အခန်း ၂၃၇

အခန်း (၂၃၇) - တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်ခြင်း (၂)

ခဏကြာပြီးနောက် ကွေ့လိသည် ယုန်သားကို သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် သစ်သားတုတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ၎င်းကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ခါးကြားသို့ လျှိုသွင်းကာ ဗူးငယ်အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ယုန်သားပေါ်သို့ မှုန့်များ ဖြူးလိုက်လေသည်။

ကျင်းဖျင်အာသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်၏။

“အဲဒါ ဘာလဲ...”

ကွေ့လိသည် ပြုံးလိုက်ရာ ကျင်းဖျင်အာက ကြည့်လျက် အကြောင်းရင်းကို မသိဘဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကွေ့လိက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ဆားနဲ့ ဟင်းခတ်မှုန့်တွေပါ... ဒါက ကျုပ်ရဲ့ အကျင့်ဟောင်းတစ်ခုမို့လို့ ဘယ်သွားသွား ယူသွားတတ်တယ်...”

ပြောရင်းဖြင့် သူသည် သစ်သားတုတ်ကို ကျင်းဖျင်အာထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ကျင်းဖျင်အာသည် တုံ့ဆိုင်းနေပြီး သစ်သားတုတ်ကို မယူသေးပေ။

ကွေ့လိ၏ မျက်ဝန်းများ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူက ခပ်ဖွဖွပြုံးကာ ယုန်သားတစ်ဖက်ကို ဖဲ့ယူ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ စားပြလိုက်သည်။

ကျင်းဖျင်အာသည် ခဏမျှ မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး မီးရောင်အောက်တွင် သူမ၏မျက်နှာ၌ ညို့ငင်ဖွယ် အလှတရားတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာကာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေပေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သစ်သားတုတ်ကို ယူလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် သခင်လေး...”

ကွေ့လိသည် စကားမပြောဘဲ ခေါင်းကို လွှဲကာ ရှောင်ဟွေး၏ လက်ထဲမှ သစ်သီးတစ်လုံးကို ယူလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ တစ်ကိုက် ကိုက်လျက် စားတော့သည်။

“အာ...”

ရုတ်တရက် ကျင်းဖျင်အာထံမှ တိုးညင်းသော အာမေဍိတ်သံတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာရာ ထိုအသံတွင် နာကျင်မှုအချို့ ပါဝင်နေပုံရသည်။

ကွေ့လိနှင့် မျောက်ကလေး ရှောင်ဟွေးတို့သည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ခေါင်းမော့ကာ ကြည့်လိုက်ကြရာ ကျင်းဖျင်အာ၏ ဖြူစင်သော လက်သည် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နာကျင်နေသော အမူအရာ ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် ကွေ့လိနှင့် ရှောင်ဟွေးတို့က သူမကို ကြည့်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားပြီး မျက်နှာနီမြန်းကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်မ မတော်တဆ အပူလောင်သွားလို့ပါ...”

သူမ၏ အသံသည် နောက်ဆုံးတွင် တဖြည်းဖြည်း တိုးညင်းသွားလေသည်။

ကွေ့လိ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် သူ၏ဘေးရှိ ရှောင်ဟွေးသည် ရုတ်တရက် အော်မြည်ကာ ရယ်မောတော့သည်။

၎င်း၏ ညာဘက်လက်ထဲမှ တစ်ဝက်ခန့် စားထားသော သစ်သီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက် လက်သီးများဖြင့် မြေပြင်ကို ထုရိုက်ကာ ထိုထူးဆန်းသော အပြုအမူကို ထပ်မံပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေတော့သည်။

ကျင်းဖျင်အာသည် ရှက်ရွံ့ဒေါသထွက်လျက် စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဘဲ၊ မျောက်ကလေး ရှောင်ဟွေးက မြေပြင်ကို လက်ဖြင့် မထုရိုက်မီမှာပင် ကွေ့လိသည် ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် ရှောင်ဟွေးကို ဘူးသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ လိမ့်ထွက်သွားအောင် အသာအယာ ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ဖြစ်၏။

ခဏအကြာတွင် ကွေ့လိက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“တိရစ္ဆာန်ဆိုတော့ ယဉ်ကျေးမှု မရှိလို့ပါ... စိတ်ထဲမထားပါနဲ့...”

