အခန်း ၃၂၀

အခန်း (၃၂၀)

သိမ်းပိုက်ရယူခြင်း

ဝမ်ကျင်း ရွှမ့်ထိုင်မြို့၌ အနားယူနေသည့် တတိယမြောက်နေ့တွင် ကျိုးယွီသည် သူ၏အင်အားတစ်သိန်းရှိသော ကျင်းပြည်နယ်စစ်တပ်ကြီးနှင့်အတူ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။

စနစ်စစ်သည်များကို အမာခံပြု၍ ကျိုးယွီကိုယ်တိုင် အသေအချာ စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ထားသည့် ဤစစ်တပ်ကြီးသည် ယခုအခါတွင်မူ သူတို့၏ ပွဲဦးထွက်တိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဖူရင်းဟွာ၏ ရန်ပြည်နယ်စစ်တပ် ရှုံးနိမ့်သွားပြီးနောက် ရန်ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးတွင် အသုံးပြုနိုင်မည့် စစ်သူကြီး သို့မဟုတ် စစ်သည်ဗိုလ်ပါဟူ၍ တစ်ယောက်မျှ ကျန်ရှိမနေတော့ချေ။

ကျိုးယွီ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ရှိနေသော ကျင်းပြည်နယ်စစ်တပ်ကြီးအတွက်မူ ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။

စစ်တပ်ကြီး စုစည်းမိသည်နှင့် တပြိုင်နက် မည်သို့မျှ နှောင့်နှေးကြန့်ကြာခြင်းမရှိဘဲ ဝမ်ကျင်းသည် ရန်ပြည်နယ်မြို့တော်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ချီတက်ရန် ပြတ်ပြတ်သားသား အမိန့်ပေးကာ စစ်ချီခဲ့လေသည်။

သူ ဤမျှ အလျင်စလိုဖြစ်နေရခြင်းမှာ မျိုးနွယ်စုကြီးများ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်၍ မဟုတ်ပေ။ သူတို့ထဲမှ မည်မျှကများ အမှန်တကယ် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ပါမည်နည်း။

ရန်ပြည်နယ်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ထားသော တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များနှင့် 'ကွန်ရက်' သူလျှိုအဖွဲ့ဝင်များမှာ နည်းပါးလှသည်မဟုတ်ရာ၊ သူတို့သည် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးနေကြသော မျိုးနွယ်စုဝင်များကို ကြားဖြတ်ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ယောက်မကျန် ဖမ်းဆီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု အသေအချာ မပြောနိုင်သော်လည်း၊ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားနိုင်မည့်သူမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှပေလိမ့်မည်။ အလွန်ဆုံးရှိလှမှ အဝေးမှ ဆွေးမျိုးသားချင်း အနည်းငယ်သာ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အဓိက အမာခံအဖွဲ့ဝင်များအားလုံးမှာမူ တင်းကျပ်သော စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ရှိနေကြသည်။

ထို့အပြင် သူတို့၏ ထွက်ပြေးမှုသည် များပြားလှသော စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို သယ်ဆောင်ခွင့်ရလိမ့်မည်မဟုတ်ဘဲ၊ ရွှေ၊ ငွေနှင့် အဖိုးတန်ရတနာ အနည်းငယ်ကိုသာ ထုပ်ပိုးနိုင်ကြပေလိမ့်မည်။ သူတို့ သယ်ဆောင်လာသော ပစ္စည်းများလေလေ၊ ရန်သူ့မျက်စိကျစရာ ပစ်မှတ်ကြီးလေလေ ဖြစ်ပြီး လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းမှာလည်း ပိုမိုနည်းပါးသွားလေလေ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့ကို လိုက်လံနှိမ်နင်း သတ်ဖြတ်ရန် အထူးတလည် စိတ်မပူဘဲ၊ သူ့ကို အမှန်တကယ် အလျင်စလို ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ မြောက်ဘက်အရပ်မှ စစ်ပွဲကြီး ဖြစ်ပေသည်။

ဟွန်းလူမျိုးများ၏ ပြင်းထန်လှသော ထိုးစစ်ဆင်မှုများသည် ပင်းပြည်နယ်အပေါ် ကြီးမားသော ထိခိုက်ပျက်စီးမှု တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ချေ။

