အခန်း ၃၁၃

အခန်း (၃၁၃)

အတူမြှုပ်နှံခြင်း

သွေးချင်းချင်းနီနေသော ယွဲ့ကျင်း ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဖူရင်းဟွာ၏ တစ်ချိန်က တောက်ပခဲ့သော မျက်လုံးအစုံသည် မှေးမှိန်လေးလံမှု အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ရွှမ့်ထိုင်မြို့သည် ပျက်စီးဆုံးပါးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိလိုက်ရသည်။

ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ စစ်ကူများဖြစ်ကြသော စစ်သည်သစ်များသည် ပထမဆုံးတိုက်ပွဲတွင်ပင် အလွန်အမင်း အထိနာခဲ့သဖြင့် မြို့စောင့်စစ်သည်များပင် စစ်ပြေးစပြုလာကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော အားနည်းချက်ကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ချေ။ မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဦးနှောက်ရှိသော မည်သည့် ကျန့်နန်စစ်သည်မဆို ဤအခြေအနေကို သတိမပြုမိဘဲ နေမည်မဟုတ်ပေ။

"ဟူး..."

"ယွီအာ... တို့တွေ ဒီဘဝမှာ ဆုံစည်းဖို့ ကံမပါခဲ့ဘူးထင်ပါရဲ့"

စစ်ကူအဖြစ် ရောက်ရှိလာသော စစ်သည်သစ်များကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်ကတည်းက ရွှမ့်ထိုင်မြို့သည် တောင့်ခံနိုင်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိခဲ့သည်။ မြို့ကျဆုံးရန်မှာ အချိန်ပိုင်းမျှသာ လိုတော့ပြီး သူသည်လည်း ကျဆင်းသွားသော တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်ကို ပြန်လည်ဆွဲတင်ရန် မတတ်နိုင်တော့ချေ။

"အချက်အပြုတ်ကျွမ်းကျင်သည့် အိမ်ရှင်မသည် ဆန်မရှိပါက ထမင်းမချက်နိုင်" ဟူသော စကားပုံကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ စစ်သည်များသည် ရန်သူနှင့် အဆမတန် ကွာခြားလွန်းလှသည်၊ သူ့တွင် အသုံးပြုနိုင်မည့် စစ်တပ်မရှိတော့ချေ၊ ထို့အပြင် အသုံးမဝင်သော မဟာမိတ်များကပါ ဆွဲချနေသဖြင့် အောင်ပွဲအတွက် မည်သည့်မျှော်လင့်ချက်မျှ သူ မမြင်ရတော့ပေ။

ဝေးကွာလှသော ကျန့်နန်စစ်တပ်၏ စစ်စခန်းကို ငေးမျှော်ကြည့်ရင်း သူ၏ အတွေးများ လွင့်မျောသွားကာ ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရရှိသွားခဲ့သည်။

ဖူရင်းဟွာသည် မည်သို့ သေဆုံးသင့်သနည်း။ စီရင်စုရှိ သူ၏ မိသားစုကို မည်သို့ ကာကွယ်ရမည်နည်း။ မည်သို့သော အဆုံးသတ်မျိုးက သူ့အား သမိုင်းစာမျက်နှာထက်တွင် ခေတ္တမျှ မှတ်တမ်းတင် ကျန်ရစ်စေမည်နည်း။

သူနှင့် မတူသည်မှာ ရွှမ့်ထိုင်မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူအများအပြားသည် ကျန့်နန်စစ်တပ်ကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အောင်မြင်စွာ တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် အောင်ပွဲခံနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့အနက် ကျန်းဟွေလည်း ပါဝင်သည်။

သူသည် ကျန့်နန်စစ်တပ်မှ သံချပ်ကာဝတ်စစ်သည်တစ်ဦးကို မည်သို့သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်း သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အချို့ကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကြွားဝါပြောဆိုနေခဲ့သည်။

"ဟူး... လောကမှာ တွေ့ရခဲတဲ့ အဆမတန် မိုက်မဲတဲ့လူပါလား..."

