အခန်း ၃၁၉

အခန်း (၃၁၉)

ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ခြင်း

ရွှမ်းထိုင်မြို့၏ မြောက်ဘက် လီယဲ့ခရိုင်တွင် ပိုင်ခွမ်းသည် သူ၏အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ထိုင်နေခဲ့သည်။

သူသည် ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရလေပြီ။ ဖူရင်းဟွာပင်လျှင် ကျန့်နန်စစ်တပ်၏ ချီတက်မှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။ ယခု သူအပင်ပန်းခံ စုစည်းထားခဲ့သော စစ်ကူများသည်လည်း လုံးဝဥဿုံ အသုံးမဝင်တော့ချေ။

သူ၏နှလုံးသားထဲမှ နက်ရှိုင်းလှသော ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားမှုတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာခဲ့ပြီး၊ သေခြင်းတရားနှင့် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး မျိုးတုံးပျက်စီးရတော့မည့် ဘေးအန္တရာယ်၏ အကြောက်တရားကြောင့် သူ၏လက်ခြေများ အေးစက်ကာ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာလျက် လက်ချောင်းထိပ်များနှင့် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ထုံကျင်အေးစက်နေခဲ့ရသည်။

ပိုင်ခွမ်း ငယ်စဉ်အခါက ပိုင်မျိုးနွယ်စုမှ မျိုးဆက်သစ်များကို စာပေ၊ လက်ရေးလှရေးနည်းများနှင့် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများ သင်ကြားပြသရန် ငှားရမ်းထားသော ဆရာတစ်ဦး ရှိခဲ့ဖူးသည်။ တစ်နေ့တွင် ထိုဆရာသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော ရောဂါဝေဒနာ ခံစားရပြီး အိပ်ရာထဲလဲနေခဲ့ရာ၊ ရိုသေလေးစားမှု အနေဖြင့် ပိုင်ခွမ်းသည် သူ့ထံ သွားရောက်လူနာမေးခဲ့သည်။

လူနာခုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ပိုင်ခွမ်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် စာပေပညာရှင်ဆန်သော အရှိန်အဝါနှင့် တည်ငြိမ်သိမ်မွေ့သော အမူအရာ ရှိလှသည့် ဆရာကြီးမှာ ယခုအခါ လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် လေပြင်းထဲတွင် လှုပ်ခတ်နေသော ဆီမီးတောက်ကဲ့သို့ အချိန်မရွေး ငြိမ်းသေသွားနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေပြီး၊ တစ်ချိန်က တောက်ပခဲ့သော မျက်ဝန်းများသည် ယခုအခါ သေခြင်းတရားအပေါ် ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းများဖြင့် မှေးမှိန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က ငယ်ရွယ်သော ပိုင်ခွမ်းသည် နားမလည်ခဲ့ပေ။ သေခြင်းတရားဆိုသည်မှာ သေရုံမျှသာ မဟုတ်ပါလား။ ဘာကို ဤမျှအထိ ကြောက်ရွံ့နေရသနည်း။ သူ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖခင်ဖြစ်သူ ပိုင်ကျန့်အား ထိုအကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

ပိုင်ကျန့်က သူ့ကို ဤသို့ပြောခဲ့သည်။

"ရှင်ခြင်းနဲ့ သေခြင်းတရားကြားဟာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စရာကောင်းလွန်းတယ်၊ ဒီလောကမှ ရှင်ခြင်းနဲ့ သေခြင်းကို တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်စွာ ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ သူရဲကောင်းဆိုတာ အလွန်ရှားပါးလွန်းတယ်"

ယခုအခါ ပိုင်ခွမ်းသည် ထိုအကြောက်တရားကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့လိုက်ရပြီဖြစ်ပြီး၊ တစ်ခါမျှ မတွေးတောဖူးသည့် မရေတွက်နိုင်သော အတွေးပေါင်းစုံသည် သူ၏စိတ်ထဲသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင် သူအကြိုက်ဆုံး 'ပိုင်ယွီလု' ဝိုင်ကို သောက်ရတော့မည်မဟုတ်၊ 'ဖူချွမ်းလမ်းကြား' မှ မုန့်ပဲသရေစာများကို စားရတော့မည်မဟုတ်၊ သူအနှစ်သက်ဆုံး ကိုယ်လုပ်တော်၏ သီချင်းဆိုသံကို ကြားရတော့မည်မဟုတ်၊ သူ၏အိမ်တော်တွင် စုဆောင်းထားသော ရတနာများကို မြင်ရတော့မည်မဟုတ်၊ သူမြတ်နိုးလှသော ကျောက်စိမ်းများကို ကိုင်တွယ်ရတော့မည်မဟုတ်သလို၊ သူပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကိုလည်း မည်သည့်အခါမျှ ခံစားစံစားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ဆက်တိုက်တွေးတောနေမိသည်။

