အခန်း ၂၄

အခန်း (၂၄) ထွက်ပေါက် ပိတ်ဆို့ခံရခြင်းနှင့် ဖြတ်သန်းခ ကောက်ခံခြင်း

"ဝိုး... အစ်ကိုလေး... အစ်ကို့ရဲ့ ဖိနပ်က ဘာဖိနပ်လဲ... ရွှေရောင် အလင်းတွေတောင် တောက်ပနေတယ်..."

"ညီမလေးကို အတူတူ သားရဲသွားသတ်ဖို့ ခေါ်သွားပါလား... ညီမလေးက အကွက်တွေ အများကြီး တတ်တယ်နော်..."

"လူချောလေး... ကျွန်မကိုပါ ခေါ်သွားပါ... မဟုတ်ရင် ဒီလို အန္တရာယ်များတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း လုံးဝ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အစ်ကိုသာ ကျွန်မကို ခေါ်သွားမယ်ဆိုရင် ကျွန်မက အစ်ကို့လူ ဖြစ်သွားပြီ... အစ်ကို ခိုင်းသမျှ ဘယ်အရာကိုမဆို ခြွင်းချက်မရှိ အကုန် လုပ်ပေးပါ့မယ်..."

ရုတ်တရက် သူတို့၏ အရှေ့တွင် မိန်းကလေး တစ်အုပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့က ကျိုးဟန်၏ ခန့်ညားလှသော ရုပ်ရည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလိုအလျောက်ပင် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကြသည်။

ဤသည်မှာ အရေးအကြီးဆုံး အချက် မဟုတ်သေးပေ။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ကျိုးဟန်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို သူတို့ မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အလွန် မိုက်လွန်းပြီး သာမန်ပစ္စည်းများ မဟုတ်သည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အလွယ်တကူ သိနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျိုးဟန်က သူတို့ကို သဘောကျလာစေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာကာ အလုအယက် မြှူဆွယ်ကြတော့သည်။

ထိုသို့ဆိုမှသာ ဤအန္တရာယ်များသော ကမ္ဘာကြီးတွင် သူတို့ အသက်ရှင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ပိုများလာမည် မဟုတ်ပါလား။

သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း လုံးဝ အနိုင်မယူနိုင်ခဲ့ပေ။

ပင်ကိုစွမ်းရည် အလွန် ညံ့ဖျင်းသော သူတို့မှာ အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် အခြားသူများ၏ လက်အောက်ခံများအဖြစ်သာ နေနိုင်တော့သည်။

ထို့ကြောင့် ကျိုးဟန်က ရုပ်လည်းချောပြီး စွမ်းအားလည်း အလွန် ကြီးမားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့ အောင်မြင်စွာ အရွေးခံရစေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပျားအုံကို တုတ်ဖြင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ အလုအယက် ပြေးလာကြတော့သည်။

ကျိုးဟန်လည်း မိန်းမ အမြောက်အမြား သူ့ဆီသို့ ပြေးလာကြသည့် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုပ်ရည်မျိုးစုံ ရှိပြီး တချို့က အလွန် ပွင့်လင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ဤကမ္ဘာသို့ မရောက်လာခင်က ထိုကဲ့သို့သော အလုပ်အကိုင်မျိုး လုပ်ခဲ့သူများ ဖြစ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။ မဟုတ်ပါက ထိုကဲ့သို့ မြှူဆွယ်သည့် စကားများကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ပြောထွက်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျိုးဟန် တစ်ယောက် လန့်ဖြန့်သွားပြီး ဘာပြန်လုပ်ရမှန်း မသိခင်မှာပင် ချက်ချင်း ဝိုင်းရံခံလိုက်ရတော့သည်။

"ဟေး... ငါ့အင်္ကျီကို လာမဆွဲနဲ့လေ... ဟုတ်တယ်... မင်းပဲ... မင်းရဲ့ လက်တွေ လျှောက်မစမ်းနဲ့..."

'သောက်ကျိုးနည်း... ဒီမိန်းမတွေက တကယ် ရူးသွပ်နေကြတာပဲ...'

