အခန်း ၃၁၂

အခန်း (၃၁၂)

စစ်သည်အသစ်များ

ပိုင်ခွမ်း ရွှမ့်ထိုင်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားပြီး စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် ကျန်းဟွေသည် စစ်ကူအင်အား နှစ်သိန်းကို အလျင်အမြန် ဦးဆောင်၍ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ဖူရင်းဟွာသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်၊ အင်အားသစ်များ ထပ်မံဖြည့်တင်းလိုက်ခြင်းက သူ့အပေါ်ကျရောက်နေသော ဖိအားများကို များစွာလျော့ပါးသက်သာစေမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် စစ်သည်သစ်များကို သွားရောက်ကြိုဆိုသည့်အခါတွင်မူ သူ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့တော့သည်။

ပထမဆုံး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင်မူ သူတို့သည် သံချပ်ကာအပြည့်အစုံ ဆင်မြန်းထားပြီး အသက်ငယ်ရွယ်ကာ သန်မာထွားကျိုင်းကြသဖြင့် အိုမင်းမစွမ်းသူ၊ အားနည်းသူ၊ ဖျားနာသူ သို့မဟုတ် မသန်စွမ်းသူဟူ၍ အရေအတွက်ဖြည့်ရန် ပါလာသူတစ်ဦးမျှ မရှိချေ။ စစ်တပ်ကောင်းတစ်ခုနှင့် အလွန်ပင် တူညီလှသည်။ သို့သော် သူတို့ စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ကြည့်ရသည်မှာ ရင်နာစရာ ကောင်းလောက်အောင် ဆိုးရွားလှပေသည်။

ဖူရင်းဟွာအနေဖြင့် ဤစစ်သည်သစ်အုပ်စုအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီးမားမားမထားခဲ့ပေ။ အဆုံးတွင်မူ လေ့ကျင့်ရေးအချိန် တိုတောင်းလှသဖြင့် သူတို့အား အမိန့်ကို အပြည့်အဝနာခံတတ်ရန် မျှော်လင့်နေခြင်းက လက်တွေ့မကျလှပေ။

သို့သော် စစ်ကြောင်းတစ်ခုဖြစ်အောင်ပင် စနစ်တကျမရပ်နိုင်ဘဲ သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုများက တောင်ဓားပြများ သို့မဟုတ် ဒုက္ခသည်များကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဤစစ်သည်သစ်များမှာ အဘယ်နည်း။

သူတို့နှင့် လမ်းပေါ်ကလူကို ရမ်းသန်းဖမ်းခေါ်ပြီး ဝတ်စုံဝတ်ပေးထားခြင်းက ဘာကွာခြားပါသနည်း။ အလွန်ဆုံးရှိလှ လမ်းသွားလမ်းလာထက် တိုက်ခိုက်ရည် အနည်းငယ် ပိုကောင်းရုံသာ ရှိလိမ့်မည်လား။

ဖူရင်းဟွာက သူတို့အား အထင်သေးနေခြင်းမဟုတ်ပေ၊ ဤစစ်သည်သစ်များသည် ကျန့်နန်စစ်တပ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက သတ်ဖြတ်ခြင်းခံရမည့် သိုးသူငယ်များကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ရေရှည်လေ့ကျင့်မှု ခံယူထားသည့် ပုံမှန် ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်ပင်လျှင် မြို့ရံကာကွယ်သည့် အသာစီးရမှုကို ရယူထားပါသော်လည်း ကျန့်နန်စစ်တပ်နှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရပါက အသာစီး များများစားစား မရနိုင်ချေ။ ဤစစ်သည်သစ်များဆိုလျှင်မူ ပြောနေစရာပင် လိုအပ်ပါဦးမည်လား။

ဤသည်ကို တွေးမိရင်း ဖူရင်းဟွာ၏ ပါးစပ်ထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိတော့သည်။

