အခန်း ၁၂၄

အပိုင်း ၁၂၄ - အဆင်ပြေစေမည့် တံခါးတစ်ချပ်

လင်းစုယွီသည် လင်မိသားစုအိမ်တော်မှ ထွက်လာချိန်တွင် စိတ်လက်ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေမိသည်။ အကြောင်းမှာ သူမအတွက် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် ကိစ္စအသေးအမွှားလေးတစ်ခုကို ထပ်မံဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။

ယခင်က ခန့်မှန်းထားသည့် စက်ပစ္စည်းတန်ဖိုး၏ ထက်ဝက်ခန့်ဖြင့်ပင် လိုအပ်သည့် စက်ကိရိယာအားလုံးကို သူမ ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သတ်မှတ်ထားသည့် ကုန်ကျစရိတ်ထက် ကျော်လွန်ခြင်းမရှိသည့်အပြင် ပိုလျှံငွေပင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ဤပိုလျှံငွေများကို ထုတ်ကုန်၏ အရည်အသွေးပိုင်းနှင့် ဒီဇိုင်းပိုင်းတို့တွင် ပို၍ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနိုင်မည်ဖြစ်ရာ ဈေးကွက်အတွင်းသို့ ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ထိုးဖောက်နိုင်ပြီး အမြတ်အစွန်းများကိုလည်း မကြာမီ ရရှိနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

အထည်ချုပ်စက်ရုံသည် ဟောင်ကောင်မြို့တွင် လင်းစုယွီ၏ ပိုမိုဦးစားပေးသော ပထမဆုံးသော စီးပွားရေးခြေလှမ်းဖြစ်သဖြင့် သူမအနေဖြင့် အထူးပင် အလေးထားပြီး အစစအရာရာ ချောမွေ့နေစေရန် မျှော်လင့်ထားသည်။

ပိုင်ဝမ်ချင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် သဲလွန်စများလည်း ရှာတွေ့ထားပြီးဖြစ်ကာ၊ စက်ရုံကိစ္စများလည်း ပြေလည်သွားသည့်အပြင် ပြီးခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းအတွင်း အနှောင့်အယှက်ပေးတတ်သည့် ကိစ္စအသေးအမွှားလေးများလည်း ကင်းစင်သွားသဖြင့် အရာရာမှာ ရှေ့အလားအလာ ကောင်းနေခဲ့သည်။

"ဟဲ့... ရှင်က ဗေဒင်ဆရာမဟုတ်လား။ ကျွန်မရဲ့ကံဇာတာက အခုလိုပဲ ဆက်ပြီးကောင်းနေမလားဆိုတာ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးစမ်းပါဦး" ဟု ကားထဲတွင် ထိုင်နေရင်း ဘေးခုံတွင်လိုက်ပါလာသည့် ရွှမ်ဖုန်းကို မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်ကာ စနောက်လိုက်သည်။

ရွှမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍တွေးလိုက်သည် - 'ဗေဒင်ဆရာတဲ့လား... ကျုပ်သာ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကို တွက်ချက်နိုင်ရင် ကျုပ်ရဲ့ ငွေကြေးကံကို ပြင်ပေးနိုင်တဲ့ မင်းဆီကို ဟိုးအရင်ကတည်းက ရောက်နေတာကြာပေါ့။ အခုလို ဘေးနားမှာ အစေခံသလို ဘယ်စောင့်နေပါ့မလဲ' ဟုဖြစ်သည်။

သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ "မိန်းကလေးစုယွီရဲ့ ကံဇာတာက အရမ်းကို မြင့်မြတ်လွန်းတော့ ကျွန်တော့်မျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်ပါဘူး။ နေ့စဉ်တွေ့ရတဲ့ အရှိန်အဝါကိုကြည့်ပြီး ခန့်မှန်းရုံလောက်ပဲ တတ်နိုင်တာပါ၊ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုတော့ ကျော်ဖြတ်ပြီး မမြင်နိုင်ပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် အရာရာကို တွက်ချက်နိုင်တယ် ထင်နေတာ၊ ကျွန်မ မျှော်လင့်ချက်တွေ မြင့်သွားတယ်ထင်တယ်" ဟု ဆိုကာ လင်းစုယွီက အိပ်ချင်ဟန်ဆောင်ပြီး ခေါင်းလွှဲလိုက်ရင်း အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် ဆက်၍လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်များအကြောင်းကိုသာ စဉ်းစားနေတော့သည်။