ထိုရယ်မောသံများကြောင့် ဖူရင်းဟွာသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်မိတော့သည်။ သူ၏ အနားတွင် ရှိနေသော ကျန်းလျန်ကျူးသည် အရိပ်မည်းတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် ဖူရင်းဟွာကို ကြည့်ကာ အကြိမ်ကြိမ် တွေဝေနေပြီးနောက် အဆုံးတွင်မူ မအောင့်နိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးဖူ... အခု စစ်ကူတွေလည်း ရောက်လာပြီပဲ၊ ဘာကို စိုးရိမ်နေရသေးတာလဲ"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ဖူရင်းဟွာသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လာပြီး ကျန်းလျန်ကျူး၏ ကျောရိုးထဲအထိ ချမ်းစိမ့်သွားလောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီးမှ စကားစလိုက်သည်။

"လျန်ကျူး... မင်း မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ တိုက်ခိုက်တဲ့ဖက်နဲ့ ခုခံတဲ့ဖက်ရဲ့ အကျအဆုံး အချိုးအစားကို သိလား"

ကျန်းလျန်ကျူး ပြန်လည်မဖြေကြားနိုင်ခင်မှာပင် သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အနည်းဆုံး သုံးချိုးတစ်ချိုးပါပဲ။ အကယ်၍ ခုခံတဲ့ဖက်က ရွှမ့်ထိုင်မြို့လို မြို့ကြီးပြကြီးဆိုရင် ပိုတောင် မြင့်မားဦးမယ်။ ဒါဆို ငါတို့နဲ့ ကျန့်နန်စစ်တပ်ရဲ့ အကျအဆုံး အချိုးအစားကိုကော မင်းသိလား။ နှစ်ချိုးတစ်တောင် မရှိဘူး။ ဒီနေ့ဆို ပိုတောင် ရယ်စရာကောင်းသေးတယ်၊ ငါတို့ရဲ့ အကျအဆုံးက ကျန့်နန်စစ်တပ်ထက်တောင် ပိုများနေတယ်"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဖူရင်းဟွာသည် လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်ကာ ဝေးကွာလှသော နေရာမှ ကျန်းဟွေကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ စစ်သူကြီးကျန်း လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ စစ်သည်သစ်တွေက စဉ်းတီတုံးပေါ်က ငါးတွေလိုပဲ၊ ကျန့်နန်စစ်တပ်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံနေရတာတောင် သူကတော့ ဘာမှမသိသေးဘူး။ အကယ်၍ သူသာ နည်းနည်းလောက် ကြိုးစားခဲ့ရင် ဤမျှ ကောင်းမွန်တဲ့ လူငယ်လေးတွေ ဘာလို့ ဒီလို အလဟဿ သေဆုံးရမှာလဲ။ ငါ တကယ်ပဲ ပင်ပန်းလှပြီ..."

ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ထဲတွင် ရှိနေစဉ်ကပင် တစ်ခါမျှ မကုန်းခဲ့ဖူးသော ဖူရင်းဟွာ၏ ကျောရိုးသည် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝ ကိုင်းညွတ်သွားခဲ့လေပြီ။ ဒေါသတရား၊ မကျေနပ်မှု၊ အပြစ်ရှိစိတ်နှင့် တွန့်တိုနှမြောမှုများက သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်အဟုန်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"လျန်ကျူး... ငါ မင်းကို အားနာပါတယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ ညီအစ်ကိုဟောင်းတွေကိုလည်း အားနာရတယ်။ ဒါဟာ သေချာပေါက် သေမယ့်လမ်းမှန်း ငါသာ ကြိုသိခဲ့ရင် မင်းတို့ကို စစ်တပ်ထဲ ပြန်ခေါ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဖူရင်းဟွာ၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းလျန်ကျူးသည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ပြီးမှ ဖူရင်းဟွာကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးဖူ... ကျွန်တော်တို့က ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လာခဲ့ကြတာပါ၊ စစ်သူကြီး အတင်းအကျပ် ခေါ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအခြေအနေက စစ်သူကြီးရဲ့ အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ စစ်သူကြီးကို အပြစ်မတင်ပါဘူး"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကျန်းလျန်ကျူးသည် သူ၏ ခါးချိပ်တံဆိပ်ပြားကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးဖူနဲ့အတူ ဒီတိုက်ပွဲကို တိုက်ရတာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ဂုဏ်ဒြပ်ကော စည်းစိမ်ကော မလိုလေအောင် ရရှိခဲ့ပြီးပါပြီ။ ရရှိတဲ့ ဆုလာဘ်တွေက ကျွန်တော်တို့ မိသားစုတွေကို တစ်သက်လုံး ချမ်းချမ်းသာသာ နေထိုင်သွားစေနိုင်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီအသက်ကို ဒီမှာ စတေးလိုက်ရလည်း အလဟဿ မဖြစ်ပါဘူး"

