အခန်း ၇၂
Vol. 8 Ch. 72
အခန်း ၇၂
“နောက်တစ်ခုကတော့ နတ်ဘုရားလေးပါးတာအိုကျောင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စပါ။ တခြားတာအိုကျောင်း သုံးကျောင်းနဲ့ မတူဘဲ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းက သူတို့ရဲ့ တပည့်သိုင်းပညာရှင် တစ်ရာ့တစ်ဦးကို ကျောင်းပြင်ပကို စေလွှတ်လိုက်ပြီး တောင်ဘက် ဂွေကျိုးပြည်နယ်ဆီ ဦးတည်သွားခိုင်းလိုက်တယ်။ ဒါဟာ သိုင်းပညာရှင်တွေကို ပေးအပ်လိုက်တဲ့ တာဝန်တစ်ခုလို့ ကျွန်တော် ယူဆပါတယ် ပြီးတော့...”
မူယုံ၏ စကားကို နားထောင်ရန် ထိုင်နေသော ဂိုဏ်းချုပ် ဇူးထျန်း၏ မျက်နှာမှာ စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဒါဟာ ငါတို့ဆီကို ပစ်မှတ်ထားတဲ့ ရန်စမှုတစ်ခုလို့ ပြောချင်တာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ဆီကို အစာထပ်ကျွေးတာလို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ သူတို့က နတ်ဘုရားလေးပါး တာအိုကျောင်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ အာရုံစိုက်နေကြောင်း အတည်ပြုချင်တာဖြစ်သလို အလယ်ပိုင်းဒေသမှာ ထူထောင်ထားတဲ့ ကျွန်တော်တို့ မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အင်အားကို စမ်းသပ်ချင်တာလည်း ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"
ဇူးထျန်းသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဝိုင်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ကြည်လင်သော အရက်ကို ပါးစပ်ထဲ လောင်းချလိုက်စဉ် ပြင်းရှသော အနံ့တစ်ခုက နှာခေါင်းဖျားကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
“အင်းလေ အဲဒီအပိုင်းကိုတော့ မဟာတပ်မှူးက တာဝန်ယူပေးပါလိမ့်မယ်"
“မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွင်းမှာ သီးခြားတပ်ဖွဲ့တစ်ခု ဖွဲ့ဖို့က အချိန်အားဖြင့် မဖြစ်နိုင်သေးပါဘူး။ ပြီးတော့ လူတွေ သတိထားမိသွားနိုင်တယ်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြိုးစားပြီး သိုင်းလောကမှာ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ငါတို့ရဲ့ အင်အားတွေ ပေါ်သွားနိုင်တယ်"
“မှန်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် တရားဝင် စာရွက်စာတမ်းတစ်ခု ထုတ်လိုက်ပါပြီ"
“တရားဝင် စာရွက်စာတမ်း ဟုတ်လား”
“ကျွန်တော် ပင့်ကူအိမ်နည်းလမ်းကို သုံးပြီး ဂွေကျိုးအနီးမှာ အခြေချနေထိုင်တဲ့ ဂိုဏ်းတွေကို စာပို့လိုက်ပါပြီ။ သူတို့ရဲ့ အသက်ကို ပေါင်နှံပြီး လှုပ်ရှားရမယ့် အခြေအနေတစ်ခုကို ပေးထားလိုက်ပါတယ်"
ဇူးထျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် သူသည် အသေးစိတ် အစီရင်ခံစာများကို လိုချင်ခြင်းမရှိပေ။
မဟာမိတ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ငါ့ကို ယုံကြည်တယ်။
မူယုံသည် ဇူးထျန်း၏ ယုံကြည်မှုကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်အေးသွားသည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏမှာပင် ခေါင်းဆောင်၏ မေးခွန်းက ဓားသွားကဲ့သို့ သူ၏ ရင်ထဲသို့ စိုက်ဝင်လာသည်။
“မာဆောင်ဝန်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေသွားတဲ့သူ ရှစ်ဦး ရှိနေပြီ"
“မှန်ပါတယ်။ သူ့ကို အခု သွေးစုပ်သော ဓားနတ်ဆိုးလို့ ခေါ်နေကြပါပြီ"