မကြာသေးမီ ရက်ပိုင်းအတွင်း ဘာပြဿနာမျှ ထွေထွေထူးထူး မရှိခဲ့ပေ။ လင်းစုယွီ၏ နေ့စဉ်ဘဝသည်လည်း ကျောင်းနှင့် ပိုင်မိသားစုအိမ်တော်ကြားတွင်သာ ပုံမှန်လည်ပတ်နေခဲ့သည်။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့် ရောက်လာတိုင်း ဆူဆူညံညံ အော်ဟစ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားတတ်သည်မှာ သူမအတွက် ရယ်စရာတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် လင်မိသားစုထံမှ စက်ပစ္စည်းများ ရရှိခဲ့သည့်သတင်းကို ကြားသောအခါ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့် တစ်ယောက် အံ့ဩဝမ်းသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ယနေ့မှာ ရက်သတ္တပတ် အားလပ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် လင်းစုယွီသည် အိမ်တွင် အနားယူနေခဲ့သည်။ စက်ရုံဘက်သို့ သွားရောက်စစ်ဆေးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"စုယွီ! ဒါကို အမြန်ကြည့်ပါဦး!"

"ဘာကို ကြည့်ရမှာလဲ"

လင်းစုယွီ ထသွားပြီး ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်လက်ထဲမှ သတင်းစာကို ယူကြည့်လိုက်သည်။ သတင်းစာ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ခေါင်းကြီးပိုင်းဖြင့် ဖော်ပြထားသည်မှာ - 'နဂါးပြာဂိုဏ်းနှင့် ပုဆိန်ဂိုဏ်းတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့၊ မြို့ပြင်ရှိ ဂိုဒေါင်ကြီး ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီး!' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

မြို့ပြင်က ဂိုဒေါင်လား။ အဲဒါ သူတို့စက်ရုံဆောက်ဖို့ ရွေးထားတဲ့ နေရာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပုဆိန်ဂိုဏ်းက အဲဒီမြေကို ထပ်မထိတော့ဘူးလို့ ကတိပေးထားပြီးသားလေ၊ အခု ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

ထိုမြေ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိခဲ့တာလား။ နဂါးပြာဂိုဏ်းက အရင်ကတော့ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့ပြီး အခုမှ ဂိုဏ်းနှစ်ခု ပြဿနာတက်တော့မှ ဒါကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးချတာလား။

တကယ်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလှသည်။ အရာရာကို ပြင်ဆင်ပြီးစီးကာ ဝန်ထမ်းခေါ်ယူရန်နှင့် ပြုပြင်မွမ်းမံရန်သာ ကျန်တော့သည့်အချိန်မှ ဤသို့ ဖြစ်လာရသည်။ ဤအတိုင်းဆိုလျှင် သူတို့အနေဖြင့် အေးအေးချမ်းချမ်းဖြင့် မည်သည့်အချိန်မှ အလုပ်လုပ်ရပါမည်နည်း။

"စုယွီ... သူတို့ ဒီလိုတွေလုပ်နေတော့ ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်တွင် ကိုယ်ပိုင်အမြင် ရှိသော်လည်း လင်းစုယွီ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပိုယုံကြည်သဖြင့် သူမ၏ အကြံပြုချက်ကို နားထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"နာမည်ကြီးဂိုဏ်းကြီးနှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့တာဆိုတော့ အခုကိစ္စက သေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ မြေနေရာအသစ် ထပ်ရှာရတော့မှာလား။ စက်ပစ္စည်းတွေတောင် အဲဒီကို ရွှေ့ထားပြီးပြီလေ..."

"မပြောင်းဘူး"

လင်းစုယွီက ခိုင်မာသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အခုမှ နေရာပြောင်းရင် ငါတို့ ဆုံးရှုံးမှုတွေ အများကြီး ရှိလာလိမ့်မယ်။ လုပ်အားတင်မကဘူး အချိန်ကုန်တာက ပိုဆိုးတယ်။ ငါတို့သာ အမြန်မလုပ်ရင် တခြားသူတွေက အခွင့်အရေးကို အရင်ဦးသွားလိမ့်မယ်"

လင်းစုယွီသည် အကျိုးအမြတ်ကို ရှေ့တန်းတင်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်ကို များစွာကူညီရခြင်းမှာ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်ထံမှ ရရှိမည့် အကျိုးကျေးဇူးများသည် အထည်ချုပ်စက်ရုံတစ်ခုတည်းထက် ပိုများပြားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျန့်မိသားစုတစ်ခုလုံး ရှိနေသည်။

"သွားကြစို့... ကျားနဂါးတောင်ကြားကို သွားပြီး သူတို့ ဘာလိုချင်နေတာလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်"

ကျားနဂါးတောင်ကြားသည် နဂါးပြာဂိုဏ်းသားများ စုဝေးရာနေရာဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသည် ဂိုဏ်းစတားများ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော အာဏာစက်များ လွှမ်းမိုးထားပြီး၊ မျက်နှာတွင် တက်တူးများဖြင့် ထွားကျိုင်းသော လူမိုက်များနှင့် သံယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ပါးနပ်သော ဗျူဟာမှူးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့ ဝင်သွားသည်နှင့် လေထုထဲတွင် ထူးဆန်းသောအနံ့အသက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်လှသည်။

"ဟေ့... ဒီကြက်ပေါက်မလေးတွေက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ။ ချောလိုက်တာနော်၊ ငါတို့နဲ့ လာကစားမလား ဟားဟားဟား!"

