အခန်း ၃၁၆

အခန်း (၃၁၆)

မာချောင်

ဖူရင်းဟွာ၏ မြို့တံခါးကို ပိတ်ဆို့ခုခံခဲ့သည့် လုပ်ရပ်ကြောင့် ရွှမ့်ထိုင်မြို့အတွင်းရှိ ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်မှ ကွဲပြားပျက်စီးသွားသော စစ်ပြေးစစ်သည် အနည်းငယ်သာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသူများမှာမူ အသတ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် ဖမ်းဆီးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ဖူရင်းဟွာ၏ လက်အောက်ရှိ စစ်သူကြီးအားလုံးနီးပါး တိုက်ပွဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီး အထူးသဖြင့် မျိုးနွယ်စုကြီးများမှ ဖြစ်ကြသော စစ်သူကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ သူတို့သည် သေသည်အထိ အသည်းအသန် ခုခံတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြ သို့မဟုတ် မိမိတို့၏ ဓားဖြင့်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ဝမ်ကျင်း၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရပြီး အရှက်ခွဲခြင်းနှင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းများကို ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အတိတ်က လုပ်ရပ်များကြောင့် ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့အပေါ် ဒေါသပုံချလိမ့်မည်မှာ အလွန် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။ လွယ်ကူမြန်ဆန်စွာ သေဆုံးရခြင်းနှင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရပြီးမှ သေဆုံးရခြင်းမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ကိစ္စရပ်နှစ်ခု ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များကို အဓမ္မ ဖော်ထုတ်ခိုင်းခြင်း ခံရပါက ပိုမို၍ ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူများဖြစ်သည့်အလျောက် သူတို့သည် ထိုဒဏ်ကို မခံစားနိုင်မှန်း သိကြသည်။ အချို့သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများသည် ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ဖူးမှသာလျှင် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း နားလည်နိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သေရမည်ဖြစ်သဖြင့် ဝေဒနာနည်းနည်းသာ ခံစားရခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။ ထို့ပြင် စစ်မြေပြင်တွင် သေဆုံးရခြင်းကို ဂုဏ်ပြောင်သော သေခြင်းတရားဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော ကျန့်နန်စစ်တပ်သည် ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ရန်အတွက် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ မုဒိမ်းကျင့်ခြင်း သို့မဟုတ် လုယက်ဖျက်ဆီးခြင်းများကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လုပ်ဆောင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

၎င်းသည် သူတို့၏ မြင့်မြတ်သော စိတ်ဓာတ်ကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဖြစ်ပွားခဲ့သော သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲများကြောင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ စိတ်အလိုကျ မပြုမူဝံ့ကြခြင်းမှာ စစ်စည်းကမ်း အလွန် တင်းကျပ်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ စစ်စည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်ကာ မိမိတို့၏ အသက်ကို လောင်းကြေးမထပ်ဝံ့ကြချေ။

ကျန့်နန်စစ်တပ်၏ ပြတ်သားလှသော အကောင်းအဆိုး ခွဲခြား၍ ဆုပေးဒဏ်ပေး စနစ်သည် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မြို့အတွင်းရှိ အရပ်သားများနှင့် သာမန် ပြည်သူလူထုသည် ဘေးဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။ ဤလူများသည် အပြစ်မဲ့သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ မြို့ထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ကျန့်နန်စစ်တပ်ကို ဆန့်ကျင်ရန် သို့မဟုတ် ဝမ်ကျင်း၏ မြောက်ဘက်ချီစစ်ကို ခုခံရန်အတွက် မဟုတ်တန်ရာပေ။ သူတို့သည်လည်း စစ်မြေပြင်တွင် မနေလိုကြသော်လည်း ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နိုင်ခြင်း မရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်ပွဲကာလအတွင်း ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်သည် သန်စွမ်းသော ယောက်ျားများကို စစ်လက်နက်ပစ္စည်းများ၊ ရိက္ခာများနှင့် မြို့သိမ်းလက်နက်များကို သယ်ယူပို့ဆောင်ရန် အဓမ္မ လုပ်အားပေးအဖြစ် စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များသည်လည်း အလုပ်အကျွေး ပြနိုင်ကြသည်။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် လူတိုင်းတွင် အသုံးဝင်မှု ကိုယ်စီ ရှိကြသည်။

