အခန်း ၇၈

အခန်း ၇၈

"ဂွမ်ဂျွန်းဂိုဏ်းက အကြီးအကဲ ယုံအူဂီးလ်နဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတယ်"

"ယုံအူဂီးလ် ဟုတ်လား"

"ဒါဟာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ...

ဂွမ်ဂျွန်းဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်းလုံးမှာတောင်... အဲဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ သိုင်းပညာအပြင် သတိလက်လွတ်မရှိတဲ့ ကျောက်သားလို စရိုက်မျိုးရှိတဲ့သူကို... အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်မယ့်သူဆိုတာ မရှိသလောက် ရှားတယ်..."

"ဒါတင်မကသေးဘူး... ယုံအူဂီးလ် ဦးဆောင်တဲ့ ဂွမ်ဂျွန်းဂိုဏ်းသားတွေဆိုတာလည်း... သိုင်းလောကမှာ ထိပ်တန်းစာရင်းဝင် ပထမတန်းစား သိုင်းသမားတွေချည်းပဲလေ။ အဲဒီလို အင်အားစုမျိုးနဲ့ ယုံအူဂီးလ်ပါ စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့တယ်ဆိုရင်တော့... အကြောင်းအရင်းက တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်..."

"သိုင်းလောက မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဝင်ပါလာတာ ဖြစ်မယ်။ တကယ်တော့... မဟာမိတ်အဖွဲ့က စစ်သည်တွေကို အခုထိ မတွေ့ရတာ ထူးဆန်းနေတာ ကြာပြီ"

ဂွမ်ဂျွန်းဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် စီးယုဂီသည် အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းမှ သိုင်းပညာရှင်များကို အမဲလိုက်ရင်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားမိသည်။

သူတို့ကို စောင့်ကြပ်နေသင့်သည့် မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ စစ်သည်များ ပေါ်မလာခြင်းပင်။ ထိုအချက်ကြောင့် အတွေ့အကြုံနှင့် အရည်အချင်း နည်းပါးသည့် မျိုးဆက်သစ် အရည်အချင်းရှင်များကို အမဲလိုက်ရာတွင် ခက်ခဲမှု မရှိခဲ့ပေ။

"တချို့လူတွေ... အကြီးအကဲယုံကို သွားရှာကြ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့အလောင်းကိုတော့ ပြန်ရှာခဲ့"

"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်"

ထိုအချိန်တွင် ဂွမ်ဂျွန်းဂိုဏ်းသားများမှာ မျက်နှာပျက်လျက် တောအုပ်ကြားမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

"အကြီးအကဲ ယုံကို လက်ဆယ်ချောင်း သွေးသရဲရဲ့ တပည့်က သတ်သွားတာပါ"

"လက်ဆယ်ချောင်း သွေးသရဲ"

"ဟုတ်ပါတယ်။ သူက လူငယ်တစ်ယောက်ပါ... ဒါပေမဲ့ လက်ဆယ်ချောင်း သွေးသရဲရဲ့ တပည့် ဖြစ်နေတယ်။ သူက ဓားပျံပညာကို ကျွမ်းကျင်စွာ သုံးတတ်ပြီး သူရဲ့ အရည်အချင်းက ထူးခြားလွန်းလို့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသား ဒါဇင်နဲ့ချီပြီးတောင် ရှုံးနိမ့်သွားကြပါပြီ"

"ကန်ချွန်းရဲ့ တပည့်ပေါ့... မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့က ဘာလို့ လူအင်အား ဒီလောက် သုံးထားတာလဲလို့ တွေးနေတာ အခုတော့ အကြောင်းရင်းကို သိပြီ။ အဲဒီကောင် အခု ဘယ်မှာလဲ"

"သူက အမြဲတမ်း ရွေ့လျားနေတာမို့လို့ ကျွန်တော်တို့ တိတိကျကျ မပြောနိုင်ပါဘူး"