သူတို့ ခြေတစ်လှမ်း စလှမ်းလိုက်သည်နှင့် ရိုင်းစိုင်းသော စကားသံများက နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လင်းစုယွီသည် ဘာကိုမျှ မကြားသည့်အလား မျက်နှာမပျက်ဘဲ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်နှင့် အခြားသူများကို ဦးဆောင်ကာ အတွင်းဘက်သို့ တည့်တည့်ဝင်သွားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က လမ်းပိတ်ရပ်လိုက်မှသာ သူမ ရပ်လိုက်တော့သည်။

"ဘယ်သူက ငါတို့ နဂါးပြာဂိုဏ်းထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရဲတာလဲ!"

"ဒီလူတွေက ပိုင်မိသားစုနဲ့ ကျန့်မိသားစုရဲ့ သခင်မလေးတွေပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို ထွက်ခဲ့ဖို့ သွားပြောလိုက်!"

လင်းစုယွီ ခေါ်လာသည့် သက်တော်စောင့်များသည် နယ်ပယ်အသီးသီးတွင် အတွေ့အကြုံရှိသူများဖြစ်ရာ ဤလူမိုက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် လူမိုက်များထက် ပို၍ ပုံစံပေါက်နေသည်။

ပိုင်ချီမင်သည် လူရွေးတတ်လိုက်လေခြင်းဟု လင်းစုယွီက စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိသည်။

မကြာမီမှာပင် လူမိုက်များစွာ ဝန်းရံလျက် သပ်သပ်ရပ်ရပ်နှင့် ပညာတတ်ပုံစံရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူ စကားပြောပုံမှာ နေ့လယ်ခင်း အိပ်ရေးမဝသေးသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသဖြင့် လင်းစုယွီပင် နားထောင်ရင်း ငိုက်မြည်းချင်လာမိသည်။

"ဘယ်မိသားစုက သခင်မလေးတွေက ငါတို့ နဂါးပြာဂိုဏ်းဆီ အလုပ်ကိစ္စ လာပြောတာလဲ"

"ကျွန်မပါ၊ ပိုင်မိသားစုရဲ့ သခင်မလေး"

လင်းစုယွီက ထိုလူကို စိုက်ကြည့်ကာ "ဘာလဲ... နဂါးပြာဂိုဏ်းက ကျွန်မကို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လောက်တောင် မတိုက်နိုင်ဘူးလား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေးတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် လျစ်လျူရှုရဲပါ့မလဲ။ ကဲ... သခင်မလေးနှစ်ယောက်ကို အထဲဖိတ်လိုက်ကြ၊ လက်ဖက်ရည်ချပါဦး"

ထိုလူက ပြုံးလျက် လှည့်ထွက်သွားပြီး လင်းစုယွီတို့အပေါ် သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်သလို ပုံစံမျိုးဖြင့် အတွင်းဘက်သို့ ဝင်သွားသည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လင်းစုယွီကတော့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်ကတော့ စိတ်ကိုတင်းထားပြီး လင်းစုယွီနောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့သည်။

"ထိုင်ကြပါ... မင်းတို့ ဒီကိုလာတာ အဲဒီဂိုဒေါင်ကိစ္စ ပြောဖို့လား"

ထိုလူက အဓိကနေရာတွင် ထိုင်လိုက်ရင်း ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် မေးသည်။

လင်းစုယွီက အရင်စပြောလိုက်သည်။"ရှင်က အမြော်အမြင်ရှိသားပဲ။ ရှင်တို့နဲ့ ပုဆိန်ဂိုဏ်းကြားက ပြဿနာတွေကို ကျွန်မတို့ မစွက်ဖက်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမြေက ကျွန်မတို့ကို ကတိပေးထားပြီးသားပါ"

"အဲဒီမြေကို ပေးလိုက်တာက ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဟောင်ကောင်မြို့မှာ ပိုင်မိသားစုနဲ့ ကျန့်မိသားစုကို ဘယ်သူကများ ရန်စရဲမှာလဲ ဟားဟား!"

