အခန်း ၇၁

အခန်း ၇၁

"သူ နောက်ကျနေပြီ"

ထိုလူ၏ စနောက်သလို လက်ဟန်ခြေဟန်ကြောင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး အသက်ပျောက်သွားရပြန်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် သေဆုံးသွားရသည့် သိုင်းပညာရှင်ဦးရေမှာ ဆယ်ဦးထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းကို ငေးကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး ဘာမျှမတတ်နိုင်သော စွန်ဒိုဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဂျန်ဆော့တေးမှာ ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေရရှာသည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ ငါတို့ ဘာများ မှားလုပ်မိလို့လဲ"

ဂျန်ဆော့တေး၏ မေးခွန်းကို ထိုလူက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ရင်း

"ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ချင်လို့"

"မင်း... မင်းက ဒီအတိုင်းပဲလို့ ပြောတာလား"

"ဟုတ်တယ်။ မင်းတို့ သေရတဲ့အကြောင်းအရင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား မရှိဘူး။ ငါက မင်းတို့ကို သတ်ချင်လို့ သတ်နေတာ"

"မင်းလို နတ်ဆိုးကောင် လူဖြစ်လာပြီးတော့ ဘယ်လိုတောင် ဒီလိုမျိုး လုပ်ရက်ရတာလဲ"

"ဟားဟား အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မေးခွန်းပဲ"

ထိုလူက ဂျန်ဆော့တေး၏ မျက်နှာကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ဖဝါးမှာ အလွန်ကြီးမားသဖြင့် ဂျန်ဆော့တေး၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ကွယ်ပျောက်သွားသည်။

"ငါက ဘာလို့ အကြောင်းပြချက် လိုရမှာလဲ သတ်ချင်ရင် သတ်ရုံပဲပေါ့"

"မင်းကို ကောင်းကင်က သေချာပေါက် အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်"

"သေလိုက်စမ်းပါ။ မင်းကိုလည်း သတ်မယ်။ ဒီမှာရှိတဲ့ ကောင်တွေအားလုံးကိုလည်း သတ်ပစ်မယ်။ ငါ အပျင်းပြေသွားပြီ"

ထိုလူက ဂျန်ဆော့တေးကို သတ်ဖြတ်ရန် သူ၏လက်ဖဝါးထဲသို့ အားထည့်လိုက်သည်။

ကျွတ်

ဂျန်ဆော့တေး၏ ဦးခေါင်းမှာ ညှစ်ခြေခြင်းခံလိုက်ရပြီး ထိုလူ၏ အင်အားကို မခံနိုင်တော့သဖြင့် ဦးခေါင်းခွံမှာ ကွဲအက်တော့မည့်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း"

"ဟင်"

ဂျန်ဆော့တေး၏ မျက်နှာကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော ထိုလူမှာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။

"အိုဟို မင်းရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရတာ ဂျင်ဆိုဟွန်း ဖြစ်ရမယ်"

"မင်း ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ ငါ့ကို ရှာနေတာမလား"

"ဟားဟားဟား စွန်ဒိုဂိုဏ်းက ကိစ္စတစ်ခုတော့ အပြတ်အသတ် လုပ်နိုင်တာပဲ။ မင်းရဲ့ တည်နေရာကိုပဲ ရှာခိုင်းလိုက်တာ။ မင်းကို ကိုယ်တိုင် ခေါ်လာပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ငါ သူတို့ကို အမြင်သစ်နဲ့ ကြည့်ရတော့မယ်"

ထိုလူက ဂျန်ဆော့တေး၏ မျက်နှာကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ပါးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။ ယခုအခါ သူသည် စွန်ဒိုဂိုဏ်းကို စိတ်မဝင်စားတော့သည့်အလား ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်လိုက်သည်။

ထိုအတောအတွင်း ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သေဆုံးသွားရရှာသော စွန်ဒိုဂိုဏ်းသားများကို နောင်တရသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါ မင်းလက်ချက်လား"

