အခန်း ၂၄၀

အခန်း (၂၄၀) - မီးလျှံပလ္လင် (၂)

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာကြပြီး စကားပြောလာကြလေသည်။ အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ ယန်ဟုန်က ပြောလိုက်သည်ကို ကြားရလေသည်။

“စီနီယာအစ်ကို... အဲဒီမိစ္ဆာတွေက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး အတင်းဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လာကြတာလဲ...”

လီရွှင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူလည်း နားမလည်နိုင်ဟန် ရှိသော်လည်း သူ၏မျက်နှာထားမှာ တည်တင်းနေကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“အဲဒီရိုင်းစိုင်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ... ငါ့ကိုမေးရင်တော့ အဲဒီငါးမိစ္ဆာတွေက တောင်ကြားကို ကျူးကျော်ရဲမှတော့ သူတို့ကို ပြန်ခွင့်မပေးသင့်ဘူး... ဘာလို့ ဦးရီးတော် ရှန်းကွမ်းကို ဒုက္ခပေးနေဖို့ လိုဦးမှာလဲ...”

ယန်ဟုန်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

“စီနီယာအစ်ကို... စိတ်မဆိုးပါနဲ့... ဂိုဏ်းချုပ်က အမြော်အမြင်ကြီးပါတယ်... ဒီကိစ္စမှာ ငါတို့လောလောဆယ် မသိသေးတဲ့ တခြားအကြောင်းအရင်း ရှိရမယ်...”

“အစောပိုင်းက ငါတို့ အဲဒီလူရိုင်းမျိုးနွယ်စုတွေနဲ့ စေ့စပ်ညှိနှိုင်းတုန်းကလည်း ဦးရီးတော်ရှန်းကွမ်းက သူ၏ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်ကို ပြသပြီး သူတို့ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့လို့ အဲဒီလူရိုင်းမျိုးနွယ်စုတွေက သူ့ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို သတ်မှတ်ခဲ့ကြတာလေ...”

“အဲဒီလူကြီးမင်း ပေါ်လာတာနဲ့ အဲဒီမိစ္ဆာတွေက သေချာပေါက် နာခံပြီး ထွက်သွားကြမှာပါ... ဂိုဏ်းချုပ်က ငါတို့ကို ဦးရီးတော်ရှန်းကွမ်းကို သွားရောက်ဖိတ်ကြားခိုင်းတာကလည်း အဲဒီအတွက်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်...”

လီရွှင်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါလည်း ဒါတွေကို သိတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါနားမလည်တာက ငါတို့ ဖန်ရှန်းတောင်ကြားရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ဘာလို့ အဲဒီမိစ္ဆာတွေကို မျက်နှာချိုသွေးနေရတာလဲ... အခုဆို ဦးရီးတော် ရှန်းကွမ်းကိုတောင် ဖိတ်ကြားနေရပြီ...”

“ဒီကိစ္စသာ အပြင်ကို ပေါက်ကြားသွားရင် ငါတို့ ဖန်ရှန်းတောင်ကြားက လောကကြီးရဲ့ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းတွေကြားမှာ ရယ်စရာဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ယန်ဟုန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

“စီနီယာအစ်ကို... အဲဒီလူရိုင်းမျိုးနွယ်စုတွေက အသုံးဝင်သေးလို့ ဂိုဏ်းချုပ်က သည်းခံနေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်... အနာဂတ်ကျရင်...”