ဖူရင်းဟွာ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျန်းဟွေ၏ နှလုံးခုန်သံသည် တစ်ချက်မျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ဘယ်သူမှ ပြောပြစရာမလိုဘဲ ဖူရင်းဟွာ၏ မကျေနပ်မှုကို သူကိုယ်တိုင်လည်း ခံစားမိနေသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူသည် စစ်သည်များကို မည်သို့လေ့ကျင့်ရမည်ကို မသိပါချေ။ သူ ဤရာထူးနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ သူ၏ ကောင်းမွန်သော မိသားစုနောက်ခံကြောင့်သာ လုံးလုံးလျားလျား ဖြစ်ပြီး သူ၏ အရည်အချင်းနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ပေ။ သူသည် စစ်သည်သစ်များ၏ လေ့ကျင့်ရေးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများထံ လွှဲအပ်ထားခဲ့သည်။

ယခု ကြည့်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ရလဒ်များက မျှော်လင့်ထားသလောက် ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ ဤသည်က သူ့ကို ဂနာမငြိမ်ဖြစ်စေသလို ဒေါသလည်း ထွက်စေသည်။

အကယ်၍ စစ်သည်သစ်များက အသုံးမဝင်ပါက ရွှမ့်ထိုင်မြို့ ကျဆုံးသွားလိမ့်မည်ကို စိုးရိမ်မိပြီး လက်အောက်ငယ်သားများက စစ်သည်သစ်များကို လေ့ကျင့်ပေးရာတွင် ပေါ့ဆခဲ့ကြသဖြင့် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူကိုယ်တိုင်က စစ်သေနာပတိတစ်ဦးအနေဖြင့် ဂရုတစိုက် မကြီးကြပ်လျှင် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကကော ဤမျှ စိတ်စေတနာ ထားကြပါမည်လားဟူ၍ သူ မတွေးမိခဲ့ချေ။ လူသားဟူသည် နည်းနည်းနှင့်အများ ပျင်းရိတတ်ကြသည်သာ ဖြစ်ရာ မိမိကိုယ်ကိုယ် တွန်းအားပေးနိုင်သည့် လူနည်းစုမှအပ ကျန်လူအများစုမှာ ကြီးကြပ်သူမရှိပါက ပျင်းရိငြီးငွေ့တတ်ကြစမြဲ ဖြစ်သည်။

မျက်လုံးကို ပင့်ရုံမျှဖြင့် သူ့ရှေ့ရှိ ကျန်းဟွေကို ကြည့်ရင်း ဖူရင်းဟွာသည် ဘာတစ်ခုမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ကျောပြင်သည် အထီးကျန်ဆိတ်သုဉ်းနေပုံပေါ်ပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု အာရုံကို ဆောင်ကျဉ်းနေသည်။

သူသည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များက အလွန်ပင် အသုံးမဝင်လှပေ။ အကယ်၍ ကျန်းဟွေသာ ပိုမို စိတ်အားထက်သန်ခဲ့ပါက ဤစစ်သည်အသစ်စုသည် ဤမျှအထိ ပုပ်ပွပျက်စီးနေမည် မဟုတ်ချေ။

ဤလူငယ်များအတွက် သနားစရာ ကောင်းလှသည်၊ သူတို့အားလုံးသည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ ဆွဲခေါ်ခံရပြီး သေပွဲဝင်ကြရပေတော့မည်။ မှန်ပေသည်၊ သေပွဲဝင်ရန် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် စစ်ရေးလေ့ကျင့်ခြင်းကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပါက စစ်မြေပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ရန်သူ၏ မျက်စိထဲတွင် သူတို့သည် လမ်းလျှောက်နေသော စစ်မှုထမ်းကောင်းအမှတ် ဆုလာဘ်များသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် သာမန်စစ်တပ်တစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းဖြစ်ပါက အဆင်ပြေနိုင်ပါသေးသည်၊ ကြီးထွားလာရန်နှင့် လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ရန် အခွင့်အရေးများ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူတို့သည် ဖူရင်းဟွာ တစ်သက်တွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးလောက်အောင် ရဲရဲတောက် ပြောင်မြောက်လှသော ကျန့်နန်စစ်တပ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြီးထွားရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိချေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖူရင်းဟွာသည် သူတို့အား စိတ်ထဲမှနေ၍ သေဒဏ်စီရင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ရွှမ့်ထိုင်မြို့၊ မိမိကိုယ်ကိုယ်နှင့် ရန်ပြည်နယ်ရှိ မျိုးနွယ်စုကြီးများကိုလည်း သေဒဏ်စီရင်လိုက်မိပေသည်။