လျန်ပြည်နယ်၊ ပင်းနှင့် လျောင်ပြည်နယ် ဟူသော မြောက်ဘက် သုံးပြည်နယ်တို့၏ ပူးပေါင်းခုခံမှုအောက်တွင် ဟွန်းလူမျိုးများသည် မည်သည့် အားသာချက်ကိုမျှ မရရှိခဲ့ကြချေ။

ဟွန်းလူမျိုးများသည် မြင်းစီးအတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး စစ်စိတ်စစ်မာန် မြင့်မားကာ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော စစ်သည်တော်များ မရှားပါးသော်လည်း၊ မြောက်ဘက် သုံးပြည်နယ်၏ အင်အားမှာလည်း အလွယ်တကူ စော်ကား၍ ရသောအရာ မဟုတ်ပေ။

အထူးသဖြင့် ဝမ်ကျင်း၏ ယောက်ဖတော်ဖြစ်သူ ပင်းပြည်နယ်မှ လီကျုံး၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် ဟွန်းမြင်းတပ်သားများသည် အကြိမ်ကြိမ်အလီလီ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။

ဟွန်းလူမျိုးများသည် မြို့ရိုးထက်တွင် အသက်စွန့်၍ အသေခံတိုက်လိမ့်မည်မဟုတ်ဘဲ သူတို့ ကြံ့ကြံ့မခံနိုင်တော့မည့် အချိန်တစ်ခု ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ကျင်း ယုံကြည်ထားသည်။

ဟွန်းလူမျိုးများ ဆုတ်ခွာသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် အင်အားကြီးမားလှသော မြောက်ဘက် သုံးပြည်နယ်သည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ ရန်သူများ ဖြစ်လာကြပေလိမ့်မည်။

သူတို့သည် သူ့ကို ဆန့်ကျင်သည်ဖြစ်စေ၊ မဆန့်ကျင်သည်ဖြစ်စေ ဝမ်ကျင်း လောကတစ်ခုလုံးကို စိုးမိုးအုပ်ချုပ်မည့် လမ်းစဉ်အတွက် အဟန့်အတားများ ဖြစ်လာကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ရန်ပြည်နယ်ကို အမြန်ဆုံး အခြေချလိုပြီး၊ လန်ယာဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ လက်မှတစ်ဆင့် လူပြည်နယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ စစ်မျက်နှာပြင်ကို လူပြည်နယ်အတွင်းသို့ တွန်းပို့လိုသည်။ ထိုသို့ဖြင့် စစ်ပွဲ၏ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာအဖြစ် အသုံးချကာ သူ၏ စစ်ဗျူဟာမြောက် နက်ရှိုင်းမှုကို ပိုမိုချဲ့ထွင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် အကျိုးကျေးဇူး နှစ်ရပ် ရရှိနိုင်ပေသည်။

ပထမအချက်မှာ လူပြည်နယ်ရှိ ဝမ်မျိုးနွယ်စုကို မိမိ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ သွတ်သွင်းနိုင်ပြီး၊ မြောက်ဘက်ရှိ အင်အားကြီးမျိုးနွယ်စုများ၏ ဝါးမြိုဖျက်ဆီးခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်ကာ သူတို့၏ အင်အားကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ အင်အားသည် သူ၏ အင်အားသာလျှင် ဖြစ်ပေသည်။

အကြောင်းမူကား ကုန်းမြေထက်တွင် ဝမ်မျိုးနွယ်စုသည် အမှန်တကယ် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။ တောင်ဘက်သို့ ချီတက်လာမည့် ပင်းနှင့် လျောင်ကျိုး မြင်းတပ်ကြီးကို အသာထား၍ သူတို့အနေဖြင့် ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခြင်း မပြုပါက ရန်သူ့ဓားကွက်အောက်တွင် အသတ်ခံရရန် လည်စင်းပေးရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိချေ။

