အခန်း ၂၃၄

အခန်း (၂၃၄) - မိစ္ဆာအစီအရင် (၂)

သူတို့သည် သွေးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေကြသော်လည်း နှစ်ပေါင်းမည်မျှ ရှင်သန်ခဲ့သည်မသိရသော ရွှေဝါရောင်ငှက်သည် အပြင်းအထန် ရုန်းကန်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ အတောင်ပံနှစ်ဖက်ကို ခတ်လိုက်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သွေးရည်များထဲတွင် ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီးများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သို့သော် သွေးအိုင်ထဲရှိ သွေးများသည် ထူးဆန်းသော ဖိနှိပ်မှုစွမ်းအား ရှိပုံရသဖြင့် ရွှေဝါရောင်ငှက်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားနှင့် ခွန်အားများသည် ယခင်ကထက် သိသာစွာ အားနည်းနေ၏။

အထူးသဖြင့် ၎င်း၏ဦးခေါင်းထက်တွင် အိုးကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော နက်မှောင်သည့် နီရဲသောအလင်းတန်းက လွှမ်းခြုံထားသဖြင့် ပို၍ အားနည်းနေလေသည်။

ရွှေဝါရောင်ငှက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ထိုနီရဲသောအလင်းတန်းသည် ချက်ချင်းတောက်ပလာပြီး အပေါ်သို့ ကြွတက်လာသော ရွှေဝါရောင်ငှက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်းပင် အောက်သို့ ပြန်လည်ဖိနှိပ်လိုက်၏။

၎င်းသည် မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းလှသော ခွန်အားရှိသည့် ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံးက ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။

အကြိမ်အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရွှေဝါရောင်ငှက်၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားပြီး ဆက်လက်ရုန်းကန်နေသော်လည်း တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာချေသည်။

သွေးအိုင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ခြေတစ်ချောင်းတည်းရှိသော ခွေနျို၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် သွေးအိုင်ထဲတွင် လုံးဝမလှုပ်မယှက် နစ်မြုပ်နေပြီး ၎င်း၏မျက်လုံးများသည် ရံဖန်ရံခါ ရွှေဝါရောင်ငှက်ထံသို့ ကြည့်နေ၏။

ဤနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်မိနေခဲ့သဖြင့် ၎င်းသည် ရုန်းကန်ရန် လုံးဝလက်လျှော့လိုက်ပြီ ဖြစ်တန်ရာ၏။

ခန့်ညားလှသော နတ်ဘုရားသားရဲကြီးနှစ်ကောင်၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်ကာ ယိုကျီသည် မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း ဖော်ပြမတတ်သော စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

သူမ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော သရဲဘုရင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပုံရသဖြင့် သူမကိုကြည့်ကာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

“မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ…”

ယိုကျီသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် စိတ်ကိုငြိမ်သက်စေကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး… ဂိုဏ်းချုပ်…”

သရဲဘုရင်သည် သူမကိုကြည့်ပြီးနောက် သွေးအိုင်ကို ပြန်လည်ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာမှ အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်၏။

“အခုဆိုရင် နတ်ဘုရားလေးပါး သွေးအစီအရင်ရဲ့ တစ်ဝက်က ပြီးမြောက်သွားပြီ… ကျန်တဲ့ နတ်ဘုရားသားရဲနှစ်ကောင်ကိုသာ ရှာတွေ့ရင် ငါတို့ သရဲဘုရင်ဂိုဏ်း လောကကို စိုးမိုးမယ့် အနာဂတ်ကို မျှော်လင့်နိုင်ပြီ…”

ယိုကျီသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

“ဟုတ်ကဲ့…”

သရဲဘုရင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ သွေးအိုင်ထဲရှိ နတ်ဘုရားသားရဲကြီးနှစ်ကောင်ကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုရင်း ရုတ်တရက် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ မေးလိုက်၏။

“မင်းက ငါ့ထက်အရင် သေမင်းရွှံ့ညွန်ကို ရောက်ခဲ့တာပဲ… ငါ မင်းကို ကွေ့လိကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့တယ်… ငါ့ကို ပြောစရာ တစ်ခုခု ရှိလား…”

ယိုကျီ၏ အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ခေတ္တမျှကြာမှ သူမက ပြောလိုက်၏။

“သေမင်းရွှံ့ညွန်ထဲမှာ သူက လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ဝမ်တုဂိုဏ်း၊ ဟယ်ဟွမ်ဂိုဏ်းနဲ့ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းတွေကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်… အဲဒီလို ရှုပ်ထွေးပြီး အန္တရာယ်များတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာတောင် သူက အခြေအနေနဲ့အညီ လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာ တခြားသူတွေနဲ့အတူ သက်ရှည်ခန်းမကို ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့တယ်… သူက တကယ်ပဲ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးရဲ့ အရည်အချင်း ရှိပါတယ်… ပြီးတော့…”