ဖူရင်းဟွာသည် လက်လှမ်း၍ ကျန်းလျန်ကျူး၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဝေးကွာလှသော နေရာမှ ကျန်းဟွေနှင့် အခြားသူများကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်ယုတ်မာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် သွားရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါတို့နဲ့အတူ သေဖော်ညှိဖို့ မြင့်မြတ်တဲ့လူအချို့ကို ဆွဲခေါ်သွားရမယ်။ သူတို့ထဲက... တစ်ယောက်မှ... လွတ်မြောက်စေရမှာ... မဟုတ်ဘူး"

နောက်ဆုံး စကားလုံးအနည်းငယ်ကို ဖူရင်းဟွာသည် သူ၏ မေးရိုးများ ကြေမွလုမတတ် နာကျည်းမှု အပြည့်ဖြင့် တစ်လုံးချင်းစီ ညှစ်ထုတ်ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ထို မျိုးနွယ်စုကြီးများမှ သားသမီးများကို တစ်ခါမျှ မနှစ်သက်ခဲ့ဖူးချေ၊ သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရရုံသာ ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူတို့သည် သူ၏ မဟာဗျူဟာမြောက် အစီအစဉ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်ကာ သူပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ချေမှုန်းပစ်ခဲ့ကြပြီဖြစ်ရာ သူ မည်သို့ မနာကျည်းဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

ဖူရင်းဟွာသည် သူတို့၏ မိသားစုများအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့်လည်း လွတ်မြောက်ရန် မမျှော်လင့်သင့်ချေ။ လူတိုင်း ဤရွှမ့်ထိုင်မြို့တွင် အတူတကွ သေပွဲဝင်ကြပါစေ။

ကျန်းလျန်ကျူးသည်လည်း သူတို့ကို မနှစ်မြို့ပေ။ မိမိတို့အား လူကဲ့သို့ပင် သဘောမထားခဲ့ကြသော မျိုးနွယ်စုကြီးများမှ မျိုးနွယ်ဝင်များကို အတူတကွ မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ရန် ဆွဲခေါ်သွားနိုင်မည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်သည် များစွာ ပေါ့ပါးသွားခဲ့တော့သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

"ဘာလုပ်ရမလဲ ဟုတ်လား။ ငါတို့ ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘူး"

ပြောပြီးသည်နှင့် ဖူရင်းဟွာသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်ပျက်အားလျော့နေသော အမူအရာသည် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့လေပြီ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန့်နန်စစ်တပ်၏ စစ်သေနာပတိတဲကြီးအတွင်း၌ ယွဲ့ကျင်းသည် ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ နိမ့်ပါးလှသော တိုက်ခိုက်ရည်ကို တင်ပြနေခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်းနှင့် အခြားသူများသည် အချင်းချင်း ပြုံးပြလိုက်ကြသည်၊ ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ စစ်ကူများသည် ပြဿနာအချို့နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပုံရပြီး ဤသည်က အရာအားလုံးကို ပိုမိုလွယ်ကူသွားစေသည်။

