အခန်း ၁၂၃

အပိုင်း ၁၂၃ - ကျောင်းဖွင့်ချိန် အစ

အထည်ချုပ်စက်ရုံတွင် ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများနှင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ငန်းများမှာ အစီအစဉ်တကျ တိုးတက်လျက်ရှိသည်။ အခြေခံအဆောက်အအုံပိုင်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အဓိကလိုအပ်နေသည်မှာ အကြီးစားစက်ချုပ်ပစ္စည်းကိရိယာများပင် ဖြစ်သည်။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်နှင့် လင်းစုယွီတို့သည် စက်ပစ္စည်းများကို အသက်သာဆုံးဈေးဖြင့် ရရှိရန် ကုန်ပစ္စည်းပေးသွင်းသူများနှင့် ဆက်သွယ်နေကြသော်လည်း တစ်ဖက်က ဈေးလျှော့ပေးရန် ငြင်းဆန်နေသည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်မှတောင်းဆိုသည့်ဈေးအတိုင်း ပေးလိုက်ပါက စက်ရုံ၏ အသုံးစရိတ်မှာ သတ်မှတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်သွားပေတော့မည်။

အသုံးစရိတ် ကျော်တိုင်းလည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းငွေထဲမှ အမြဲတမ်း စိုက်ထုတ်ပေးနေ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။ လင်းစုယွီ အနည်းငယ် ခေါင်းခဲသွားရသည်။ သူမတွင် ငွေရှိသော်လည်း စက်ရုံအတွက် ကိုယ်ပိုင်ငွေဖြင့် အိတ်စိုက်ထည့်ပေးခြင်းမှာ လုပ်ငန်းသဘောအရ အလေ့အကျင့်ကောင်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

သူမနှင့် ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်တို့ တိုင်ပင်ပြီးနောက် ဈေးနှုန်းကျဆင်းလာမလားဆိုသည်ကို သိနိုင်ရန် ပစ္စည်းပေးသွင်းသူနှင့် အချိန်အတန်ကြာ အခြေအတင် ဆွေးနွေးကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ အကယ်၍ ဈေးညှိ၍ရပါက လုပ်ငန်းကို ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လုပ်မည်ဖြစ်ပြီး မရပါက အခြားနေရာတွင် ရှာဖွေတော့မည်ဖြစ်သည်။

စက်ပစ္စည်းဝယ်ရုံတင်ပဲလေ။ တခြားနေရာမှာ ရှာမရမှာကို ကြောက်နေစရာ လိုသလား။ လင်းစုယွီသည် ဤဈေးနှုန်းတိုက်ပွဲကို အဆုံးထိ ဆင်နွှဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်ကလည်း ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိသော်လည်း လင်းစုယွီနှင့်အတူ ရက်ချိန်းတစ်ခု သတ်မှတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ခုနစ်ရက်အတွင်း အဆင်မပြေပါက စက်ပစ္စည်းပြဿနာကို အရင်ဖြေရှင်းနိုင်ရန် သူတို့သုံးဦးစလုံး ငွေထပ်မံစိုက်ထုတ်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ဤလုပ်ငန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အစောကတည်းက ဆန္ဒရှိခဲ့ပြီး မိသားစု၏ ခွင့်ပြုချက် ရရှိထားသူမှာ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်ဖြစ်သောကြောင့် ထိုငွေကို သူမ၏အကြွေးအဖြစ် မှတ်ယူမည်ဖြစ်သည်။ အရင်းအနှီးများ ပြန်လည်ရရှိသည်နှင့် သူမသည် ကျန်နှစ်ဦးကို အကြွေးပြန်ဆပ်မည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။

