အခန်း ၂၃၅

အခန်း (၂၃၅) - မိစ္ဆာအစီအရင် (၃)

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လုရွှန်းသည် ခန်းမအတွင်း၌ ရှာဖွေနေသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။အသံများသည် အချိန်အတော်ကြာ ထွက်ပေါ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သိသာစွာပင် မည်သည့်ရလဒ်မျှ မရရှိခဲ့ချေ။ သူသည် လှေကားထစ်ထက်တွင် ရပ်ကာ မျက်နှာပျက်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ခြေဆောင့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“ထားလိုက်ပါတော့… ထားလိုက်ပါတော့…”

ပြောရင်းဖြင့် သူသည် ခေါင်းကို ဆက်တိုက်ခါယမ်းကာ သူ၏ဓားကို ကိုင်ဆောင်ပြီး တောင်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားရာ ခေတ္တမျှကြာသော် သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွား၏။ လုရွှန်းကြောင့် ထိတ်လန့်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော ပိုးကောင်များသည်လည်း ပြန်လည်အော်ဟစ်ကြပြီး အေးစက်လှသော လမင်းနှင့် ကြည်လင်သော လေပြေတို့သည် ဆိတ်ငြိမ်လှသော မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်ဖန်တီးပေးလေသည်။

လုရွှန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဘုရားကျောင်းသည် သက်ရှိအငွေ့အသက်များ ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိချေ။

ခေတ္တမျှကြာပြီးနောက် လေထုထဲတွင် စူးရှသော လေတိုးသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နီရဲသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် တိမ်တိုက်များထဲမှ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လာကာ ရင်ပြင်ထက်သို့ အလွန်မြန်သော နှုန်းဖြင့် ကျရောက်လာ၏။

အလင်းတန်းများ လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် လုရွှန်း၏ ကိုယ်လုံး ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

သူ၏ထွက်ခွာသွားခြင်းသည် ရန်သူကို လှည့်စားရန်အတွက် ဟန်ဆောင်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားဟန် ပြုလုပ်ကာ လမ်းတစ်ဝက်မှ ပြန်လှည့်လာပြီး ကောင်းကင်ရှိ တိမ်တိုက်များထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ဤရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ မည်သူမျှ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း မရှိချေ။

လုရွှန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ကာ သူ၏ဓားကို ကိုင်ဆောင်ပြီး တောင်ဘက်သို့ ပြန်လည်ပျံသန်းသွားလေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏သဲလွန်စကို မတွေ့ရတော့သဖြင့် ယခုအကြိမ်တွင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ထွက်ခွာသွားပြီြဖစ်သည်။

ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ ငြိမ်သက်ခြင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ခေတ္တမျှကြာသော် အရိပ်နှစ်ခု လှုပ်ရှားသွားပြီး လူနှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ပထမဆုံးလူသည် ရင်ပြင်ထက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာ၏။ ကြည်လင်လှသော လမင်း၏အလင်းရောင်သည် အေးစက်စွာ ကျရောက်နေပြီး သူ၏သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးမှ ရှည်လျားလှသော အရိပ်ကို ရင်ပြင်ရှိ ပျက်စီးနေသော ကျောက်ပြားများထက်သို့ ဖြာကျနေလေသည်။

သူသည် ကွေ့လိပင်။

သူသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ လမင်းကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

အေးစက်ကြည်လင်လှသော လမင်း၏အလင်းရောင်သည် သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်လျှင် သူသည် လောကဓံကို အလူးအလဲ ခံစားခဲ့ရသူတစ်ဦးနှင့်ပင် တူလှပေသည်။

သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် ဝပ်နေသော မျောက်ကလေးသည်ပင် ယခုအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ၎င်း၏သခင်ကဲ့သို့ပင် လမင်းကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေသည်။

သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ မှောင်မိုက်သော အရိပ်များထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေဆဲဖြစ်သော အခြားဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ကိုယ်လုံးလေးထံမှ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ… သခင်လေးက ဒီတောင်ပိုင်းနယ်စပ်ရဲ့ မြင်ကွင်းကို သဘောကျလို့လား…”

ကွေ့လိသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ လွှဲလိုက်သော်လည်း လှည့်မကြည့်ဘဲ ထိုအမျိုးသမီး၏ မေးခွန်းကို ပြန်လည်မဖြေကြားဘဲ မေးလိုက်၏။

“မင်း ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီငါးမိစ္ဆာကို သတ်လိုက်တာလဲ…”

မှောင်မိုက်သော အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေဆဲဖြစ်သော မိန်းကလေးသည် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

