အခန်း ၂၃၉

အခန်း (၂၃၉) - မီးလျှံပလ္လင် (၁)

ကွေ့လိသည် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သော မီးခိုးရောင်ဝက်ကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ပစ်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းရှိနေခဲ့သော တွင်းပေါက်ကို စစ်ဆေးကြည့်လေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုတွင်းပေါက်ထဲမှ အလွန်သေးငယ်သော ကြိုးတစ်မျှင်သည် အဝေးတစ်နေရာရှိ ခေါင်းလောင်းတစ်ခုဆီသို့ ဆက်သွယ်ထားသည်ကို တွေ့ရ၏။

သူနှင့် ကျင်းဖျင်အာတို့ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ရခြင်းမှာ ဤမီးခိုးရောင်ဝက်လေးကြောင့် ဖြစ်နိုင်ချေများပေသည်။

သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းတွင် လျှို့ဝှက်သိမ်းဆည်းထားသော နတ်ဆိုးမှတ်တမ်းထဲ၌ ဤအရာကို သူ တစ်ကြိမ်ဖူးမြင်ခဲ့ဖူး၏။

မီးခိုးရောင်ဝက်၏ နှာခေါင်းသည် အလွန်အမင်း အာရုံခံစားလွယ်ပြီး သာမန်တိရစ္ဆာန်များထက် များစွာသာလွန်ပေသည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူသည် မိမိကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော တိရစ္ဆာန်ငယ်လေး၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

အရေးကြီးသောအချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သော်လည်း ကွေ့လိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး မှောင်မိုက်သော ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေမိ၏။

မီးခိုးရောင်ဝက်သည် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းနတ်သားရဲတစ်ကောင် မဟုတ်သော်လည်း တွေ့ရခဲလှကာ တောင်ဘက်နယ်စပ်ရှိ တောင်တန်းကြီးတစ်သောင်း၏ နက်ရှိုင်းသော တောအုပ်အချို့တွင်သာ တွေ့ရှိနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဖန်ရှန်းတောင်ကြားတွင်မူ ဤကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုး ရှိနေပြီး ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူသည် ဖန်ရှန်းတောင်ကြားသို့ နေရာအမျိုးမျိုးမှ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ခြွင်းချက်မရှိ အမြဲတစေ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း ခံခဲ့ရ၏။

ဖန်ရှန်းတောင်ကြားရှိ မီးခိုးရောင်ဝက် အရေအတွက်မှာ မနည်းလှသဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပေသည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ၎င်းတို့သည် ဤမျှများပြားသော မီးခိုးရောင်ဝက်များကို တစ်ချိန်တည်းတွင် ဤအတိုင်းအတာအထိ ယဉ်ပါးအောင် မွေးမြူနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဤကဲ့သို့သော သားရဲရိုင်းများကို ယဉ်ပါးအောင် မွေးမြူနိုင်သည့် စွမ်းရည်မျိုးမှာ ကုန်းတွင်းပိုင်းဒေသ၏ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းများတွင်သာမက မိစ္ဆာဂိုဏ်းအတွင်း၌ပင် ကြားဖူးနားဝ မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် တောင်ဘက်နယ်စပ် လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုများအကြားတွင်မူ ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် စွမ်းရည်မျိုး ရှိသည်ဟု ကြားဖူးလေသည်။

ကွေ့လိသည် ခေါင်းမော့ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးမှ ဆူညံသံများကြားမှပင် ဖန်ရှန်းတောင်ကြား၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင်မူ အေးချမ်းဆိတ်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွား၏။

အမှောင်ထုသည် လိုက်ကာကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များ မည်မျှဖုံးကွယ်ထားသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

တောင်ကြားမှ ဆူညံသံများသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး အဝေးတစ်နေရာမှ တစ်စုံတစ်ဦး ကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုသံကို ကြားရသော်လည်း တိုက်ခိုက်သံများမှာမူ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဖန်ရှန်းတောင်ကြားက အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီဟု ထင်ရပေသည်။

ဖန်ရှန်းတောင်ကြားကို ရန်စရဲလောက်အောင် သတ္တိရှိသူမှာ မည်သူဖြစ်လိမ့်မည်နည်း။ ကွေ့လိသည် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ကျင်းဖျင်အာကို မသိစိတ်က တွေးတောမိသွား၏။ သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ထိုစစ်နိုင်ချေများပေသည်။