"ဟုတ်တယ်"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ထူးဆန်းလိုက်တာ။ တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်။ မင်းတို့အားလုံးက ငါ လူသတ်ရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သိချင်နေကြတာလဲ သိလိုက်ရင်ကော ဘာထူးသွားမှာမို့လို့လဲ"

"ဟုတ်ပါလိမ့်မယ်။ ဘာမှ မထူးခြားတော့ပါဘူး။ သူတို့က... သေသွားခဲ့ပြီမို့လို့"

ဂျင်ဆိုဟွန်း ဒေါသထွက်နေသည်။

သူ၏လက်များမှာ တိုးပွားလာသော အပြစ်မကင်းသည့် စိတ်ဝေဒနာကြောင့် တုန်ရီနေသည်။ ၎င်းကို ကြည့်နေသော ထိုလူမှာ သွားများကို ဖြဲ၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း အခု ငါ့ကို ဒေါသထွက်နေတာလား မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တဲ့ လူတွေ သေဆုံးသွားရလို့လား"

"သူတို့က ငါ့ကြောင့် သေသွားရတာမို့လို့"

"ဟုတ်တယ်။ မှန်တာပေါ့။ မင်းသာ မရှိရင် သေစရာမလိုတဲ့ အသက်တွေပဲ။ ဒီလို ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ စကားတွေကို ရပ်ပြီး... တိုက်ကြရအောင်"

ထိုလူက သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။

"ငါ့နာမည်က..."

"ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ဓားပျံနှစ်စင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဂိုအန်းက သဘောကျနေသည့်အလား ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ့နာမည်က ဂိုအန်းပဲ"

ဂိုအန်းမှာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ သူ၏ပုံစံမှာ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေသော ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင် ပြေးဝင်လာသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ဓားပျံနှစ်စင်းကို လျှပ်စီးလက်သည့် အရှိန်အဝါစွမ်းအားများ ထည့်သွင်းကာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် အင်အားကို ထိန်းချန်ထားခြင်း မရှိပေ။

ဓားပျံနှစ်စင်းမှာ ကောင်းကင်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအလား လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"ဟန်"

ဂိုအန်းက သူ၏လက်နှစ်ဖက်လုံးတွင် အတွင်းအားကို မြှင့်တင်ကာ ပျံသန်းလာသော ဓားပျံနှစ်စင်းကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးရဲ့ အစွမ်းက..."

သူ၏ လက်ဖဝါးများမှာ ထုံကျဉ်သွားသည်။

"ဒါက ငါထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အမဲလိုက်ပွဲ ဖြစ်တော့မှာပဲ"

သူ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားများကို ပိုမို ဆွဲတင်လိုက်သော ဂိုအန်းမှာ သွားများကို ဖြဲ၍ ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် သူ၏ ရယ်မောသံမှာ ကြာရှည်မခံလိုက်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပျံသန်းလာသော ဓားပျံသုံးစင်းက ဂိုအန်းကို ဖိအားပေးလာသောကြောင့်ပင်။

"ဟန်"

ဂိုအန်းက သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ဝဲယာဖြန့်ကာ ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာသော ဓားပျံများကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

အကယ်၍ ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်း ထိမှန်ပါက ခေါင်းပြတ်ထွက်သွားနိုင်လောက်သည့် အင်အားမျိုး ဖြစ်သည်။

ထိုမျှကြီးမားသော အင်အားဖြင့် ဓားပျံများကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဂိုအန်းက ဂျင်ဆိုဟွန်းကို စူးရဲသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

နာမည်မဲ့အိမ်က သူ့ကို အထူးအဆင့်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားလို့ ငါ မျှော်လင့်ထားခဲ့ပေမဲ့ ဒါက ငါ့မျှော်လင့်ချက်ထက်ကို ကျော်လွန်နေပြီပဲ

ဂိုအန်းမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော ရယ်မောသံကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"ဟဲဟဲဟဲဟဲ"

