အခန်း ၁၂၉

အပိုင်း ၁၂၉ - ကျန်းလင်၏ အခွင့်အရေး

"မမလေးလင်း... ကျွန်မနာမည်က ကျန်းလင်ပါ။ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ မမလေးနဲ့ ပူးပေါင်းချင်ပါတယ်"

ကြည်လင်ပြတ်သားတဲ့ အသံလေးတစ်ခုက ဆူညံသံတွေကို ဖောက်ထွက်ပြီး လင်းစုယွီရဲ့ နားထဲကို ရောက်လာပါသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သွယ်လျနုနယ်တဲ့ ရုပ်သွင်ရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမရဲ့ နုနယ်တဲ့မျက်နှာလေးက အခုခေတ်စားနေတဲ့ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်တဲ့ အလှမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ ပါးပြင်ပေါ်က အသားစိုင်လေးတွေက သူမကို တက်ကြွလန်းဆန်းတဲ့ ပုံစံမျိုး ပေါက်စေပြီး ဗာဒံစေ့ပုံစံ မျက်ဝန်းလေးတွေကတော့ သမင်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်လို စိုပြည်တောက်ပနေသည်။

သူမက အလှပန်းလေးတစ်ပွင့်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခေတ်နဲ့တော့ အနည်းငယ် လွဲနေပုံရတယ်လို့ လင်းစုယွီ တွေးလိုက်မိသည်။ သူမရဲ့ ရုပ်ရည်က အခုလက်ရှိ လူတွေအကြိုက်နဲ့ မကိုက်ညီသေးတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အလှအပဆိုတာ တကယ်တော့ သံသရာလည်နေတတ်တာပဲ မဟုတ်လား။ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လောက်နေရင် ဒီလိုရုပ်ရည်မျိုးက ပြန်ပြီး ခေတ်စားလာမှာ အသေအချာပါပဲ။

"ကောင်းပါပြီ မိန်းကလေးကျန်းလင် ကျွန်မတို့ ပူးပေါင်းမယ့် အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ခဏနေရင် ဆက်ပြောကြတာပေါ့"

လင်းစုယွီကတော့ ဒီမိန်းကလေးကို ကျော်ကြားလာအောင် မြေတောင်မြှောက်ပေးဖို့ ချက်ချင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါသည်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေရဲ့ သဘောထားကိုလည်း သူမ သိချင်သေးတာမို့ "ကျန်တဲ့သူတွေကရော ဘယ်လိုသဘောရလဲ" လို့ မေးလိုက်သည်။

အားလုံးကတော့ တိတ်ဆိတ်နေကြတာပေါ့။ လင်းစုယွီကတော့ ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ပြီးတော့လည်း မတိုက်တွန်းတော့ဘဲ "ဒါဆိုရင် အရင်စားကြတာပေါ့" လို့ပဲ ဆိုလိုက်ပါတော့သည်။

လင်းစုယွီက တူကိုကောက်ကိုင်ပြီး စားသောက်တော့မှပဲ အားလုံးက စိတ်အေးသွားကြပုံရသည်။ ပိုင်မိသားစုဆိုတာ ခိုလှုံစရာကောင်းတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာကတော့ အခုလက်ရှိ လူတွေကတော့ အဲဒီအရိပ်ကို ခိုလှုံခွင့်ရမှာ မဟုတ်တော့ချေ။

အဝတ်အထည်စက်ရုံနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ သဘောတူခဲ့တဲ့ ကျန်းလင်ကို ဒီနေ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်စေရမယ်၊ ပြီးတော့ ဒီနေ့မှာ သံသယဝင်နေကြတဲ့သူတွေကိုလည်း နောင်တတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားစေရမယ်။ စောင့်ကြည့်နေလိုက်ကြစမ်းပါ!