“လူတစ်ယောက်ရဲ့ သွေးကို ခိုးယူတဲ့ သိုင်းပညာလား... စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ"
“ကျွန်တော် မာဆောင်ဝန်ကို ပြန်လာခိုင်းပြီး စုံစမ်းခိုင်းပါမယ်"
“ထားလိုက်ပါတော့"
“အဲဒါ... အဆင်ပြေပါ့မလားခင်ဗျာ”
ဇူးထျန်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“အဲဒီကောင်လေးက အစကတည်းက ထိန်းချုပ်လို့မရတဲ့ ကောင်မျိုး။ ဝံပုလွေတစ်ကောင်နဲ့ တူတယ်။ အဲဒီလို ကောင်မျိုးတွေအတွက်ဆိုရင် ထိန်းချုပ်တာထက် သူတို့သဘောအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ ပြေးလွှားခွင့်ပေးတာကမှ ပိုထိရောက်တယ်"
ဝိုင်ခွက်ကို ပါးစပ်နားသို့ တေ့လိုက်သည့် ဇူးထျန်း၏ မျက်လုံးများမှာ တည်ငြိမ်သွားသည်။
“အဲဒီလိုလုပ်ရင် မာဆောင်ဝန်က ဓားတစ်ချောင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့အတွက် သစ္စာစောင့်သိပြီး စူးရှတဲ့ ဓားတစ်ချောင်းဖြစ်လာပြီး နယ်ပယ်အသီးသီးက သိုင်းသမားတွေကို အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်စေလိမ့်မယ်"
“မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီက စာရောက်လာပြီ။ မဟာတပ်မှူးကိုယ်တိုင် ရေးထားတာ"
“ဘာ”
ဟွမ်ဟွာဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဇူးရှဲ့ဘီသည် စာကို အကြမ်းပတမ်း ဆွဲယူလိုက်ပြီး အကြောင်းအရာကို အမြန်ဖတ်လိုက်သည်။
[တာအိုကျောင်းရဲ့ ခြံစည်းရိုးကို ကျော်ပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆ ထွက်လာတဲ့ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းရဲ့ နောင်လာနောက်သား လူငယ်တွေကို ပြန်မရောက်နိုင်အောင် တားဆီးလိုက်ကြ။ သူတို့ကို အများဆုံး သတ်နိုင်တဲ့ ဂိုဏ်း၊ အဖွဲ့အစည်းနဲ့ မိသားစုက ငါတို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဘုန်းတော်ကို ခံစားရလိမ့်မယ်။]
“မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဘုန်းတော်”
ဇူးရှဲ့ဘီ၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာပြီး လက်နှင့်ခြေထောက်များ တုန်ရီလာသည်။ ဟွမ်ဟွာဂိုဏ်းမှာ နယ်ပယ်အသီးသီးမှ သိုင်းသမားများနှင့် အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာအုပ်စုနှင့် ပိုကိုက်ညီသော ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့ထံမှ တိုက်ရိုက် စာရောက်လာခြင်းမှာ သူတို့အတွက် ရွှေအခွင့်အရေးပင်။
“တပည့်တွေကို အကုန်ခေါ်လိုက် အခုချက်ချင်းပဲ”
“ဟုတ်ကဲ့”
ထိုနေ့တွင်ပင် ဟွမ်ဟွာဂိုဏ်း၏ တပည့်နှစ်ရာ စုဝေးလာကြသည်။
သူတို့သည် ရိုးရှင်းသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်၍ ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ စာရရှိသည်မှာ ဟွမ်ဟွာဂိုဏ်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။
အလယ်ပိုင်းဒေသ တောင်ဘက်ရှိ မိစ္ဆာဂိုဏ်းအားလုံး စာလက်ခံရရှိပြီးနောက် ရက်စက်သော လူသတ်လိုစိတ်များဖြင့် နယ်ကျော်လာကြသည်။
သူတို့အားလုံး၏ ပစ်မှတ်မှာ ဂွေကျိုးနယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည့် အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းမှ သိုင်းပညာရှင်များပင်။
ထိုလှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်နေသူများလည်း ရှိသည်။
“သေစမ်း ဟွမ်ဟွာဂိုဏ်းနောက်မှာ ချူဟုန်ဂိုဏ်းလည်း လှုပ်ရှားနေပြီ သတင်းကို ချက်ချင်း ပို့ရမယ်"
“လူဦးရေကရော”