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ရုတ်တရက် စကားကို ရပ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများသည် လီရွှင်းကို ကြည့်နေပြီး ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်များကို ဖော်ပြနေပုံရပေသည်။

လီရွှင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး သူ၏ချောမောသော မျက်နှာထက်တွင် မကျေနပ်မှုများ ပေါ်ထွက်လာကာ အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ပို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေလေသည်။

သို့သော် သူသည် ပြန်မပြောဘဲ သက်ပြင်းတိုးတိုးသာ ချလိုက်ပြီး ယန်ဟုန်နှင့်အတူ ဘေးရှိ လမ်းငယ်အတိုင်း ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ ခဏအကြာတွင် အမှောင်ထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

အမှောင်ထဲတွင် စူးရှသောအကြည့်တစ်ခုသည် ၎င်းတို့၏ ကျောပြင်ကို စောင့်ကြည့်နေ၏။ ကွေ့လိသည် စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ စဉ်းစားလိုက်ရာ ယနေ့ည ဖန်ရှန်းတောင်ကြားကို ကျူးကျော်လာသူများမှာ သူကိုယ်တိုင် လိုက်လံစုံစမ်းနေသော ငါးမိစ္ဆာများ ဖြစ်နေသည်ကို သိရှိသွား၏။

လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က သူသည် လုရွှန်းနှင့် ထိုငါးမိစ္ဆာတို့၏ စကားကို ခိုးနားထောင်ခဲ့စဉ်က ထိုအရပ်ရှည်သော ငါးမိစ္ဆာသည် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပုံရသည်ကို ပြန်လည်သတိရမိလေသည်။

ယနေ့ည ကိစ္စမှာ ထိုငါးမိစ္ဆာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် ကျင်းဖျင်အာ၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ကျန်ရှိသော ငါးမိစ္ဆာများက ဒေါသတကြီး ကလဲ့စားချေရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေများပေသည်။

ဤသို့တွေးတောမိရင်း ကျင်းဖျင်အာ၏ ပုံရိပ်သည် ကွေ့လိ၏ စိတ်ထဲတွင် မသိစိတ်ဖြင့် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ထိုမိန်းကလေးအပေါ် ပိုမို၍ သတိထားမိသွားလေသည်။

သူသည် မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် ခဏမျှ ရပ်နေပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပုံရကာ ရင်ခွင်ထဲရှိ ရှောင်ဟွေးကို ကြည့်လိုက်၏။

ရှောင်ဟွေးသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားကာ သူ၏ပခုံးပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားပြီး သွားဖြဲပြလေရာ ၎င်းသည် အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားပြီ ဖြစ်ပုံရပေသည်။

ကွေ့လိသည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ခပ်ဖွဖွ ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

“အဲဒီ ဦးရီးတော်ရှန်းကွမ်းဆိုတာ ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြမလား...”

ရှောင်ဟွေးသည် ကျိကျိ အော်မြည်ကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး လီရွှင်းနှင့် ယန်ဟုန်တို့ လျှောက်သွားသော လမ်းဆီသို့ ညွှန်ပြလေသည်။

ကွေ့လိသည် မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် အသံတိတ် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားကာ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာဖြင့် ထိုဆိတ်ငြိမ်သော လမ်းငယ်လေးဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင် ဖန်ရှန်းတောင်ကြား တပည့်တစ်ဦးသည် ဤဘက်သို့ လျှောက်လာစဉ် ရုတ်တရက် သူ၏အမြင်အာရုံ ဝေဝါးသွားပြီး တောင်ကြား၏ တားမြစ်နယ်မြေဖြစ်သော မီးလျှံပလ္လင်သို့ သွားရာလမ်းပေါ်တွင် သရဲတစ္ဆေပုံရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ထပ်မံကြည့်ရှုသော်လည်း မည်သည့်အရာမျှ မရှိတော့ချေ။

သူသည် ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ခေါင်းခါကာ တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်ရင်း ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

ထိုလမ်းသည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ရှည်လျားလှပြီး ထိုဦးရီးတော်ရှန်းကွမ်း ရှိရာနေရာသည် အလွန်ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတွင် ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

ကွေ့လိသည် ဤလမ်းပေါ်တွင် ခဏမျှ သွားလာပြီးနောက် မည်သည့်အဆောက်အအုံကိုမျှ မတွေ့ရတော့ဘဲ လမ်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် သစ်ပင်များနှင့် အပင်များသာ ရှိတော့၏။