ကျန့်နန်စစ်တပ်၏ စစ်သေနာပတိချုပ်တဲကြီးအတွင်း၌ ယွဲ့ကျင်းသည် ပျက်စီးနေသော သံချပ်ကာကို ချွတ်လိုက်ရာ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်နှင့် ပုခုံးပေါ်တွင် အရုပ်ဆိုးလှသော အမာရွတ်နှစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး လက်ထဲတွင်မူ ခက်ထန်ရက်စက်သော မျက်နှာအမူအရာနှင့် ဆံပင်နီများရှိသည့် ပြတ်တောက်နေသော ဦးခေါင်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ယွဲ့ကျင်း၏ မျက်လုံးများထဲမှ မပျယ်လွင့်သေးသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်အဟုန်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်း၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။

"စစ်သူကြီး... ဒီတစ်ခေါက် မင်းကို လာပိတ်ဆို့တဲ့သူတွေထဲမှာ ကန်းချီနယ်ပယ် ကိုယ်ခံပညာရှင် နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလား"

"သခင်ကြီးကို တင်ပြရရင် လူနှစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော် သတ်လိုက်တဲ့သူအပြင် ကျန်တဲ့တစ်ယောက်လည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားပါတယ်၊ သူ အချိန်တိုအတွင်းမှာ ပြန်လှုပ်ရှားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဝမ်ကျင်းသည် ဤသည်ကို ကြားသောအခါ သူ့ကို လက်ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"သွားပြီး ဒဏ်ရာတွေကို ဆေးထည့်ပတ်တီးစည်းလိုက်ဦး"

ယွဲ့ကျင်းသည် မိမိခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အမာရွတ်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ဒါတွေက အပေါ်ယံဒဏ်ရာတွေတင်ပါ၊ အရိုးနဲ့ အရွတ်တွေကို မထိခိုက်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် တိုက်ခိုက်နိုင်ပါသေးတယ်"

"ရန်သူရဲ့ ခံတပ်မြို့ပြင်တံခါးက ပေါက်ထွက်သွားပြီ၊ မြားမျှော်စင်လည်း ပြိုကျသွားပြီ၊ ပင်မမြို့တံခါးကြီးကလည်း ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်မှုကို သူတို့ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး"

ယွဲ့ကျင်း၏ စကားလုံးများသည် မကျေမနပ်မှုနှင့် မလျှော့သောဇွဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ပထမဆုံးသော စစ်မှုထမ်းကောင်းအမှတ်ကို အခြားသူအား မပေးလိုပေ။ သူသည် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သားများအတွက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်ဖြစ်သည်။

လူအမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးနောက် အောင်ပွဲက မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ မည်သို့ လက်လွှတ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ယွဲ့ကျင်း၏ ပြတ်သားသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သဘောတူလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်း ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပြီးတာနဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ထိုးစစ်ကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲချေ"

"အမိန့်အတိုင်းပါ"

ယွဲ့ကျင်းသည် သံချပ်ကာအသစ်ကို ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် စစ်စည်တော်အသံများ စတင်မြည်ဟီးလာသည်နှင့် သူ၏ လက်မောင်းနှင့် ခါးကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ကာ သူ၏ အထူးရွေးချယ်ထားသော ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်၍ ပြင်းထန်သော ထိုးစစ်ကို ထပ်မံဆင်နွှဲခဲ့ပြန်သည်။

မြို့ရိုးအောက်ခြေတွင် လေးလံသော မြို့တံခါးဖျက်ယန္တရားကြီးဖြင့် မြို့တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ ထုနှက်နေသော ယွဲ့ကျင်းကို ကြည့်ရင်း ဖူရင်းဟွာသည် သူ၏ နဖူးကို နာကျင်စွာဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။