“ပေါင်းလိုက်ရင် သုံးရာကျော်သွားပြီ"
“စောင့်ဦး ဂွမ်းရှီးဝံပုလွေဂိုဏ်းလည်း လှုပ်ရှားနေပြီ”
“သတင်းကို ဘာမှမနှောင့်နှေးစေဘဲ ပို့လိုက်”
တောင်ဘက်ပိုင်းရှိ မိစ္ဆာဂိုဏ်းများ၏ လှုပ်ရှားမှုကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသော သူတောင်းစားဂိုဏ်းမှ သူတောင်းစားများမှာ ခြေဗလာဖြင့် အပြေးအလွှား သတင်းပို့နေကြသည်။ သတင်းစကားများမှာ ဂွေကျိုးတစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
“တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာတာလား”
"ဟုတ်ကဲ့"
“အမှတ်အသား တိုကင်ကို အခုပဲ ပေးလိုက်မယ်"
သိုင်းလောက မဟာမိတ်ဌာနခွဲသို့ ရောက်လာသော ချွန်ယဲရန်းသည် သစ်သားပြား တိုကင်ကို လက်ခံရရှိသည်။ ထိုသစ်သားပြားပေါ်တွင် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ တံဆိပ်နှင့် ချွန်ယဲရန်း၏ နာမည်ကို ရေးသားထားသည်။
“အထဲကို ဝင်သွားပါ"
ဌာနခွဲဝင်တစ်ဦး၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ဝင်သွားသောအခါ ယာယီဆောက်လုပ်ထားသော တဲကြီးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လူတစ်ရာလုံး နေထိုင်နိုင်သည့် ကျယ်ဝန်းသော တဲများနှင့် ရေချိုးရန် နေရာများလည်း ပါဝင်သည်။ ရေချိုးပြီးနောက် အဝတ်အစားလဲလှယ်ကာ အကြီးဆုံးတဲထဲသို့ ချွန်ယဲရန်း ဝင်သွားသည်။
“ရောက်လာပြီလား"
“ဟုတ်ကဲ့"
ချွန်ဂါဆောင်မှာ အဲဒီတဲထဲ ရောက်နေနှင့်ပြီ။ သူလည်း ချွန်ယဲရန်းလိုပင် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သည်။
“ဂျင်မိသားစုက ကောင်လေးကရော”
“လမ်းမှာ စစ်ဆေးစရာ ရှိတယ်ဆိုပြီး တစ်နေရာကို သွားနေပါတယ်"
“အင်း"
ချွန်ဂါဆောင်က ချွန်ယဲရန်းကို တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်သည်။
“ထူးခြားတာ ဘာမှ မရှိဘူးလား”
“စိတ်ပူစရာ ဘာမှ မတွေ့ရပါဘူး"
“မင်း ပင်ပန်းခဲ့ပြီ"
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ချွန်ယဲရန်း ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သောအခါ စောင့်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက လက်ဖက်ရည် လာချပေးသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဌာနခွဲသို့ ရောက်လာသော သိုင်းသမားများ အရေအတွက် တိုးလာသည်။
သူတို့အများစုမှာ ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်း မိသားစုငါးခုမှ ဖြစ်သည်။
“အ့... တကယ့်ကို ရွံစရာပဲ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုလုပ်နိုင်ရတာလဲ မစင်တွေ ပစ်ပေါက်တယ်ဆိုပါလား”
“ဟားဟား သိုင်းလောကမှာ ငါတို့ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်တတ်တာပဲ”
“ရယ်နေတာလား ပန်ရှောင်ဖုန်း”
“ကျွန်တော် မစင်အိတ်နဲ့ ငါးကြိမ်တောင် အပေါက်ခံလိုက်ရတာ အနံ့တွေ အခုထိ မပျောက်သေးသလိုပဲ"
“ငါ့နား မကပ်နဲ့"
“အ့”
မူရုံဆူဆူနှင့် ပန်ရှောင်ဖုန်းတို့ တဲထဲ ဝင်လာသည်။ ချွန်ဂါဆောင်နှင့် ချွန်ယဲရန်းကို တွေ့သောအခါ အရိုအသေပေး၍ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။
ခဏအကြာတွင် အိုဆောဟွာ ဝင်လာပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ကာ လူနည်းသော နေရာတွင် ထိုင်သည်။
“ဂျင်ဆိုဟွန်းကို မတွေ့မိပါလား"
“ချွန်ယဲရန်းနဲ့ တွဲထားတဲ့ လူငယ်သိုင်းသမားလည်း မရှိပါဘူး"
“သူတို့တွေကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား”