၎င်းသည် တည်ငြိမ်သော အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပင်လယ်ရေကြောင်း အကျိုးစီးပွားများကို ရှာဖွေခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်မျိုးနွယ်စု ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးသာ ဖြစ်သည်။ ပင်လယ်ပြင်တွင် စိုးမိုးနိုင်စွမ်း ရှိခြင်းသည် ကုန်းမြေထက်မှာ အားနည်းရခြင်းဟူသည့် အချက်နှင့် ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ သူ၏ ဩဇာအရှိန်အဝါကို ပိုမိုကြီးမားစေလိမ့်မည်။ ရန်ပြည်နယ်နှင့် လူပြည်နယ် နှစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ သိမ်းပိုက်ပြီးနောက်၊ ဝမ်ကျင်းသည် ပြည်နယ်နှစ်ခုကို ဆက်တိုက်သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည့် အရှိန်အဝါနှင့် မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်၏ နယ်မြေထက်ဝက်နီးပါးကို ဝါးမြိုနိုင်သည့် အင်အားဖြင့် မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်တွင် ချက်ချင်းပင် အင်အားအကြီးဆုံး အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဤအခြင်းအရာသည် ကြားနေအင်အားစုအချို့ကို သူ့ထံသို့ လုံးဝဥဿုံ လာရောက်ပူးပေါင်းရန် တွန်းအားပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ပကတိ အကြောင်းတရားများကို ဖယ်ထားလျှင်ပင် မည်သူကမျှ ရှုံးနိမ့်သူနောက်သို့ မလိုက်လိုကြချေ။ မည်သူက စစ်မှန်သော နဂါးကို ရာဇပလ္လင်ထက်သို့ တင်မြှောက်ပေးသည့် သစ္စာရှိအမှုထမ်းကောင်း အဖြစ် အကျိုးအမြတ် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့များကို မရယူလိုဘဲ နေပါမည်နည်း။

ဝမ်ကျင်း ထိန်းချုပ်ထားပြီးဖြစ်သော နယ်မြေများတွင်ပင် ပြည်သူလူထု၏ စိတ်နှလုံးများမှာ ပိုမိုတည်ငြိမ်အေးချမ်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

အိမ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်သော ထက်မြက်လှသည့် ဓားသွားတစ်လက်ကဲ့သို့ ကျန့်နန်စစ်တပ်ကြီးသည် ရန်ပြည်နယ်မြို့တော်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ချီတက်ခဲ့လေသည်။

လမ်းခရီးတွင် သူတို့သည် ပိုင်ခွမ်း ဦးဆောင်သော လီယဲ့ခရိုင်၏ ခံစစ်တပ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း သူတို့သည် နှစ်ရက်ပင် မခံဘဲ ဖရိုဖရဲ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ပိုင်ခွမ်းနှင့် အခြားသော မျိုးနွယ်စုသခင်လေးများမှာမူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားကြ သို့မဟုတ် တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးသွားကြပြီး၊ အခြေခံစစ်သည်တော်များသည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ပြတ်ပြတ်သားသားပင် လက်နက်ချခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လက်နက်များကို မြေပေါ်သို့ လွှင့်ပစ်ကာ ဒူးထောက်၍ အကျဉ်းချ စောင့်ကြပ်ခံရရန် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ ရန်ပြည်နယ်မြို့တော်၏ အခြေသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ တစ်ချိန်က အလွန်တရာ စည်ကားသိုက်မြိုက်လှသော ဤမဟာမြို့တော်ကြီးမှာ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

မျိုးနွယ်စုကြီးများသည် သွေးဖြင့် ဆေးကြောခြင်း ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ကုန်သည်ကြီးများနှင့် သူဌေးကြီးများသည်လည်း လုယက်ခြင်း ခံရမည်ကို စိုးရိမ်၍ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

လယ်ပိုင်ရှင် သူဌေးများမှာလည်း နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်း ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ထွက်ပြေးသွားကြလေပြီ။

မြို့တော်တစ်ခုလုံး၏ လူဦးရေအများစုမှာ အချိန်တိုအတွင်း ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားကြရာ စစ်ပွဲ၏ ဘေးဒဏ်ကို မည်သူကများ မကြောက်ဘဲ နေပါမည်နည်း။ စစ်ပွဲ၏ အန္တရာယ်ကြီးမားပုံကို သာမန်အရပ်သူအရပ်သားများပင်လျှင် ကောင်းစွာ နားလည်ကြပေသည်။

မြို့ရိုးထက်တွင် ကင်းလှည့်စောင့်ကြပ်ရမည့် စစ်သည်တော်များနှင့် အရာရှိများမှာမူ လုံးဝ မြင်တွေ့ရခြင်း မရှိတော့ချေ။ အများစုမှာ ရွှမ့်ထိုင်မြို့သို့ ဆင့်ခေါ်ခြင်းခံရပြီး ထိုနေရာတွင် ရှုံးနိမ့်ကာ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရပြီးဖြစ်ကာ ကျန်ရှိနေသူများမှာလည်း ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ချွတ်ပစ်၍ ပုန်းအောင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