သူ စတင်၍ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့လာခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ဆရာကြီး ခံစားခဲ့ရသော ခံစားချက်ကို သူ ယခုအခါမှသာ အပြည့်အဝ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် အိပ်ဆောင်တံခါးမှာ ရုတ်တရက် ဝုန်းကနဲ ပွင့်သွားပြီး သူ၏ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးသည် ပျာပျာသလဲဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"စစ်သူကြီး... စစ်တပ်ထဲမှာ မငြိမ်မသက်မှုတွေ ဆက်တိုက်ဖြစ်နေပြီး စစ်တပ်ပုန်ကန်မှု ဖြစ်ပွားတော့မယ့်ပုံပဲ"

ထိုစကားများကြောင့် ပိုင်ခွမ်း လန့်ဖျတ်သွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ရင်ထဲမှ လှုပ်ခတ်မှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ပိုင်ခွမ်းသည် မိမိကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် စိတ်စုစည်းကာ အပြင်သို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

ပိုင်ခွမ်း အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့် ကိုယ်ရံတော်အားလုံးသည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အပြည့်အစုံဖြင့် ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ အလွန်အမင်း သတိကြီးစွာ အသင့်အနေအထား ရှိနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ယာယီအိမ်တော်၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ဆူညံအော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ပိုင်ခွမ်းသည် အဓိကတံခါးမကြီးဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ တံခါးကို ဖွင့်လှစ်၍ ရင်ပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ချပ်ဝတ်ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သူကြီးအချို့သည် ပြင်းထန်စွာ ငြင်းခုံနေကြပြီး သူတို့၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာများနောက်ကွယ်၌ အကြောက်တရားများကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ဤလူများသည် အရှေ့ဘက်ကမ်းရိုးတန်းနှင့် မြောက်ဘက်စီရင်စု ခရိုင်အသီးသီးမှ လာကြသော ကိုယ်စားလှယ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ရွှမ်းထိုင်မြို့ ကျဆုံးခြင်းကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ မြို့ရိုးထက်တွင် 'ကျန့်နန်' ဟူသည့် စာလုံးပါ တော်ဝင်စစ်အလံတော်ကြီး လွင့်ပျံနေသည်ကို အဝေးမှပင် မြင်တွေ့နိုင်ရာ ကင်းထောက်များ မသိရှိဘဲ နေရန်မှာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ချေ။ รန်ကျိုးပြည်နယ် ကျဆုံးတော့မည့် အန္တရာယ်က ဤလူများကို ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားသွားစေခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံးသည် အိမ်သို့ ပြန်ရန်သာ အသည်းအသန် ဖြစ်နေကြတော့သည်။

မည်သည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စစ်ဗျူဟာကိုမဆို သူတို့ မေ့လျော့သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးလိုကြပြီး၊ ကျန့်နန်စစ်တပ်နှင့် ဝေးရာသို့ သွားကာ မိမိတို့၏ ဇနီးမယား၊ သားသမီးများနှင့် လူကြီးမိဘများကို ခေါ်ဆောင်၍ ဇာတိရပ်ရွာများသို့သာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လိုကြတော့သည်။ ရန်သူ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိကိုမူ သူတို့ ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်း မပြုနိုင်တော့ပေ။

သူတို့သည် ရင်ထဲအသည်းထဲအထိ ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး အောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝမယုံကြည်ကြတော့ပေ။ မြို့ကို ခုခံကာကွယ်နေသော စစ်တပ်ကြီးကို ဦးဆောင်သည့် ဖူရင်းဟွာပင်လျှင် ကျန့်နန်စစ်တပ်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့လျှင်၊ သူတို့၏ အလျင်စလို စုစည်းထားသော ဤမဟာမိတ်စစ်တပ်မှာ ပပို၍ပင် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ စောစောထွက်ပြေးခြင်းကသာ ပို၍ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ သို့မှသာ မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းလေး ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

ပထမတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ပိုင်ခွမ်းသည် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ ရှိနေစဉ်က သူသည်လည်း ဤမေးခွန်းကို စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ သူသည်လည်း ဤမဟာမိတ်စစ်တပ်ကို စွန့်ပစ်ပြီး ပိုင်မျိုးနွယ်စုထံသို့ တိုက်ရိုက်ပြန်ကာ၊ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်း၍ ဇနီး၊ သားသမီး၊ လူကြီးမိဘများနှင့်အတူ ထွက်ပြေးရမည်လား။

သို့သော်လည်း သူ၏ဆင်ခြင်တုံတရားမှာ ကျန်ရှိနေသေးပြီး ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် အဆိုးရွားဆုံး ရွေးချယ်မှုဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိရှိနေသည်။ ဤသို့တွေးတောရင်း ပိုင်ခွမ်းသည် သူ၏ခါးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အားလုံးကို ချိန်ရွယ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"အားလုံး တိတ်စမ်း"