ထမင်းစားနေတဲ့ တစ်လျှောက်လုံးမှာ ကျန်းလင်ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပေ။ ဒါကလည်း သူမအတွက်တော့ အနှောင့်အယှက်ကင်းတာမို့ အဆင်ပြေသည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ အရင်သွားနှင့်တော့မယ်။ အေးအေးဆေးဆေးပဲ စားကြပါ၊ ကျသင့်ငွေကိုတော့ ပေးချေပြီးပါပြီ"

လင်းစုယွီက ကျန်းလင်နဲ့အတူ ထွက်သွားရင်း ကျန်ခဲ့သူတွေကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပဲ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ အားလုံးက အခြေအနေကို နားလည်ကြတာမို့ အများကြီး ရှင်းပြနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။

လင်းစုယွီက တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာကို နှစ်သက်တာကြောင့် ပိုင်ချီမင်က ကန်တုံတရုတ်လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတစ်ခုဆီကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ဆိုင်ထဲမှာ ရှိုမေလက်ဖက်ရည်နံ့လေးက မွှေးပျံ့နေပါသည်။

"မိန်းကလေးကျန်းရဲ့ သတ္တိက တကယ် ချီးကျူးဖို့ကောင်းပါတယ်။ ကလေးကစားသလို စတင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အထည်စက်ရုံကို လူတိုင်းက အထင်သေးကြလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ" လို့ လင်းစုယွီက သူမကိုယ်သူမ နောက်ပြောင်သလိုမျိုး ပြောရင်း ပိုင်ချီမင်ရဲ့ မျက်နှာရိပ်မျက်ကဲကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလူကတော့ စိတ်တွေ ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိဘူး၊ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။ သူမက စားပွဲအောက်ကနေ ပိုင်ချီမင်ကို ကန်လိုက်တော့မှပဲ သူက ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

လင်းစုယွီကတော့ သူဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ဂရုမစိုက်အားပါဘူး၊ အရေးကြီးတာက ကျန်းလင်နဲ့ စာချုပ်အသေးစိတ်ကို အပြီးသတ်ဖို့ပဲလေ။

"မမလေးလင်းက အမျှော်အမြင်ရှိသူပဲ၊ ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲလိုပြောရတာလဲ"

ကျန်းလင်က စားပွဲပေါ်က လက်ဖက်ရည်ကို မသောက်သေးဘဲ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ စကားဆက်ပြောနေသည်။

"ကျွန်မကတော့ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်ဖို့ပဲ ကြိုးစားနေတာပါ။ ဒါကြောင့် မမလေးလင်းနဲ့ သခင်လေး ပိုင်တို့ ခိုင်းတာမှန်သမျှ၊ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မ အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပါ့မယ်"

သူမက ပွင့်လင်းရိုးသားတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရသည်။

ကျန်းလင်က သူမရဲ့ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ မယ်ဟောင်ကောင်အဖြစ် ပွဲထွက်ခဲ့ပေမဲ့လည်း အခုထိ နာမည်မကြီးသေးဘဲ အောင်မြင်ဖို့ လမ်းစပျောက်နေတာပါ။ သူမရဲ့ ရုပ်ရည်က အခုခေတ်စားနေတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်တာကိုလည်း သိပေမဲ့ သူမမှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပါဘူး။

ဒီသတင်းကို ကြားကြားချင်းမှာပဲ ဒါဟာ သူမအတွက် အခွင့်အရေးပဲလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်! အောင်မြင်မှုလမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်ဖို့အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခုပေါ့။ ပိုင်မိသားစုနဲ့ ကျန်းမိသားစုက မမလေးတွေက ဒီလုပ်ငန်းကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ကြမှာ အသေအချာပဲလေ။ သူတို့စက်ရုံရဲ့ အမှတ်တံဆိပ်သံတမန် ဖြစ်လာရင်တော့ သူမအတွက်လည်း အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရှိလာမှာပါ။

ဒါကို ကြားတော့ လင်းစုယွီကလည်း အားနာမနေတော့ဘဲ "မိန်းကလေး ကျန်းရဲ့ စကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ဘက်က အများကြီး ခိုင်းစရာမရှိပါဘူး၊ အမှတ်တံဆိပ်အတွက် အုတ်မြစ်ချပေးဖို့ပါပဲ" လို့ ပြောပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"အခကြေးငွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ မိန်းကလေး ကျန်း လိုချင်တဲ့ ဈေးနှုန်းကို ပြောပါ၊ ကျွန်မတို့ စဉ်းစားပေးပါ့မယ်။ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ နောင်ကျရင် နားလည်မှုမလွဲအောင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိဖို့က အရေးကြီးတယ်လေ"