“အဲဒီငါးမိစ္ဆာသတ္တဝါတွေက သခင်လေးရဲ့ လူတွေကို သတ်ခဲ့ရုံတင်မကဘူး… ကျွန်မရဲ့ လူတွေကိုလည်း သတ်ခဲ့ကြတယ်… ကျွန်မက သခင်လေးအတွက် ကလဲ့စားချေပေးတာပါ…”

ကွေ့လိ၏ အမူအရာသည် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ ထိုစကားများကို မယုံကြည်သည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။ သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်

“ခရမ်းရောင်အလင်းဓားက ကောင်းကင်ဘုံကိုးထပ်ရဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုလို့ ကြားဖူးပါတယ်… ဒီနေ့ မိန်းကလေးရဲ့ လက်ထဲမှာ ၎င်းရဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့တာက တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေတောင် မခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအား ရှိတာပဲ…”

မိန်းကလေးသည် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ရာ ထိုအသံသည် သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး ဤဆိတ်ငြိမ်လှသော ညဉ့်ဦးယံမြင်ကွင်းကို ရုတ်တရက် သက်ဝင်လှုပ်ရှားသွားစေသည်။

ခြေသံများ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူမသည် မှောင်မိုက်သော အရိပ်များထဲမှ အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းလာလေသည်။

သူမသည် မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ဟယ်ဟွမ်ဂိုဏ်းမှ ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းက စုန်းမဟု ခေါ်ဆိုကြသော ကျင်းဖျင်အာပင်။

လရောင်အောက်တွင် သူမသည် ဝါနုရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး နူးညံ့လှသော ဝတ်စုံသည် ညချမ်းလေပြေထဲတွင် ခပ်ဖွဖွ လှုပ်ရှားနေကာ နားထင်ဘေးရှိ ဆံနွယ်အချို့သည် အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသော်လည်း ပိုမိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေချေသည်။

နက်ရှိုင်းလှသော တောင်တန်းများထဲရှိ ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းနှင့် အေးစက်လှသော ညဉ့်ဦးယံမှ အလှပန်းလေးတစ်ပွင့်ပင်။

ယခုအချိန်တွင် သူမ၏တောက်ပလှသော မျက်လုံးများနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာလေးသည် အလွန်ပင် လှပလွန်းလှသဖြင့် အေးစက်လှသော ညဉ့်ဦးယံမြင်ကွင်းသည်ပင် နွေးထွေးသွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ကွေ့လိသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများသည် သူမ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။

ကျင်းဖျင်အာသည် ပြုံးနေဆဲဖြစ်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

“သခင်လေးရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှားပါးလှတဲ့ ရတနာတွေ ရှိနေတာပဲ… သွေးစုပ်ပုလဲနဲ့ ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ် ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ အနှိုင်းမဲ့ရတနာနဲ့ ယှဉ်ရင် ကျွန်မရဲ့ ခရမ်းရောင်အလင်းဓားသေးသေးလေးက ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ…”

ကွေ့လိ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နီရဲသောအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း သူ၏အမူအရာသည် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ မေးလိုက်၏။

“မိန်းကလေး တောင်ပိုင်းကို လာတာကလည်း အဲဒီငါးမိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုကို စုံစမ်းဖို့လား…”

ကျင်းဖျင်အာသည် ခေါင်းကိုအနည်းငယ်ညိတ်ပြပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားကာ ပြောလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ဖန်ရှန်းတောင်ကြားနဲ့ ပတ်သက်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး…”

ကွေ့လိသည် သူမကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း စကားမပြောချေ။ သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ ဤမိန်းကလေးကို ပိုမိုသတိထားမိလာ၏။

သူမသည် ထိုမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို ရုတ်တရက် သတ်ဖြတ်လိုက်စဉ်က ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သော စွမ်းရည်များသည် သေမင်းရွှံ့ညွန်ထဲတွင် ချင်ဝူယန်နှင့်အတူ သက်ရှည်ခန်းမ၏ ယွီရန်ဇီကို တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်ကထက် သိသာစွာ ပိုမိုမြင့်မားလှသဖြင့် ထိုနေ့က သူမသည် မိမိ၏စွမ်းအားအပြည့်ကို ထုတ်သုံးခဲ့ခြင်း မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

သူမ၏ စွမ်းရည်အဆင့်အတန်းမှာ ဒုတိယအချက်သာ ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း မိမိ၏စွမ်းအားအပြည့်ကို ထုတ်မသုံးခဲ့ချေ။

