အခန်း ၂၂၄
Vol. 22 Ch. 224
အခန်း ၂၂၄ -
ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ အခန်းထဲတွင်...
ဆောင်ဟွာယင်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှဲနေပြီး သူမ၏ နုနယ်လှပသော မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းနေခဲ့သည်။ သူမ အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက်အထိ ချန်အန်၏ မျက်နှာကိုပင် မမြင်ချင်တော့ချေ။
“မိန်းမချောလေး... အခု အိမ်မှာက ‘အမျိုးသမီးတွေ စိုးမိုးတာ’ လား၊ ‘အမျိုးသားတွေ စိုးမိုးတာ’ လား။”
ချန်အန်က ဆောင်ဟွာယင်း၏ နဖူးပေါ်တွင် အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံစများကို သပ်တင်ပေးရင်း ပြုံး၍ စနောက်လိုက်သည်။
ဆောင်ဟွာယင်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို အနည်းငယ် စူလိုက်ပြီး သွယ်လျသော လက်မောင်းလေးကို မြှောက်ကာ ချန်အန်ကို ထုရိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံတွင် မကျေနပ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ယောကျာ်း... တရားလွန်လွန်းတယ်။ ကျွန်မက နေ့တိုင်း ရှင့်အတွက် အလုပ်အကျွေးပြုနေရတာကို... စကားတစ်ခွန်း မှားပြောမိတာနဲ့တင် ကျွန်မကို ဒီလောက်အထိ နှိပ်စက်ရလား။”
“ကိုယ်က ဘယ်မှာ နှိပ်စက်လို့လဲကွ။ စောစောက အထင်အရှားကြီး အလိုလိုက်ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“မသိဘူး... ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်တာပဲ။ မနက်ဖြန်ညကျရင်တော့ ကျွန်မ အလုပ်အကျွေး မပြုနိုင်တော့ဘူး၊ ဂူရှင်းယွဲ့ ဆီပဲ သွားတော့။”
ဆောင်ဟွာယင်းက ပြောရင်းနှင့် ချန်အန်၏ လက်မောင်းကို အသာအယာ ကိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှားရှားပါးပါး စိတ်ကောက်သည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“လူဆိုးကြီး... မမ ပြောတာ တကယ်မှန်တယ် ရှင်က ဇနီးတွေကို နှိပ်စက်ရတာ ဝါသနာပါတဲ့ လူယုတ်မာကြီးပဲ။”
ချန်အန်က ဇနီးဖြစ်သူ၏ နုအိသော နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“ကဲပါ... နောက်ဆိုရင် ကိုယ် မင်းကို မနှိပ်စက်တော့ပါဘူး။”
“အဲဒါတော့ မရဘူးလေ။ နှိပ်စက်တော့ နှိပ်စက်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အများကြီးတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။”
ဝမ်ကျိယန်က ချန်အန်၏ လက်မောင်းကို ဖက်ထားရင်းကနေ လွှတ်မပေးဘဲ ဆိုသည်။
ချန်အန်က ပြုံးလျက် သူမကို ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ... မင်းမှာ တောင်းဆိုချက်တွေ အတော်များတာပဲ။”
“ဒါပေါ့... ကျွန်မက ဒီမိသားစုထဲမှာ ရှင့်အတွက် အများကြီး ပေးဆပ်ထားတာလေ။ တစ်ခါတရံ တောင်းဆိုချက်လေးတွေ ရှိတာက ကျွန်မအတွက် မရှုံးပါဘူး။” သူမကက ပြောရင်းနှင့် ဗီဇအတိုင်း ချွဲနွဲ့လိုက်ပြန်သည်။ “ယောကျာ်း... နောင်ကျရင် ကျွန်မကို ပိုပြီး အလိုလိုက်ရမယ်၊ သိလား။”
“အင်းပါ... အင်းပါ... ကိုယ် အလိုလိုက်ပါ့မယ်၊ အလိုလိုက်ပါ့မယ်။”
“ယောကျာ်းက အကောင်းဆုံးပဲ။ လာ... နမ်းရအောင်။ ပြီးရင်တော့ ရှင်နဲ့ အခြားညီမလေးတို့ရဲ့ ချိုမြိန်တဲ့ အချစ်ရေးကို ကျွန်မ မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။”
ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ချန်အန် နမ်းနိုင်ရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ပေးလိုက်သည်။
မိနစ် ၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဇနီးဖြစ်သူသည် ကျေနပ်ပီတိဖြစ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ ယိမ်းထိုးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အခန်းပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ချန်အန်သည် သန့်စင်ခြင်းမှော်ကတ်ပြားနှစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ တစ်ခုကို မိမိအတွက် အသုံးပြုပြီး ကျန်တစ်ခုကိုမူ ကုတင်အတွက် အသုံးပြုလိုက်သည်။
