အခန်း ၂၂၁
Vol. 22 Ch. 221
အခန်း ၂၂၁ - ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် သူတော်စင်မိန်းပျို (၂)
သို့သော်လည်း ဂူရှင်းယွဲ့မှာမူ ချွင်းချက်ဖြစ်နေပြီး အတင်းအကျပ် ပြုံးပြနေခဲ့ရသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူမ အမှန်တကယ် ပြုံးနေသော်လည်း မျက်နှာအမူအရာက ညှိုးငယ်နေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ပျော်ရွှင်ရိပ် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိချေ။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်လကမှ ရောက်လာသော ဝမ်ကျိယန်ပင်လျှင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်ယောက်ျားနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ လေးနှစ်ကျော်နေပြီဖြစ်သော သူမမှာမူ ယခုထက်ထိ ကလေးမရနိုင်သေးပေ။
ဤအခြေအနေက သူမကို အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ သို့သော်လည်း သူမနှင့်အတူ ရှန်းချင်းယီ ရှိနေသေးသည်ဟု တွေးမိမှသာ စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး သက်သာရာရသွားတော့သည်။ မဟုတ်လျှင် ညီအစ်မတွေထဲတွင် သူမတစ်ယောက်တည်း ကလေးမမွေးနိုင်သေးသူ ဖြစ်နေသဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကျနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။
ရှန်းချင်းယီသည် ဂူရှင်းယွဲ့၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို ရိပ်မိသဖြင့် လင်ယောက်ျား၏ ကလေးကို မွေးဖွားပေးချင်လျှင်ပင် ဂူရှင်းယွဲ့ မွေးပြီးမှသာ မွေးရမည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် အမြဲ သတိပေးနေခဲ့သည်။
မသိမသာဖြင့် အချိန်မှာ ညနေငါးနာရီ ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ညခုနစ်နာရီတွင် ချန်အန်သည် ကြိုဆိုပွဲအခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်ရန် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းခန်းမသို့ သွားရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ထျန်းသီဂိုဏ်း (ကောင်းကင်နှင့်မြေကမ္ဘာဂိုဏ်း) ၏ ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် သူတော်စင်မိန်းပျိုတို့လည်း တက်ရောက်ကြလိမ့်မည်။
ဤမျှ အရေးကြီးသော လူဆုံပွဲတွင် ချန်အန်အနေဖြင့် မည်သည့်အမှားအယွင်းမျှ မရှိစေရန် သတိထားရမည် ဖြစ်သည်။ ညနေပိုင်း၏ ပထမဆုံးနှစ်နာရီအတွင်းမှာပင် သူသည် ဂူအတွင်းမှ သံလျက်ကိုစီး၍ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းခန်းမ၏ ဧည့်ခံကျောင်းဆောင်ဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာခဲ့သည်။ မထွက်ခွာမီ သူက ဇနီးများနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့ကို ဂူအတွင်း၌သာ နေကြရန်နှင့် လျှောက်မသွားကြရန် မှာကြားခဲ့သည်။
ဇနီးဖြစ်သူများကလည်း အိမ်တွင် လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ စောင့်ဆိုင်းနေမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂူဗိမာန်ကို အလှဆင်ထားမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို ကတိပေးခဲ့ကြသည်။
ဆေးဖော်စပ်ခြင်းခန်းမ၏ ဧည့်ခန်းအတွင်းသို့ ချန်အန်သည် အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းဝင်လာခဲ့ရာ သူသည် အသစ်ရောက်ရှိလာသော ဒိကွန်ငါးဦးအနက် အနောက်ကျဆုံး ရောက်လာသူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
“အားလုံးပဲ အစောကြီး ရောက်နေကြတာပဲ။”
သူက ပြုံးလျက် ထိုလေးဦးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
သူ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ဝဖြိုးသော ဒိကွန်လင်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒိကွန်ချန်... ကျုပ်အရှေ့က ခုံမှာ လာထိုင်ပါ၊ ဒါက ခင်ဗျားအတွက် သီးသန့်ချန်ထားတဲ့ နေရာဗျ။”
အရှေ့ဆိုသည်မှာ အရှေ့ဆုံးတွင်ရှိသော အဓိကနေရာကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဒိကွန်အသစ် လေးဦးစလုံးမှာ အလွန် လိမ္မာရိုသေကြပြီး စာမေးပွဲအဆင့်သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း တိကျစွာ ထိုင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ချန်အန်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဝါစဉ်ခွဲခြားသည့် စနစ်အပေါ် အထူးတလည် မခံစားရသော်လည်း တကူးတက ကန့်ကွက်မနေခဲ့ပေ။
