အခန်း ၂၃၆

အခန်း (၂၃၆) - တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်ခြင်း (၁)

တောင်ပိုင်းနယ်စပ် တောင်တန်းများ၏ တောင်ထိပ်များသည် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ရှိ တောင်များနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။

ထိုတောင်တန်းများတွင် သာယာလှပမှုနှင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုတို့ နည်းပါးပြီး ပိုမိုမြင့်မားမတ်စောက်ကာ ခန့်ညားထည်ဝါမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ညကောင်းကင်ယံအောက်ဝယ် အဆုံးမရှိသော တောင်တန်းကြီးများသည် နိမ့်တုံမြင့်တုံဖြင့် တည်ရှိနေကြပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရှုပ်ထွေးစွာ ယှက်သန်းနေကြရာ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လျှင်ပင် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

ကွေ့လိသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ အဝေးသို့ ငေးမောကြည့်ရှုနေ၏။

အနည်းငယ်နိမ့်သော တောင်ကုန်းနှစ်ခုနှင့် အတော်အတန် ပြန့်ပြူးသော တောရိုင်းမြေရိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ခန့်ညားထည်ဝါသော တောင်ထိပ်လေးခုသည် မြေပြင်မှ ရုတ်တရက် ထိုးထွက်လာကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု နီးကပ်စွာ ဆက်နွှယ်လျက် တောင်ကြားတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ထိုမြင့်မားသော တောင်လေးလုံး၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော ညကောင်းကင်ယံအောက်တွင်မူ ရေတွက်၍မရနိုင်သော အရိပ်မည်းကြီးများ ရှိနေကြပေသည်။ ၎င်းမှာ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်၏ အဆုံးမရှိသော တောင်တန်းတစ်သောင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုတောင်လေးလုံး၏ အလယ်ဗဟို ရှေ့ဆုံးနေရာတွင်မူ ကျော်ကြားလှသော ဖန်ရှန်းတောင်ကြား တည်ရှိလေသည်။

ယနေ့ညသည် အလွန်မှောင်မိုက်နေပြီး မှေးမှိန်သော လမင်းသည် ကောင်းကင်ယံတွင် မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားကာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် ကြယ်အနည်းငယ်သာ မှိန်ပျပျ တောက်ပနေ၏။

အေးစက်ကြည်လင်သော လရောင်အောက်တွင် အဝေးမှ တောင်ကြားဆီ၌ မြူနှင်းများ ပျံ့လွင့်နေသကဲ့သို့ ရှိပြီး ပါးလွှာသော မြူခိုးဝတ်ရုံတစ်ခုကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်ကာ လှပနေပေသည်။

ကွေ့လိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်လေသည်။

ယခုဆိုလျှင် သုံးရက်မြောက်နေ့သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ လွန်ခဲ့သော သုံးရက်ညက သူနှင့် ကျင်းဖျင်အာတို့သည် ဖန်ရှန်းတောင်ကြားက တောင်ပိုင်းနယ်စပ် တောင်တန်းကြီးများမှ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုများနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်နေသည်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသဖြင့် ပိုမိုစုံစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ဖန်ရှန်းတောင်ကြားဆိုသည့် စကားလုံး သုံးလုံးသည် ဤတောင်ပိုင်းနယ်စပ်တွင် ကျော်ကြားလှသဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဖန်ရှန်းတောင်ကြား၏ တည်နေရာကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သော်လည်း တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်ရန် ကြိုးစားသောအခါတွင်မူ အတော်လေး ဒုက္ခများလှကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

ဖန်ရှန်းတောင်ကြားသည် ကျယ်ပြောလှသော နယ်မြေကို သိမ်းပိုက်ထားသဖြင့် ယုတ္တိဗေဒအရ ခိုးဝင်ရန် မခက်ခဲသင့်ပေ။

အမှန်တကယ်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ စွမ်းရည်များဖြင့် နေ့ညမပြတ် ကင်းလှည့်နေသော ဖန်ရှန်းတောင်ကြားမှ သာမန်တပည့်များကို အလွယ်တကူ ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဖန်ရှန်းတောင်ကြား၏ အတန်ငယ် နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ရောက်ရှိတိုင်း မည်မျှပင် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ထားပါစေ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး သာယာကြည်လင်သော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခုသည် အနီးအနားမှ ထွက်ပေါ်လာတတ်ပြီး ချက်ချင်းပင် ဖန်ရှန်းတောင်ကြားမှ လူအများအပြားကို လာရောက်ရှာဖွေရန် ဆွဲဆောင်လေသည်။ ထိုသူများထဲတွင် ကျင့်စဉ်မြင့်မားသော တပည့်များပင် ပါဝင်ကြ၏။

ကွေ့လိနှင့် ကျင်းဖျင်အာတို့သည် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ထိုအကြိမ်အနည်းငယ်တွင် အချိန်မီ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း မည်မျှပင် ဂရုစိုက်ပါစေ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ခေါင်းလောင်းသံမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