ဘယ်လောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီလဲ။

ဤမျှ သန်မာသော လူတစ်ယောက်နှင့် မတိုက်ခိုက်ရသည်မှာ အရေပြားမှတစ်ဆင့် ခံစားနေရသော အင်အားကြောင့် သူ၏ ကျောရိုးတစ်ခုလုံး ရှိန်းတိန်းရှိန်းတိန်း ဖြစ်သွားရသည်။

ငါ နာမည်မဲ့အိမ်ကို သွားခဲ့တာ မှန်တာပဲ။

ဂိုအန်းက သူ၏ခြေဖျားများကို မြေကြီးထဲသို့ သံမှိုစွဲသကဲ့သို့ စိုက်သွင်းလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိမ့်ချလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ရှေ့က ရန်သူကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်"

ဝုန်း

မြေပြင်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး ဂိုအန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပြင်းထန်သော အရှိန်နှုန်းဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။ သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လည်ပင်းပင်။

ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဂိုအန်း၏ ညာလက်က လေထုကို ဖြဲခွဲ၍ ဆန့်ထွက်လာသည်။

ဗုန်း….

နောက်ကျမှ လိုက်ပါလာသော လေထု၏ ဖိအားကြောင့် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။

"ဟန်"

ဂိုအန်းက သူ၏ ခါးကို လိမ်လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှာခေါင်းရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိလာသော ဓားပျံကို ကြမ်းတမ်းသော လက်ဖြင့် ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် အလျင်အမြန် ဆွဲတင်လိုက်ရသော ပြင်းထန်သည့် ချီစွမ်းအားဖြင့် ဓားပျံ၏ အရှိန်အဟုန်ကို အပြည့်အဝ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဓားသွားကြောင့် ပြတ်ရှသွားသော သူ၏ လက်ဖဝါးမှ သွေးများ စီးကျလာပြီး မြေပြင်ကို စိုစွတ်စေသည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက လက်နှစ်ဖက်လုံးတွင် ဓားပျံနှစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ဆီကို ရောက်လာမှာ မဟုတ်လို့ပဲ"

လူသားအသားကို ဖဲ့ခြွေတတ်သူဟု နာမည်ကျော်ကြားသည့် နတ်ဆိုးခေါင်းဆောင် ဂိုအန်းသည် လူသားတစ်ဦးကို အသက်ရှင်လျက် လက်ဗလာဖြင့် ဖဲ့ခြွေသတ်ဖြတ်တတ်သည့်အပြင် ယခင်က ဓားပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း လက်ဖျားတွင် ခံစားရသည့် သေဆုံးမှု၏ အရသာကို စွဲလမ်းသွားပြီးနောက် ဓားကို စွန့်ပယ်ကာ လက်ဗလာဖြင့်သာ လူသတ်ခြင်းကို ပြုလုပ်လာသူဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာသင်ယူရန် သင့်တော်သည့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကြမ်းတမ်းသည့် သဘာဝရှိသော ဂိုအန်းအတွက် လူသတ်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့် ပျော်ရွှင်မှုကိုမျှ မခံစားရချေ။

သူသည် သေခြင်းကို မကြောက်ပေ။

ထိုကြောင့်ပင် သန်မာသူများနှင့် တိုက်ခိုက်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ သူသည် မသေနိုင်သော အစွမ်းရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

"ဟူးး…ဟူး..."

နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကြားမှ သွေးမြှုပ်များ စီးကျလာသည်။

အသက်ကို အသည်းအသန် ရှူရှိုက်နေရသော ဂိုအန်း၏ ကိုယ်တွင် ဓားပျံသုံးစင်းမှာ စိုက်ဝင်လျက် ရှိသည်။ နှစ်စင်းမှာ ပုခုံးနှင့် နံဘေးတွင် ဖြစ်ပြီး၊ တစ်စင်းမှာ ပေါင်ကို ဖောက်ဝင်သွားသည်။

"ဒီကောင်လေး..."