အရာအားလုံး သန့်စင်ပြီးနောက် သူသည် ဘေးမှနေ၍ အကြာကြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ကျိုကျိကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“မြေခွေးမလေး... ဆရာမဆောင်က စောစောက လက်တွေ့ပြသသွားပြီနော်။ ကျောင်းသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်း ရော တတ်သွားပြီလား။”
“နည်းနည်းတော့ တတ်သွားပါပြီ။”
ကျိုကျိက အိန္ဒြေရရ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမ၏ မူလက ဖြူစင်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လှပသည့် မျက်နှာလေးတွင် ယခုအချိန်၌ ဖြူစင်သော ရှက်ရွံ့မှုများသာ လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။ အတိတ်တုန်းက သူမသည်ဆောင်ဟွာယင်းကို အလွန်ဖြူစင်ပြီး စည်းကမ်းကြီးသော မမတစ်ယောက်ဟု အမြဲထင်ခဲ့သော်လည်း... လူကို အပြင်ပန်းကြည့်ရုံနှင့် ဆုံးဖြတ်၍မရကြောင်း ယခုမှ သိလိုက်ရတော့သည်။
“ယောကျာ်း... အရင်ဆုံး အနားယူဦးမလားဟင်။”
ကျိုကျိသည် သူမ၏ ပန်းထိုးဖိနပ်နှင့် အဖြူရောင်ခြေအိတ်များကို ချွတ်ကာ ချန်အန်၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ချန်အန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ ခါးပတ်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ပြီး ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြုတ်လိုက်ရင်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းကော ဘယ်လိုထင်လဲ။”
“ယောကျာ်း... ခဏလောက် အနားယူပါဦး။ ကျွန်မ ခင်ဗျားနဲ့ အရင်ဆုံး စကားပြောချင်လို့ပါ။”
ကျိုကျိက လှုပ်ရှားနေသော ချန်အန်၏ လက်ကို အချိန်မီ ဖိန်းတားလိုက်သည်။
ချန်အန်က သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံး၍ “ကောင်းပြီလေ... အရင်ဆုံး စကားပြောကြတာပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
[သင်သည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို လိုက်လျောပေးခဲ့သဖြင့် သူမသည် လေးစားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဇနီးမောင်နှံဆက်ဆံရေး +၁]
နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့်တွင် ဝမ်ကျိယန်သည် ချန်အန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီနွဲ့ကာ စကားစမြည် ပြောနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖြူစင်သွယ်လျသော ခြေတံရှည်ကြီးကိုလည်း သူ့ခါးပေါ်သို့ တင်ထားပြီး သူ့ကို ဆော့ကစားခွင့် ပေးထားခဲ့သည်။
ကျိုကျိ၏ မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းနေခဲ့သည်။ နီရဲကာ ပူထူနေခဲ့သည်။ ရေစက်ကလေးတွေပင် ထွက်ကျလာတော့မတတ် နီမြန်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရှက်ရွံ့နေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ ချန်အန်က မစနောက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
“ဟေ့... မင်းက မြေခွေးမိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲလေ။ အချစ်ရေးကိစ္စကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဖြူစင်ရိုးသားနေရတာလဲ။”
“ယောကျာ်း... ကျွန်မက အခုမှ အသက် ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ။”
ချန်အန်က အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဟုတ်သားပဲ... ကိုယ်က ပုံသေတွေးမိသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး... နောက်ထပ် တစ်နှစ်ခွဲလောက်ဆိုရင်တော့ မင်းလည်း ရင့်ကျက်လာမှာပါ” ဟု ဆိုသည်။
