အခန်း ၁၂၆

အပိုင်း ၁၂၆ - အစီအစဉ်သစ်

"ဒါက ဘာသဘောလဲ မိန်းကလေးကော သခင်လေးလီကျယ်က အိမ်ပြန်ရောက်တာ မကြာသေးဘူးလေ၊ သူ့ကို ဒီလောက်တောင် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ပြောရက်တယ်လား"

သူမသည် ကောကျားရှင်းနှင့် လီကျယ် နှစ်ယောက်ကြားကို အကြည့်တွေ ဟိုဟိုဒီဒီ ပို့ရင်း လွန်ကဲသော အံ့ဩတုန်လှုပ်မှု အမူအရာမျိုး လုပ်ပြလိုက်သည်။

လင်းစုယွီသည် ကောကျားရှင်း အမှန်တကယ် လှောင်ပြောင်နေသည်မှာ မည်သူ့ကိုလဲဆိုသည်ကို အထူးတလည် ပြောစရာမလိုဘဲ သိနေသည်။ သို့သော်လည်း သူမက လက်ဖက်စိမ်း နည်းဗျူဟာကို သုံးပြီး အပြစ်ကို လီကျယ်အပေါ်သို့ ပုံချရန် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပေ။

လီကျယ်သည် လီမိသားစု၏ အိမ်ပြင်ပက မွေးထားသော တရားမဝင် သားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ထိခိုက်လွယ်ပြီး မလုံခြုံမှုကို ခံစားနေရသူဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူက လက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်ကတည်းက သူသည် စိတ်ဓာတ်တွေ မှိုင်းညို့လာပြီး လူရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် လီမိသားစုနှင့် ကောမိသားစုတို့၏ မျက်နှာစာအဖြစ် အပြင်ထွက်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုစကားမျိုးသာ လူကြီးတွေဆီ ရောက်သွားပါက ဘယ်လောက်တောင် ပြဿနာတက်လိမ့်မည်နည်း။

လင်းစုယွီက အတွင်းစိတ်ထဲတွင် လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ သူမက ရန်တိုက်ပေးရမည့် နည်းလမ်းတွေ သို့မဟုတ် 'အေးဆေးသယောင်နှင့် အဆိပ်ပြင်းသည့်' နည်းလမ်းတွေကို မသိတာ မဟုတ်ပါ။ ဒီလို ပါးစပ်သရမ်းသည့် မိန်းကလေးများနှင့် စကားနာထိုးရသည်မှာ တစ်ခါတရံတော့ ပျော်စရာကောင်းလှသည်။

သူဌေးကြီး မိသားစုများ၏ ရန်ပွဲများဆိုသည်မှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သည့် စကားလုံးများနှင့် စိတ်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေသည့် မကောင်းမြင်စိတ်များကနေ ပေါက်ဖွားလာတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

"နင် ဘယ်လိုစကားပြောလိုက်တာလဲ။ ငါက အစ်ကိုလီကျယ်အကြောင်း တစ်ခွန်းတောင် ပြောလို့လား။ ငါ့ကို စွပ်စွဲဖို့ မကြိုးစားနဲ့"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကောကျားရှင်းသည် ဒေါသတကြီး မျက်လုံးပြူးကာ အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး တင့်တယ်ကျော့ရှင်းသည့် အရှိန်အဝါတွေ ထွက်ပေါ်နေသော လင်းစုယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းစုယွီ၏ အဝတ်အစားနှင့် လက်ဝတ်ရတနာများသည် သူမထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသဖြင့် ကောမိသားစု၏ သမီးဖြစ်သူ သူမကို ချက်ချင်းပင် နွမ်းပါးသွားသယောင် ထင်မှတ်စေကာ သူမကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

"ဟုတ်လို့လား။ မိန်းကလေးကောက နေရာတိုင်းမှာ စကားတွေကို ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောနေတော့ ဘယ်သူ့ကို ပြောနေမှန်း ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။ ကြည့်ပါဦး၊ သခင်လေး လီကျယ်တော့ နင့်ကို နားလည်မှု လွဲသွားပြီ ထင်တယ်"

လင်းစုယွီ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသည့် လီကျယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် သူတို့ကို နာကျည်းချက်တွေ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူသည် လင်းစုယွီ၏ အကြည့်ကို သတိထားမိသွားပြီး သူမ၏ ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြုံး (ထိုအပြုံးထဲတွင် သူ့ကို ဆွပေးမည့် လင်းစုယွီ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါဝင်နေသည်) က သူ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးနှက်လိုက်သလို ဖြစ်သွားကာ သူ၏ နာကျည်းမှုကို ပို၍ပြင်းထန်သွားစေခဲ့သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာတဲ့ ကလေးတွေချင်း အတူတူ၊ ဘာကြောင့် သူကျတော့ အမြဲတမ်း လျစ်လျူရှုခံနေရပြီး လင်းစုယွီကတော့ အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်ခြင်း ခံနေရတာလဲ။