ဂိုအန်း၏ အကြည့်များမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

သူ ကြွေးကြော်ခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဂိုအန်းသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို မထိနိုင်ခဲ့ပေ။

အရိပ်ပင် မကျန်ရစ်စေရဘဲ ဂျင်ဆိုဟွန်းက ဂိုအန်းကို အငြိုးတကြီးဖြင့် ကစားနေခဲ့သည်။ ဂိုအန်း၏ လက်ခုပ်တီးသံနှင့် အတွင်းအားများမှာ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ကိုယ်ကို ဖဲ့ခြွေနိုင်သော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်းကိုမူ မမီနိုင်ခဲ့ပေ။

"အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်ရတာ အလကားမဟုတ်ဘူးပဲ။ အရှိန်ရော၊ အင်အားပါ... တစ်ခုမှကို လိုအပ်ချက်မရှိဘူး"

ဂိုအန်းသည် ကိုယ်ထဲမှ ဓားပျံသုံးစင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သွေးနှင့် အသားများ ပါလာသော်လည်း နာကျင်မှုကို မခံစားရတော့ချေ။

ယင်းအစား ဦးခေါင်းကို အရည်ပျော်စေသည့်အလား ခံစားရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကသာ သူ့ကို လှုပ်ရှားစေသည်။

"ငါ မင်းကို သေချာပေါက် သတ်မယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ဓားပျံများကို ကိုင်ထားကာ အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

ဒီလူက တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လိုပဲ။

ဂိုအန်းမှာ ကြမ်းတမ်းသော တိရစ္ဆာန်နှင့် တူသည်။ ဓားပျံများကို သံမှိုစွဲသကဲ့သို့ စိုက်သွင်း၍ လှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဂိုအန်းက ၎င်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါ့ကို သတ်ကြည့်လိုက်လေ"

ဂိုအန်းမှာ အားကုန်သုံး၍ ပြေးလာသည်။ အရှိန်နှုန်း ကျဆင်းသွားနိုင်သော်လည်း သူ၏ အင်အားမှာ ယခင်အတိုင်းပင်။ ဂိုအန်း၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ မြန်ဆန်စွာ ကန့်လန့်ဖြတ် ဖြစ်သွားသည်။

လာပြီ။

ဂိုအန်း၏ လက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းက ဓားပျံနှစ်စင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

လေနှင့် စီးဆင်းမှု၏ စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းထားသော ဓားပျံနှစ်စင်းမှာ ဂိုအန်း၏ အရှိန်အဟုန်နှင့် တိုက်ခိုက်မိသွားသည်။

ဝုန်း ဝုန်း….

ပေါက်ကွဲသံနှစ်ခုအပြီးတွင် တတိယမြောက် ဓားပျံတစ်ခုက အာကာသကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

"ဟားဟားဟား"

ဂိုအန်းက ခေါင်းကို ငုံ့၍ ဓားပျံကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ပါးပြင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြတ်ရှသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်ကာ ပါးရိုးများ ပေါ်လာသော်လည်း ဂိုအန်းက ဂရုမစိုက်ပေ။

သူ၏ ဦးနှောက်မှာ နာကျင်မှုကို မေ့လျော့နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ဗုန်း ဗုန်း….

ငါးလှမ်းအတွင်း ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသော ဂိုအန်း၏ ပြုံးရယ်နေသော မျက်နှာမှာ သွေးစွန်းလျက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

"မင်း ငါ့ကို မထိနိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား"

ဂိုအန်း၏ လက်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်နှာဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

တစ်ချက်လောက်ဆို လုံလောက်ပြီ။

သူ့လက်သာ ထိမိလျှင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာကို ခြေမွပစ်နိုင်မည်ပင်။

သူ၏ အားအင်အပြည့်ဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်နှာကို ထိလုဆဲဆဲ အချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို စုစည်းကာ တြိဂံပုံစံ ဖော်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ဂိုအန်း၏ လက်နှင့် အပေါ်ပိုင်းတစ်ခုလုံးကို တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပွတ်သပ်ကာ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

"အ့"