စီရင်စုရုံးတော်မှ အရာရှိများသည် သူတို့၏ အရာရှိဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် ဝမ်ကျင်း ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို ရိုသေစွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ဝတ်စုံများကို ချွတ်ပစ်လိုက်ပါက လမ်းမများပေါ်ရှိ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော စစ်တပ်၏ ဓားချက်အောက်တွင် အသတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရန်ပြည်နယ်မြို့တော်ကြီးကို မော်ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခန့်မှန်းရခက်လှပေသည်။

မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံးတွင် ကုန်သွယ်မှု အစည်ကားဆုံးဟု ဆိုနိုင်သော ဤမဟာမြို့တော်ကြီး၏ ဗိသုကာလက်ရာမှာ အခြားသော မြို့အများစုနှင့် ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။

၎င်းတွင် အခြေခံအကျဆုံး ခံစစ်တံတိုင်းများပင် မရှိချေ၊ ကုန်သွယ်မှု ကောင်းမွန်စေရန်အတွက် မြို့တံခါးများပင် တပ်ဆင်ထားခြင်း မရှိချေ။

ကြီးမားလှသော မြို့အဝင်ဝကို အကြိမ်ကြိမ်အလီလီ ချဲ့ထွင်ထားခဲ့ပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင်လည်း ဘေးတံခါးများကို ထပ်မံဖွင့်လှစ်ထားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ မြို့တွင်းရှိ စီးဆင်းမှုများကို ပိုမိုများပြားစေပြီး အမြောက်အမြားရှိသော ကုန်ပစ္စည်းများကို သယ်ယူပို့ဆောင်ရန် လွယ်ကူချောမွေ့စေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း စစ်ပွဲနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ မြို့တံခါးပင်မရှိသော မြို့တစ်မြို့အတွက် ခုခံကာကွယ်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များနှင့် ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့တစ်စုသည် မြို့တွင်းသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တန်းစီကာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုခု ရှိမရှိကို စစ်ဆေးရန် လူလွှတ်ခဲ့ကြသည်။

ဘေးကင်းကြောင်းနှင့် ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ စစ်တပ်ကြီးကို ဦးဆောင်၍ မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး မြို့၏ ခံစစ်စနစ်ကို လျင်မြန်စွာ လွှဲပြောင်းရယူကာ မြို့တွင်းရှိ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပြည်သူ့အေးချမ်းသာယာရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် စစ်သည်များကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပိုင်မျိုးနွယ်စု အိမ်တော်အတွင်း၌မူ မိုးပြိုကျလာသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အစေခံများသည် အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေကြပြီး ရိုးသားသူများသည် သူတို့၏ လုပ်အားခများကို ယူဆောင်ကာ ထွက်ပြေးကြသော်လည်း မရိုးသားသူများမှာမူ ဤရှုပ်ထွေးမှုကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ရွှေ၊ ငွေ၊ ပိုးထည်များနှင့် အခြားအဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို ခိုးယူနေကြသည်။

သို့သော်လည်း မည်သူမျှ ထိန်းကျောင်းပေးမည့်သူ မရှိချေ။ သစ္စာရှိ အမှုထမ်းများနှင့် ကိုယ်ရံတော်များသည် သူတို့ အမှုထမ်းရသော သခင်များနှင့်အတူ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ အဓိက အမာခံအဖွဲ့ဝင်များအားလုံး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြပြီး မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲ ပိုင်ကျန့် တစ်ဦးတည်းသာ ဘိုးဘေးကျောင်းဆောင်အတွင်း၌ ဒူးထောက်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ဘေးတွင်မူ အိမ်တော်ထိန်းတစ်ဦးသာ ရှိနေခဲ့သည်။ ဤအိမ်တော်ထိန်းသည် ပိုင်ကျန့် သခင်လေးဘဝကတည်းကပင် အနီးကပ်အစေခံအဖြစ် လိုက်ပါခဲ့သူဖြစ်ပြီး ပိုင်ကျန့် မျိုးနွယ်စုကို လွှဲပြောင်းရယူချိန်တွင် သူသည်လည်း အိမ်တော်ထိန်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ပြင်ပမှ ဆူညံသံများကို နားထောင်ရင်း ပိုင်ကျန့်၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