"အဲဒီလိုလား... အားလုံးပဲ ဟိုတစ်ယောက်ချင်းစီ ရှာကြ။ တခြားကောင်တွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ငါတို့ ပစ်မှတ်က ကန်ချွန်းရဲ့ တပည့်ပဲ"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်၏ အမိန့်ကြောင့် ဂွမ်ဂျွန်းဂိုဏ်းသားအားလုံး ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ တစ်ဦးတည်းသော ပစ်မှတ်မှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့သည့် လက်ဆယ်ချောင်း သွေးသရဲ၏ တပည့် ဂျင်ဆိုဟွန်း ဖြစ်သည်။

"မဖြစ်နိုင်... တာ"

ဟွမ်ဟာဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဂျူဆော့ပီးလ်သည် အခြေအနေကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ သူ ဦးဆောင်လာသည့် စစ်သည် နှစ်ရာထဲမှ ငါးဆယ်မှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ။

သိုင်းသမား နှစ်ယောက်တည်း လက်ချက်ဖြင့်ပင်။

သူတို့သည် ဟွမ်ဟာဂိုဏ်းသားများရှေ့ ရောက်နေသော်လည်း ထွက်မပြေးကြပေ။ သူတို့က မြင့်မြတ်ဟန်ဖြင့်သာ ပြောသည်။

မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။

ထိုစကားကြောင့် ဂျူဆော့ပီးလ်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး သူတို့ကို ပြိုင်ဘက်ဟုပင် မသတ်မှတ်တော့ဘဲ တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဖြစ်လာသည့် အရာမှာ တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်မှုသာ ဖြစ်သည်။

"အဖြူရောင် လနန်းတော်..."

ထိုသူနှစ်ယောက်မှာ အဖြူရောင် လနန်းတော်မှ သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြောင်း ဂျူဆော့ပီးလ် သိလိုက်ရသည်။

အေးစက်စက် အမူသိုင်းပညာရှင်သည့် ရုပ်ရည်ချောမောသော လူငယ်သည် အလွန်အေးမြ ထက်မြက်သော ဓားစွမ်းအားဖြင့် ဟွမ်ဟာဂိုဏ်းသားများကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။ အနည်းငယ်မျှသော သနားညှာတာမှု သို့မဟုတ် နောင်တတရား မရှိဘဲ တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်ခြင်းပင်။

ထိုနည်းတူပင် လှပသော အမျိုးသမီးသည်လည်း သူမ၏ အလှနှင့် လိုက်ဖက်သော ဓားပညာဖြင့် ဂိုဏ်းသားများကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

သူတို့၏ ဓားပညာချင်း ကွဲပြားသော်လည်း တူညီသောအချက် တစ်ခုရှိသည်။ ဓားသွားပေါ်တွင် သွေးတစ်စက်မျှ မစွန်းထင်းခြင်းပင်။ ဟွမ်ဟာဂိုဏ်းသားများ၏ သွေးမှာ ညစ်ညမ်းနေသကဲ့သို့ သူတို့၏ ဓားကို သွေးမစွန်းစေရန် ရှောင်ရှားနေကြခြင်းပင်။

"ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ။ ဒီအတိုင်းပဲ ညကို ကုန်ဆုံးမလို့လား"

ချွန်ဂါဆောင်း၏ စကားကြောင့် ဂျူဆော့ပီးလ်က အံကြိတ်လိုက်သည်။

သူတို့ ထွက်ပြေးဖို့တောင် အစီအစဉ် မရှိဘူး။ ငါတို့အားလုံးကို သတ်နိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်နေတာလား။

ဂျူဆော့ပီးလ် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။ အကယ်၍သာ သူတို့ကို သတ်နိုင်ပါက မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့အတွက် ကြီးမားသော ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်မည်ပင်။

သို့သော် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဟွမ်ဟာဂိုဏ်းအတွက်တော့ ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်လာနိုင်သည်။

အဖြူရောင် လနန်းတော်ရဲ့ ဒေါသကို ကျွန်တော်တို့ ခံရလိမ့်မယ်။

ဂျူဆော့ပီးလ် တွက်ကိန်းဆနေစဉ် ချွန်ဂါဆောင်းက ပျင်းရိစွာဖြင့် ပြောသည်။

"တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိရင်တော့ ဖယ်ပေးလိုက်"

"ဒီမာနကြီးတဲ့ကောင်"