ပြီးတော့ သူတို့တွေက ဘာလို့ သူ့ကို အမြဲတမ်း ကျောပြင်ကနေ ဓားနဲ့ ထိုးနေကြတာလဲ။ သူ ကောင်းစားမှာကို ဒီလောက်တောင် မနာလို ဖြစ်နေကြတာလား။

ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် ကောကျားရှင်းအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ဒေါသမှာ လင်းစုယွီထက် ပို၍ ကြီးမားသွားသည်။ သူတို့သည် သဘောတူညီမှု ရထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း သူမက သူ့နောက်ကွယ်တွင် လှောင်ပြောင်ကာ အထင်သေးနေခဲ့သည်။ ကောကျားရှင်းက သူ့ကို သစ္စာဖောက်ခြင်းအား သူ ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။

လီကျယ်သည် ကောကျားရှင်းကို အပိုစကားတွေ ဖက်ပြိုင်မပြောတော့ဘဲ ပိုင်မိသားစုအိမ်တော်ကနေ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကောကျားရှင်းသည် ထိုအခြင်းအရာကို သတိထားမိသော်လည်း သူမ၏ ပုံမှန်အတိုင်း မောက်မာတတ်သည့်အတိုင်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူမသည် လင်းစုယွီကို ဆုံးမသြဝါဒ ပေးနေသည့် ဂရုစိုက်တတ်သော အစ်မကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ဆက်ပြောသည်။

"မိန်းကလေးလင်း၊ နောင်ကို သူများပြောသမျှ လျှောက်မယုံဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။ နင် ခက်ခက်ခဲခဲ ရထားတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို အလဟဿ မဖြစ်စေနဲ့ဦး။ နင်က ပိုင်မိသားစုရဲ့ မြေးမလို့ ဆိုပေမယ့်... တကယ့် သွေးသားရင်းချာ ပိုင်မျိုးရိုး မြေးနဲ့တော့ ကွာခြားချက် ရှိသေးတာပဲ မဟုတ်လား"

ကောကျားရှင်း၏ စကားများက ဆူးများကဲ့သို့ စူးရှနေသော်လည်း လင်းစုယွီက ပြန်မငြင်းခဲ့ပါ။ သူမက အသာအယာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်ကို ခေါ်ကာ ကောကျားရှင်းနှင့် ဝေးရာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"စုယွီ၊ နင်က ဘာလို့—" ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က သူမကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်မှာလားဟု ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးရန် ပြင်သော်လည်း လင်းစုယွီက စကားဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့က ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲလေ။ ငါက ပြဿနာတွေရှာပြီး လူတိုင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို မဖျက်ဆီးချင်ဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကောကျားရှင်း အဲဒီလို မောက်မာနိုင်တာ သိပ်မကြာတော့ပါဘူး"

လင်းစုယွီ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကောကျားရှင်းသည် စိတ်မပါကိုယ်မပါ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး လီကျယ်ကလည်း သူမနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ၏ မကောင်းသတင်းများ စတင်ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ လဝက်ခန့်အကြာတွင် ကောကျားရှင်းသည် ဤလူမှုအသိုင်းအဝိုင်းမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က သတင်းကို အရင်ဆုံး ကြားလိုက်ရသူဖြစ်ပြီး လင်းစုယွီထံသို့ အပြေးအလွှား လာမေးတော့သည်။

လင်းစုယွီက ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါက ကောကျားရှင်းရဲ့ ပေါ့ပျက်ပျက် ပြောတတ်တဲ့ ပါးစပ်ကြောင့် သူမကိုယ်တိုင် ရှာလိုက်တဲ့ ဒုက္ခတွေပါ"

လီမိသားစုသည် လီကျယ်အတွက်နှင့် ကောမိသားစုကို ရန်စမည်မဟုတ်သော်လည်း လီကျယ်၏ ထိခိုက်လွယ်ပြီး မကောင်းသော စိတ်ဓာတ်အရ သူက ဒီဒေါသကို ဘယ်လိုလုပ် မျိုသိပ်ထားနိုင်ပါ့မလဲ။ လင်းစုယွီ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် လှုံ့ဆော်မှုပါ ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ လီကျယ်က ကောကျားရှင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်လျှင်သာ အံ့ဩစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ကောကျားရှင်းနဲ့ လီကျယ်က 'သူငယ်ချင်းကောင်း' တွေပဲလေ။ ကောကျားရှင်း ဘာတွေ ကြံစည်ထားလဲ၊ ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ လီကျယ်က အကုန်သိတာပေါ့။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ကောကျားရှင်း ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကြောင့် လီကျယ်က အငြိုးအတေးနဲ့ သူမရဲ့ အရှုပ်တော်ပုံတွေကို ဖော်ထုတ်လိုက်တာ မဆန်းဘူး မဟုတ်လား"