မျိုးနွယ်စု ပျက်စီးခြင်း ဘေးအန္တရာယ်ကြီးက ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကြီးမားလှသော ပိုင်မျိုးနွယ်စုကြီးသည် သူ လွှဲပြောင်းရယူချိန်မှ ယခုကဲ့သို့ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရှိရန် နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

စည်ကားဝပြောခြင်းမှသည် လမ်းဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားရခြင်း၏ အပြစ်အားလုံးသည် သူ့အပေါ်တွင်သာ သက်ရောက်နေခဲ့သည်။

အပြစ်ရှိစိတ်နှင့် နောင်တများသည် ရောယှက်နေပြီး မြွေဆိုးများကဲ့သို့ သူ၏နှလုံးသားကို ကိုက်ခဲဝါးမြိုနေခဲ့သည်။

"အစကတည်းက မှားခဲ့တာ... တို့တွေ လမ်းမှား လျှောက်ခဲ့မိတာပဲ... ပိုင်မျိုးနွယ်စုဟာ လောဘဇောတွေနဲ့ လက်မလွှတ်နိုင်ခြင်းတွေကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရတာ... တို့တွေ ပြင်ပစည်းစိမ်တွေကြောင့် မျက်စိကွယ်ခဲ့ကြရတာပဲ!"

ခေါင်းငုံ့ကာ စကားအချို့ကို တိုးတိုးရေရွတ်ရင်း ပိုင်ကျန့်သည် ဘေးသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းသည် ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ယူဆောင်လာပြီး သူ၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ပိုင်ကျန့်သည် ထိုဝိုင်ကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ပစ်လိုက်ပြီး ခွက်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆပင် လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

"တာဝန်မကျေတဲ့ သားမြေးဖြစ်ရတဲ့အတွက် ဘိုးဘေးတွေကို တောင်းပန်ပါတယ်!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သူ၏ခေါင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်သည်။

အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ပိုင်ကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီသွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှ သွေးများ စီးကျလာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသေဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

ပိုင်ကျန့် သေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အိမ်တော်ထိန်းသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လှန်ပေးကာ ပါးစပ်မှ သွေးများကို ပုဝါဖြင့် သုတ်ပေးပြီး တွန့်ကြေနေသော ကော်လံအင်္ကျီကို ဖြန့်ပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် အခြားအဆိပ်ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ကောက်ယူသောက်သုံးလိုက်ပြီး သူတစ်သက်လုံး အမှုထမ်းခဲ့သော သခင်၏ နောက်ဆုံးခရီးစဉ်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့လေသည်။

စီရင်စုမြို့တော်အတွင်းတွင်လည်း များစွာသော မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲများသည် ယခုအခါ ပိုင်ကျန့်ကဲ့သို့ပင် အဆိပ်သောက်၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်နေကြသည်။

သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဘိုးဘေးပိုင်မြေနှင့် စည်းစိမ်များကို စွန့်ခွာရန် မရက်စက်နိုင်ကြဘဲ၊ မျိုးနွယ်စုဝင်များကို နှင်လွှတ်ပြီးနောက် အိမ်၌သာ သေဆုံးရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ နောက်ဆုံးထွက်သက် ရှူရှိုက်ချိန်တွင် မိမိတို့ မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့ရာ ဘိုးဘေးပိုင်အိမ်တော်၌ ရှိနေရမည်ဖြစ်ပြီး တောတောင် သို့မဟုတ် မြက်ခင်းပြင်များပေါ်တွင် သေဆုံးရခြင်းထက် ပိုမိုကောင်းမွန်ပေသည်။

အနည်းငယ်မျှသော သတ္တိရှိသူများသာလျှင် ဆက်လက်ရှင်သန်ပြီး ဝမ်ကျင်း၏ စီရင်ချက်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ဝံ့ရဲကြပေသည်။

လမ်းဆုံးသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ထိုဝမ်းနည်းဖွယ် အကျိုးဆက်ကို ခံစားရန်အတွက် ရှင်သန်ရခြင်းမှာ သေခြင်းတရားထက် ပိုမို၍ သတ္တိရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။

'ကျန့်နန်' ဟူသည့် စာလုံးပါသော စစ်အလံတော်ကြီး ရန်ပြည်နယ်မြို့တော်အထက်တွင် လွင့်ပျံလာသည်နှင့်အမျှ ဤမြို့တော်ကြီးသည်လည်း ဝမ်ကျင်း၏ လက်ဝယ်သို့ ရောက်ရှိ သိမ်းပိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။