ထို့ကြောင့် ဖူရင်းဟွာသည် စစ်ပွဲကို ရှောင်ရှားရန် သူတို့ကို ထွက်ပြေးခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ဘဲ မြို့ကာကွယ်ရေးတွင် ပါဝင်ကူညီရန်အတွက် ဆွဲထားမည်သာ ဖြစ်သည်။ အကျအဆုံးများ သို့မဟုတ် အချို့သူများက မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံရန် ဝန်လေးနေကြခြင်းများနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည့်အထဲတွင် မပါဝင်ချေ။ သူသည် သာမန်ပြည်သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

ဖူရင်းဟွာသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော နောက်ခံမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်သော်လည်း ထိုမျိုးနွယ်စုကြီးများက ဆင်းရဲသားများကို တန်ဖိုးမထားသကဲ့သို့ပင် သူသည်လည်း သာမန်လူတန်းစားများကို လူကဲ့သို့ သဘောမထားခဲ့ပေ။

ယခုအခါ မြို့ကျဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး ကျန့်နန်စစ်တပ်က သူတို့အပေါ် ဒေါသပုံချလာမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။ အမှန်စင်စစ် စစ်တပ်တစ်ခုသည် မြို့တစ်မြို့ကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက်တွင် တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းသော စိတ်ရိုင်းများကို ထုတ်ဖော်ပြသလေ့ရှိခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း အရပ်ရပ်၌ မငြိမ်မသက်မှုများ ဖြစ်ပွားနေသည့် ကာလတွင် ဖြစ်သည်။

နေရာအနှံ့ သွားလာနေကြသော ကုန်သည်အဖွဲ့များနှင့် သိုင်းလောကသားများသည် မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံးရှိ စစ်တပ်များအကြား တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်ဆိုး အမျိုးမျိုး၏ ကောလာဟလများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူတို့သည် အိမ်ထဲတွင် စုပြုံကာ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျန့်နန်စစ်တပ်က သူတို့ကို တစ်စုံတစ်ရာ ပြုမူခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတိကြီးစွာဖြင့် ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုလာကြတော့သည်။

သူတို့အနေဖြင့် လက်နက်စွဲကိုင်ကာ အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ရမည့် အကြောင်းရင်း မရှိချေ။ ဝမ်ကျင်းက သူတို့ကို မထိခိုက်သရွေ့ သူတို့ကလည်း ဆန့်ကျင်ကြမည် မမဟုတ်ပေ။

သူတို့အတွက်မူ ကျန့်နန်စစ်တပ်က ရွှမ့်ထိုင်မြို့သို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းသည် မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်အတွင်းရှိ ပြည်တွင်းစစ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ရောက်ရှိလာသူမှာလည်း မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်၏ ကျန့်နန်မင်းသား ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံခြား အရိုင်းအစိုင်းများ မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် မည်သူက ရွှမ့်ထိုင်မြို့၏ အရှင်သခင် ဖြစ်လာသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးလှဘဲ သူတို့ကို ဖိနှိပ်မည့်သူ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ထမင်းစားနေရသရွေ့၊ ငတ်မွတ်မနေသရွေ့ အလွန်ပင် ရောင့်ရဲတင်းတိမ်နိုင်ကြပေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ရွှမ့်ထိုင်မြို့၌ အခြေချနေထိုင်ပြီးနောက် တိုက်ပွဲပြီးနောက် ကိစ္စရပ်အားလုံးကို ကျန်းလျောင်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး အသစ်ဝင်ရောက်လာသော စစ်သူကြီး မာချောင်ကို ချက်ချင်းပင် ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