"အမှိုက်တွေကို ရင်ဆိုင်နေရတာ ပင်ပန်းတယ်"

ယခင်က မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော ချွန်ဂါဆောင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ခြေလှမ်း ရွှေ့လိုက်သည်။

"ဖယ်ပေးကြ"

ချွန်ဂါဆောင်းနောက်တွင် ချွန်ယဲ့ရန်းနှင့်အတူ ယူအူဆွန်းတို့ လိုက်ပါလာကြသည်။ ထိုအခါ အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင် လမ်းကြောင်း ပွင့်သွားသည်။

ဟွမ်ဟာဂိုဏ်းသားများမှာ သူတို့ကို ပိတ်ဆို့ရန် မရဲကြပေ။ ဂျူဆော့ပီးလ်မှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူတို့ကို မတားဆီးခဲ့ပေ။

မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့က ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ငွေရောင်အမှတ်တံဆိပ်တုန်းကလိုပဲ ငါတို့ကို စွန့်ပစ်လိမ့်မယ်။ ငါတို့ဂိုဏ်းအနေနဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကို ကိုယ့်ဘာသာ ဆွဲယူစရာ မလိုဘူး။

အဖြူရောင် လနန်းတော်ကို ဖမ်းဆီးခြင်းထက် လွှတ်ပေးခြင်းကသာ ပို၍ အကျိုးရှိကြောင်း ဂျူဆော့ပီးလ် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လေးယောက်ကို အေးဆေး လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော ဂိုဏ်းသားများကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျန်တဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေကို တိုက်ခိုက်ကြ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားကြ"

ဂျူဆော့ပီးလ်မှာ အလွန် အလျင်လိုနေသည်။ သူသိသလောက် အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းမှ သိုင်းပညာရှင် တစ်ရာကို သတ်ရန် မိစ္ဆာဂိုဏ်းသား ရှစ်ရာခန့် အမဲလိုက်နေကြသည်။

ဒီအတိုင်းဆိုရင် ဘာအောင်မြင်မှုမှ မရတဲ့အပြင် မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အထင်ကြီးမှုတောင် ရပါ့မလား။ မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဘယ်တော့ဝင်ပါလာမလဲ မသိဘူး။ အချိန်မရှိတော့ဘူး။

ဂိုဏ်း၏ အသက်ရှင်ရေးကို လောင်းကြေးထပ်ကာ စတင်ခဲ့သော အမဲလိုက်ပွဲအား အောင်မြင်မှုမရဘဲ ပြန်သွားပါက မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး သိုင်းလောက၏ ဒေါသကိုပါ ခံရလိမ့်မည်။

"မြန်မြန် မြန်မြန်လုပ်ကြ"

ဂျူဆော့ပီးလ်မှာ ဂိုဏ်းသားများကို တိုက်တွန်းရင်း ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ မည်းမှောင်နေသော ကောင်းကင်တွင် လနှင့် ကြယ်များ တောက်ပနေသည်။

"ဟိုဘက် တောင်ထိပ်ကို သွားကြ။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတွေ ရှိနေသေးနိုင်တာမို့ သတိထားကြ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ဟွာရှန်ဂိုဏ်းက တကယ်ကို..."

"ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းဆိုတာ တကယ့်ကို ကွာခြားတာပဲ"

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော သိုင်းပညာရှင်များကို တောင်ထိပ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးရင်း အိုဆောဟွာမှာ ရှက်ရွံ့စွာ မျက်နှာနီမြန်းနေသည်။

ကျွန်မကတော့ ဘာမှ မလုပ်ရပါဘူး...