"သခင်ကြီး... မြို့ကို ထိုးဖောက်ဖျက်ဆီးမယ့် နေ့ရက်က လက်တစ်ကမ်းမှာ ရှိနေပါပြီ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ လူယုတ်မာ ဖူရင်းဟွာကို သေချာပေါက် ကွပ်မျက်ရပါမယ်"

ဖူရင်းဟွာအကြောင်းကို ပြောသည့်အခါ ဝမ်ကျင်းသည် စိုးစဉ်းမျှ တွေးဝေခြင်းမရှိပေ။ မြို့ကို ဖျက်ဆီးပြီးသည်နှင့် သူ့ကို သတ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်း၏ အမြင်တွင် ဤလူသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် စနစ်ထံမှ နောက်ထပ် စွမ်းရည်ထက်မြက်သော စစ်သူကြီးတစ်ဦးကို သေချာပေါက် ဆွဲယူနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်း အာဏာရလာကတည်းက သူရင်ဆိုင်ခဲ့ရသမျှ လူများထဲတွင် ဖူရင်းဟွာသည် အအခက်ခဲဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး ကျုံးဟိန်းနှင့် သူ၏ သားဖြစ်သူထက်ပင် ပိုမို ကျော်လွန်လှပေသည်။ စစ်သေနာပတိတစ်ဦး၏ အရည်အချင်းကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် မည်မျှတော်သည်ဟူသော အချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်၍မရနိုင်ချေ။

အရေးကြီးဆုံးအရာများမှာ စစ်သည်ထု၏ စိတ်ဓာတ်ကို တည်ငြိမ်စေခြင်း၊ တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးခြင်းနှင့် အမှန်ကန်ဆုံးသော အမိန့်များကို ချမှတ်နိုင်ခြင်းတို့ ဖြစ်ပြီး ဖူရင်းဟွာသည် ဤအရာအားလုံးကို အလွန်ပင် ပြောင်မြောက်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ရှုံးနိမ့်လုနီးပါးဖြစ်နေသော်လည်း အသုံးမဝင်ဟု မဆိုနိုင်ချေ။ ဝမ်ကျင်းသည် အချိန်အတော်ကြာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး အင်အားအလုံးအရင်း စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်း၏ ယခင်ဘဝမှ သမိုင်းစာအုပ်များထဲရှိ ကျောက်ခွေကဲ့သို့ပင်၊ သူသည် ချန်ဖိန်တိုက်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော်လည်း အသုံးမဝင်သောသူတစ်ဦးဟု မဆိုနိုင်ပေ။

ချန်ဖိန်တိုက်ပွဲအတွင်း ကျောက်ဘုရင်သည် ကျောက်ခွေ စစ်မထွက်မီကပင် နိုင်ငံအတွင်း ရိက္ခာများ ကုန်ဆုံးနေပြီဖြစ်သဖြင့် အလျင်အမြန် အောင်ပွဲခံရန် အကြိမ်ကြိမ် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ကျောက်ခွေသည် သူ၏ ခုခံရေးဗျူဟာကို ပြောင်းလဲကာ စစ်အင်အားများကို စုစည်းပြီး ထိုးစစ်ဆင်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

တိုက်ပွဲမစတင်မီ ချင်ပြည်နယ်သည် သူတို့၏ စစ်သူကြီးနေရာတွင် ပိုင်ချီနှင့် အစားထိုးခဲ့ပြီး၊ ကျောက်ခွေသည် မိမိ၏ ရန်သူမှာ 'သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရား' ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားပါက ဆုတ်ခွာသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဤသတင်းအချက်အလက်ကို ပေါက်ကြားစေသူ မည်သူ့ကိုမဆို ကွပ်မျက်ရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။