“ဖြစ်နိုင်တာပဲ"
မူရုံဆူဆူနှင့် ပန်ရှောင်ဖုန်းတို့ စကားပြောနေစဉ် ရင်းနှီးသော မျက်နှာပိုင်ရှင် အချို့ ရောက်လာသည်။ ဟျော့အူဂွန်း နှင့် သူ၏ တပည့်များပင်။
အိုဆောဟွာက သူတို့ကို တွေ့သောအခါ ဝမ်းသာအားရ လက်ပြလိုက်သည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင်ကို လေ့လာနေသော ပန်ရှောင်ဖုန်းက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။
“ကျန်တဲ့အချိန်က သုံးရက်လောက်ပဲ ရှိတော့တယ်မလား”
“ဟုတ်ပါတယ်။ သူတို့ ဘာတွေ ထပ်နှောင့်ယှက်မလဲ မသိရသေးတော့ မြန်မြန် ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ"
“ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ။ ကျွန်တော့်အဖွဲ့ဝင်တွေကို သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်...”
ပန်ရှောင်ဖုန်း ထထိုင်မည့်အချိန်တွင် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး တဲထဲ ဝင်လာသည်။ နွေးထွေးသော အမူသိုင်းပညာရှင်ပြီး ကြင်နာတတ်သော မျက်လုံးများ ပိုင်ဆိုင်သည့် ထိုအမျိုးသမီးက ပေါ့ပါးစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။
“မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်မက ဂွေကျိုးဌာနခွဲရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဟုန်အာပါ။ အနာဂတ်မှာ သိုင်းလောကကို တာဝန်ယူရမယ့် နောင်လာနောက်သား လူငယ်တွေကို တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်"
ဌာနခွဲခေါင်းဆောင် ဟုန်အာ ပေါ်လာသည်နှင့် တဲအတွင်းရှိ သိုင်းပညာရှင်အားလုံး နေရာမှ ထလိုက်ကြသည်။ လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြု၍ အရိုအသေပေးနေကြသည့် နောင်လာနောက်သား လူငယ်များကို ကြည်နူးစွာကြည့်နေရင်း ဟုန်အာက လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ ထိုင်ကြပါ"
သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့သော်လည်း ထူးခြားသော အစွမ်းတစ်ခု ပါဝင်နေသဖြင့် သိုင်းပညာရှင်များမှာ မသိမသာပင် ထိုင်ခုံများပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်မိကြသည်။
“ဝင်ခဲ့ပါ"
ဟုန်အာက နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သဖြင့် တဲအပြင်ဘက်မှ ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“အာ... ဟုတ်ကဲ့"
ဆံပင်များ စိုစွတ်လျက် ပေါ်လာသော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ခေါင်းကို ဘယ်ညာ လှည့်ပတ်ကြည့်သည်။ ချွန်ဂါဆောင်နှင့်အတူ ရှိနေသော ချွန်ယဲရန်း၊ မူရုံဆူဆူနှင့် ပန်ရှောင်ဖုန်းတို့ ရှိနေသည်။ ရွေးချယ်စရာမှာ မခက်ခဲပေ။
ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် မူရုံဆူဆူနှင့် ပန်ရှောင်ဖုန်းတို့ဆီသို့ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ လျှောက်သွားကာ သူတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်သည်။
“သခင်လေးဂျင် သခင်မလေးချွန်က တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာတော့ သခင်လေး နောက်ကျကျန်ခဲ့ပြီ ထင်နေတာ"
မူရုံဆူဆူက ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်လိုက်သဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အဆင်မပြေစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အဟားဟား...”