ဤသည်မှာ သူက ကျိုးဟန် ဖြစ်ကြောင်း မသိသေး၍သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူက ကျိုးဟန် ဖြစ်ကြောင်းသာ သိသွားပါက။

ထိုမိန်းမများက သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးစားပစ်မည်မှာ သေချာလှသည်။

ကျိုးဟန်က ရုန်းထွက်၍မရတော့ဘဲ အင်အားသုံးရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင်။

ဟန်ရှန်နင်က ကယ်တင်ရန် ရောက်လာခဲ့သည်။ မိန်းမများကို မိန်းမအချင်းချင်း ရှင်းလင်းသည်က ပို၍ ကောင်းမွန်သည် မဟုတ်ပါလား။

"ဘာလုပ်နေကြတာလဲ... အကုန် ဖယ်လိုက်ကြစမ်း... ငါတို့ အဖွဲ့မှာ နေရာမရှိတော့ဘူး..."

ဟန်ရှန်နင်က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူမက သားငယ်ကို ကာကွယ်သည့် မိခင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကျိုးဟန်၏ ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ဝင်ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး အရှက်မရှိသော အမျိုးသမီး ကစားသမားများကို မောင်းထုတ်တော့သည်။

"ဒီက မိန်းမပျက်တွေ... အမြန် ထွက်သွားကြစမ်း... မဟုတ်ရင် ငါ သည်းခံနေမှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

ဟန်ရှန်နင်က သူမ၏ သံမဏိဓားကို ထုတ်ယူကာ ထက်မြက်သော ဓားသွားဖြင့် ချိန်ရွယ်၍ ခြိမ်းခြောက် သတိပေးလိုက်သည်။

ဆိုလိုရင်းမှာ အလွန် ရှင်းလင်းနေပြီး မိမိ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ကြေညာလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမ သဘောကျနေသော လူကို ဤမျက်နှာပြောင်တိုက်နေသော မိန်းမများ လာ၍ အခွင့်အရေး ယူမည်ကို လုံးဝ လက်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

"ချီးပဲ... နင်က ဘာလို့ တွန်းနေတာလဲ... နည်းနည်းလေး ပိုလှတာလေးနဲ့များ ဘာတွေ အထာလာဖမ်းနေတာလဲ..."

"ဟုတ်တယ်... လုံးဝ အကြောင်းပြချက် မရှိဘူး..."

"ညီမတို့ရေ... ငါတို့က ဒီလို အနိုင်ကျင့်တာကို ခံစရာ မလိုဘူး... လာ သွားကြမယ်..."

ထိုမိန်းမများက ပါးစပ်မှသာ ရန်လုပ်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ လေလုံးများက သိသိသာသာကို ကျသွားခဲ့သည်။

ယခု ဟန်ရှန်နင်မှာ အနည်းဆုံးတော့ အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း ပစ္စည်းကောင်းများ ဝတ်ဆင်ထားရာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် လွယ်လွယ်နှင့် ရန်စ၍မရကြောင်း သိနိုင်သည်။

သူတို့က လူမိုက်များ မဟုတ်ကြဘဲ အခြေအနေကို ကြည့်၍ ပြုမူတတ်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကျိန်ဆဲရင်း ထွက်သွားကြတော့သည်။

"ဟူး... တကယ်တော့ သူတို့လည်း သနားစရာကောင်းတဲ့ လူတွေပါပဲ... ငါတို့သာ ကျိုးဟန်နဲ့ မတွေ့ခဲ့ရင် ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားနိုင်တယ်..."

ဟန်ချင်ရွှဲ့က ထွက်သွားသော မိန်းမများ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမတို့ ကျိုးဟန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်မှာ မည်မျှ ကံကောင်းကြောင်း သူမ တွေးမိလိုက်သည်။

စွမ်းအား မရှိဘဲ ဤမျှ လှပနေပါက သေချာပေါက် အခြားသူများ၏ ကစားစရာ ဖြစ်သွားမည်ကို သိထားရမည် ဖြစ်သည်။

သူမက ကျိုးဟန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဟန်ချင်ရွှဲ့၏ အကြည့်ကို ကျိုးဟန်လည်း သတိထားမိလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုး သူမထံတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်ရာ ဤရင့်ကျက်သော အစ်မကြီးကို အနည်းငယ် စနောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ့ရဲ့ ခန့်ညားမှုအောက်မှာ ကြွေကျသွားပြီလား..."