သူမ စကားအဆုံးမှာ တစ်ဖက်က ပြန်ပြောသံ မကြားရသေးပါ။ ကျန်းလင် စဉ်းစားနေတာကို လင်းစုယွီ သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ပိုင်ချီမင်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ကြည့်ရတာ အခုထိ အတွေးလွန်နေတုန်းပဲ။

ပိုင်ချီမင်ကလည်း ဒီလိုမဖြစ်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လင်းစုယွီရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ထူးဆန်းလာလို့ပါ။ သူမရဲ့ အတွေးအခေါ်၊ အပြောအဆိုနဲ့ အမူအရာတွေက ဘေးဒုက္ခတွေကြားမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝ မတူတာကြောင့်ပင်။

ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးနဲ့ သူမရဲ့ ရုပ်ရည်သာ မရှိရင် သူ လူမှားခေါ်လာမိပြီလို့တောင် ထင်မိမှာပါ။ သူ ရူးချင်သလိုတောင် ဖြစ်နေပြီ၊ သူ့ရဲ့ ညီမလေးက အရမ်းကို တော်လွန်းနေတော့ သူ့မှာ ဖိအားတွေ တော်တော်များနေသည်။

"ကျွန်မက နာမည်ကြီးတဲ့သူလည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ အခုလို ကမ်းလှမ်းတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ။ အများကြီးလည်း မတောင်းချင်ပါဘူး"

တော်တော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ ကျန်းလင်က စကားဆိုလာပါသည်။

"ဒီလိုလုပ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ၊ နှစ်စဉ် ရရှိလာတဲ့ အကျိုးအမြတ်ရဲ့ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုပဲ ကျွန်မကို ပေးပါ၊ ဘယ်လိုသဘောရလဲ"

"အဆင်ပြေရဲ့လား အစ်ကိုချီမင်"

လင်းစုယွီက ဒါဟာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ ခံစားမိပါတယ်။ ပိုင်ချီမင်ကလည်း ရှယ်ယာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့် သူ့ရဲ့ သဘောထားကို မေးလိုက်တာပါ။

ပိုင်ချီမင်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး ချက်ချင်းပဲ တွက်ချက်လိုက်ပါတယ်၊ ကိန်းဂဏန်းတွေက များလွန်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။

"အဆင်ပြေတာပေါ့။" ဒီအဖြေကို ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူတို့ရဲ့ ဆွေးနွေးမှုကလည်း ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားပါပြီ။

"ဒါဆိုရင် နောက်ရက်ပိုင်းအတွင်း စာချုပ်မူကြမ်း ထွက်လာတာနဲ့ ကျွန်မကိုယ်တိုင် လာခဲ့ပါ့မယ်"

လင်းစုယွီက သူမရဲ့ ဝါးအဆစ်ပုံစံ လက်ကိုင်အိတ်လေးကို ဆွဲပြီး ကျန်းလင်ကို နှုတ်ဆက်ကာ ပိုင်အိမ်တော်ကို ပြန်ဖို့ ကားပေါ်တက်ခဲ့ပါတော့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ လင်းစုယွီက ကျန်းလင်ဆီ သွားခဲ့ပါသည်။ နှစ်ယောက်သား စကားလက်ဆုံကျခဲ့ပြီး စာချုပ်ကိုလည်း အလွယ်တကူပဲ လက်မှတ်ရေးထိုးနိုင်ခဲ့ကြပါသည်။

မသိလိုက်ဘာသာနဲ့ပဲ ဇွန်လကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီပင်။ ဟောင်ကောင်မြို့ရဲ့ ဇွန်လဟာ ပင်လယ်ကမ်းခြေရဲ့ စိုစွတ်တဲ့ လေထုနဲ့အတူ ပြင်းထန်တဲ့ နေရောင်ခြည်က လမ်းသွားလမ်းလာတွေရဲ့ အသားကို စပ်ဖျဉ်းနေစေပြီး နွေရာသီရဲ့ အပူရှိန်ကို အသိပေးနေသည်။

ဒီနွေရာသီမှာပဲ လင်းစုယွီရဲ့ ၁၆နှစ်ပြည့် မွေးနေ့အခမ်းအနားကို ကျင်းပတော့မှာပါ။ ပိုင်မိသားစုက ရိုးရာအစဉ်အလာကြီးမားပေမဲ့လည်း ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာတော့ ရှေးရိုးစွဲမနေကြပေ။