ကျင်းဖျင်အာသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြုံးပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် လက်ထဲမှ ကင်ထားသော ယုန်သားကို အသာအယာ မှုတ်လိုက်ပြီး ဖြူစင်သော လက်ဖြင့် အသားတစ်ဖက်ကို ဖဲ့ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်၍ ဝါးစားလေသည်။

ယုန်သား ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကျင်းဖျင်အာသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ထိုမွှေးပျံ့သော အနံ့သည် သက်ရှိတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စီးဆင်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် သွားရည်များ ပြည့်လျှံလာပြီး ၎င်းမှာ သူမ တစ်ခါမျှ မမြည်းစမ်းဖူးသော အရသာပင် ဖြစ်ချေသည်။

အပြင်ဘက် အရေပြားမှာ ကြွပ်ရွနေသော်လည်း တူးမနေဘဲ ပါးလွှာကာ ကြွပ်ဆတ်နေပြီး အတွင်းပိုင်း အသားမှာမူ နူးညံ့ချောမွေ့လှသည်။

ထို့ပြင် အမည်မသိ ဟင်းခတ်မှုန့်များကြောင့် ထိုအရသာရှိလှသော အရသာသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ရှိရာ ဤတစ်ကိုက်ပြီးနောက် သူမသည် မရပ်တန့်နိုင်တော့ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပင် မေ့လျော့လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

သူမရှေ့ရှိ ဤအမျိုးသားက ဤကဲ့သို့သော အရသာရှိလှသည့် အစားအစာကို ပြုလုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ကျင်းဖျင်အာ၏ ကျင့်စဉ်မှာ မြင့်မားပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော်လည်း ယခုအခါ သူမ၏ စားချင်စိတ်မှာ နှိုးဆွခံလိုက်ရသဖြင့် တစ်ဖက်ပြီးတစ်ဖက် ဖဲ့ယူစားသောက်ရာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ယုန်ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို စားသုံးပြီးသွားပြီးနောက် အနည်းငယ် ဗိုက်ပြည့်သွားမှသာ ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ပြုံးလျက် ကွေ့လိကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“သခင်လေးရဲ့ လက်ရာက အရမ်းကောင်းတာပဲ... သာမန်ယုန်တစ်ကောင်ကိုတောင် ဒီလောက် အရသာရှိအောင် ကင်နိုင်တယ်...”

ဤအချိန်တွင် မျောက်ကလေး ရှောင်ဟွေးသည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ကွေ့လိ၏ ဘေးတွင် ဝပ်လျက် နိုးကြားသော မျောက်မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ကွေ့လိကို ကြည့်လိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကျင်းဖျင်အာကို ကြည့်လိုက်နှင့် ဖြစ်နေချေသည်။

ကွေ့လိက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ဒါက အသေးအဖွဲ လက်ရာလေးပါ... မိန်းကလေးရှေ့မှာ အရှက်ရစေခဲ့ပြီ...”

ကျင်းဖျင်အာသည် ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်ရာ သူမ၏ အလှတရားမှာ ညို့ငင်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး မျက်ဝန်းများ တောက်ပလျက် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်မရဲ့ တစ်သက်လုံးမှာ ဒီလောက် အရသာရှိတဲ့ ယုန်သားကို တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး...”

ကွေ့လိသည် ခပ်ဖွဖွပြုံးကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော အမူအရာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဤစကားလုံး၊ ဤအသံ၊ ချိုသာသော အပြုံးသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

မှေးမှိန်သော ညဉ့်ဦးယံ၊ အေးစက်သော ညလေညင်းတို့နှင့်အတူ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နာကျင်မှုတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဒေါသတကြီး လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်သွား၏။

လွန်ခဲ့သော အချိန်တစ်ခုက သူသည် ဤစကားလုံးများကို ကြားဖူးခဲ့သည်။

၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သော အတိတ်မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သတိမထားမိဘဲ သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကြည်လင်သော စမ်းချောင်းလေး၊ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသော ရေပြင်၊ ချိုသာသော အပြုံး၊ ညင်သာသော လေတိုးသံ...

ကုန်းစွန်းတောင်၊ ချောက်ကမ်းပါး၏ နောက်ကွယ်တွင် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာခါစ လူနှစ်ဦးသည် မီးပုံဘေးတွင် စုဝေးလျက် အစားအစာ ကင်နေခဲ့ကြသည်။

အစိမ်းနုရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုပြုံးရွှင်နေသည့် ပုံရိပ်သည် သူ့ကို ရုတ်တရက် လွှမ်းမိုးသွားပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ လွတ်နေသော နေရာအားလုံးကို သိမ်းပိုက်လိုက်ရာ သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် တုန်ခါသွားရသည်။

ပိယောင်...