မကြာမီ ထိုလေးဦး၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် သူသည် ထိုထိုင်ခုံဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဧည့်ခန်းထဲ၌ ဒိကွန်အသစ် ငါးဦးသာ ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းတို့ငါးဦးလုံးမှာ စောလွန်းနေသေးသည်။ ချိန်းဆိုထားသော အချိန်ရောက်ရန် တစ်နာရီကျော်ပင် လိုပါသေးသည်။
“အားလုံးပဲ ဒီလောက်တောင် စောစောစီးစီး ရောက်နေကြတာဆိုတော့... ဂိုဏ်းချုပ်၊ သူတော်စင်မိန်းပျိုနဲ့ အကြီးအကဲချန်တို့အပေါ်မှာ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတဲ့ အမှတ်တရတွေ ချန်ထားချင်ကြလို့ ထင်တယ်။” ဟု ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးများ ဖြူဖွေးနေပြီဖြစ်သော ဒိကွန်ကျန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
နားထင်တွင် ဆံပင်ဖြူနေသော ဒိကွန်ဟွမ်ကလည်း ပြုံးလျက် “ဒါပေါ့... တို့တွေက အသစ်တွေပဲလေ၊ သဘာဝကျကျပဲ အထင်ကြီးစရာကောင်းတဲ့ အမှတ်တရတစ်ခုတော့ ပေးရမှာပေါ့။” ဟု ဆိုသည်။
“ဒိကွန်ဟွမ် ပြောတာ မှန်ပါတယ်” ဟု မီးခြစ်ဆံတစ်ခုကဲ့သို့ ပိန်လှီလွန်းလှသော ဒိကွန်ဟဲ့က ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်သည်။
ဒိကွန်အချင်းချင်း ပြောဆိုနေကြသော စကားများမှာ အနှစ်သာရ သိပ်မရှိဘဲ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြန်ဖြေနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းကို နားလည်ပေး၍ ရပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်းနှီးမှု မရှိကြသေးသဖြင့် ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားစမြည် ပြောနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ဤနေရာသို့ ရောက်နေသူ အားလုံးမှာ အဆင့် ၃ ဆေးဖော်စပ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထျန်းသီဂိုဏ်းသို့ မဝင်ရောက်မီက သူတို့သည် ဆေးဖော်စပ်သည့် မိသားစုကြီးများ၏ သခင်ကြီးများ (သို့မဟုတ်) ရွှေရောင်အတွင်းစွမ်းအင်အမြုတေအဆင့်ရှိသော ဂိုဏ်းကြီးများ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းခန်းမမှ အကြီးအကဲများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ အပြောအဆိုနှင့် အပြုအမူများက ပို၍ စဉ်းစားချင့်ချိန်မှု ရှိကြပြီး လူငယ်များကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမည့်သူများ မဟုတ်ကြချေ။
ယခုအချိန်တွင် ချန်အန်မှာမူ သူတို့ထက်ပင် ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ထိုင်ကတည်းက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပေ။ သူသည် မိမိ၏ ဇနီးများနှင့် သမီးဖြစ်သူအတွက် ဘေးကင်းစိတ်ချရသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ရရှိရန်အတွက်သာ ထျန်းသီဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လူမှုရေးအရ ဆက်ဆံရေးထူထောင်ရန် ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူသည် အခြားသူများနှင့် ပတ်သက်မှုမရှိစေရန် ရှောင်ရှားပြီး လောကဝတ်ကင်းကင်းဖြင့်သာ နေထိုင်လိုသူ ဖြစ်သည်။
သူ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်သည့် ဒိကွန်အသစ် လေးဦးကလည်း သူ့ကို စကားလာပြောရန် အစီအစဉ် မရှိကြချေ။ အားလုံးက အဆင့် ၃ ဆေးဖော်စပ်သူများနှင့် လူကုံထံကြီးများ ဖြစ်ကြသဖြင့် မည်သူကမျှ အောက်ကျို့ခံ၍ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ကြမည်မဟုတ်ပေ။
“အဲဒီ သူတော်စင်မိန်းပျိုက ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ရှိမလဲမသိဘူး။”
ချန်အန်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအကြောင်းကိုသာ တွေးတောနေမိသည်။ ထျန်းသီဂိုဏ်း၏ သူတော်စင်မိန်းပျိုတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ ရုပ်ရည်က အလွန်အမင်း လှပချောမောပေလိမ့်မည်ဟု သူက တွေးတောကာ ရင်ခုန်မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။
အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားရင်း မသိလိုက်ဘာသာဖြင့် ညခုနစ်နာရီ ထိုးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်အထိ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ဒိကွန်အသစ် ငါးဦးသာ ရှိနေသေးပြီး အခြားမည်သူမျှ ရောက်မလာသေးပေ။
သို့သော်လည်း သူတို့ငါးဦးလုံးမှာ အလွန် စိတ်ရှည်ကြပြီး မည်သည့် စိတ်မရှည်မှု သို့မဟုတ် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြကြချေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယနေ့ည ကြိုဆိုပွဲအခမ်းအနားတွင် လူရှစ်ဦးသာ တက်ရောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး သိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဂိုဏ်းချုပ်၊ သူတော်စင်မိန်းပျိုနှင့် အကြီးအကဲလီတို့ သုံးဦးသာ ရောက်မလာသေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသုံးဦးမှာ အရေးကြီးသော လူကြီးလူကောင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် နောက်ကျမှ ရောက်လာခြင်းက အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်။ အသစ်ဝင်လာသူများအနေဖြင့် ၎င်းအပေါ် ကန့်ကွက်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိချေ။ နောင်အနာဂတ်တွင် ထျန်းသီဂိုဏ်း၌ ဆက်လက် မနေထိုင်လိုတော့လျှင်မူ တစ်မျိုးပေါ့။
အသစ်ရောက်ရှိလာသော တပည့်များနှင့် အလုပ်သင် ၂၀ ဦးတို့မှာမူ ဤကြိုဆိုပွဲအခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်ရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီကြပေ။ ထျန်းသီဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းခန်းမကို တန်ဖိုးထားသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ဒိကွန်အဆင့်ထက်မြင့်သော ဆေးဖော်စပ်သူများကိုသာ အသိအမှတ်ပြု တန်ဖိုးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“အကြီးအကဲလီတို့ လာနေကြပြီ။”
တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ချန်အန်က ရုတ်တရက် သတိပေးလိုက်သည်။ သူက မိမိ၏ နတ်ဘုရားအာရုံစံပယ်မှုကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ အကြီးအကဲလီသည် ပျံသန်းနိုင်သော သင်္ဘောကို မောင်းနှင်၍ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းခန်းမဆီသို့ ပျံသန်းလာနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ကျန်သော လေးဦးမှာ သူပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အသစ်ရောက်လာမည့် လူကြီးသုံးဦးအပေါ် မကောင်းသောအမြင် မရှိစေရန်အတွက် ချက်ချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ပြင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။
“ဆန်းတော့ ဆန်းသားပဲ... ဘာလို့ အကြီးအကဲလီတစ်ယောက်တည်း ပျံသန်းတဲ့သင်္ဘောပေါ်မှာ ရှိနေရတာလဲ။” ချန်အန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံ၌ အကြီးအကဲလီတစ်ဦးတည်းသာ သင်္ဘောပေါ်တွင် ရှိနေကြောင်း ခံစားမိသည်။ ထိုသူမှတစ်ပါး အခြားမည်သူမျှ မရှိချေ။ ဤအချက်က ယုတ္တိမရှိပေ။ သင်္ဘောပေါ်တွင် မည်သူမျှမရှိပါက အကြီးအကဲလီအနေဖြင့် သံလျက်စီးမည့်အစား ပျံသန်းသည့်သင်္ဘောကို မောင်းနှင်လာရန် အကြောင်းမရှိပေ။
အကြီးအကဲလီက ပျံသန်းသည့်သင်္ဘောကို မောင်းနှင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် သူတော်စင်မိန်းပျိုတို့ကို သွားရောက်ခေါ်ဆောင်ရန် မောင်းနှင်သူ ဖြစ်ရပေမည်။ သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ မခံစားမိရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ... ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် သူတော်စင်မိန်းပျိုတို့တွင် နတ်ဘုရားအာရုံစူးစမ်းမှုကို အကာအကွယ်ပေးနိုင်သော မှော်လက်နက်ပစ္စည်းများ ပါရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
ထို့အပြင် ၎င်းသည် အလွန်အမင်း အဆင့်မြင့်မားသော မှော်ပစ္စည်းဖြစ်ရမည်။ အနည်းဆုံးတော့ အဆင့် ၅ ရှိသော မှော်ပစ္စည်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မဟုတ်လျှင်မူ... သူ၏ လက်ရှိ နတ်ဘုရားအာရုံ စွမ်းအားဖြင့် ၎င်းတို့ကို မသိရှိနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
...............................................................