သို့သော် ကျင်းဖျင်အာသည် ထိုငါးမိစ္ဆာကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ သိသာစွာပင် အပြစ်ကို ဖန်ရှန်းတောင်ကြားသို့ လွှဲချရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်ပြီး လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုနှင့် ဖန်ရှန်းတောင်ကြားတို့အကြား ရန်တိုက်ပေးရန် ကြံစည်ခြင်းပင်။

ဤမိန်းကလေး၏ အကြံအစည်နှင့် ရက်စက်လှသော နည်းလမ်းများသည် အမှန်တကယ်ပင် လျှော့တွက်၍မရချေ။

ကျင်းဖျင်အာသည် ကွေ့လိကိုကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။

“သခင်လေး တောင်ပိုင်းကို လာတာကလည်း အဲဒီငါးမိစ္ဆာတွေကို စုံစမ်းဖို့ ဖြစ်ရမယ်… ဒါပေမဲ့ အခုထိ ဘာတွေ စုံစမ်းသိရှိရပြီလဲ…”

ကွေ့လိက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ဘာမှမရှိဘူး…”

ကျင်းဖျင်အာသည် သူ၏အေးစက်လှသော အဖြေကို ကြားသော်လည်း ဒေါသမထွက်ဘဲ ပိုမိုနွေးထွေးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ အခုဆိုရင် ဖန်ရှန်းတောင်ကြားက အဲဒီလူရိုင်းသတ္တဝါတွေနဲ့ တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်နေတာကို ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံး သိသွားကြပြီဆိုတော့… သခင်လေး နောက်ထပ် ဘာလုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားလဲဆိုတာ မသိရသေးဘူးနော်…”

ကွေ့လိ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။

“မိန်းကလေးကော ဘယ်လိုထင်လဲ…”

ကျင်းဖျင်အာက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်မက သခင်လေးကို အရင်မေးတာလေ…”

ကွေ့လိသည် သူမ၏ စိတ်ဆိုးသကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်နေသကဲ့သို့ ရှိသော အဖြေကို ကြားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းသွား၏။

ဖန်ရှန်းတောင်ကြားသည် တောရိုင်းမျိုးနွယ်စုများနှင့် တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်နေကြောင်း ရုတ်တရက် သိရှိလိုက်ရသဖြင့် ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ သတင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ဤသတင်း လောကသို့ ပျံ့နှံ့သွားပါက လမ်းမှန်ဂိုဏ်းမှ လူများသည် အံ့အားသင့်သွားကြပေလိမ့်မည်။

လက်ရှိအခြေအနေတွင် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ဆန်းကြယ်လှသော ဖန်ရှန်းတောင်ကြားကို သွားရောက်စုံစမ်းရန် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ကိစ္စရပ်များသည် ပိုမိုရှုပ်ထွေးနေပုံရ၏။

ပထမဦးစွာ ထိုတောရိုင်းမျိုးနွယ်စုများကို ဦးစွာချန်လှပ်ထားပြီး ဖန်ရှန်းတောင်ကြားတစ်ခုတည်း၏ စွမ်းအားသည်ပင် လျှော့တွက်၍မရချေ။

ဖန်ရှန်းတောင်ကြားမှ လီရွှင်းနှင့် ယန်ဟုန်တို့အပြင် ထိုသက်ကြီးရွယ်အို လုရွှန်း၏ စွမ်းရည်များသည်လည်း အလွန်ပင် မြင့်မားလှပေသည်။

ကျင်းဖျင်အာသည် ကွေ့လိ၏အနားသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး ခေါင်းမော့ကာ သူ့ကိုကြည့်လျက် ပြုံးကာ မေးလိုက်၏။

“သခင်လေးက ဖန်ရှန်းတောင်ကြားကို ညဘက် သွားရောက်စုံစမ်းဖို့ စဉ်းစားနေတာလား…”

ကွေ့လိ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ… မိန်းကလေးမှာလည်း အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက် ရှိလို့လား…”

ကျင်းဖျင်အာသည် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏အလှတရားသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်သို့ တိုက်ရိုက်သက်ရောက်လာသကဲ့သို့ ရှိသဖြင့် ကွေ့လိ၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုသည်ပင် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားကာ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားမိချေသည်။

ကျင်းဖျင်အာက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်မကတော့ သခင်လေးနဲ့အတူ သွားဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်… ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်… သခင်လေး ကျွန်မကို ကတိတစ်ခု ပေးစေချင်တယ်…”

ကွေ့လိ၏ မျက်လုံးများ ကျဥ်းမြောင်းသွားကာ မေးလိုက်၏။

“ဘာလဲ…”

ကျင်းဖျင်အာက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်မ ဘေးမှာရှိနေတုန်း သခင်လေးက ချင်ဝူယန်ကို လုပ်သလိုမျိုး ကျွန်မကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ပြီး မသတ်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်…”