ပို၍ တိကျစွာ ပြောရလျှင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများ၏ စော်ကားခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ အိုဆောဟွာ အသက်ရှင်နေခြင်းမှာ အတူတူရှိနေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းကြောင့်ပင်။

သူ တစ်ခုခုများ ခိုးပြီးစားထားတာလား။

လေကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းကာ ဓားပျံများကို စေလွှတ်နေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းကို အိုဆောဟွာက ငေးကြည့်နေသည်။

မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အရှိန်က အရင်ကထက် သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားတယ်။

ခဏလောက်အထိ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အရှိန်မှာ အိုဆောဟွာအနေဖြင့် မီအောင် လိုက်ရန် အားထုတ်မှသာ ရသည့် အရှိန်မျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူမအတွက် အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဓားပျံများမှာ လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းနေဆဲပင်။

သူ ဘယ်လိုများ မြင်နေတာလဲ။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အနည်းဆုံး ပေ ၁၀ မှ အများဆုံး ပေ ၁၀၀ အထိ ဝေးကွာသော နေရာမှ ဓားပျံများဖြင့် ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်နေသည်။ အကွာအဝေး ဘယ်လောက်ဝေးဝေး ဓားပျံများတွင် ပါဝင်သော အစွမ်းမှာ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိပေ။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများမှာမူ သူတို့ မည်သို့ သေဆုံးရမှန်းပင် မသိလိုက်ဘဲ သေဆုံးသွားကြရသည်။

"အံ့ဩစရာပါပဲ..."

အိုဆောဟွာသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းနောက်ကို လိုက်ရင်း ရိုသေလေးစားမှုမျိုးဖြင့် တအံ့တဩ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာမူ အလွန်ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။

"ဟူး... ဟူး..."

သူ့အသက်ရှူသံများမှာ ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး အတွင်းအားမှာလည်း လုံးဝ ကုန်ခန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ဂျင်ဆိုဟွန်း ရပ်တန့်၍ မရပေ။

ငါသာ မမြင်ဘူးဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါမြင်နေရတဲ့အရာကို ငါ လျစ်လျူရှုပြီး မသွားနိုင်ဘူး

ကောင်းကင်မျက်လုံးကို ဖွင့်ထားသော ဂျင်ဆိုဟွန်းအဖို့ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းမှ သိုင်းပညာရှင်များ အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသူများကို လှည့်ထွက်သွားနိုင်လောက်အောင် ရက်စက်သူ မဟုတ်ပေ။

"သောက်ကျိုးနည်း နမ်ဂွန်းအဘိုးကြီး စောင့်နေစမ်း ဒီတစ်ခါတော့ ငါ ငြိမ်မနေဘူး"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သစ်ကိုင်းထူထူကြီးကို ကန်လိုက်ပြီး ဓားပျံတစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ လွှတ်တင်လိုက်သည်။ လေနှင့် စီးဆင်းမှု စွမ်းအားများဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသော ဓားပျံမှာ လှပသော ကွေးညွတ်မှုဖြင့် သစ်ပင်များကြားတွင် ရေကူးနေသကဲ့သို့ ပျံသန်းကာ ရန်သူကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေးနဲ့ သခင်မလေးကော"

"သူတို့က ဟွမ်ဟာဂိုဏ်းလို့ခေါ်တဲ့ ဂိုဏ်းနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီး အဲဒီနေရာမှာတင် မိစ္ဆာဂိုဏ်းသား ငါးဆယ်နီးပါးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ကြတယ်"

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ..."

အဖြူရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့၏ တပ်မှူး ဆိုဝီဂျွန်းသည် ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းကာ ထိုင်ခုံမှ ထလိုက်သည်။

"အဖြူရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ နားထောင်"

သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အသံအမိန့်ပေးချက်ကြောင့် အဖြူရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့မှာ တန်းစီလိုက်ကြသည်။

"အခုကစပြီး... အားလုံးကို အပြတ်ရှင်းဖို့ အမိန့်ပေးတယ်။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှာ ပါဝင်သူအားလုံးကို တွေ့တဲ့သူတိုင်း သတ်ပစ်ကြ။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတွေရဲ့ ခေါင်းကို အများဆုံး ဖြတ်နိုင်တဲ့သူကို ဆုချမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

အဖြူရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ဝင် ငါးဆယ်မှာ တစ်ပြိုင်တည်း ခုန်ထွက်လိုက်ကြသည်။ ငွေလမင်းပုံစံ ပန်းထိုးထားသော အဖြူရောင် ဝတ်ရုံများမှာ ဖြူဖွေးသော လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုလှိုင်းလုံးများ ဦးတည်ရာမှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းမှ သိုင်းပညာရှင်များကို အမဲလိုက်နေသည့် တောအုပ်နက်ကြီးဆီသို့ ဖြစ်သည်။