ပိုင်ချီသည် စစ်သည်သိန်းချီကို သားကောင်အဖြစ် အသုံးပြုကာ ကျောက်စစ်တပ်၏ ပင်မအင်အားစုကြီးကို ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော စစ်မြေပြင်ဖြစ်သည့် ချန်ဖိန်သို့ မျှားခေါ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် အထူးရွေးချယ်ထားသော စစ်သည် နှစ်သောင်းငါးထောင်ကို စေလွှတ်ကာ ကျောက်စစ်တပ်၏ လီတစ်ရာရှည်လျားသော မြို့ရိုးကို ကျော်ကွေ့စေပြီး နောက်ကျောမှ ပိတ်ဆို့ကာ ရိက္ခာလမ်းကြောင်းများကို ဖြတ်တောက်စေခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ကျောက်နိုင်ငံ၏ ပင်မစစ်အခြေစိုက်စခန်းနှင့် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာအကြား ဆက်သွယ်ရေးကိုလည်း ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ချင်ဘုရင်သည် ကျောက်စစ်တပ်ကြီးကို ဝိုင်းရံထားနိုင်ခဲ့ကြောင်း သိရှိရသောအခါ ဟယ်နန်စီရင်စုသို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်၍ အမျိုးသားအားလုံးကို စစ်ထဲသွင်းခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်သူတိုင်းကို နန်းတွင်းဘွဲ့ထူး ဂုဏ်ထူးများ ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။

ကျောက်ခွေနှင့် ကျောက်စစ်သည် လေးသိန်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ငရဲသို့ ပို့ဆောင်ရန်အတွက် ဤမျှကြီးမားသော အလောင်းအစားကို ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိမိကိုယ်ကိုယ် ဝိုင်းရံခံထားရပြီဖြစ်ကြောင်း ကျောက်ခွေ သိရှိသွားသောအခါ သူသည် ထိုးစစ်ဆင်ခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ ခံတပ်များကို ချက်ချင်း တည်ဆောက်ပြီး ဝိုင်းရံမှုကို ဖောက်ထွက်ရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ခုခံရေးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲပုံစံဖြင့် အကယ်၍ စစ်တပ်၏ အရည်အသွေးသာ မမြင့်မားပါက ကျောက်စစ်တပ်ကို ထောင်ချောက်ထဲသို့ မျှားခေါ်ရန် ဟန်ပြဆုတ်ခွာစဉ်အတွင်း ပိုင်ချီသည် အမှန်တကယ် ရှုံးနိမ့်သွားနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ နိုင်ငံတော်၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာစနစ်သာ ခိုင်မာမှုမရှိခဲ့ပါက ဟယ်နန်စီရင်စုမှ အလျင်အမြန် စုဆောင်းထားသော ယောက်ျားများသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော လူအုပ်စုမျှသာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်သော စစ်ဘက်စနစ်မရှိဘဲ စတုရန်းကီလိုမီတာ ရာဂဏန်းအတွင်း ဤမျှများပြားသော ခံစစ်ကြောင်းများကို တည်ဆောက်ရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ချေ။

သို့သော် သမိုင်းတွင် "အကယ်၍" ဟူသောအရာ မရှိချေ။

ကျောက်ခွေ၏ ပထမဆုံးသော ရန်သူမှာ စွန်းရန်၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများပြီးနောက် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ပြောင်မြောက်သော မင်းကောင်းမင်းမြတ်များ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် တည်တံ့ခိုင်မြဲနေသည့် မဟာချင်အင်ပါယာ၊ အမတ်ကြီး ချင်ရှောင်နှင့် ပိုင်ချီတို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျောက်စစ်တပ်သည် လေးဆယ့်ခြောက်ရက်တိုင်တိုင် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ဝိုင်းရံခံရသည့် အစဦးပိုင်းကတည်းက ကျောက်ခွေသည် ဖောက်ထွက်ရန်အတွက် သူ၏ စစ်တပ်ကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်၍ ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ ကျောက်စစ်တပ်၏ မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့များသည် ချင်စစ်တပ်၏ လှံစွပ်တပ်ခွဲများဆီသို့ အဆက်မပြတ် ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ဖခင်များက လှံစွပ်တပ်ခွဲများကြားတွင် လမ်းကြောင်းပွင့်စေရန် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို အသုံးပြု၍ စတေးခဲ့ကြသည်။