ညလေညင်း တိုက်ခတ်လာရာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းရှိ မှုံပျပျ လရောင်အောက်တွင် သစ်ပင်ရိပ်များသည် ကပြနေသော မိစ္ဆာများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များကို ဖော်ပြနေလေသည်။

ကွေ့လိသည် လမ်းအတိုင်း ဂရုတစိုက် လိုက်ပါသွားရာ တော်တော်ကြာ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ထိုလမ်းသည် အခြားလမ်းများကဲ့သို့ လမ်းခွဲများ မရှိဘဲ ထိုဦးရီးတော် ရှန်းကွမ်း ရှိရာနေရာသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေပုံရပေသည်။

ဖန်ရှန်းတောင်ကြားသည် အလွန်ကျယ်ဝန်းလှပြီး ဤလမ်းငယ်သည် ကွေ့ကောက်ကာ တောင်ကြား၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ဦးတည်နေလေသည်။

ရုတ်တရက် ရှေ့တွင် ဖြူဖွေးသော စတုဂံပုံစံ အရာတစ်ခု ပေါ်လာသဖြင့် ကွေ့လိသည် အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ကျောက်စာတိုင်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်းပေါ်တွင် စာကြောင်းနှစ်ကြောင်း ရေးထိုးထားသည်ကို တွေ့ရ၏။

မီးလျှံတားမြစ်နယ်မြေ

တပည့်များ ဤနေရာတွင် ရပ်ရန်

ကွေ့လိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ သူ တုံ့ဆိုင်းသွားခြင်းမှာ ရှေ့တွင် ဖန်ရှန်းတောင်ကြား၏ ဆန်းကြယ်သော နေရာတစ်ခု ရှိနေနိုင်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မီးလျှံဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံးသည် သူ၏နှလုံးသားထဲမှ နေရာတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ထိတွေ့သွားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် သူ၏ညာဘက်လက်မောင်းကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ အဝတ်အစားအောက်တွင် မီးလျှံကြေးမုံသည် သူ၏လက်မောင်းပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေပေသည်။

သူသည် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ထိုကျောက်စာတိုင်ကို ကျော်ဖြတ်ရန် ခြေလှမ်းလိုက်လေသည်။

ထိုကျောက်စာတိုင်သည် သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပုံရသော်လည်း နယ်နိမိတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထိုကျောက်စာတိုင်ကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် အကြောင်းရင်းအချို့ကြောင့် လမ်းငယ်သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ကွေ့ကောက် ဆန့်တန်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လမ်းဘေးရှိ သစ်ပင်များနှင့် အပင်များမှာ သိသိသာသာ ကျဲပါးသွားလေသည်။

ပထမဦးစွာ စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ချုံပုတ်တိုလေးများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ စည်ပင်ထွန်းကားသော တောအုပ်ကြီးပင်လျှင် ကျဲပါးသွား၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာပြီး ကျန်ရှိသော သစ်ပင်များမှာလည်း ညှိုးနွမ်းကာ ဝါကျင်နေပြီး ဤနေရာသည် ရေဓာတ် သိသိသာသာ ခန်းခြောက်နေကာ မြေပြင်မှာလည်း လောင်ကျွမ်းနေပုံရပေသည်။

၎င်းသည် မီးလျှံဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံးနှင့် ဆက်စပ်မှု ရှိနေလိမ့်မည်လား။

ပခုံးပေါ်ရှိ ရှောင်ဟွေးသည် တိုးတိုးလေး အော်မြည်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားရင်း ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေပုံရ၏။ ကွေ့လိသည် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်ရာ ရှောင်ဟွေးမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးဆန်းလှသော်လည်း ဤနေရာသည် ဖန်ရှန်းတောင်ကြား၏ အရေးကြီးသော နေရာတစ်ခု မဟုတ်ပုံရပေ။