လင်းစုယွီနှင့် ပိုင်ချီမင်တို့ကလည်း အားနာမနေဘဲ သူတို့သုံးဦး သဘောတူညီမှု ရရှိသွားကြသည်။ ထိုကိစ္စကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားပြီးနောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လင်းစုယွီ ကျောင်းတက်ရမည့်အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဟောင်ကောင်မြို့တွင် ပိုင်မိသားစု၏ ဩဇာအာဏာမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်ဖြစ်ရာ သူတို့စီစဉ်ပေးသည့်ကျောင်းမှာလည်း အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လင်းစုယွီ တက်ရောက်ရမည့်ကျောင်းမှာ ဟောင်ကောင်ရှိ အကောင်းဆုံး ပုဂ္ဂလိက သူဌေးကြီးများတက်သည့် အထက်တန်းကျောင်းဖြစ်ပြီး မိုင်ပေါင်းထောင်ချီဝေးကွာသော ဗြိတိသျှ တော်ဝင်မိသားစုနှင့်ပင် ပတ်သက်မှုများစွာရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း လူပေါင်းများစွာသည် အရှိန်အဝါရှိသူများနှင့် အဆက်အသွယ်ရရန်နှင့် သူတို့၏ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲရန် ဤကျောင်းသို့ ဝင်ခွင့်ရရေး လုယက်ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် လင်းစုယွီ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မည်သည့်လှိုင်းတံပိုးမျှ မထခဲ့ပေ။ သူမသည် ပိုင်ဝမ်ချင်း၏ သတင်းနှင့် အထည်ချုပ်စက်ရုံအရေးကိုသာ အစဉ်တစိုက် တွေးတောနေမိသည်။

"ငါ့နာမည်က လင်းကျောက်ယီပါ၊ နင့်နာမည်က ဘယ်သူလဲ"

သွက်လက်ချက်ချာပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက လင်းစုယွီကို ဤကျောင်းတွင် ပထမဆုံး စတင်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူမသည် အလွန်လှပပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ နွေဦးရေလှိုင်းများ ခိုအောင်းနေသကဲ့သို့ ကြည့်ရှုသူတို့ကို စွဲမက်စေကာ မေ့မရနိုင်အောင် ဆွဲဆောင်လျက်ရှိသည်။

"ငါ့နာမည်က လင်းစုယွီ ပါ"

ဤမျှလှပသော မိန်းကလေးကို မြင်သောအခါ လင်းစုယွီလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ စကားပြောဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ယဉ်ကျေးပြီး လှပသည့် မိန်းကလေးများအပေါ် အမြဲတမ်း စိတ်ရှည်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုမိန်းကလေးမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး လင်းစုယွီ၏ လက်ကိုဆွဲကာ "ဒါဆို ငါတို့က မျိုးရိုးတူ ညီအစ်မတွေပေါ့။ ငါက ပထမမျိုးနွယ်စုရဲ့ အငယ်ဆုံးသမီးလေ၊ နင်က ဘယ်မျိုးနွယ်ကလဲ။ နင့်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး"

ဤမိန်းကလေးမှာ ခင်မင်လွယ်လွန်းလှရာ ဟွေ့ဟွေ့၏ အရိပ်အယောင်ပင် မြင်နေရသည်။ လင်းစုယွီက သူမ၏ လက်ကို မသိမသာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက ပိုင်မိသားစုရဲ့ မြေးမလေးပါ။ နာမည်တူသွားတာက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပါပဲ"

"ဪ၊ အဲ့လိုလား။ ဒါဆို ငါတို့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်လို့ရမလား။ နင့်ကို မြင်မြင်ချင်းပဲ ငါ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ချင်သွားတာ"

လင်းကျောက်ယီက ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ်စောင်းကာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့"

"ဟေး... ဒါဆို ဒီနေ့ နေ့လယ်စာ အတူတူစားရအောင်"

နေ့လယ်စာစားချိန်အတွင်း အထက်တန်းလွှာ မိန်းကလေးများ၏ ပြောစကားများမှာ အကြောင်းအရာ အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း လင်းစုယွီမှာ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေမိသည်။ အတင်းအဖျင်းသတင်းကို မည်သူက မနှစ်သက်ဘဲ နေမည်နည်း။

"လင်ကျောက်ကျောက် ဘာလို့ ကျောင်းမလာတာလဲ သိကြလား"

"သူ့အဖေ တစ်ခုခု လျှောက်လုပ်ပြန်ပြီ ထင်တာပဲ၊ စိတ်ဝင်စားစရာ မရှိပါဘူး"