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ရုတ်တရက် စကားရပ်သွားသဖြင့် သရဲဘုရင်က အံ့အားသင့်ကာ မေးလိုက်၏။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

ယိုကျီသည် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးမှ ပြောလိုက်၏။

“ရွှံ့ညွန်အတွင်းပိုင်းထဲမှာ သူက အဆိပ်တစ်သောင်းဂိုဏ်းက ချင်ဝူယန်ကို တိတ်တဆိတ် တိုက်ခိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့တယ်… သူက တည်ငြိမ်ပြီး ရက်စက်တတ်တာကြောင့် သူ့ကို လျှော့တွက်လို့ မရတော့ဘူး…”

ပြောနေရင်းဖြင့် ယိုကျီသည် စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဟာတာတာ ဖြစ်သွားမိ၏။ သူတို့ ဆွေးနွေးနေသော ထိုသူသည် အမှန်တကယ်ပင် ကျန်းရှောင်ဖန်း ဖြစ်နေသလော။

‘ပိယောင် အရမ်းချစ်မြတ်နိုးရတဲ့သူက တကယ်ပဲ သူလား…’

သို့သော် သရဲဘုရင်သည် ကျေနပ်ပုံရသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“သူ့ရဲ့ စရိုက်က ခိုင်မာပြတ်သားပြီး တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ… ဒီနှစ်တွေမှာ သူက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ပညာရပ်တွေကို သင်ယူခဲ့ပြီး သူ့ဘေးမှာလည်း မိစ္ဆာလက်နက်နှစ်ခုက နေ့ညမပြတ် ရှိနေတာကြောင့် သူ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက ပိုပြီးရက်စက်ပြီး သွေးဆာလာတာက သဘာဝကျပါတယ်…”

ယိုကျီသည် ခေါင်းမော့ကာ သရဲဘုရင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ခပ်ဖွဖွ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း သူ၏တည်ငြိမ်ပြီး ခန့်ညားလှသော မျက်နှာနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ၎င်းသည် အေးစက်ခြောက်ခြားဖွယ် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေချေသည်။

သို့သော် သရဲဘုရင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ ငါကြားတာတော့ သေမင်းရွှံ့ညွန်ထဲမှာ ကွေ့လိက လမ်းမှန်ဂိုဏ်းက လူတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ… အထူးသဖြင့် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းက လုရွှယ်ချီနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူတွေ ရှိခဲ့တယ်ဆို… အဲဒါ တကယ်ပဲလား…”

ယိုကျီသည် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သရဲဘုရင်၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသဖြင့် သူ၏အတွေးကို မခန့်မှန်းနိုင်ချေ။ သို့သော်လည်း အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးသွား၏။

သူမနှင့် ချင်းလုံတို့သည် သေမင်းရွှံ့ညွန်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး ကွေ့လိနှင့် လုရွှယ်ချီတို့အကြားရှိ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခံစားချက်များကို သူမသည် အမှောင်ထဲမှနေ၍ အများစုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ထိုအကြောင်းကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသောအခါ သူမသည် ဖော်ပြမတတ်သော ရင်ကွဲမတတ် ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

စူးရှလှသော အပ်တစ်ချောင်းက သူမ၏နှလုံးသားကို ထိုးစိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

သရဲဘုရင်က လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

ယိုကျီသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ငုံ့လိုက်၏။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးကြောင့် သူမ၏အမူအရာကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ချေ။

ခေတ္တမျှကြာပြီးနောက် သူမ၏အသံသည် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ အနည်းငယ် အက်ရှရှ ဖြစ်နေသော်လည်း သရဲဘုရင်ကို ရှင်းလင်းအေးစက်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

“ဟုတ်ပါတယ်… သူနဲ့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းက လုရွှယ်ချီတို့ကြားမှာ တကယ်ပဲ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ခံစားချက်တွေ ရှိနေပါတယ်… ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ရတနာတိုက်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ မဟူရာရေ​မြွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတုန်းက သူက အဲဒီမိန်းကလေးကို ကယ်တင်ဖို့ သူ့အသက်ကိုတောင် စတေးခဲ့တာကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရပါတယ်…”

သရဲဘုရင်သည် ဆက်လက်ပြောဆိုခြင်း မရှိတော့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သွေးညှီနံ့သည် ရုတ်တရက် ဆယ်ဆ၊ အဆတစ်ရာမက ပြင်းထန်လာလေသည်။

ထိုလူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်ဂူအောက်ခြေမှ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော နီရဲသည့်အလင်းတန်းများကြောင့် သူ၏မျက်လုံးများထဲရှိ နီရဲသောအလင်းတန်းသည် ရုတ်တရက် ပိုမိုတောက်ပလာလေသည်။

ယိုကျီသည် သရဲဘုရင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့ လှည့်ကာ မွန်းကျပ်ဖွယ်ကောင်းသော ကျောက်ဂူကြီးအတွင်းမှ အေးအေးလူလူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