ယခုအခါ ကွေ့လိသည် သူပုန်းအောင်းနေသော ထောင့်မှတစ်ဆင့် ဖန်ရှန်းတောင်ကြား၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မီးခိုးရောင်ဝက်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော သတိပေးသံများကို မကြားရတော့ပေ။

ဖန်ရှန်းတောင်ကြားသည် ထိုအနံ့ခံအာရုံအလွန်ကောင်းသော တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများကို တောင်ကြား၏ အစွန်အဖျား ထောင့်စွန်းများတွင်သာ ဖြန့်ကြက်ထားပုံရပြီး တောင်ကြားအလယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ချေ။

ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ဆူညံသံများ ငြိမ်သက်သွားသော တောင်ကြားသည် အထူးပင် ဆိတ်ငြိမ်နေပုံရ၏။

ကွေ့လိသည် သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အဆောက်အအုံများကြားရှိ လမ်းများပေါ်တွင် လွင့်မျောသွားရာ မှောင်မိုက်သော လိုက်ကာအောက်ရှိ ကမ္ဘာကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ဖန်ရှန်းတောင်ကြားသည် လောကကြီး၏ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းများ၏ မဏ္ဍိုင်ကြီးအဖြစ် လူသိများပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ကိစ္စရပ်များကို လူသိမခံဘဲ ဆောင်ရွက်တတ်သော်လည်း နှစ်ပေါင်းရှစ်ရာတိုင်တိုင် စည်ပင်ထွန်းကားခဲ့သော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ဂိုဏ်း ဖြစ်ပေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသောအရာမှာ ဤအစွမ်းထက်သော ဂိုဏ်းကြီး၏ အမွေအနှစ်များပင် ဖြစ်သည်။

ညကောင်းကင်ယံအောက်တွင် လမ်းငယ်များ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်သွယ်ထားပြီး လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ သွေးကြောများကဲ့သို့ ဖန်ရှန်းတောင်ကြား၏ နေရာအနှံ့သို့ ဖြန့်ကျက်ထားသည်ကို မြင်တွေ့ရ၏။

လမ်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် သာမန်တပည့်များ၏ နေအိမ်များ သို့မဟုတ် မြင့်မားခန့်ညားသော ဗိမာန်အဆောက်အအုံများ ရှိနေပြီး ထိုအဆောက်အအုံများအကြားတွင် ဥယျာဉ်များစွာလည်း ရှိနေပေသည်။

၎င်းတို့ထဲတွင် စိမ်းလန်းသော ဝါးပင်များ၊ ဆောင်းရာသီ ချယ်ရီပန်းများနှင့် တောက်ပလှပသောပန်းများ အုပ်စုလိုက် ရှိနေကြပြီး အဝေးမှ ကြည့်လိုက်လျှင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆောက်အအုံများနှင့် လိုက်ဖက်ညီစွာ ရောယှက်နေကာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေလေသည်။

ဤဆူညံသံများကြောင့် ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဖန်ရှန်းတောင်ကြားမှ တပည့်များသည် ရံဖန်ရံခါ သွားလာနေကြဆဲ ဖြစ်ရာ ကွေ့လိသည် သူ၏ခြေရာလက်ရာများ မပေါ်စေရန် ဂရုတစိုက် ပုန်းကွယ်သွားရ၏။

ထိုတပည့်များ၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ ဆူညံသံများ စတင်ချိန်ကကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အရိပ်အယောင်များ မရှိတော့ဘဲ တည်ငြိမ်နေကြသဖြင့် တောင်ကြားဝမှ အခြေအနေမှာ ပြေလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