"အိုး... ဒီတစ်ခါတော့ မတူတော့ဘူးဟ။ လင်ကျောက်ကျောက် အဖေ ဒေဝါလီခံလိုက်ရပြီလေ၊ နင်တို့ မသိကြဘူးလား။ အထည်ချုပ်စက်ရုံလည်း ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး၊ အခု သူတို့ အရှေ့တောင်အာရှကို သွားဖို့ ပြင်နေကြပြီ"

အထည်ချုပ်စက်ရုံ ဒေဝါလီခံရတယ် ဟုတ်လား။ ဒါဆိုလျှင် သူမတို့စက်ရုံအတွက် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ ငွေကုန်ကြေးကျလည်း အများကြီး သက်သာသွားပေမည်။ လင်းစုယွီ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လား။ ဒါဆို လင်ကျောက်ကျောက်က အခု ဘယ်မှာနေလဲ။ သူ့အဖေ စက်ရုံကိုကော တစ်ယောက်ယောက်က လွှဲယူလိုက်ပြီလား"

ဝိုင်းရှိ မိန်းကလေးများသည် အံ့ဩခြင်းမရှိကြပေ။ သတင်းအချက်အလက် မျှဝေခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အသစ်အဆန်းမဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် လင်ကျောက်ကျောက်မှာ သူတို့အသိုင်းအဝိုင်းမှ ထွက်ခွာတော့မည့်သူ ဖြစ်သဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားစရာလည်း မရှိတော့ပေ။

"ကျောင်းခန်းထဲပြန်ရောက်ရင် ငါ လိပ်စာရေးပေးမယ်လေ"

လင်းကျောက်ယီသည် လင်ကျောက်ကျောက်၏ မိသားစုအကြောင်းကို အတော်အတန် သိထားသဖြင့် လင်းစုယွီ၏ တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူလိုက်သည်။

"အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ ထမင်းလိုက်ကျွေးပါ့မယ်"

လူမှုဆက်ဆံရေးဟူသည်မှာ အပြန်အလှန် ကူညီရခြင်းဖြစ်ရာ လင်းစုယွီက ကျေးဇူးဆပ်သည့်အနေဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထမင်းကျွေးရန် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် လင်းစုယွီသည် လင်ကျောက်ကျောက်၏ အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။ ရွှမ်ဖုန်းမှာ အကြောင်းရင်းကို နားမလည်သော်လည်း သေချာကြည့်လျှင် မိန်းကလေး ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာများတွင် ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါများ ပိုတောက်ပလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

လင်မိသားစု၏ တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ခမ်းနားထည်ဝါသော အိမ်ကြီးကို ကြည့်ကာ လင်းစုယွီက "နဂါးသေပေမဲ့ အရှိန်မပျက်ဘူးပဲ" ဟု မမှတ်ချက်မပေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်ရာ အစေခံတစ်ဦး ထွက်လာပြီး သူမကို သံသယဖြင့် ကြည့်သည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မက ကျောက်ကျောက်ရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ။ သူမကို မတွေ့တာကြာလို့ ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ လာကြည့်တာပါ"

လင်းစုယွီသည် သဘာဝအတိုင်း ချစ်စရာကောင်းပြီး ချိုသာသောအပြုံးကြောင့် အစေခံ၏ သံသယများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လင်းစုယွီကို ဧည့်ခန်းထဲတွင် လက်ဖက်ရည်ဖြင့် ဧည့်ခံကာ စောင့်ခိုင်းထားပြီး အခြားအစေခံတစ်ဦးက လင်ကျောက်ကျောက်ကို သွားရောက် အကြောင်းကြားပေးသည်။

လင်းစုယွီသည် သူမ၏ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုက်ပြီး စာကြည့်ခန်းကို ရှာတွေ့သောအခါ ထိုနေရာသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အစေခံ သိရှိပြီး နောက်ကလိုက်လာချိန်တွင် လင်းစုယွီမှာ စာကြည့်ခန်းတံခါးကို ခေါက်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ"

လင်ယုံက ခေါင်းပင်မဖော်ဘဲ ဝင်လာရန် ပြောလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် အခြားအရာများကို တွေးတောရန် အင်အားမရှိတော့ဘဲ ရနိုင်သမျှ ငွေပြန်ရရန် ပိုင်ဆိုင်မှုများကို အမြန်ဆုံး ရောင်းထုတ်ချင်နေမိသည်။