လူချမ်းသာ ကြီးလေးကြီး မိသားစုများထဲမှ မည်သည့်မိသားစုက ဂုဏ်သိက္ခာကို အလေးမထားဘဲ နေပါ့မည်နည်း။ အပြင်လောကတွင် အခြေအနေများ လှုပ်ခတ်နေချိန်တွင် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း မှားလိုက်ရုံနှင့် အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။

အကယ်၍ ကောကျားရှင်း ပြောခဲ့သည့် စကားများသာ ပျံ့နှံ့သွားပါက လူတွေက ဘယ်လိုတွေးကြမလဲ။ လီကျယ်ကရော ဘယ်လို မျက်နှာဖော်နိုင်တော့မှာလဲ။

ထို့အပြင် ကောကျားရှင်းသည် သူမ၏ ရုပ်ရည်ပျက်စီးသွားကတည်းက စွန့်ပစ်ခံ နယ်ရုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမ အရင်က မောက်မာနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ လီကျယ်သည် လီမိသားစု၏ သခင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသောကြောင့်နှင့် ကောမိသားစုကလည်း လီမိသားစုနှင့် အင်အားချင်း ပေါင်းစည်းရန်အတွက် သမီးတစ်ယောက်ကို လီမိသားစုထဲ ထည့်ပေးရန် ဝန်မလေးခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လီကျယ်ကိုယ်တိုင်က ကောကျားရှင်းအား ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး သူမကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ သူမ၏ နိဂုံးသည် မည်မျှ သနားစရာကောင်းမည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။ ကောမိသားစုအနေနဲ့ အကောင်းဆုံးလုပ်နိုင်တာကတော့ သူတို့သမီးကို ဘယ်သူမှ မတွေ့နိုင်တဲ့နေရာကို ခဏလောက် ပို့ထားပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ပင်။

လင်းစုယွီ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားရပြီးနောက် ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်သည် ရုတ်တရက် အကုန်လုံးကို နားလည်သွားပြီး သူမအပေါ် ကြည်ညိုလေးစားမှုများ ပို၍တိုးပွားလာခဲ့သည်။လင်းစုယွီကတော့ ထိုအရာကို သတိမထားမိဘဲ အနားဂတ်တွင် သူမ လျှောက်လှမ်းရမည့် လမ်းကြောင်းကိုသာ တွေးနေခဲ့သည်။

၁၉၆၀ကျော်ကာလ ဟောင်ကောင်မြို့သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝဖို့ အခွင့်အလမ်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ထိုအခွင့်အလမ်းများကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်း ရှိ၊ မရှိပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်။

သူမအနေဖြင့် အထည်ချုပ်စက်ရုံကို တည်ထောင်ထားပြီးပြီဖြစ်ရာ ဤအားသာချက်ကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။ ထိုနေရာမှစပြီး သူမ၏ နာမည်ကို ကျော်ကြားအောင် လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်၏ သင်္ဘောလုပ်ငန်းနှင့် ရေကြောင်းလုပ်ငန်းသည် အလွန်ကြီးမားသော အားသာချက်ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံခြားဈေးကွက်ကိုလည်း အဓိက ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်ဖြစ်သည်။

ယခု အဓိကလိုအပ်ချက်က အမှတ်တံဆိပ်ဘရန်းကို လူသိများအောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ဆိုတာပင်။ နာမည်မရှိဘဲ ပိုက်ဆံပဲရတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းလက်ခံထုတ်လုပ်ပေးသည့်စက်ရုံအဖြစ်နဲ့ ရှေးရိုးအတိုင်း သွားနေလို့ မဖြစ်တော့ပါ။ ဆန်းသစ်သည့် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေရမည်။

ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ... "မယ်ဟောင်ကောင်" (Miss Hong Kong) ပေါ့။

ဒါဟာ အဲဒီခေတ်ရဲ့ အမှတ်သင်္ကေတပဲ။

လင်းစုယွီသည် တီဗီနှင့် သတင်းစာများတွင် ထိုတောက်ပလှပသော အမျိုးသမီးများက မီးရောင်များအောက်တွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် သူတို့၏အလှကို ဖော်ပြနေကြသည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။

ဒီအတွေး ဝင်လာသည်နှင့် လင်းစုယွီသည် ချက်ချင်းပင် စီစဉ်ချင်လာတော့သည်။ သူမ၏ ကျောင်းစာများ တဖြည်းဖြည်း များလာသော်လည်း ၎င်းက သူမကို အဟန့်အတား မဖြစ်စေနိုင်ပါ။