ဖူရင်းဟွာသည် ဝမ်ကျင်းကို တကယ်ပင် စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားသော ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါ ရှိသူ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဝမ်ကျင်းဟူသော မရေရာသည့် ပြောင်းလဲမှုသာ မရှိခဲ့ပါက ဖူရင်းဟွာသည် သေချာပေါက် ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ သေဆုံးမှုသည် ဝမ်ကျင်းအတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးကို ပေးအပ်ချီးမြှင့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မာချောင်၊ မာမုန့်ချီသည် ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် ပြည့်စုံပြီး စစ်ပညာကျွမ်းကျင်သော စစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်ကာ ထုံကွမ်းတိုက်ပွဲတွင် ချောင်ချောင်ကို မုတ်ဆိတ်ဖြတ်ကာ ဝတ်ရုံကို စွန့်ပစ်စေခဲ့သည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း စစ်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ချောင်ချောင်ကို ဆန့်ကျင်ရန်အတွက် ရှီးလျန်စစ်တပ်တစ်သိန်းကို ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး ဝေရီမြစ်တိုက်ပွဲအတွင်း တစ်ချိန်က ချောင်ချောင်ကို သတ်လုနီးပါးပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

သူသည် ထူးခြားပြောင်မြောက်သော သိုင်းပညာစွမ်းရည်နှင့် လုံလောက်သော ကွပ်ကဲမှုစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း နိုင်ငံရေးနှင့် စစ်ဗျူဟာပိုင်းတွင်မူ အားနည်းချက်ရှိသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မာချောင်၏ စစ်ရေးပါရမီသည် အလုံးစုံ စစ်ဗျူဟာထက် ဒေသတွင်း တိုက်ပွဲများတွင်သာ ပိုမိုထင်ဟပ်ပေါ်လွင်လေ့ရှိသည်။

ထုံကွမ်းတိုက်ပွဲတွင် ချောင်ချောင်၏ သွေးခွဲသပ်လျှိုသော စစ်ဗျူဟာကြောင့် မာချောင်နှင့် ဟန်စွေ့တို့သည် ပြည်တွင်းပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပြီး ၎င်းက သူ၏ နိုင်ငံရေးအမြင် မရှိမှုကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ခံပညာ အပိုင်းတွင်မူ သူ၏ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်သည်။ ရွှီချူ၏ "မာချောင်နှင့် အဝတ်ဗလာဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း" နှင့် ကျားမန်ကွမ်းခံတပ်တွင် ကျန်းဖေးနှင့် အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သည့် "ညတိုက်ပွဲ" တို့တွင် တွေ့မြင်ရသည့်အတိုင်း မာချောင်၏ သိုင်းပညာစွမ်းရည်မှာ သုံးပြည်ထောင်ခေတ်တွင် ထိပ်တန်းအဆင့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံထားရသည်။

မာချောင်သည် ဝမ်ကျင်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူ၏ ရဲရင့်ထည်ဝါလှသော မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ "ခန့်ညားထည်ဝါသော မာချောင်" ဟူသော ဘွဲ့အမည်နှင့် လျော်ညီလှပေသည်။

"လက်အောက်ခံက သခင်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

"အခမ်းအနားတွေ ဖယ်လိုက်ပါ၊ ထိုင်ပါဦး။"

ဝမ်ကျင်းသည် မာချောင်ကို ကြည့်လေ ပို၍ သဘောကျလေ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် မာချောင်၏ သိုင်းပညာစွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ပြီးနောက်တွင် ဖြစ်သည်။ သိုင်းပညာစွမ်းရည်တစ်ခုတည်းဖြင့်ဆိုလျှင် သူသည် ကျန်းလျောင်နှင့် ယွဲ့ကျင်းတို့ကိုပင် ကျော်လွန်နိုင်သည်။

လက်ထဲတွင် လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည့် နက်ပြာရောင် အကာအကွယ်အရှိန်အဝါများက သူ့အား "နတ်ဘုရားအလား အရှိန်အဝါရှိသော စစ်သူကြီး" ဟူသော ဘွဲ့နာမနှင့် ထိုက်တန်စေသည်။