ပိုင်ခွမ်းသည် ဤမဟာမိတ်စစ်တပ်၏ အမည်ခံ ကွပ်ကဲရေးမှူးဖြစ်ခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သော ဂုဏ်သတင်းအရှိန်အဝါကြောင့်လည်းကောင်း၊ သူသည် အခြေအနေကို ခဏမျှ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ပိုင်ခွမ်းသည် ယာယီအားဖြင့် ငြိမ်သက်သွားသော လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ၏ဦးနှောက်ကို အလျင်အမြန် အလုပ်ပေးလိုက်သည်။ ခြောက်လှန့်ခြင်းသည် ယာယီမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ သူသည် အကျိုးအပြစ်ကို သေချာစွာ ရှင်းမပြနိုင်ပါက ဤမဟာမိတ်စစ်တပ်သည် ယနေ့တွင်ပင် ပြိုကွဲသွားပေလိမ့်မည်။

"လူကြီးမင်းတို့... ရွှမ်းထိုင်မြို့ ကျဆုံးသွားပြီး ရန်ပြည်နယ် အန္တရာယ်ကျရောက်နေတာကို ကျွန်ုပ် ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့တစ်ဖွဲ့တည်းနဲ့ ကျန့်နန်စစ်တပ်ရဲ့ အင်အားကို မခုခံနိုင်ဘူးဆိုတာကိုလည်း ကျွန်ုပ် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ ဆုတ်ခွာလို့မရဘူး လီယဲ့ခရိုင်က ရွှမ်းထိုင်မြို့လောက် မခိုင်ခံ့ပေမဲ့ ဒါဟာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ နောက်ဆုံး ခံစစ်စည်းပဲ။ လီယဲ့ခရိုင်ကို ကျော်လွန်သွားရင် ရန်မှာ စစ်သည်တစ်ယောက်မှ ကျန်တော့မှာမဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့အားလုံး သိကြမှာပါ..."

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ပိုင်ခွမ်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ រင်ပြင်ပြင်ပတွင် စုဝေးနေကြသူများသည်လည်း ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျန့်နန်မင်းသားကြီး ဝမ်ကျင်းသည် ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို ချန်ထားမည်မဟုတ်သလို၊ သူတို့ကိုလည်း လွှတ်ပေးလိမ့်မည်လားဟူသည်မှာ ပြောရန်ခက်ခဲလှသည်။

"ရွှမ်းထိုင်မြို့ ကျဆုံးတဲ့သတင်းကို မြင်းအမြန်နဲ့ ရန်မြို့တော်ဆီ ပို့ထားပြီးပြီ။ တစ်ရက်အတွင်းမှာပဲ မျိုးနွယ်စုအားလုံး ဒီသတင်းကို သိရှိပြီး ပြင်ဆင်နိုင်ကြလိမ့်မယ်။ ကျွန်ုပ်တို့က ကျန့်နန်စစ်တပ်ကို နောက်ထပ်တစ်ရက်လောက်ပဲ အချိန်ဆွဲထားနိုင်ရင်တောင် ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်ပိုရလိမ့်မယ်"

ဤအမှန်တရားမှာ ရိုးရှင်းလှပြီး လူတိုင်း နားလည်နိုင်သော်လည်း၊ လူတိုင်းတွင် တရားမျှတမှုအတွက် မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံလိုသည့် စိတ်ဓာတ်မျိုး မရှိကြချေ။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုနေရာတွင် ရောက်ရှိနေသူအများစုသည် ဤနေရာ၌ အသေခံရန် မလိုလားကြပေ။

ကွင်းဆက်ချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သန်မာထွားကျိုင်းသော လူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျီရှန့်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာတွေးတွေး ငါဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါနဲ့ ငါ့ရဲ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကတော့ ဒီမှာ အသေခံမှာမဟုတ်ဘူး။ အဓိကက ငါတို့ ကျီမျိုးနွယ်စုက ကျန့်နန်မင်းသားကြီးကို ဘာမှ ပြစ်မှားစော်ကားထားတာ မရှိဘူး ငါ့နောက်ကို လိုက်ချင်တဲ့သူတွေ ငါ့နောက်မှာ လာရပ်ကြ"

