ကို အကြောင်းကြားလိုက်… ဟန်ထိုက်လုပ်ငန်းစုကို ချက်ချင်း အရေးယူရမယ်…" အဘိုးစုက ချက်ချင်းပင် အမိန့်ပေးလိုက်ပေသည်။