သို့မဟုတ်ပါက ဤနေရာသို့ လာရာလမ်းတွင် စောင့်ကြပ်နေသော တပည့်တစ်ဦးမျှ တွေ့ရလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ကွေ့လိသည် စိတ်ကူးများ လှည့်ပတ်နေရင်း လမ်းငယ်အတိုင်း လိုက်ပါလာကာ နောက်ဆုံးကွေ့ကို ကျော်ဖြတ်လိုက်၏။

ရုတ်တရက် အမြဲတစေ တည်ငြိမ်လှသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ကျယ်ဝန်းသော မြေကွက်လပ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေကာ ပူပြင်းသော လေပူလှိုင်းတစ်ခုသည် တစ်နေရာရာမှ သူ့ထံသို့ တိုးဝှေ့လာလေသည်။

ဧရာမ စက်ဝိုင်းပုံစံ ပလ္လင်ကြီးတစ်ခုသည် မြေကွက်လပ်၏ အလယ်တွင် တည်ရှိနေပြီး ၎င်း၏အောက်ခြေမှာ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေကာ အမြင့် သုံးကျန်းခန့်ရှိသော ကျောက်စိမ်းဖြူ ကျောက်တိုင်ကြီး ဆယ့်သုံးတိုင်က ပလ္လင်တစ်ခုလုံးကို ထောက်ပံ့ထား၏။

ပလ္လင်၏ အစွန်အဖျားတွင် ကျောက်စိမ်းဖြူ ကျောက်တိုင် စုစုပေါင်း တစ်ဆယ့်နှစ်တိုင် ရှိနေပြီး တစ်တိုင်ချင်းစီမှာ လူနှစ်ဦး ဖက်စာခန့် ထူထဲကာ ပလ္လင်အလယ်ရှိ အထူဆုံး ကျောက်စိမ်းဖြူ ကျောက်တိုင်ကြီးမှာမူ လူငါးဦး သို့မဟုတ် ခြောက်ဦး ဖက်စာခန့် ရှိပေသည်။

ပလ္လင်၏ အပေါ်ဘက်ရှိ အဆောက်အအုံများ အားလုံးကိုမူ နီရဲသော ထူးဆန်းသည့် ကျောက်သားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး စင်မြင့်နှင့် လက်ရန်းများမှာလည်း ခြွင်ချက်မရှိ ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်၏။

ပလ္လင်၏ အလယ်တွင် အဆောက်အအုံတစ်ခုသည် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး ရှေးဟောင်းစေတီပုံစံရှိနေသည်။

၎င်းတွင် စုစုပေါင်း သုံးထပ် ရှိပြီး အထပ်တစ်ခုစီသည် အောက်ထပ်၏ ထက်ဝက်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း အထပ်တစ်ခုစီ၏ အမြင့်မှာ ဆယ်ကျန်းခန့် မြင့်မားလေသည်။

အဝေးမှ ကြည့်လိုက်လျှင် ဤပလ္လင်သည် ကောင်းကင်ယံကို တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်နေသော တောက်လောင်နေသည့် ဧရာမ နီရဲသော မီးလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ကွေ့လိသည် ပလ္လင်၏အောက်တွင် ရပ်နေပြီး ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်ပင် သေးငယ်လှပေသည်။

ကွေ့လိသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိ၏။ သူ၏ရှေ့တွင် ရှိနေသော ဗိသုကာလက်ရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့မခန်းလှပြီး နတ်ဘုရားများ၏ လက်ရာဟူသော စကားလုံးသည် ဤအရာအတွက် အပြည့်အဝ ထိုက်တန်လှပေသည်။

ဖန်ရှန်းတောင်ကြားတွင် ဤကဲ့သို့သော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် အဆောက်အအုံ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ထိုကျောက်စာတိုင်ကို ပြန်လည်သတိရမိကာ သူ၏ရှေ့တွင် ရှိနေသော နေရာသည် ဒဏ္ဍာရီလာ ဖန်ရှန်းတောင်ကြား၏ မီးလျှံပလ္လင်ဖြစ်နိုင်ချေများကြောင်း သိရှိသွားလေသည်။

သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် အသံတိတ် လွင့်မျောသွား၏။ မီးလျှံပလ္လင်မှလွဲ၍ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားအရာမရှိသဖြင့် ပုန်းကွယ်စရာ နေရာမရှိချေ။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤနေရာတွင် ကင်းစောင့်မရှိဘဲ သူ၏အရှိန်မှာလည်း လျင်မြန်လှသဖြင့် ခဏချင်းအတွင်း သူ၏ပုံရိပ်သည် ပလ္လင်၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ပလ္လင်နှင့် နီးကပ်သွားသည်နှင့် လေထုထဲရှိ အပူရှိန်သည် ချက်ချင်းပင် ဆတိုးမြင့်တက်သွားပြီး သူ၏လက်ရှိ စွမ်းရည်များဖြင့်ပင် နှလုံးသားထဲတွင် ပူလောင်မှုကို ခံစားရကာ နဖူးထက်တွင် ချွေးများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ကွေ့လိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်သွားကာ ရှောင်ဟွေးသည် ဤအပူဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလားဟု တွေးတောရင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ဟွေးသည် ခေါင်းကို ကုတ်ကာ နားကို ကလော်နေပြီး အပူဒဏ်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပုံရပေသည်။

ကွေ့လိသည် အံ့ဩသွားပြီး ရှောင်ဟွေးသည် မကြာသေးမီက ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူများကို ပြုလုပ်နေသည်ဟု ခံစားမိ၏။

အထူးသဖြင့် သေမင်းရွှံ့ညွန်ရှိ နတ်ဘုရင်ရတနာတိုက်တွင် နတ်ဆေးရည်ကို မျိုချပြီးနောက် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လက်ရှိအခြေအနေတွင် ရှောင်ဟွေးက အပူဒဏ်ကို ဂရုမစိုက်ခြင်းသည် ဂရုစိုက်ခြင်းထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သဖြင့် ကွေ့လိသည် ထိုအရာကို တွေးတောနေရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။

သူသည် ဤပလ္လင်ပေါ်သို့ မည်သို့တက်ရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ် ပလ္လင်အပေါ်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

ကွေ့လိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ ပုန်းကွယ်စရာ နေရာ လုံးဝမရှိသဖြင့် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပလ္လင်အောက်သို့ ပျံသန်းသွားကာ ထူထဲသော ကျောက်စိမ်းဖြူ ကျောက်တိုင်ကြီးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်လိုက်လေသည်။

ကျောက်တိုင်နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေရင်း သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ကျောက်တုံးကို ထိမိသွားရာ ပူလောင်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်လျင်မြန်လှပြီး လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။

ပလ္လင်အောက်ရှိ ကျောက်တိုင်များပင်လျှင် ပွက်ပွက်ဆူလောက်အောင် ပူပြင်းနေပေသည်။

ခြေသံများသည် ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး တစ်စုံတစ်ဦးသည် အောက်သို့ ဆင်းလာနေသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။ ရုတ်တရက် အိုမင်းသော အသံတစ်ခုက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားရလေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်က ဖိတ်ကြားမှတော့ ငါလည်း သွားရမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ငါ့ကို ပြောပြဦး... အဲဒီငါးမိစ္ဆာတွေက ဘာလို့ အရူးထပြီး တောင်ကြားကို တိုက်ခိုက်ရတာလဲ...”

ကျောက်တိုင်၏ အရိပ်အောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကွေ့လိသည် အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လီရွှင်းနှင့် ယန်ဟုန်တို့သည် မီးခိုးရောင်ဝက်စုံဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ ကျောပြင်နောက်မှ ရိုသေစွာ လိုက်ပါကာ အောက်သို့ ဆင်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။