ထို့နောက်ပိုင်း ရက်များတွင်လည်း ၎င်းတို့သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ကြဘဲ ဖန်ရှန်းတောင်ကြားသည်လည်း သတိပြုမိသွားပုံရကာ ကင်းလှည့်နေသော တပည့်ဦးရေကို တိုးမြှင့်ထားလေသည်။

ကွေ့လိသည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားသော်လည်း ဖန်ရှန်းတောင်ကြားက သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မည်သို့ကြိုတင်သိရှိနေသည်ကို နားမလည်နိုင်သေးပေ။

လမ်းမှန်ဂိုဏ်း၏ အင်အားကြီးဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသော ဖန်ရှန်းတောင်ကြားမှာ အမှန်တကယ်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းရည်များ ရှိနေပုံရလေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ပခုံးပေါ်၌ ငြိမ်သက်စွာ ဝပ်နေသော ရှောင်ဟွေးသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်ကွယ်မှ တိုးညင်းသော အာမေဍိတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“အာ...”

ကွေ့လိ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တောအုပ်ထဲရှိ ကွင်းပြင်ငယ်လေးတစ်ခုတွင် မီးပုံတစ်ခု တောက်လောင်နေပြီး ၎င်း၏ရှေ့တွင် ကျင်းဖျင်အာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

သူမ၏လက်ထဲတွင် သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်း ရှိနေပြီး ၎င်းတွင် သန့်စင်အောင် ပြုလုပ်ထားသော တောယုန်တစ်ကောင်ကို ကင်ထားလေသည်။

သူမသည် ယခုအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်အားလျော့သော အမူအရာ ဖြစ်နေသည်။

ကွေ့လိသည် လျှောက်သွားလိုက်၏။

လွန်ခဲ့သော သုံးရက်အတွင်း သူနှင့် ကျင်းဖျင်အာတို့သည် ဖန်ရှန်းတောင်ကြားသို့ ခိုးဝင်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးလုံး ကျရှုံးခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်သိမ်မွေ့လှပြီး အပေါ်ယံတွင် အေးချမ်းစွာ ရှိနေကြသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင်မူ အချင်းချင်း သတိထားနေကြကာ တစ်ဖက်လူသည် လှည့်ဖြားတတ်ပြီး ရက်စက်တတ်သော မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သတိမထားမိသော အချိန်တွင် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်နိုင်ကြောင်း သိရှိထားကြပေသည်။

မီးပုံအနီးသို့ လျှောက်သွားစဉ် ရှောင်ဟွေးသည် အော်မြည်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းသွား၏။

ကွေ့လိသည် ကျင်းဖျင်အာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သစ်သားတုတ်တွင် ထိုးထားသော ယုန်ကို သူမက အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယုန်ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် တူးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဖန်ရှန်းတောင်ကြား အနီးအနားတွင် ရက်အနည်းငယ်ပတ်လုံး လှည့်ပတ်နေခဲ့ကြရာ ဤကဲ့သို့သော တောရိုင်းမြေရိုင်းတွင် သဘာဝကျစွာပင် ရွာများ သို့မဟုတ် တည်းခိုခန်းများ မရှိပေ။

ကွေ့လိသည် ရိက္ခာခြောက်များကို ရက်အနည်းငယ်ကြာ စားသုံးရန် စိတ်မရှိသော်လည်း ကျင်းဖျင်အာမှာမူ အနည်းငယ် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေချေသည်။

ယနေ့ညတွင် တောယုန်တစ်ကောင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ရှိသဖြင့် အရသာပြောင်းလဲရန် ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး မီးပုံပွဲ ပြုလုပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ရှိရာ နေရာသည် ဖန်ရှန်းတောင်ကြားနှင့် အတော်လေး ဝေးကွာသဖြင့် အခြားသူများ မြင်တွေ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုေပ။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ ကျင်းဖျင်အာသည် ကျင့်စဉ်အဆင့်မြင့်မားသော်လည်း တောတွင်း၌ ချက်ပြုတ်ခြင်း အတွေ့အကြုံ ရှိပုံမရပေ။ အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားပြီးနောက် ယုန်သားကင်မှာ တူး​သွားလေသည်။

ယခုအခါ ကွေ့လိသည် သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး ရှောင်ဟွေးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်လျက် လူတစ်ယောက်နှင့် မျောက်တစ်ကောင်တို့သည် တူးသွားသော ယုန်ခြေထောက်ကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ကျင်းဖျင်အာသည် မျက်နှာရဲသွားကာ မီးပုံထဲမှ သစ်သားတုတ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာရာ ၎င်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် ပါးစပ်ကြီးဖြဲကာ ရယ်မောနေသော ရှောင်ဟွေးပင် ဖြစ်၏။