“အရမ်းအရသာရှိတာပဲ... ကျွန်မရဲ့ တစ်သက်လုံးမှာ အစားဖူးဆုံး အရာက အခု ရှင်ကင်ပေးနေတဲ့ ယုန်သားပဲ...”

ထိုအချိန်က ပြောခဲ့သော ထိုစကားလုံးသည် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မှေးမှိန်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး တဖြည်းဖြည်း ဆူးတစ်ချောင်း၊ အပ်တစ်ချောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

“သခင်လေး... သခင်လေး...”

သူ၏ နားဘေးတွင် စိုးရိမ်တကြီး ခေါ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကွေ့လိကို လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

ကျင်းဖျင်အာသည် မည်သည့်အချိန်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်မသိဘဲ သူမ၏ ဘယ်လက်တွင် ထိုသစ်သားတုတ်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း ညာဘက်လက်ကိုမူ ဝတ်စုံလက်အင်္ကျီထဲသို့ ထည့်ထားလေသည်။

ကွေ့လိသည် အကြည့်ကို စုစည်းကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလျက် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။

“ကျုပ် အဆင်ပြေပါတယ်...”

ကျင်းဖျင်အာသည် သူ့ကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ခန့်မှန်းရခက်သော အမူအရာများ ရှိနေပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

“သခင်လေး... ရှင့်ရဲ့ မျက်နှာက ဘာလို့ ဒီလောက် ဖြူဖျော့နေတာလဲ... တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား...”

ကွေ့လိသည် သူမ၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ကာ ရုတ်တရက် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“ကျုပ်လား.... ကျုပ်က ဘာဖြစ်စရာ ရှိလို့လဲ...”

ကျင်းဖျင်အာသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ မှေးမှိန်သော အလင်းတန်းသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချစ်စဖွယ် အမူအရာ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“သခင်လေး အဆင်ပြေရင် ရပါပြီ...”

ကွေ့လိ၏ နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် လေးလံသွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင်မူ ဖော်ပြခြင်း မရှိပေ။

သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဘေးတွင် ငြိမ်သက်နေသော ရှောင်ဟွေးသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကွေ့လိနှင့် ကျင်းဖျင်အာတို့သည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ခံစားမိသွားကြသဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ တောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

တောင်ဘက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် တောင်တန်းများ ဝန်းရံထားသော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သည့် ဖန်ရှန်းတောင်ကြား၏ အထက် ကောင်းကင်ယံ၌ ဝေးကွာသော နေရာမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နီရဲသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားကာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို လင်းထိန်စေပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားလေသည်။

ကွေ့လိနှင့် ကျင်းဖျင်အာတို့၏ မျက်ဝန်းများသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် တောက်ပသွားကြ၏။

ဖန်ရှန်းတောင်ကြားအတွင်း၌ ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ငြိမ်းသတ်ထားသော မီးရောင်များသည် ရုတ်တရက် ပြန်လည်လင်းထိန်လာလေသည်။

အနီး သို့မဟုတ် အဝေးမှ လူသံများသည် အိပ်စက်ခြင်းမှ နှိုးခံလိုက်ရသဖြင့် တိုးညင်းစွာ ကျိန်ဆဲသံများနှင့် ရောနှောလျက် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။

သို့သော် ဤတဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာသော ဆူညံသံများထဲတွင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများနှင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အော်မြည်သံများသည် ဖန်ရှန်းတောင်ကြား၏ ဝင်ပေါက်မှ ပျံ့လွင့်လာလေသည်။

ခဏအကြာတွင် တိုက်ခိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သာယာကြည်လင်သော ခေါင်းလောင်းသံများနှင့် ခေါင်းလောင်းသံများသည် တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဤညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် ဖန်ရှန်းတောင်ကြားသို့ အတင်းအဓမ္မ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူများ အမှန်တကယ်ပင် ရှိနေချေသည်။

အသံမထွက်ဘဲ ရောက်ရှိလာကာ အခြားတောင်ကုန်းတစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကွေ့လိနှင့် ကျင်းဖျင်အာတို့သည် ဖန်ရှန်းတောင်ကြား ဝင်ပေါက်ရှိ မီးရောင်များနှင့် ဖန်ရှန်းတောင်ကြားအတွင်းမှ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားနေကြသော လူရိပ်များကို ကြည့်ကာ အတွင်းစိတ်တွင် တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်နေကြ၏။