"ဦးလေးလင်၊ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဦးလေးဆီမှာ ရောင်းမယ့် အထည်ချုပ်စက်ပစ္စည်းတွေရှိတယ်လို့ ကြားလို့ အသိမပေးဘဲ လာခဲ့တာပါ"

လင်းစုယွီ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူမ လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောချလိုက်သည်။

လင်ယုံသည် မရင်းနှီးသော အသံကို ကြားရသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ စိမ်းသက်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့ပြီး မှင်သက်သွားရသည်။

"သမီးက အခုမှရောက်လာပြီး နာမည်တောင် မပြောရသေးဘူး၊ ဦးလေးရဲ့ စက်ပစ္စည်းတွေကို လိုချင်တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား"

မည်သူ့သမီးက ဤမျှ သတ္တိရှိနေသနည်း။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ဤမျှ စကားကြီးစကားကျယ် ပြောနေခြင်းမှာ သူမတွင် ငွေရှိ၍လား၊ သို့မဟုတ် မိသားစုကိုယ်စား ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်၍လား။

"ကျွန်မက ပိုင်မိသားစုရဲ့ မြေးမလေး၊ စတုတ္ထမျိုးနွယ်စုရဲ့ အမွေခံ လင်းစုယွီပါ"

သူမသည် ရှေ့သို့လှမ်းလာပြီး လင်ယုံ၏ ရှေ့တွင် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ထိုင်လိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ပိုင်ချီမင်ရယ် ကျန့်မိသားစုက ကျန့်ဖိန့်ဖိန့် နဲ့ ကျွန်မတို့ အထည်ချုပ်စက်ရုံတစ်ခုမှာ အတူတူ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားပါတယ်"

"ကျွန်မတို့က စက်ကိရိယာတွေ လိုအပ်နေပြီး ဦးလေးလင်ကလည်း ရောင်းချချင်နေတာ တိုက်ဆိုင်သွားတာပေါ့။ ဒါကြောင့် စီးပွားရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ လာခဲ့တာပါ"

လင်းစုယွီသည် မြင့်မြတ်သော မိသားစုမှ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး၏ တင့်တယ်သောအပြုံးနှင့် အပြစ်ပြောစရာမရှိသော အမူအရာကို ပြသထားသည်။

ယနေ့နံနက်ကပင် လင်ယုံသည် ဝယ်မည့်သူမရှိသဖြင့် စက်ပစ္စည်းများအတွက် စိတ်ပူနေခဲ့သည်။ ယခုမူ ပိုင်မိသားစုမှ အမျိုးသမီးလေးတစ်ဦးက သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ အထက်တန်းကျသောအရှိန်အဝါနှင့် နောက်လိုက်များကြောင့် လင်းစုယွီ၏ အထောက်အထားမှာ ပိုခိုင်လုံသွားခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာ အကဲခတ်ပြီးနောက် လင်းစုယွီသည် နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်သည်ကို လင်ယုံ သေချာသွားသည်။

"သမီး လိုချင်တယ်ဆိုရင် ဈေးနှုန်းပြောပါ။ အရမ်းကြီး နှိမ်ထားတာမျိုး မဟုတ်ရင် သမီးကို မျက်နှာသာပေးတဲ့အနေနဲ့ ဦးလေး စဉ်းစားပေးပါ့မယ်"

တစ်ဖက်လူ ဘာတွေးနေသည်ကို ခန့်မှန်းရသည်မှာ လင်းစုယွီအတွက် အလွန်လွယ်ကူလှသည်။ သူမက လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ဈေးနှုန်းတစ်ခုကို ပြလိုက်သည်။ ထိုပမာဏကြောင့် လင်ယုံ၏ ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူ၏ အနာဂတ် ထွက်ပေါက်နှင့် ပိုင်မိသားစု၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားကာ အံကြိတ်၍ သဘောတူလိုက်လေသည်။

"သဘောတူပါတယ်၊ မိန်းကလေးလင်း"

၁၉၆၀ ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း