“မရင့်ကျက်ချင်ပါဘူး... ကျွန်မက အမြဲတမ်း ဖြူစင်တဲ့ မြေခွေးမိစ္ဆာလေးပဲ ဖြစ်ချင်တာ။”
“အကြံကတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းစရာက... စိတ်ကူးက လှပပေမဲ့ လက်တွေ့ကတော့ ရင်နာစရာကြီး”
“မဖြစ်နိုင်တာ။” ကျိုကျိက ကလေးဆန်သော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
မြေခွေးမလေး စိတ်ကောက်တော့မည်ကို မြင်သဖြင့် ချန်အန်က ထိုအကြောင်းအရာကို ကျော်လိုက်ပြီး သူမကို ဆက်၍ မစတော့ချေ။
“ယောကျာ်း... ကျွန်မ အဖွားကို လွမ်းတယ်။” ဝမ်ကျိယန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
ချန်အန်က ပြန်ဖြေသည်။
“အိမ်ကို လွမ်းတယ်ဆိုရင်... နောင်ကျရင် ကိုယ်အခြေတည်အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါ အဖွားဆီကို အတူတူ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။”
“ဘာလို့ အခြေတည်အဆင့်အထိ စောင့်ရမှာလဲ။”
ကျိုကျိနားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ အခြေတည်ဝိဉာဥ်အဆင့်ဆိုသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းရောက်နိုင်သည့် အဆင့်မျိုး မဟုတ်ချေ။ သူ ထိုအဆင့်ကို ရောက်သည့်အချိန်ဆိုလျှင် သူမ၏ အဖွားမှာ မြေမြှုပ်ခံရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ချန်အန်သည် သူမ၏ စိတ်ထဲက သံသယကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မကြာပါဘူး... ကိုယ့်ရဲ့ လက်ရှိ အဆင့်တက်လှမ်းတဲ့ အရှိန်အရဆိုရင်... ပိုမြန်မယ်ဆိုရင် သုံးနှစ်မပြည့်ခင်မှာတင် အဲ့အဆင့်ကို ချိုးဖျက်ရောက်ရှိနိုင်မှာပါ။”
သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့တွင် သမီးနှစ်ယောက် ရရှိပြီးကတည်းက သူ၏ အဆင့်တက်လှမ်းမှု အရှိန်မှာ အဟုန်ပြင်းစွာ မြင့်တက်လာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် ဆယ်လကြာလို့ ကျိုကျိ၏ သမီးလေးသာ မွေးဖွားလာခဲ့လျှင်... သူ့တွင် နောက်ထပ် သမီးတစ်ယောက် တိုးလာမည်ဖြစ်ရာ သူ၏ အဆင့်တက်လှမ်းမှုနှုန်းက မိုးပေါ်ပျံတက်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။ သုံးနှစ်အတွင်း ထိုအဆင့်ကို ရောက်ရန်မှာ မခက်ခဲချေ။
ကျိုကျိသည်လည်း ဤစကားကို ယုံကြည်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမကိုယ်တိုင် ချန်အန်၏ အဆင့်တက်လှမ်းမှုနှုန်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူတောအုပ်နီသို့ စတင်ရောက်ရှိစက ချန်အန်သည် သူမကို မြင်သည်နှင့် ထွက်ပြေးရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် အခြေအနေက ရုတ်တရက် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ရွှေရောင်အတွင်းစွမ်းအင်အမြုတေအဆင့်အလယ်အလတ်အဆင့်တွင် ရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း ကာကွယ်ရေးမှော်ပစ္စည်းများ ဆင်မြန်းထားသော်လည်း... ချန်အန်၏ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မခုခံနိုင်တော့ဘဲ အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။ သူမသည် သူ၏ ဂူဗိမာန်အတွင်း၌ နီးပါးမျှ ခြောက်လခန့် ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး စိတ်ဓာတ်ပင် ပျက်ပြားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ထို့ကြောင့် ချန်အန်သည် သုံးနှစ်အတွင်း ထိုအဆင့်ကို ရောက်နိုင်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ သူမအနေဖြင့် ထိုမျှလောက်ကြာအောင် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်ခြင်းပင်...။
...........................................................