သူ့ကို လှမ်းကြည့်နေသော ချွန်ယဲရန်းမှာမူ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ရသည့်အတွက် စိတ်အေးသွားရသည်။
ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ တော်ပါသေးတယ်။
ချွန်ယဲရန်း၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသည့်အလား ချွန်ဂါဆောင်က သူမကို လှည့်ကြည့်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချွန်ယဲရန်းက သူ၏အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းကို လွှဲလိုက်သည်။ ထိုအတောအတွင်း ဟုန်အာက ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို အကဲခတ်နေသည်။
“အနားယူကြပါ။ လိုအပ်တာရှိရင် ဌာနခွဲဝင်တွေကို အချိန်မရွေး ပြောလို့ရပါတယ်"
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
မူရုံဆူဆူက နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။
“အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းကို ဘယ်အချိန်မဆို ပြန်သွားလို့ ရပါသလား”
“မရပါဘူး"
ဟုန်အာက ကြင်နာသော မျက်နှာထားဖြင့်ပင် ပြောသည်။
“ရှင်တို့အားလုံး အခု ပြန်လို့ မရသေးပါဘူး။ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းကို ပြန်မယ့်
အချိန်က သိုင်းပညာရှင် တစ်ရာ့တစ်ဦးလုံး ဌာနခွဲကို ရောက်ရှိလာတဲ့အချိန်မှ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"
“ဗျာ ဒ….ဒါပေမဲ့... အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ တစ်ပတ်အတွင်း အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းကို ပြန်ရောက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ"
သိုင်းသမားတစ်ဦးချင်းစီ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မတူညီကြပေ။ နာမည်ကြီးဂိုဏ်းများမှ တပည့်များနှင့် သာမန်ဂိုဏ်းငယ်များမှ တပည့်များကြား ကွာဟချက်မှာ ပို၍ပင် ကြီးမားသည်။ ဂွေကျိုးသို့ လေးရက်အတွင်း ရောက်လာနိုင်သူများ ရှိသကဲ့သို့ တစ်ပတ်ကျော်သည်အထိ ရောက်မလာနိုင်သူများလည်း ရှိသည်။
သို့သော် အားလုံး စုဝေးမပြီးမချင်း ဌာနခွဲမှ ထွက်ခွာခွင့်မပြုဘူးဆိုလျှင် ၎င်းမှာ သိုင်းပညာရှင်အားလုံး တာဝန်ပျက်ကွက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်။
“စိတ်မပူပါနဲ့"
သိုင်းပညာရှင်များ၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးသည့်အလား ဟုန်အာက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။
“ရှင်တို့ ဌာနခွဲမှာ နေထိုင်နေတဲ့အချိန်မှာ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
“အာ"
မူရုံဆူဆူတို့ အပါအဝင် သိုင်းပညာရှင်များမှာ ဟုန်အာ၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ ဌာနခွဲတွင် နေထိုင်သည့်အချိန်မှာ သူတို့အား ပေးထားသော တစ်ပတ်တာ အချိန်အတွင်း မပါဝင်ပေ။ ဌာနခွဲမှ စတင်ထွက်ခွာသည့်အချိန်မှ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းသို့ ရောက်ရှိသည့်အချိန်အထိသာ ရေတွက်မည်ပင်။ စိတ်ပေါ့ပါးသွားသော မူရုံဆူဆူက ထိုင်ခုံနောက်မှီတွင် မှီလိုက်သည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ စိတ်ကြိုက် အနားယူလို့ ရတာပေါ့”
ဂျင်ဆိုဟွန်းက မျက်လုံးများ အရောင်လက်လျက် မေးလိုက်သည်။