လမင်းရောင်နှင့် တူသော အဖြူရောင် ဝတ်ရုံဝတ် သိုင်းသမားများမှာ အမှောင်ကျရောက်နေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ရွေ့လျားသွားကြသည်။

အမိန့်ပေးပြီးနောက် ဆိုဝီဂျွန်းမှာ သူ့ထံ ရောက်လာသော ဧည့်သည်ကို ကြိုပြောလိုက်သည်။ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး သူတောင်းစားတစ်ယောက်နှင့် တူသည်။

ထိုသူတောင်းစား ပေါ်လာသည်ကို ဆိုဝီဂျွန်းက အေးစက်သောအသံဖြင့် နှုတ်ဆက်သည်။

"ရောက်လာပြီပေါ့"

"အဖြူရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ တပ်မှူး ကျွန်တော်တို့ ပြောစရာတွေ အများကြီးရှိပုံပဲ။ မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး... မင်းဆီကနေ ငါ ကြားစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်"

"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့"

ပိုင်အန်းဂီမှာ မောပန်းစွာ အသက်ရှူရင်း ဆိုဝီဂျွန်းရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူ လက်ထဲတွင် ပိုင်ဆိုင်ထားသည်မှာ ရိုးရိုးလက်ကိုင်တုတ် မဟုတ်ပေ။

သူ့ညာလက်က ကိုင်ထားသော တုတ်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

အချိန်မရွေး ခေါင်းကွဲသွားနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း ဆိုဝီဂျွန်းမှာမူ တည်ငြိမ်နေသည်။

"ထိုင်ပါ"

သူသည် သဘာဝအတိုင်း ထိုင်လိုက်ပြီး ပိုင်အန်းဂီမှာလည်း တုတ်ကို ကိုင်ရင်း ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အဖြူရောင် လနန်းတော်ကို ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ သူတို့လွှတ်လိုက်တဲ့ အဖြူရောင်ဓားတပ်ဖွဲ့ကိုလည်း ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့... မင်းတို့က သိုင်းလောကကို သစ္စာဖောက်လိုက်ပြီ"

"အကြီးအကဲပိုင်"

"ပြော"

"နန်းတော်သခင် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်။ သူရဲကောင်းဆိုတာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ လောကကြီးကပဲ ဖန်တီးတာ၊ ဓားဆိုတာ သံမဏိကိုတောင် အရည်ပျော်စေမယ့် အပူချိန်ကပဲ ဖန်တီးတာ။ အခု ကျွန်တော်တို့ လိုအပ်နေတာက ဒီရှုပ်ထွေးတဲ့ လောကကို ငြိမ်းချမ်းအောင် လုပ်ပေးမယ့် သူရဲကောင်းနဲ့ ရန်သူကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ခုတ်ပိုင်းနိုင်မယ့် ဓားပဲ"

ဆိုဝီဂျွန်းက အေးဆေးစွာ ဆက်ပြောသည်။

"သေခြင်းတရားကို မသိတဲ့သူတွေက သေခြင်းတရားကို နားမလည်နိုင်ဘူး။ အပြာရောင်နဂါး တာအိုကျောင်းကို ဝင်လာတဲ့ အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ လူငယ်တွေလည်း အတူတူပဲ။ သိုင်းလောကဆိုတာ ရက်စက်တဲ့ နေရာတစ်ခု။ သူတို့ တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့ ဓားဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် သေခြင်းတရားကို နားလည်နိုင်မှ ဖြစ်မှာ"

"ဒါဆို မင်းက အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေကို အကျပ်ရိုက်အောင် ဖန်တီးလိုက်တာပေါ့လေ"

"အားနည်းသူတွေက သေသွားလိမ့်မယ်။ အားကောင်းသူတွေက အသက်ရှင်လိမ့်မယ်။ သူတို့ထဲကမှ သူရဲကောင်း ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ သူကမှ မကြာခင် ဖြစ်လာမယ့် ရှုပ်ထွေးတဲ့ လောကကြီးကို ငြိမ်းချမ်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်မှာ"

"မင်း ရူးနေတာပဲ"

နေရာမှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သော ပိုင်အန်းဂီမှာ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီကိစ္စအတွက် အဖြူရောင် လနန်းတော်ကို အသေအချာ တာဝန်ယူခိုင်းမယ်"

သူက အရင်နှင့်မတူသော နိမ့်ကျသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ ကလေးတွေရဲ့ သေဆုံးမှု... အဲဒါ မင်းတို့ ဒါမှမဟုတ် အဖြူရောင် လနန်းတော် ဆုံးဖြတ်ရမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ပိုင်အန်းဂီမှာ သူလာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်သွားသည်။ ဆိုဝီဂျွန်းကမူ ဓားကိုင်တုတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"လူတွေရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်း... အဲဒါက တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်ရမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် သိုင်းလောကမှာပေါ့"

ဆိုဝီဂျွန်းသည် ဓားကိုင်တုတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း သွေးနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် တောအုပ်ကြီးကို ရက်စက်သော အကြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်လိုက်သည်။

"ဟူး... ဟူး... ဟာ..."

သူ့လက်နှင့် ခြေထောက်များမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေပြီး အသက်ရှူခြင်းမှာလည်း ပုံမှန် မဟုတ်တော့ဘဲ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။

ငှက်မွေးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ပေါ့ပါးခဲ့သော ဓားပျံများမှာ ယခုမူ သံတုတ်ကြီးကဲ့သို့ လေးလံနေသည်။ ဓားပျံများကို ပြန်ယူရန်ပင် အင်အား မရှိတော့သည့် အိုဆောဟွာမှာ ကိုယ်တိုင် သွားကောက်ရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

"သခင်လေးဂျင်"

မနေနိုင်တော့သည့် အိုဆောဟွာမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

ထိုအခါ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိုင်နဲ့သွားသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ပါတော့။ သခင်လေး လုပ်နိုင်သလောက် လုပ်ပြီးပါပြီ"

"မရသေးဘူး... မရသေးဘူး... စီးယုကို ငါ မတွေ့သေးဘူး"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ယခုထိ စီးယုကို ရှာနေကြောင်း အိုဆောဟွာ သတိရလိုက်သည်။

သခင်မလေးစီး...

"သိုင်းပညာ အခြေခံလေးတောင် မရှိတဲ့... အားနွဲ့တဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်က... သွေးအေးရက်စက်တဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတွေရဲ့ အမဲလိုက် ခြေရာခံမှုကြားကနေ အသက်ရှင်

လွတ်မြောက်နိုင်ဖို့... အခွင့်အရေး ဘယ်လောက်များ ရှိမှာမလို့လဲ..."

အိုဆောဟွာမှာ စီးယု သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်နေသည်။

အကယ်၍သာ... သခင်လေးဂျင်က သခင်မလေးစီးရဲ့ အလောင်းကို တွေ့သွားရင်...

တွေးလိုက်ရုံနှင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရလဒ်များ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။ အိုဆောဟွာမှာ ထိုဆိုးဝါးသော အတွေးများကို ခေါင်းထဲမှ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

"အခုတော့ ခဏလောက် နားလိုက်ပါ။ ကျွန်မ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ရှာကြည့်ပေးမယ်"

အိုဆောဟွာမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်သို့ အတင်းဆွဲခေါ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

ကျွန်မကတော့ သခင်လေးဂျင်လို မလုပ်နိုင်ဘူး။

ပေ ၁၀၀ အကွာမှ လူကို ရှာနိုင်သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် မတူဘဲ အိုဆောဟွာတွင် ထိုသို့သော စွမ်းရည် မရှိပေ။ သူမမှာ ကိုယ့်ခြေထောက်နှင့်ကိုယ် ပြေးရင်းသာ ရှာရတော့မည်။

"ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်"

အိုဆောဟွာမှာ အခြားသူကို ရှာရန် လှုပ်ရှားမှုပညာကို သုံးကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူပေါက် ရသွားသော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အတွင်းအားကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် ကြိုးစားနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခေါင်းမှာ တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားသည်။

"အာ"

လရောင်အောက်တွင် မမျှော်လင့်ထားသော လူတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။