စစ်သည်များကို ကွပ်ကဲသည့် အပိုင်းတွင်လည်း သူသည် ခေတ်ပြိုင်များထဲတွင် ပထမတန်းစား ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် စစ်သူကြီးများ အရေးတကြီး လိုအပ်နေသော ဝမ်ကျင်းအား များစွာ စိတ်သက်သာရာရစေခဲ့သည်။

လက်ရှိ ကျန့်နန်စစ်တပ်တွင် ထူးချွန်သော စစ်သည်များနှင့် ရဲရင့်သော စစ်သည်တော်များ မပြတ်လပ်သလို၊ သတ္တိရှိသော ဗိုလ်မှူးများလည်း မရှားပါးပေ။ သို့သော် စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဦးဆောင်ကွပ်ကဲနိုင်မည့် စစ်သေနာပတိများသာ လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်ပြည်နယ်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် မြောက်ဘက်ဒေသရှိ စစ်ဘုရင်များနှင့် လောကကြီးကို စိုးမိုးရန် စတင်ယှဉ်ပြိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ကျလျှင် စစ်တပ်ကြီး တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုတည်းဖြင့် မလုံလောက်တော့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ စစ်တပ်ကို ကွပ်ကဲရန်အတွက် ကျန်းလျောင်နှင့် ယွဲ့ကျင်းတို့ကိုသာ အားကိုးနေရပါက အနည်းငယ် ရုန်းကန်ရပေလိမ့်မည်။

ချန်ကန်းသည် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ရာတွင် အတွေ့အကြုံ အတော်အတန် ရရှိထားသော်လည်း သူသည် ကောင်းကင်က ပေးသနားသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး မဟုတ်ချေ။ သူသည် ငယ်ရွယ်သေးပြီး ကြီးမားသော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်သေးပေ။

သူသည် အောင်ပွဲရ တိုက်ပွဲတစ်ခုကို တိုက်ခိုက်နိုင်သော်လည်း မြောက်ဘက်ဒေသရှိ စစ်မီးလျှံများကြားတွင် ပေါ်ထွက်လာသော သူရဲကောင်းများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါတွင်မူ အနည်းငယ် လိုအပ်ချက် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

မာချောင် ရောက်ရှိလာခြင်းက ဤဟာကွက်ကို တိုက်ရိုက် ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ဝမ်ကျင်းအား စတုတ္ထမြောက် စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖွဲ့စည်းနိုင်စေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်း၏ အစောပိုင်းကာလက လျှို့ဝှက်စွာ တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့မှုနှင့် စည်းစနစ်မရှိဘဲ စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို စုဆောင်းခဲ့သည့် နည်းလမ်းများကြောင့် သူ၏ထံတွင် ရန်ပုံငွေ ပြတ်လပ်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ရွှမ့်ထိုင်မြို့ကို တိုက်ခိုက်စဉ်က ကျဆုံးသွားသော စစ်သည်များကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော စစ်သည်များကို အဆင့်မြှင့်တင်ပေးပြီးနောက်တွင်ပင် သူ၏ထံ၌ နောက်ထပ် အထူးစစ်သည်တော် တစ်သိန်းပါဝင်သော အထူးစစ်တပ်ကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် လုံလောက်သော ငွေကြေးစုဆောင်းမှု ရှိနေသေးသည်။

ရွှမ့်ထိုင်မြို့ကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် ဆက်လက်ချီတက်ရန် အလျင်မလိုခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် ရွှမ့်ထိုင်မြို့၌ပင် စစ်တပ်ကို အခြေစိုက်စခန်းချကာ အနားယူစေပြီး ကျိုးယွီ၏ ကျင်းကျိုးစစ်တပ် ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ဒေသခံပြည်သူများဖြင့် အဓိက ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဤစစ်တပ်သည်လည်း တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ ရရှိရန် လိုအပ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့ကို မည်သည့်အသုံးမှမပြုဘဲ ထားရှိမည်ဆိုလျှင် ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် သူတို့ကို ထောက်ပံ့ရန် စစ်စရိတ်များကို အဘယ်ကြောင့် အလဟဿ အကုန်အကျ ခံမည်နည်း။

နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခုမှာ စစ်သုံ့ပန်းများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤလူများကို အခက်အခဲဖြစ်အောင် လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်သည် သူတို့၏ ပြည်နယ်အတွင်းမှ အများဆုံး စုဆောင်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ကြီးငယ်မရွေး မိသားစုဝင်အားလုံးသည် ရန်ပြည်နယ်အတွင်း၌သာ ရှိကြသည်။ ဝမ်ကျင်းက ရန်ပြည်နယ်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးသည်နှင့် ဤလူများသည် သဘာဝကျစွာပင် နာခံလာကြပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်မတိုင်မီအထိ လုပ်အားဖြင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး လုပ်ဆောင်ပေးလျှင် လုံလောက်ပေသည်။ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်၏ တောင်ဘက်ဒေသတစ်ခုလုံးတွင် တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်နေသော ရေသွင်းစိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းများနှင့် လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး စီမံကိန်းများစွာ ရှိနေသဖြင့် လူဦးရေ အမြောက်အမြား လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် တိုင်းတပါး မျိုးနွယ်စုများ မဟုတ်ကြသလို၊ နက်ရှိုင်းသော နာကျည်းချက် အာဃာတများလည်း မရှိကြသဖြင့် ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့ကို နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ဝမ်ကျင်း၏ စီစဉ်မှုများနှင့် ပတ်သက်၍ ဖမ်းဆီးခံထားရသော ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်သည် ဆန့်ကျင်လိုစိတ် မရှိကြပေ။ ပထမအချက်မှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤတိုက်ပွဲသည် သူတို့၏ တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်ကို ကျန့်နန်စစ်တပ်က လုံးဝ ဥဿုံ ချိုးနှိမ်ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်သည် အသက်စွန့်ကာ အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်ရမည့် အကြောင်းရင်းနှင့် ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်လည်း မရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မြို့ကျဆုံးပြီးနောက် တစ်မြို့လုံး ပျက်စီးပြုန်းတီးသွားပြီး သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ မိဘများ၊ ဇနီးမယားများနှင့် သားသမီးများပါ အရှက်ခွဲစော်ကားခံရမည့် တိုင်းတပါးမျိုးနွယ်စုများ၏ ကျူးကျော်မှုမျိုး မဟုတ်ချေ။

ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ်အတွင်းရှိ သတင်းအချက်အလက် သိရှိသူအချို့သည် သူတစ်ပါး ပျက်စီးခြင်းကို ဝမ်းသာသည့် စိတ်ပင် ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။ ကျန့်နန်မင်းသားက ရန်ပြည်နယ်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ထိုမြင့်မြတ်လှပါသည်ဆိုသော မျိုးနွယ်စုကြီးများသည် သေချာပေါက် ကောင်းသော နိဂုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် မဟုတ်ချေ။

လစာရမှ စစ်မှုထမ်းကြသည့် သူတို့ကဲ့သို့ စစ်သည်များအတွက်မူ ကျန့်နန်မင်းသားသည် သူတို့ကို အခက်အခဲဖြစ်အောင် လုပ်မည်မဟုတ်သလို၊ သူတို့၏ မိသားစုများကိုလည်း နှောင့်ယှက်မည် မဟုတ်ပေ။ ကျန့်နန်မင်းသားသည် ယွဲ့လူမျိုး အရိုင်းအစိုင်းများကိုပင် လက်ခံကျွေးမွေးထားသည်ကို သူတို့ မမြင်မိကြပါသည်လား။

သွေးသန့်သော ကျင်းလူမျိုးများဖြစ်ကြသည့် သူတို့သည် စစ်ရှုံးသွားခဲ့လျှင်ပင် ထိုအရိုင်းအစိုင်းများထက် မည်သို့ ဆိုးရွားသွားနိုင်ပါမည်နည်း။ ထိုကဲ့သို့သော အတွေးမျိုးဖြင့် ဖမ်းဆီးခံထားရသည့် ရန်ပြည်နယ်စစ်သည်များသည် လုပ်ငန်းခွင်အတွင်းသို့ ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြတော့သည်။