ထိုနေရာသည် အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်စာမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် လူဦးရေ ထက်ဝက်နီးပါးသည် ကျီရှန့်၏ နောက်ကွယ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ သွားရောက်ရပ်တန့်ခဲ့ကြသည်။ ဤလူများသည် မြို့တော်၏ ထိပ်သီးမျိုးနွယ်စုကြီးများမှ မဟုတ်ဘဲ ရန်ပြည်နယ်၏ အရှေ့ဘက်နှင့် မြောက်ဘက်ခရိုင်များမှ မျိုးနွယ်စုငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူတို့သည် ပိုင်ခွမ်းနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်သည့် အနေအထား ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အတိတ်ကာလက ဤအစွန်အဖျားဒေသမှ မျိုးနွယ်စုများသည် မြို့တော်ရှိ မျိုးနွယ်စုကြီးများ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသသဖြင့်၊ ယခုကဲ့သို့ အသက်ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူတို့ စည်းလုံးညီညွတ်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ ကျီရှန့် ပြောသည်မှာ တစ်ချက်တော့ မှန်ပေသည်။ ရန်ပြည်နယ်၏ မျိုးနွယ်စု အားလုံးက ဝမ်ကျင်းကို ပြစ်မှားခဲ့ကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူတစ်ပါး၏ အမှားများအတွက် မိမိတို့၏ အသက်များဖြင့် ပေးဆပ်ရန် သူတို့တွင် အကြောင်းမရှိချေ။

ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ပိုင်ခွမ်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့ပြီး ဒေါသများ အလိပ်လိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျီရှန့်သည် သူ၏အကြည့်ကို မကြောက်မရွံ့ဘဲ တည့်တည့်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် ပိုင်ခွမ်းသည် မိမိနှင့် ဆက်ဆံရေးအပျက်ခံရဲမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိနေသည်။

သူ၏ ထင်မြင်ချက်မှာလည်း မှန်ကန်ပေသည်၊ ပိုင်ခွမ်းသည် သူတို့ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲထားရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ ကျန့်နန်စစ်တပ်ကပင် ရောက်မလာသေးဘဲ သူတို့အချင်းချင်း ပြည်တွင်းစစ် စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် အခြေအနေမှာ ပိုမိုဆိုးရွားသွားပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... အလွန်ကောင်းတယ်"

ပိုင်ခွမ်းသည် သွားကြိတ်၍ ပြောဆိုပြီးနောက် သူတို့ကို ဝတ်ရုံလက်စကို ဝှေ့ယမ်းကာ နှင်လွှတ်လိုက်သည်။

"ဒီလူကြောက်တွေ... အားလုံး ထွက်သွားကြစမ်း"

မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားသောကြောင့် ကျီရှန့်သည် ပိုင်ခွမ်း၏ ဆဲဆိုမှုကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို လက်နှစ်ဖက်ပူးယှက်၍ ဂါရဝပြု နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူ၏လူများနှင့်အတူ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ပိုင်ခွမ်းနှင့် မြို့တော်မှ မျိုးနွယ်စုဝင်များသာ လေးနက်ခက်ထန်သော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် ကျန်ရှိနေခဲ့ပြီး မြို့ခံစစ်ကို စတင်ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသော လီယဲ့ခရိုင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရန်မြို့တော်ကြီးအတွင်း၌မူ ပိုမို၍ ဆူညံလှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားနေကြသော မျိုးနွယ်စုကြီးများမှ အဖွဲ့ဝင်များသည် သူတို့၏ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်ကာ မပြတ်မကွက် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေကြသည်။

တစ်ချိန်က မိုးထိအောင် မြင့်မားလှပြီး ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ခဲ့ကြသည့် မျိုးနွယ်စုကြီးများသည် ယခုအခါတွင်မူ ခိုကိုးရာမဲ့သော ခွေးအုပ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြရရှာသည်။ ဤအခြင်းအရာကြောင့် ကာလရှည်ကြာစွာ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသော သာမန်အရပ်သူအရပ်သားများသည် သူတို့ ပျက်စီးခြင်းအပေါ် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် ထွက်ပြေးကြသူများသည်လည်း အသက်ရှင်သန်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာ အလွန်နည်းပါးကြောင်း သိရှိကြသည်။ ထို့အပြင် မိမိဇာတိနှင့် ဝေးကွာသွားပါက လူညံ့တစ်ဦးကဲ့သို့ တန်ဖိုးနည်းပါးသွားတတ်ပေသည်။

သင်သည် ရန်ပြည်နယ်တွင် ထင်ရှားသော မျိုးနွယ်စု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း အခြားနေရာများတွင်မူ ရွှေငွေရတနာများကို သယ်ဆောင်လာသော ဆူဖြိုးသည့် သိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမဲလိုက်ခံရရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း မည်သူမျှ ထိုမျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်း အနည်းငယ်လေးကို မစွန့်လွှတ်လိုကြချေ။

ဤအခိုက်အတန့်မှစ၍ ရန်ပြည်နယ်၏ အထက်တန်းလွှာ အာဏာစက်ကြီးမှာ လုံးဝ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ရန်ပြည်နယ်သည် ဝမ်ကျင်း၏ လက်ဝယ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။