သို့သော် သူမသည် ကျောက်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွား၏။ ချင်းလုံသည် ကျောက်တံခါး၏ အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူမကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေချေသည်။

ယိုကျီသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး စကားတစ်လုံးမျှ မပြောကြချေ။

အချိန်အတော်ကြာမှ ချင်းလုံသည် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး သူမ၏ဘေးမှ ဖြတ်ကာ ကျောက်ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသဖြင့် ယိုကျီတစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ကာ ထိုဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကို ငေးမောကြည့်ရှုနေမိတော့၏။

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် ယိုကျီကို စကားတစ်လုံးမျှ မပြောခဲ့ချေ။

တောင်ပိုင်းနယ်စပ်၏ မှိန်ပျပျ လမင်းသည် အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ယံတွင် တစ်ကိုယ်တည်း လွင့်မျောနေ၏။

နက်ရှိုင်းလှသော တောင်တန်းများထဲရှိ ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းကြီးနှင့် ပိုးကောင်များ၏ အော်ဟစ်သံများသည် ဆိတ်ငြိမ်လှသော ညဉ့်ဦးယံမြင်ကွင်းကို ပိုမိုထင်ရှားစေချေသည်။

ဝူး…

လေတိုးသံနှင့်အတူ အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် လုရွှန်းသည် သူ၏ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပျံသန်းလာပြီး ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်း၏ ရင်ပြင်ထက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။

သူ၏မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်း၏ ခန်းမဆောင်ကြီးကို တစ်လက်မချင်းစီ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင် ဆယ်မိုင်ပတ်လည်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မည်သည့်ရလဒ်မျှ မရရှိခဲ့ဘဲ လူရိပ်တစ်ဦးမျှပင် မတွေ့ရှိခဲ့ချေ။

သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မှ သူသည် ဤရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းကို ချန်လှပ်ထားခဲ့မိကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားခြင်းပင်။

အေးစက်လှသော ညချမ်းလေပြေသည် တံခါးမရှိတော့သော စွန့်ပစ်ထားသည့် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ တိုက်ခတ်နေ၏။

မကြာသေးမီကမှ လုရွှန်းသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ စကားပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပြန်လည်ကြည့်ရှုရာတွင် အတွင်းပိုင်းသည် ရုတ်တရက် ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းနေပြီး မှောင်မိုက်ခြင်းထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

သူ၏လက်ဖဝါးများထဲတွင် ချွေးစေးများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

မကြာသေးမီကမှ သေဆုံးသွားခဲ့သော ငါးခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ခန္ဓာရှိသည့် သတ္တဝါသည် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ မျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင် ထိုသူ လုပ်ကြံခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် ဤကိစ္စအတွက် တာဝန်ရှိမှုမှ မလွတ်ကင်းနိုင်ချေ။

တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုများသည် သူ၏ဂိုဏ်းနှင့် တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်မှုများ ရှိနေကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး ထိုတောရိုင်းမျိုးနွယ်စုများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုနှင့် ရက်စက်မှုကိုလည်း ကောင်းစွာ သိရှိထား၏။

အကယ်၍ သူသည် ဤဖြစ်ရပ်အတွက် ထိုမျိုးနွယ်စုကို ရှင်းလင်းစွာ မပြောပြနိုင်ပါက သူသည် ပြင်းထန်စွာ ခံစားရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ၏နားလည်မှုအရ ထိုငါးမိစ္ဆာသတ္တဝါများ၏ စွမ်းရည်များသည် သာမန်မဟုတ်ချေ။ သူကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူများနှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း တစ်ချက်တည်းဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့သဖြင့် ထိုလုပ်ကြံသူ၏ စွမ်းရည်သည် သူနှင့် အဆင့်တူလောက် ရှိပေလိမ့်မည်။

လုရွှန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ဘယ်ပညာရှင်လဲ… ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်လာပြီး စကားပြောပါဦး…”

“ပြောပါဦး… ပြောပါဦး…”

ညချမ်းလေပြေသည် သူ၏စကားသံများကို သယ်ဆောင်ကာ ဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ ပျံ့လွင့်သွားသော်လည်း ဘုရားကျောင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ပေါ်ချေ။

လုရွှန်း၏မျက်နှာသည် ပိုမိုတည်တင်းသွား၏။ သူသည် သွားကိုကြိတ်ကာ လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရားဓား၏ အလင်းတန်းကို ပြင်းထန်စွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လူနှင့်ဓား တစ်သားတည်းဖြစ်ကာ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားရာ ချက်ချင်းပင် ခန်းမတစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားလေသည်။

သို့သော် သူ၏ကိုယ်လုံး ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့် အချိန်မှာပင် ပျက်စီးနေသော နံရံတစ်ခု၏အနီးမှ အနက်ရောင်လူရိပ်နှစ်ခုသည် ခန်းမအတွင်းမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မှောင်မိုက်သော အရိပ်များထဲသို့ သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။