လောလောဆယ်တွင် စက်ရုံကို စီမံခန့်ခွဲခြင်း၊ သူဌေးသား သမီးများနှင့် ဆက်ဆံရခြင်းနှင့် ပညာသင်ကြားခြင်းတို့အကြားတွင် ဘာပဋိပက္ခမှ ရှိမနေပေ။

"ဖိန့်ဖိန့် ငါတို့စက်ရုံရဲ့ အခုတလော အခြေအနေကို နင် ဘယ်လိုမြင်လဲ"

"ငါ့ဆီမှာ ရှိတဲ့ အချက်အလက်တွေအရတော့ အထည်ချုပ်စက်ရုံရဲ့ ဒီနှစ် တိုးတက်မှုက တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ အကယ်၍ နှစ်ဝက်နောက်ပိုင်းမှာလည်း ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ လုပ်ငန်းချဲ့ထွင်ဖို့ စဉ်းစားလို့ရပြီ" ဟု ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်က ပြောသည်။

ဒီထက်ပိုပြီး စောင့်နေရဦးမှာလား။ အဝတ်အထည်လောကထဲကို ဘယ်တော့မှ ခမ်းခမ်းနားနား ဝင်ရောက်နိုင်မှာလဲ။

"ဒါဆို ဖိန့်ဖိန့်၊ ငါတို့ အနာဂတ်အတွက် လမ်းခင်းတဲ့အနေနဲ့ အထည်ချုပ်စက်ရုံကို လူသိများလာအောင် ကြိုပြီး အသံလွှင့်ထားရင် မကောင်းဘူးလား"

ကျန့်ဖေးဖေးက လင်းစုယွီကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်ကာ ဆက်ပြောရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"ငါတို့စက်ရုံကို အမြတ်နည်းတဲ့ သူများအပ်ထည်တွေချုပ်ပေးတဲ့ လက်ခစားအဆင့်မှာပဲ မထားနိုင်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမှတ်တံဆိပ်ဘရန်းကို ထုတ်လုပ်ပြီး ကိုယ်ပိုင် အရောင်းစနစ်ကို တည်ဆောက်တဲ့အထိ ဈေးကွက်ကို ချဲ့ထွင်ရမယ်"

"ဟောင်ကောင်ရဲ့ စားသုံးမှုအဆင့်အတန်းက တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာနေပြီ၊ ဖျော်ဖြေရေးကလည်း လူတွေရဲ့ဘဝမှာ အရေးပါလာပြီလေ။ 'မယ်ဟောင်ကောင်' ပြိုင်ပွဲဝင်တွေက ငါတို့လုပ်ငန်း တိုးတက်ဖို့အတွက် အားဖြည့်ပေးမယ့်သူတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

"သူတို့ကို ငါတို့စက်ရုံက ဒီဇိုင်းထုတ်ပြီး ချုပ်လုပ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ခိုင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် လူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စွဲထင်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒီဇိုင်းအတွက်လည်း စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ အမှတ်တံဆိပ်ရဲ့ အနှစ်သာရကို ပြရမယ့် အဆင့်မြင့် ဖက်ရှင်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ကြည့်ကောင်းပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ အဝတ်အစားမျိုးဆိုရင် ရပြီလေ။ ဒီဇိုင်နာ အခန်းကဏ္ဍကိုတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ တာဝန်ယူလို့ရတာပဲ မဟုတ်လား"

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိုစကားများကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် အချိန်ခဏ ယူလိုက်ရသည်။လင်းစုယွီသည် အောင်မြင်မှုအတွက် အနည်းငယ် စိတ်စောနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဤအရာသည် ယခုအချိန်တွင် အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ၁၉၆၇ ခုနှစ်၌ ဟောင်ကောင်သည် ပထမဆုံးသော ဖက်ရှင်သီတင်းပတ်ကို ကျင်းပလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုအချိန်မတိုင်မီ နာမည်တစ်ခု မရရှိထားပါက အမြတ်အစွန်းများ၏ ပထမဆုံး လှိုင်းလုံးကြီးကို လွဲချော်သွားပေလိမ့်မည်။

"နင်က အဲဒီလို ထင်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါလည်း မကန့်ကွက်ပါဘူး စုယွီ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို ချီမင်ကလည်း ရှယ်ယာရှင် တစ်ယောက်ပဲလေ၊ သူ့ရဲ့ သဘောထားကိုလည်း မေးကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်"

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ လင်းစုယွီပြောသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်။ အကယ်၍ ရှယ်ယာရှင် သုံးယောက်လုံး သဘောတူရင်တော့... ဒါကိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။

၁၉၆၀ ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း