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီနေရာကို ဂိုဒေါင်အဖြစ် သုံးရင် ကောင်းမယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ စဉ်းစားမိလို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ နဂါးပြာဂိုဏ်းက လူ သာများတာ စီးပွားရေးက သိပ်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ဝင်ငွေရအောင် လုပ်ရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား"

နဂါးပြာဂိုဏ်းက တခြားအကြံရှိနေပုံရသည်။ သူတို့က ပိုက်ဆံလိုချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုလား။ ပိုက်ဆံဆိုရင်တော့ ဖြေရှင်းရလွယ်ကူသည်။

တကယ်တမ်းတော့ နဂါးပြာဂိုဏ်းသာ ဒီမြေကို တကယ်လိုချင်ရင် ဟိုးအရင်ကတည်းက သိမ်းပိုက်ထားမှာ ဖြစ်သည်။ အခုထိ စောင့်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

အဓိကအကြောင်းရင်းကတော့ နဂါးပြာဂိုဏ်းနဲ့ ပုဆိန်ဂိုဏ်းတို့ကြားက ပဋိပက္ခက ပိုပြင်းထန်လာပြီး၊ ပိုင်မိသားစုနဲ့ ကျန့်မိသားစုရဲ့ အရှိန်အဝါကို သုံးပြီး ပုဆိန်ဂိုဏ်းကို ခြိမ်းခြောက်ချင်နေတာပဲ ဖြစ်ရမည်။

"ရှင်က တခြားသူရဲ့ ဓားကိုငှားပြီး လူသတ်ချင်နေတာလား။ ဒါပေမဲ့ အကျိုးဆက်ကိုရော စဉ်းစားပြီးပြီလား"

လင်းစုယွီက နားမလည်သလို မျက်လုံးလေးများဖြင့် ခေါင်းစောင်းကာ ထိုလူကို မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့က ပုဆိန်ဂိုဏ်းကို ဖိအားပေးနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ နာမည်ပျက်သွားမှာ မစိုးရိမ်ဘူးလား။ ကံတရားဆိုတာ ပြောင်းလဲတတ်ပါတယ်။ ဒီနေ့ ရှင်က ကျွန်မတို့ကို အဆင်ပြေအောင် တံခါးတစ်ချပ် ဖွင့်ပေးမယ်ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်မတို့ဘက်ကလည်း ပြန်ပြီး ကူညီပေးနိုင်တာပေါ့"

သူမ ပြောအပြီးတွင် ထိုလူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်ကို လင်းစုယွီ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ ဒီမြေကို ကျွန်မတို့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပါ။ နောင်တစ်ချိန် ရှင်တို့ ပင်လယ်ပြင်ကို ထွက်ဖို့ လိုအပ်လာရင် ကျွန်မကိုသာ ပြောလိုက်၊ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ ငြင်းမှာမဟုတ်ဘူး"

အမှောင်လောကထဲက လူတွေအတွက် ဘယ်အချိန်မှာ ဘေးကင်းမယ်၊ ဘယ်အချိန်မှာ ထွက်ပြေးရမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ အာမမခံနိုင်ပေ။ ကျန့်မိသားစု၏ သင်္ဘောများသည် မှောင်ခိုသမားများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုစိတ်ချရသည်။

"ဟားဟားဟား!"

ထိုလူက ရုတ်တရက် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး "သခင်မလေးနှစ်ယောက်က တကယ်ကို သတ္တိရှိပြီး ပါးနပ်ကြတာပဲ၊ ကျွန်တော် တကယ်ကို လေးစားမိသွားပြီ" ဟု ဆိုသည်။

"သခင်မလေးတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ဒီမြေကို လိုချင်နေမှတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ဒီနေ့တော့ ဒါကို ကျွန်တော် ရှန့် က မိတ်ဆွေဖွဲ့တဲ့အနေနဲ့ လက်ဆောင်ပေးလိုက်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"

လင်းစုယွီ ပြောသကဲ့သို့ပင်၊ အကယ်၍ သူတို့က ယနေ့ ခေါင်းမာနေခဲ့လျှင် ခေတ္တခဏ အနိုင်ရကောင်း ရနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ မိသားစုကြီးနှစ်ခုကသာ ပေါင်းပြီး ဖိအားပေးလာလျှင် နဂါးပြာဂိုဏ်း မည်မျှပင် ကြီးမားစေကာမူ ရေရှည်တွင် ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

အခုတော့ သခင်မလေးနှစ်ယောက်ဆီက ကတိတွေ ရထားပြီဖြစ်သဖြင့်၊ သူတို့ဘက်ကို လိုက်လျောပေးပြီး ကျေးဇူးတင်အောင် လုပ်ထားခြင်းက မိမိအတွက်လည်း နောင်တစ်ချိန်တွင် ထွက်ပေါက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ခေါင်းဆောင် ရှန့်ကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

၁၉၆၀ ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း