ညီအစ်ကိုများသည် ဖခင်၏ အလောင်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုးဝင်ခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ကွယ်မှ ခြေလျင်စစ်သည်များ၏ ခုတ်ထစ်ခြင်းကိုသာ ခံခဲ့ကြရသည်။ ချင်စစ်တပ်က မိမိတို့၏ ဖခင်များနှင့် အစ်ကိုများကို ခေါင်းဖြတ်နေစဉ်အတွင်း ညီငယ်ဖြစ်သူများသည် မြင်းများကို ရူးသွပ်စွာ စီးနှင်းလျက် ရဲဘော်ရဲဘက်များ လွတ်မြောက်ရန် နေရာအနည်းငယ်ရရှိစေရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲများသည် ကျယ်ပြန့်လှသော စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။ သေခြင်းတရားကို မကြောက်ရွံ့သော ကျောက်စစ်တပ်သည် ချင်စစ်သည်များကို အကျအဆုံးများစွာ ဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးများ၏ မက်လုံးအောက်တွင် ချင်နိုင်ငံတစ်ခုလုံး လှုပ်ရှားလာခဲ့ရာ သူတို့ကို မည်သို့ အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်ပါမည်နည်း။

ဆက်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းများ အဆင့်ဆင့် ဖြတ်တောက်ခံထားရသဖြင့် နန်းတော်နက်ကြီးအတွင်းရှိ ကျောက်ဘုရင်သည် သတင်းကောင်းကို စောင့်မျှော်နေခဲ့သော်လည်း ရှေ့တန်းမှ စစ်တပ်ကြီးမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ မသိရှိခဲ့ချေ။

ကျောက်ခွေသည် ကျောက်စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ သစ်ခေါက်များနှင့် မြက်မြစ်များကို စားသုံးခဲ့ကြရသည်။ ထိုအရာများ ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ သူတို့သည် ညီအစ်ကိုများကဲ့သို့ သံယောဇဉ်ရှိလှသည့် တိုက်ပွဲဝင်မြင်းများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ တိုက်ပွဲဝင်မြင်းများ မရှိတော့သည့်အခါတွင်မူ ချင်စစ်တပ်၏ အလောင်းများကို စားသုံးခဲ့ကြရသည်။ ချင်စစ်တပ်၏ အလောင်းများ ကုန်သွားသောအခါတွင်မူ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားသော စစ်သည်များကို သတ်ဖြတ်ကာ သူတို့၏ အသားကို စားသုံးလျက် ဆက်လက်တိုက်ပွဲဝင်ရန် သူတို့၏ ဆန္ဒများကို သယ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဤမျှအထိ ဖြစ်နေသော်လည်း သူတို့၏ တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်သည် စိုးစဉ်းမျှ ဆုတ်ယုတ်သွားခြင်းမရှိခဲ့ချေ။ ကျောက်ခွေကိုယ်တိုင် ဖောက်ထွက်ရန် ဦးဆောင်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့သည့် အခါမှသာ ကျောက်စစ်တပ်သည် အဆုံးစွန်၌ လက်နက်ချခဲ့ကြတော့သည်။

ဖူရင်းဟွာသည် စစ်သည်ထု၏ စိတ်ဓာတ်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့် ကျောက်ခွေကဲ့သို့သော ထူးခြားဆန်းပြားသည့် စွမ်းရည်မျိုး မပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်ထက် တိုက်ခိုက်ရည် အဆမတန် သာလွန်လှသော ကျန့်နန်စစ်တပ်ကို ဤမျှအထိ မပြိုကွဲဘဲ တောင့်ခံထားနိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် အံ့ချီးဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ထို့ကြောင့်... သူသည် သေချာပေါက် သေရမည်သာ ဖြစ်သည်။