ကျိုးဟန်က သူ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ရင်း အလွန် အထာကျကျဖြင့် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"အင်း... နည်းနည်းတော့ ရင်ခုန်သွားတယ်..."

ဟန်ချင်ရွှဲ့က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်မည်ဟု ကျိုးဟန် မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူမ၏ ပုံမှန် ရင့်ကျက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအကျင့်နှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီပေ။

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျိုးဟန် တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

"အစ်မ... အစ်မ ပြောတာ တကယ်လား..."

ဟန်ရှန်နင်က နှုတ်ခမ်းလေး စူကာ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အာ... အော်... ငါက နောက်နေတာပါ... ဟီးဟီး..."

ဟန်ချင်ရွှဲ့က အလျင်အမြန် ပြန်ပြောလိုက်ပြီး အနေရခက်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဘာကြောင့် ဤစကားမျိုး ပြောထွက်သွားရသနည်းဟု စိတ်ထဲတွင် ကျိတ်၍ ဒေါသထွက်နေမိသည်။

သူမ၏ ညီမလေးက ကျိုးဟန်ကို သဘောကျနေသည်မှာ အလွန် သိသာလှရာ ဤကဲ့သို့ ပြောလိုက်ခြင်းက အလွယ်တကူ နားလည်မှုလွဲစေနိုင်သည်။

"အစ်မ... အစ်မက အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတာ... နောက်တောင် နောက်တတ်နေပြီပဲ..."

သူမက ပြုံး၍ ပြောနေသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ၏ အစ်မက ကျိုးဟန်ကို တကယ်ပဲ သဘောကျနေတာလား။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျိုးဟန်က အလွန် ထူးချွန်သော ယောကျ်ားတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိသော အမျိုးသမီး အလွန် နည်းပါးလှသည်။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သွားကာ လေးလံသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"သွားကြစို့... မိုးတောင် ချုပ်တော့မယ်... ညဘက် မြို့ပြင်မှာ နေတာက အန္တရာယ်ကင်းမှာ မဟုတ်ဘူး..."

တိတ်ဆိတ်နေသော လေထုကို ဖြိုခွင်းရန် ကျိုးဟန်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စနစ်၏ သတိပေးချက်များအရ ညဘက်က အလွန် အန္တရာယ်များကြောင်း သိထားသည်။

မည်သည့် အန္တရာယ်များ ရှိနေသည်ကို အတိအကျ မသိရသော်လည်း ကျိုးဟန်အနေဖြင့် မိမိ၏ အသက်ကို စတေး၍ စမ်းသပ်မည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိုးမချုပ်ခင် စန်းလိန်မြို့တော် သို့ အမြန် ပြန်ရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ သူက အဆင့်တစ် နေရာကို ရောက်နေပြီဖြစ်၍ လောကကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းနေပြီဟု မာနထောင်လွှားနေမည် မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားနှင့်မိစ္ဆာကမ္ဘာ ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများ ရှိနေသော ကမ္ဘာကြီး ဖြစ်သည်ကို သိထားရမည် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ သူ၏ စွမ်းအားက အလွန် နည်းပါးနေသေးသဖြင့် နတ်ဘုရားများကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် အဆက်မပြတ် စွမ်းအား ပိုမို ကြီးမားလာအောင် ကြိုးစားရဦးမည် ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ထွက်ပေါက်မှာ အရှေ့မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အခြေအနေက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

ကျိုးဟန် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထွက်ပေါက်နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာကို လူအနည်းငယ်က ပိတ်ဆို့ထားပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်ကာ အလွန် ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်သွင်များ ရှိနေကြသည်။

သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြေးအရည်အသွေး အသုံးအဆောင်ပစ္စည်း အချို့ကိုပင် ဝတ်ဆင်ထားကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