သွားလာနေသော ဖန်ရှန်းတောင်ကြား တပည့်အနည်းငယ်မှာ ကွေ့လိအတွက် အခက်အခဲ မဟုတ်ပေ။

ဆယ်နှစ်တာကာလအတွင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်၊ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်နှင့် တာအိုလမ်းစဉ် ဟူသော ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ် သုံးခုလုံး ရှိနေခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ကျမ်းစာမှ ဆန်းကြယ်သော ကျင့်စဉ်များကို အခြေခံကာ သူ၏စွမ်းရည်များမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့ရာ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝလှသော သရဲဘုရင်ပင်လျှင် အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်ခဲ့ရ၏။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ၎င်းကို ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်၏ အတူတကွ ကျင့်ကြံခြင်း သီအိုရီကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့ကြပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် အထောက်အကူပြုစေသည့် ဆန်းကြယ်သော ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ရှိနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ကွေ့လိ ပုန်းအောင်းနေသော နေရာမှနေ၍ သာမန်တပည့်များကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း ရှေ့တွင် ရှိနေသော လမ်းသွယ်များကမူ သူ့ကို အခက်တွေ့စေကာ မည်သည့်လမ်းသို့ သွားရမည်ကို မသိနိုင်တော့ချေ။

သူသည် ဖန်ရှန်းတောင်ကြားအတွင်း မည်သည့်လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသည်ကို စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေရန် တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး တောင်ဘက်နယ်စပ် လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုများနှင့် ပတ်သက်သော ဆက်နွှယ်မှုကို ရှာဖွေနိုင်လျှင် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်၏။

ဤအရာအားလုံးကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက် သူသည် ဖန်ရှန်းတောင်ကြားရှိ အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ရှိရာနေရာသို့ သွားရောက်ရန် လိုအပ်သော်လည်း ရှေ့တွင် ရှိနေသော လမ်းများသည် ဝင်္ကပါတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။

ကွေ့လိသည် ဖန်ရှန်းတောင်ကြား တပည့်တစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးစစ်မေးရန် စဉ်းစားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေစဉ် ရုတ်တရက် သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရှောင်ဟွေးထံမှ ညည်းတွားသံတိုးတိုး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကွေ့လိသည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွား၏။

မျောက်ကလေး ရှောင်ဟွေးသည် သူ၏အဝတ်အစားများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့နေကာ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်လုံးနှစ်လုံးလုံးကို တင်းတင်းပိတ်ထားလေသည်။

၎င်းသည် လူသားကဲ့သို့ အသိဉာဏ်ရှိသဖြင့် ယခုအချိန်သည် နာကျင်မှုကို ဖော်ပြရမည့်အချိန် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိကာ အောင့်အည်းသည်းခံနေပုံရ၏။

ကွေ့လိသည် သာမန်ထက် ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်သွားမိ၏။ အကြောင်းရင်းအချို့ကြောင့် တောင်ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ရှောင်ဟွေးသည် တစ်ခုခု ပုံမှန်မဟုတ်သလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ယခုကြည့်ရသည်မှာ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်နေပုံရပေသည်။

ကွေ့လိသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှောင်ဟွေးကို ညင်သာစွာ ပွေ့ပိုက်လိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရာ မျောက်ကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ရီနေပြီး ရှင်းပြ၍မရသော နာကျင်မှုကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်နေရကြောင်း ခံစားမိလေသည်။ ကွေ့လိသည် ပိုမိုစိုးရိမ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ရှောင်ဟွေး...”

၎င်း၏သခင်ကို နားလည်သည့်အလား ရှောင်ဟွေးသည် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လေသည်။

ညဉ့်နက်ပိုင်းရှိ မိစ္ဆာတစ္ဆေမီးကဲ့သို့၊ ကိုးပါးသော ငရဲဘုံမှ မိစ္ဆာမျက်လုံးတစ်စုံကဲ့သို့ အနီရောင်ဖျော့ဖျော့ သန်းနေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် ကွေ့လိ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်သည် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပုံရလေသည်။

ရှောင်ဟွေး၏ အသက်ရှူသံသည် တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာပြီး ၎င်း၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကွေ့လိ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော အားမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာကာ ခြေသည်းလက်သည်းများမှာ အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

မျောက်ကလေး၏ ပါးစပ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်ဟလိုက် ပိတ်လိုက် ဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်း၏မျက်လုံးထဲမှ မိစ္ဆာရွှေရောင်အလင်းသည် ကွေ့လိကို စိုက်ကြည့်နေပြီး တစ်စက္ကန့်မျှပင် လျှော့မပေးခဲ့ချေ။