ဤကျန့်နန်စစ်တပ်၏ စစ်သူကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် ရင်ဆိုင်ရခက်ခဲလှပေသည်။ မတတ်သာသည့်အဆုံး သူသည် အထူးချွန်ဆုံး ကိုယ်ခံပညာရှင်များကို ထပ်မံရွေးချယ်ကာ သူ့ကို သွားရောက်တားဆီးရန် စေလွှတ်လိုက်ရတော့သည်။

ဤကိုယ်ခံပညာရှင်များသည် အောက်သို့ဆင်းသွားပါက သေချာပေါက် သေဆုံးရမည်ကို သိကြသော်လည်း တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ယွဲ့ကျင်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားကြသည်။ သူတို့၏ ဆန်ကိုစားပြီး လစာကို ခံစားနေကြရသဖြင့် ယခုသည် သူတို့ အမှုထမ်းရမည့် အချိန်ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် မိမိတို့၏ အသက်ကို နှမြောတွန့်တိုနေ၍ မရချေ၊ သို့မဟုတ်ပါက သိက္ခာမဲ့လှပေလိမ့်မည်။ သိက္ခာမဲ့လိုသူများပင်လျှင် အိမ်၌ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဇနီးမယား၊ သားသမီးများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများကို တွေးမိသောအခါ သိက္ခာရှိရှိ ရင်ဆိုင်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

သူတို့၏ ပြင်းထန်သော အကာအကွယ်အရှိန်အဝါများကို လှုံ့ဆော်ကာ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ပြေးဝင်လာကြသော ဤကိုယ်ခံပညာရှင်များကို ကြည့်ရင်း ဖူရင်းဟွာသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်ခဲ့သည်၊ အနည်းဆုံးတော့ အသုံးဝင်မည့်သူများ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ ကန်းချီနယ်ပယ် အရှင်သခင်များ ကုန်ဆုံးသွားလျှင်ပင် အခြား မျိုးနွယ်စုကြီးများမှ ပံ့ပိုးပေးထားသော အိမ်တော်များမှ ကျွမ်းကျင်သူများ ရှိနေသေးသည်။

အသက်များကို စတေးရလျှင်တောင်မှ သူ ယွဲ့ကျင်းကို တားဆီးရမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက မြို့တံခါး ပေါက်ထွက်သွားပြီး ဝံပုလွေများကဲ့သို့ ရန်လိုလှသော ကျန့်နန်စစ်တပ်ကြီး အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာသည်နှင့် ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်သည် ခဏချင်းပင် ပြိုကွဲသွားပေလိမ့်မည်။

သူတို့သည် မြို့ရံကာကွယ်ခြင်းဟူသော အသာစီးရမှုဖြင့်ပင် အောင်မြင်မှု များများစားစား မရရှိနိုင်ရာ၊ အကယ်၍ နှစ်ဖက်စလုံး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် စစ်ခင်းကြမည်ဆိုပါက ပို၍ပင် ယှဉ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိချေ။

သို့သော် ယွဲ့ကျင်း၏ ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့သည်လည်း လျှော့တွက်၍ရသူများ မဟုတ်ချေ၊ သူတို့အနက် တစ်ဦးစီသည် အဆင့်မြှင့်တင်မှု အပြည့်ရှိသော အဆင့် (၆) စစ်သည်တော်များဖြစ်ကြပြီး နှစ်ဦးနှစ်ဖက်မှာ ခေတ္တမျှ အကျပ်အတည်းဖြစ်ကာ အခြေအနေ တန့်နေခဲ့သည်။

မြို့တံခါးရှိ ယွဲ့ကျင်းထံသို့ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံး စုပြုံရောက်ရှိနေစဉ်အတွင်း ကျန်ရှိသော ကျန့်နန်စစ်တပ်သည် ဟိန်းဟောက်ကာ လှေကားရှည်ကြီးများကို အသုံးပြု၍ မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်ရောက်လာကြတော့သည်။ ပူပြင်းလှသော ဆီပူများနှင့် ကျောက်တုံးကြီးများကို အဆက်မပြတ် ပစ်ချနေသော်လည်း လူများသည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ ဆက်တိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းကို စတင်ကြတော့သည်။