ဂိုအန်း၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှာ ပြဲသွားသည်။

ဒါက... ရဟန်းမင်းကြီးတို့ရဲ့ ရွှေရောင်ဆုပ်ကိုင်မှု ပညာရပ်လား။

ရှောင်လင်ကျောင်းတော်၏ ရွှေရောင်ဆုပ်ကိုင်မှုနည်းပညာ၊ မေတ္တာနတ်ဆိုး သုံးလောကဖြေရှင်းချက်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လက်နှစ်ဖက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

အချိန်မရှိဘူး။

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အချိန်မရှိတော့ပေ။

ပုံသဏ္ဍာန်သာ ဖော်ပြနိုင်သော ထိုပညာရပ်က ဂိုအန်း၏ ကိုယ်ကို အချိန်တိုလေးအတွင်းသာ ချည်နှောင်ထားနိုင်သောကြောင့်ပင်။ သို့သော် ထိုအချိန်က လုံလောက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပြင်ဆင်မှုများ အားလုံး ပြုလုပ်ပြီးဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ဘယ်ညာဆီသို့ ကျယ်ပြန့်စွာ ဖြန့်လိုက်သည်။

"လက်တစ်ထောင် အပ်ချည်ထိုးဖောက်ခြင်း"

မမြင်နိုင်သော ကြိုးမျှင်များကို ဆွဲကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခွေလိပ်ထားသော လက်နှစ်ဖက်မှာ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသောအခါ ဂိုအန်း၏ ပတ်လည်တွင် ကျနေသော ဓားပျံဆယ်စင်းမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျံတက်လာသည်။

ပစ်မှတ်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်လာသော ဂိုအန်းပင်။

ဖောက် ဖောက် ဖောက်….

ဓားပျံဆယ်စင်းမှာ ဂိုအန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အပ်စူးသကဲ့သို့ ဖောက်ဝင်သွားသည်။

"ခွပ်..."

သွေးအန်နေသော ဂိုအန်းမှာ ဝေဝါးသော အကြည့်ဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရယ်စရာ... မျက်နှာ... မင်းမှာ ရှိတာပဲ"

မှုန်ဝါးလာသော အကြည့်ဖြင့် အတည်ပြုလိုက်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အနိုင်ရသော်လည်း ပျော်ရွှင်မှု မရှိပေ။ သူသည် ခံစားချက်များစွာ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဂိုအန်းကို ကြည့်နေသည်။

"နာမည်မဲ့... အိမ်..."

"နာမည်မဲ့အိမ်"

ဂိုအန်းမှာ နောက်ဆုံးအသက်ကို ရှူထုတ်လိုက်သည်။

"လက်ဆောင်... အနိုင်ရသူအတွက်..."

သွေးစွန်းသော လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သိုင်းပညာရှင်များစွာကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် နတ်ဆိုးခေါင်းဆောင် ဂိုအန်း၏ အသက်မှာ ပြတ်တောက်သွားသည်။

"ဝါ... ဝါးးး"

ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ဂိုအန်းတို့၏ တိုက်ပွဲကို အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ကြည့်ရှုနေသော စွန်ဒိုဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင်များမှာ ပြင်းထန်သော အောင်ပွဲခံသံများနှင့်အတူ ပြေးဝင်လာကြသည်။ သူတို့သည် သေဆုံးသွားသော ဂိုအန်း၏ အလောင်းကို တံတွေးထွေးကာ စော်ကားကြသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ စွန်ဒိုဂိုဏ်းသားများ ဒေါသကို ပြေပျောက်စေရန် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဂျန်ဆော့တေးမှာ ဝမ်းနည်းခြင်းများဖြင့် ဆူပွက်နေသော လက်စားချေမှု ဒရမ်မာထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြု၍ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲ။ တပည့်တွေအတွက် လက်စားချေပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

"မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်သာ မရှိရင်..."

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းနေပုံ ပေါ်သည်။ ဂျန်ဆော့တေးမှာ သူ သေဆုံးသွားသော စွန်ဒိုဂိုဏ်းသားများကို ကြည့်နေကြောင်း သတိပြုမိသည်။ မျက်ရည်များဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သော ဂျန်ဆော့တေးမှာ ပြောသည်။

"အဲဒီလူက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပါ လူသားအရေခြုံထားတဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင် အကြီးအကဲသာ မရှိရင် သူက အပြစ်မဲ့တဲ့သူတွေကို ဆက်သတ်နေဦးမှာပဲ။ အခု အကြီးအကဲကြောင့် သူ့ရဲ့ မကောင်းမှုတွေ အဆုံးသတ်သွားပြီ..."