ထိုအကြည့်မှတစ်ဆင့် ကွေ့လိသည် ရုတ်တရက် ရင်းနှီးသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ ရူးသွပ်သွားချိန်တွင် ရှိခဲ့သော သွေးဆာနေသည့် အကြည့်မျိုးနှင့် တူနေပေသည်။

…

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကွေ့လိသည် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏လက်ကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။

ထိုအင်္ကျီလက်အင်္ကျီထဲတွင် မည်သည့်အချိန်ကတည်းကမှန်းမသိ သွေးစုပ်ပုလဲရှိနေသော ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်၏ ထိပ်ပိုင်းသည် သွေးရောင်အလင်းတန်းများနှင့်အတူ အနက်ရောင်သန်းသော အစိမ်းရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့ကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

သွေးစုပ်ပုလဲ….

လောကတွင် အဆိုးယုတ်ဆုံးနှင့် အယုတ်မာဆုံးသော အရာသည် အမှန်တကယ်ပင် နက်နဲဆန်းကြယ်လှပေသည်။

သူ၏နှလုံးသားအောက်ခြေမှ တစ်စုံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည့်အလား ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကွေ့လိသည် ခါးသီးသော အရသာကို ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းကို လှည့်ကာ ရှောင်ဟွေးကို ငေးကြည့်နေမိ၏။

ရှောင်ဟွေးသည်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပုံရပြီး တိုးတိုးလေး နှစ်ကြိမ် အော်လိုက်လေသည်။

ကွေ့လိသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်ဟွေး၏ မျက်လုံးထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွား၏။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်...”

ရှောင်ဟွေးသည် ၎င်း၏သခင်၏ စကားကို နားလည်သည့်အလား မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်လိုက်၏။

ခဏအကြာတွင် နာကျင်မှုသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပြီး ရှောင်ဟွေး၏ လက်များမှ ဖိအားများလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားလေသည်။

ကွေ့လိသည် အမှောင်ထဲတွင် ရပ်နေရင်း ရှောင်ဟွေးကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွေ့ပိုက်လိုက်၏။

ညဉ့်နက်ပိုင်းသည် ရေကဲ့သို့ အေးစက်လှပေသည်။

ရှေ့ရှိ မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် လူတစ်ယောက်နှင့် မျောက်တစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်များသည် မှုံပျပျ မှောင်မိုက်သော ထောင့်တစ်နေရာတွင် အနည်းငယ် လင်းလက်နေလေသည်။

မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိရဘဲ ရှောင်ဟွေးသည် အိပ်ပျော်သွားကာ ကွေ့လိ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေ၏။

ကွေ့လိသည် သူသည် အန္တရာယ်များလှသော ဖန်ရှန်းတောင်ကြားထဲတွင် ရှိနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မျောက်ကလေးကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်ထားလေသည်။

ရုတ်တရက် ရှောင်ဟွေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လှုပ်ရှားသွားပြီး ခေါင်းကို မော့လိုက်၏။

ကွေ့လိသည် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မျောက်ကလေး၏ မျက်လုံးထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း တက်ကြွသော အသွင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကွေ့လိသည် စိတ်သက်သာရာရသွားသော်လည်း သူ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ရှောင်ဟွေးသည် ရုန်းကန်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ လမ်းတစ်ခုဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလေသည်။

ကွေ့လိသည် အံ့ဩသွားပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ခဏအကြာတွင် ထိုလမ်းမှ လူနှစ်ဦး လျှောက်လာသည်ကို တွေ့ရပြီး ကွေ့လိသည် ၎င်းတို့ကို မှတ်မိလေသည်။

၎င်းတို့မှာ လီရွှင်းနှင့် ယန်ဟုန်တို့ ဖြစ်ကြ၏။

ကွေ့လိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ သူသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကတည်းက ဤလူနှစ်ဦးကို သိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

ဆယ်နှစ်တာကာလအတွင်း အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့နှင့် ထပ်မတွေ့ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ဆယ်နှစ်ဟူသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းပင် ဖြစ်၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံးသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကအတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရသရွေ့ ၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်များမှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကထက် များစွာ သာလွန်နေပုံရပေသည်။