သာမန် ကစားသမားများကြားတွင် ဤကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားမှုက အလွန် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါ ဘာအခြေအနေကြီးလဲ... ဒီလူတွေက ဒီမှာ ပိတ်ပြီး ဘာလုပ်နေကြတာလဲ..." ကျိုးဟန်၏ စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းချက် အချို့ ရှိနေသော်လည်း ဘေးမှ ဖြတ်သွားသော လူတစ်ယောက်ကို မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဖြတ်သန်းခ ကောက်နေတာလေ... ဖြတ်သန်းခ မပေးရင် အပြင်ကို ပေးမထွက်ဘူး..." လမ်းသွားလမ်းလာ ကစားသမား တစ်ယောက်က ဖြေလိုက်သည်။

"အားလုံး ပူးပေါင်းပြီး ပြန်မချကြဘူးလား..."

"သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ဝမ်ထန် လေ... သူ့ဆီမှာ နိုးကြားလာတဲ့ ပင်ကိုစွမ်းရည်က အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်... သူက ဧကရာဇ် တစ်ပါးဖြစ်လာမယ့် အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ စကားပြောချန်နယ် ထဲမှာ အမြဲတမ်း ကြွားနေတာ..." လမ်းသွားလမ်းလာ နောက်တစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"သူက အစွမ်းထက်တဲ့ ပင်ကိုစွမ်းရည် ရှိတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို စုဆောင်းထားပြီး ယုတ်မာတဲ့ အလုပ်တွေချည်းပဲ လုပ်နေတာ... ငါတို့လို အားနည်းတဲ့ကောင်တွေက လုံးဝ အနိုင်မတိုက်နိုင်ဘူး... မလွန်ဆန်ရဲဘဲ ပိုက်ဆံ ပေးရတာပေါ့..."

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျိုးဟန် တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရသည်။ ဤ ဝမ်ထန် ဆိုသူက တကယ်ကို ဉာဏ်ပြေးသော ကောင်ပင်။

ဤသို့ လုပ်ခြင်းအားဖြင့် ကနဦး ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို ချက်ချင်း စုဆောင်းနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အခြားကစားသမားများနှင့် ကွာဟချက်ကို ကြီးမားသွားစေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် သူက ကျိုးဟန်နှင့် လာတွေ့နေသည်။ ကျိုးဟန်က သူ့အတွက် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းပင် ဖြစ်တော့မည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း... ဖြတ်သန်းခ ကြေးဒင်္ဂါး ၅၀ ပေးခဲ့..."

ကျိုးဟန် တိုက်ရိုက် လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရက်စက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိုးဟန်၏ ခြေလှမ်းများက လုံးဝ မရပ်တန့်သွားဘဲ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ အော်ဟစ်မှုကို ဂရုမစိုက်ပေ။

"မင်းကို ရပ်ခိုင်းနေတာ မကြားဘူးလား... ဟေ့ကောင်... မင်းက သေချင်နေတာလား..."

ထိုလူမိုက်က ဒေါသတကြီးဖြင့် သံဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ကျိုးဟန်ဆီသို့ ပြေးလာတော့သည်။

"သေစမ်း..."

ကျိုးဟန်က ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိုလူမိုက်ကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

ကျန်ရှိနေသော လူမိုက်များမှာ ကျိုးဟန်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် သိသိသာသာကို ကြောက်လန့်သွားကြသည်။

ဝမ်ထန်၏ ဩဇာအာဏာကို လာရောက် စိန်ခေါ်ဝံ့သူ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ ဤသည်မှာ အသက်မရှင်ချင်တော့၍လား။

"ဘာ... ဒီကောင်က ပြဿနာ လာရှာတာလား..."

"ဒါ ဘယ်သူ့ နယ်မြေလဲဆိုတာ မင်း မကြည့်ဘူးလား... မျက်စိကန်းနေတာလား..."

"အစ်ကိုထန် ကို အမြန် သွားခေါ်လိုက်... ဒီကောင့်ကို သွေးထွက်အောင် လုပ်ပေးလိုက်မယ်..."

"မင်း မှားယွင်းတဲ့ လူကို လာစမ်းမိပြီ... ဟေ့ကောင်... မင်း စောင့်နေလိုက်..."