ဂျန်ဆော့တေးမှာ ဆက်၍ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ငိုကြွေးတော့သည်။

"ဝူးးးးး.."

ငိုကြွေးနေသော ဂျန်ဆော့တေးထံမှ နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်ကို တွေ့ရသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ မည်သို့ နှစ်သိမ့်ရမှန်း မသိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သို့ နှစ်သိမ့်ပေးစေကာမူ သေသွားသူများ ပြန်မလာနိုင်သောကြောင့်ပင်။

"ဂိုအန်းရဲ့ အလောင်းကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စီမံလိုက်ပါ့မယ်"

"စီမံပေးပါ။ ပြီးတော့... တောင်းပန်ပါတယ်"

တောင်းပန်စကား ဆိုပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ စွန်ဒိုဂိုဏ်းကို အထီးကျန်ဆန်စွာ ကျောခိုင်းခဲ့သည်။ သူ့နောက်ကျောကို ကြည့်နေသော ဂျန်ဆော့တေးမှာ တိတ်တိတ်ကလေး ခေါင်းညိတ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒီလူက ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ ထူးခြားချက်မရှိတဲ့ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကိုပဲ ဝတ်ထားတာဆိုတော့ ဘယ်သူမှန်း မသိနိုင်ဘူး..."

"သူက ဂိုအန်းကို အနာတစ်ချက်တောင် မပါဘဲ အနိုင်ယူခဲ့တဲ့သူပဲ။ ကျွန်တော်တို့ နားမလည်နိုင်တဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်"

"နာမည်ကို မေးကြည့်ရမလား"

"မမေးနဲ့။ အကြီးအကဲက နာမည်ကို မပြောတာက ကျွန်တော်တို့ကို သူ့ကိစ္စတွေထဲ မပါဝင်စေချင်လို့ပဲ။ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်နာရမယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ နာမည်ကိုပင် မပြောပြခဲ့ပေ။ သူကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စွန်ဒိုဂိုဏ်း၏ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာများကို ထပ်မဖြစ်စေချင်သောကြောင့်ပင်။

"အခုတော့ ဂိုအန်းရဲ့ အလောင်းကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စီမံပြီး သေဆုံးသွားတဲ့ တပည့်တွေအတွက် အသုဘပြင်ဆင်ကြရအောင်။ ဒါပေမဲ့..."

ဂျန်ဆော့တေး၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြေးဖြေး မှေးမှိန်သွားသည်။

"ဒီနေ့ စွန်ဒိုဂိုဏ်းမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို အပြင်ကို လုံးဝ မပေါက်ကြားစေရဘူး"

စွန်ဒိုဂိုဏ်းမှ ထွက်လာသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ တောအုပ်အတွင်း နက်ရှိုင်းသော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုနားတွင် ဓားပျံဆယ်စင်းကို အဝတ်ဖြင့်သုတ်လိုက်သည်။

သူတို့ ဂိုအန်း သေသွားပြီဆိုတာ မကြာခင် သိသွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ စွန်ဒိုဂိုဏ်းကိုတော့ ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဓားပျံများကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"နာမည်မဲ့အိမ်လို့ ပြောလိုက်တာလား"

ဂိုအန်းမှာ နောက်ဆုံးစကားလက်ဆောင်အဖြစ် နာမည်မဲ့အိမ်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ထိုနေရာက ဘာလဲ၊ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သူ မသိပေ။ သို့သော် တစ်ခုမှာ သေချာသည်။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းအပြင် သူ၏ အသက်ကို လိုချင်နေသော အခြားအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်၍ မရနိုင်ကြောင်း သိလိုက်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သက်ပြင်းချကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဆရာတွေကို သွားတွေ့ရမယ်"