တိုက်ပွဲကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ကျန့်နန်စစ်တပ်မှ ပါးနပ်သော စစ်ဗိုလ်အများအပြားသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေတစ်ခုကို သတိပြုမိလာကြသည်။

အလွန် အားနည်းလွန်းနေသည်။

မှန်ပေသည်။ ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်သည် အလွန်အမင်း အားနည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်တိုက်ပွဲများတွင် ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်သည် ဖိနှိပ်ခြင်းခံခဲ့ရသော်လည်း သူတို့သည် စစ်ရိက္ခာမပြတ်လပ်ဘဲ လစဉ်လေ့ကျင့်မှုရှိကာ နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ဘေးအန္တရာယ်ကင်းရှင်းစွာ စောင့်ရှောက်နိုင်သည့် ပုံမှန်စစ်တပ်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။ ကမူးရှူးတိုး စုဖွဲ့ထားသည့် အခြေအနေမဲ့ စစ်တပ်တစ်ခု မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ယခုမူ မည်သို့နည်း။

မြိုရိုးပေါ်သို့ ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်၍ တက်လာခဲ့သော တပ်ကြပ်ကြီးတစ်ဦးသည် လှံရှည်များကိုပင် တည်ငြိမ်အောင် မကိုင်နိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသည့် ရန်ပြည်နယ်စစ်သည်အချို့ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူတို့၏ ယိုင်နဲ့နေသော ခြေလှမ်းများနှင့် အားအင်ချည်းနဲ့နေသော လက်မောင်းများသည် စစ်သည်များနှင့် မည်သို့မျှ မတူညီဘဲ စစ်မြေပြင်သို့ မှားယွင်းရောက်ရှိလာသည့် သာမန်အရပ်သားများနှင့်သာ တူညီနေတော့သည်။

အတွေးတစ်ခုသည် သူ၏ ဉာဏ်တွင် ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို ဘေးနားရှိ ရဲဘော်များထံသို့ ပြတ်သားစွာ ပြောပြလိုက်သည်။ သူ သေဆုံးသွားပါက ဤစစ်ရေးသတင်းအချက်အလက်ကို ပြန်လည်မတင်ပြနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လူအများအပြား သိရှိထားခြင်းက ပိုမို စိတ်ချရမည်ဖြစ်သည်။

ဤပြင်းထန်လှသော ထိုးစစ်သည် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီနေသော ယွဲ့ကျင်း၏ အကာအကွယ်အရှိန်အဝါ ကုန်ဆုံးသွားသည့် အခါမှသာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ယွဲ့ကျင်းသည် မကျေမနပ်ဖြစ်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ စစ်တပ်ကို ပြတ်သားစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။

ထိုကိုယ်ခံပညာရှင်များသည် အမှန်တကယ်ပင် အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ဝံ့ကြပေသည်၊ အဆုံးတွင်မူ သူတို့အားလုံးသည် ပြင်းထန်သော အတွင်းအားနှင့် အတတ်ပညာအချို့ ရှိကြသူများ ဖြစ်သည်။

သူသည် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အချည်းနှီး ပြန်လာခဲ့ရခြင်းအတွက် ညည်းတွားနေစဉ်အတွင်း ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးသည် သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

"စစ်သူကြီး... ခုနက မြို့ရိုးပေါ် တက်သွားတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေဆီကနေ သတင်းပို့စရာ စစ်ရေးအချက်အလက် ရရှိထားပါတယ်"

"အို... သူ့ကို ဒီခေါ်ခဲ့စမ်း"

ထိုသတင်းကို ကြားရပြီးနောက် ယွဲ့ကျင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ မြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် အောင်ပွဲသည် လက်တစ်ကမ်းအကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိသွားပြီး ဝမ်ကျင်းကို တွေ့ဆုံရန် စစ်စခန်းသို့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့တော့သည်။