၎င်း၏အမြီးသည် အပေါ်သို့ ထောင်မတ်နေပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ ယိမ်းနွဲ့နေကာ ညာဘက်လက်ကို လက်သီးဆုပ်လျက် မြေပြင်ကို အဆက်မပြတ် ထုရိုက်ကာ ရီမောနေတော့သည်။

၎င်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သကဲ့သို့ ထိုကဲ့သို့သော မယုံကြည်နိုင်စရာ အပြုအမူမျိုးကို ပြုလုပ်နေလေသည်။

ကျင်းဖျင်အာနှင့် ကွေ့လိတို့သည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ဆွံ့အသွားကြပြီးနောက် သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။ ကျင်းဖျင်အာသည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး ဒေါသအရိပ်အယောင်တစ်ခု သူမ၏မျက်နှာတွင် ဖြတ်ပြေးသွား၏။

ကွေ့လိသည်လည်း သူနှင့် အမြဲတစေ ရှိနေသော ဤမျောက်သည် လူကို လှောင်ပြောင်တတ်သည့် အတတ်ကို မည်သည့်နေရာမှ သင်ယူလာသည်ကို စဉ်းစား၍မရနိုင် ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ကျင်းဖျင်အာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ကို ထုရိုက်နေဆဲဖြစ်သော မျောက်ကို ဘယ်ခြေဖြင့် အသာအယာ ကန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ရှောင်ဟွေးသည် ဘူးသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ လိမ့်ထွက်သွားသော်လည်း အဝေးမှ အသံများမှာမူ ထွက်ပေါ်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

ကွေ့လိနှင့် ကျင်းဖျင်အာတို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြရာ လေထုမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။

ကွေ့လိသည် ကျင်းဖျင်အာ၏ လက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်ကို ကြည့်ကာ အနီးနားရှိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ယူ၍ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ကျင်းဖျင်အာကို ပြောလိုက်၏။

“ကျုပ်ကို ပေး...”

ကျင်းဖျင်အာသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကွေ့လိ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ လက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သူသည် တူးသွားသော အပိုင်းကို ဦးစွာဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် သစ်သားတုတ်ကို မီးပုံထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းကာ လှည့်ပတ်လျက် ဖြည်းညင်းစွာ ကင်လေသည်။

သူ၏ ကင်ပုံကင်နည်းမှာ ကျင်းဖျင်အာနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။ မီးတောက်များက ယုန်သားကို လျှာဖြင့် လျက်သကဲ့သို့ တောက်လောင်နေပြီး သစ်သားတုတ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေကာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သင်းပျံ့သော အနံ့တစ်ခုသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပျံ့လွင့်လာလေသည်။

ကျင်းဖျင်အာသည် ခေါင်းမော့ကာ ကွေ့လိကို ကြည့်လိုက်၏။ မီးရောင်အောက်တွင် သူ၏ ပုံမှန်ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာသည် ယခုအခါ နီမြန်းနေပြီး နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်ငယ်နှစ်ခု ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

သူမအတွက် အစားအစာကို အာရုံစိုက်ကာ ကင်ပေးနေသော အမျိုးသားတစ်ယောက်...

လေထုသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။ ကျင်းဖျင်အာသည် အကြည့်ကို ဖြည်းညင်းစွာ လွှဲလိုက်ပြီး ဘေးရှိ ခြောက်သွေ့သော သစ်ခက်အချို့ကို ကောက်ယူကာ မီးပုံထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ မီးတောက်များသည် သစ်ခက်များကို ဝါးမြိုလျက် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကြီးမားလာပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဝေးကွာသော တောအုပ်အဆုံးမှ ညလေညင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး သစ်ရွက်များနှင့် သစ်ခက်များ၏ တိုးညင်းသော လှုပ်ရှားသံများသည် နှလုံးသားထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွား၏။

ရှောင်ဟွေးသည် မည်သည့်အချိန်က ပြန်ရောက်လာသည်မသိဘဲ လက်ထဲတွင် အသီးအချို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားရာ တောအုပ်ထဲမှ ခူးဆွတ်လာပုံရပေသည်။

၎င်းသည် မီးပုံဆီသို့ လျှောက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ ကွေ့လိ၏ ခြေရင်းတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သစ်သီးကို ပါးစပ်နားသို့ ယူဆောင်ကာ ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်လျက် ဝါးစားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်း၏ အမြီးရှည်ကြီးသည် လှုပ်ခါနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကွေ့လိ၏ ခြေထောက်ကို ရစ်ပတ်ထားလေသည်။

၎င်းတို့သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြပြီး လေထုထဲရှိ အနံ့မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

မီးပုံပေါ်ရှိ တောယုန်၏ အဆီများသည် စိမ့်ထွက်လာရာ ယုန်သားမှာ အဆီများဖြင့် ပြောင်လက်နေရာ ကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် သွားရည်ကျစေသဖြင့် ကျင်းဖျင်အာသည်လည်း မသိမသာ ထပ်မံကြည့်ရှုမိလေသည်။