“အဲဒါလည်း မဟုတ်ပြန်ပါဘူး။ သိုင်းပညာရှင်တွေ အကုန်ရောက်လာတဲ့အခါ နောက်တစ်နေ့ မှာတင် ချက်ချင်း ထွက်ခွာရမှာပါ"
“ဝုန်း…”
ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရည်ပျော်သွားသော ရေခဲတုံးကဲ့သို့ ပျော့ခွေသွားသည်။ ထိုအတောအတွင်း ဂျင်ဆိုဟွန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား မူရုံဆူဆူကို မေးလိုက်သည်။
“သခင်မလေးမူရုံ"
“ရှင်”
“သူရဲကောင်း ဇူဂယ် မရောက်လာသေးဘူးလား”
“အာ... ဟုတ်ကဲ့... အခုထိ မတွေ့သေးပါဘူး"
“ဝုန်း…”
ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် အရည်ပျော်သွားသဖြင့် မူရုံဆူဆူက သဘောကျဟန်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“သခင်လေးက သူရဲကောင်း ဇူဂယ်နဲ့ အရမ်း ရင်းနှီးပုံပဲနော်”
“အဲလောက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး"
ဇူဂယ်မင်းနှင့် အကွာအဝေး ထိန်းသိမ်းနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို မြင်ရသဖြင့် မူရုံဆူဆူမှာ ပို၍ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။
“ဒါဆို ဘာလို့ သူရဲကောင်း ဇူဂယ်ကို လိုက်ရှာနေတာလဲ”
“မေးစရာရှိလို့ပါ။ သူရဲကောင်း ဇူဂယ်က အဲဒီလိုကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် အများကြီး သိတယ်လေ"
“သိုင်းလောကအကြောင်း ကျွန်မ သိတာလည်း မဆိုးပါဘူး"
“တကယ်လား”
ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်လာသဖြင့် မူရုံဆူဆူ၏ ပါးပြင်များမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။
သိုင်းပညာရှင်အများစုက ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ သိုင်းပညာကို အထင်သေးကြသော်လည်း သူတို့ အထင်မသေးနိုင်သည့်အချက် တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ရုပ်ရည်ပင်။
ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အလွန် ချောမောသော မျက်နှာပိုင်ရှင် ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ထိုအရာကို သတိမပြုမိပုံပင်။
သေချာကြည့်ရင် သူက တော်တော် ချောတာပဲ။
သူ့ကို မျက်လုံးအရောင်လက်ကာ ကြည့်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို မြင်ရခြင်းမှာ မူရုံဆူဆူအတွက် တော်တော်လေး ကျေနပ်စရာ ကောင်းနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ သိချင်နေသည်များကို ပို၍ပင် ဖြေပေးချင်လာသည်။
“ဘာမေးမေး ဖြေပေးမယ်"
“သခင်မလေး နာမည်မဲ့အိမ်အကြောင်း သိလား”
“နာမည်မဲ့အိမ် ဟုတ်လား”
ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မေးခွန်းကို တုံ့ပြန်လာသူများမှာ အခြားသူများပင်။ ချွန်မိသားစုဝင် မောင်နှမနှစ်ယောက်နှင့် ဟုန်အာတို့ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဟုန်အာမှာ ထိုင်ခုံမှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီသို့ တိုးကပ်လာသည်။
ဘာဖြစ်တာလဲ ကျွန်တော် စကားမှားသွားလို့လား
တစ်ခဏချင်းမှာပင် အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။
ထိုအတောအတွင်း ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီ ရောက်လာသော ဟုန်အာက ယခင်ကနှင့် မတူဘဲ တင်းမာသော အသံဖြင့် ပြောသည်။
“ရှင် အခု နာမည်မဲ့အိမ်လို့ ပြောလိုက်တာလား”
“အာ... ဟုတ်ကဲ့"
“အဲဒီနာမည်ကို ဘယ်က ကြားလာတာလဲ”
“အဲဒါက...”
ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဦးနှောက်မှာ အလုပ်ရှုပ်သွားသည်။
ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ
စွန်ဒိုဂိုဏ်းမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြောပြလိုက်လျှင် အပြစ်မဲ့သူများ ထိခိုက်သွားနိုင်သည်။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဂျင်ဆိုဟွန်းက အဆင်မပြေစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“စိတ်ဝင်စားလို့ပါ။ တစ်နေရာရာမှာ ကြားဖူးတာပါ"
"”
ဟုန်အာက ဂျင်ဆိုဟွန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ဟူး... သိုင်းလောကရဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အကြံပေးမယ်။ နာမည်မဲ့အိမ်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို လွယ်လွယ်နဲ့ မထုတ်ဖော်ပါနဲ့။ အဲဒီနေရာမှာ နာမည်တောင် မရှိတဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေ ရှိတယ်။ နာမည်ကို ထုတ်ပြောလိုက်တာနဲ့တင် ရှင် အသက်အန္တရာယ် ရှိသွားနိုင်တယ်"
ဟုန်အာ၏ အသံမှာ နူးညံ့သော်လည်း ပါဝင်သည့် အကြောင်းအရာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သူမသည် ကြမ်းတမ်းနေသော လက်ဖဝါးဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
“နားလည်လား”
ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ့ကို ကြည့်နေသည့် ဟုန်အာ၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်အတွင်းမှ ခံစားချက်များစွာ ရောယှက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ နောင်တရခြင်းနှင့် ၎င်းတို့ကို ဖုံးကွယ်ထားလိုသည့် စိတ်သန္နိဌာန်များကို ခံစားမိသည်။
ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ထပ်ပြောစရာ မရှိတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့"
ကောင်းကောင်း အနားယူဖို့ မှာကြားပြီး ဟုန်အာ ထွက်သွားသည့်အခါ အပြင်သို့ ရောက်လာသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ကောင်းကင်ကို ငေးမောကြည့်နေမိသည်။
“နာမည်တောင် မရှိတဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ အဖွဲ့အစည်းက ငါ့အသက်ကို လိုချင်နေတာလား”
ဘာကြောင့်လဲ…..
ဘာကြောင့်လဲ……
ငါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ ပျင်းရိနေတတ်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပါဟ…….
ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။
မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့ပြီးနောက် အခု နာမည်မဲ့အိမ်အဲဒီအဖွဲ့အစည်း နှစ်ခုလုံးက ဘာကြောင့် သူ့ကို ဒီလောက်တောင် လိုချင်နေရတာလဲ
“ဒါတွေအားလုံး အဘိုးကြီးနမ်ဂန်းကြောင့်ပဲ။ ငါ ပြန်ရောက်ရင် သူ့ကို သေချာ မေးရမယ်"
ဂျင်မိသားစု၏ ပျင်းရိသော လူငယ်လေး ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သိုင်းလောကသားအသစ်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူ၏ သိုင်းပညာကဲ့သို့ပင် သိုင်းလောကအကြောင်း ဗဟုသုတမှာလည်း အလွန်နည်းပါးလှသည်။
“နာမည်မဲ့အိမ်ကို ဘယ်မှာ သွားရှာရမှာလဲ”
သူကြောင့် အပြစ်မဲ့သူများ ထိခိုက်မခံနိုင်သောကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အကြည့်များမှာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။