လင်းစုယွီရဲ့ သဘောထားကို မေးမြန်းပြီး အနောက်တိုင်းဆန်ဆန် အရွယ်ရောက်ခြင်း အထိမ်းအမှတ် ပွဲတော်တစ်ခုအဖြစ် ကျင်းပဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ဒါက ဟောင်ကောင်မြို့မှာတော့ ထူးခြားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပေါ့။

ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်ကလည်း ဒီနွေရာသီမှာပဲ ဗြိတိန်က ပုဂ္ဂလိကကျောင်းတစ်ခုမှာ တက်ရောက်ခွင့် ရခဲ့သည်။ သူမကတော့ ဩဂုတ်လမှာ နိုင်ငံခြားကို သွားရတော့မှာပါ။

လင်းစုယွီရဲ့ အမြင်အရတော့ ကျန့်ဖိန့်ဖိန့်ဟာ အထက်တန်းလွှာတွေကြားမှာ ဖက်ရှင်ရေစီးကြောင်းကို ဖန်တီးနိုင်သူ ဖြစ်နေပါပြီ။ လင်းစုယွီ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဖက်ရှင်မဂ္ဂဇင်းတွေ အများကြီး ဖတ်ဖူးထားတာမို့ ရှေးဟောင်းဖက်ရှင်လေးတွေကို ပြန်ပြီး ခေတ်စားလာအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ပေါင်းစပ်မှုကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အိုင်ဒီယာတွေက ဒီဇိုင်နာတွေနဲ့ ပုံစံထုတ်သူတွေကိုတောင် တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ဆန်းသစ်တဲ့ အရာတွေ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ရဲရင့်တဲ့ ကြိုးစားမှုတွေကြောင့်ပဲ သူတို့ရဲ့ အဝတ်အထည်တွေက ဈေးကွက်မှာ အရမ်းကို လူကြိုက်များသွားခဲ့သည်။ ကျန်းလင်ကလည်း အဝတ်အထည်စက်ရုံရဲ့ ပံ့ပိုးမှုနဲ့ လင်းစုယွီ စီစဉ်ပေးတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကြောင့် အခုဆိုရင် တောက်ပလာနေတဲ့ ကြယ်ပွင့်လေးတစ်ပွင့် ဖြစ်လာပါပြီ။

ဒါကို မြင်ရတဲ့ ထိုနေ့က အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခဲ့ကြတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်သိုက်ကတော့ မနာလိုဖြစ်ပြီး မျက်စိစပ်နေကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက ကျန်းလင်မှာ ပိုင်မိသားစုရဲ့ အကာအကွယ် ရှိနေတာကြောင့် သူတို့တွေဟာ ကွယ်ရာမှာ အတင်းပြောရုံကလွဲလို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ကြပါဘူး။

အချိန်တွေက တရိပ်ရိပ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး အခုဆိုရင် လင်းစုယွီအတွက် အရေးကြီးဆုံးက သူမရဲ့ အရွယ်ရောက်ခြင်း အခမ်းအနားပါပဲ။ ဒါဟာ သူမအတွက် အခမ်းနားဆုံး ပွဲတစ်ခုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ဆိုင်ရမှာလည်း ဖြစ်သည်။

ဒီပွဲဟာ သူမကို ပိုင်မိသားစုရဲ့ မမလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့တင် မဟုတ်ဘဲ ပိုင်မိသားစုရဲ့ စတုတ္ထမြောက် မျိုးဆက် ဆက်ခံသူတစ်ယောက်အဖြစ် လူအများရှေ့ကို ထွက်ပေါ်လာစေမှာပါ။ ဒီနေ့ပြီးရင်တော့ သူမဟာ ပိုင်မိသားစုရဲ့ မျက်နှာစာဖြစ်တဲ့၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တဲ့ "စတုတ္ထမြောက် မမလေးပိုင်" ဖြစ်လာတော့မှာပဲ ဖြစ်သည်။

သူမအတွက်မူ ဤပွဲသည် ပိုင်မိသားစုက သူမအပေါ် ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို ပြသခြင်းဖြစ်သလို၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း သူမ ရင်ဆိုင်ရမည့် စိန်ခေါ်မှုအသစ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

၁၉၆၀ ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း