အခန်း ၁၀၀

အခန်း (၁၀၀) ချန်အာ့ကုံး အသတ်ခံရခြင်း၊ လော့ရင်မြို့ကို သွေးချောင်းစီးစေခြင်း

သတင်းပို့ခြင်း ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် အတွင်းရေးမှူး တစ်ယောက်က မေးခွန်း ကျောက်တုံး တစ်ခုကို ယူလာသည်။

ကျိုးဟန် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ရိုးရှင်းသော ဖော်ပြချက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မေးခွန်း ကျောက်တုံး - စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကို စမ်းသပ်ရန် အသုံးပြုသည်။ အထဲတွင် စမ်းသပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခု ပါဝင်ပြီး အဓိကအားဖြင့် လူသား ဟုတ်မဟုတ် ခွဲခြားရန် ဖြစ်သည်။

ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျိုးဟန် က လုပ်ငန်းစဉ် အားလုံးကို ပူးပေါင်း ပါဝင်ကာ အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

နားလည်ရ လွယ်ကူပါသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နတ်ဆိုး နှိမ်နင်းရေး ဌာန ဖြစ်ရာ အကယ်၍ နတ်ဆိုး မျိုးနွယ်များ အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပါက အလွန် ရယ်စရာ ကောင်းသွားမည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် ဤအပိုင်းတွင် စစ်ဆေးမှု က အလွန် တင်းကျပ်မည်မှာ သေချာသည်။

နတ်ဆိုး နှိမ်နင်းရေး ဌာန ၏ အထက်လူကြီးများ အားလုံးက စစ်ဆင်ရေး အစီအစဉ် များကို ဆွေးနွေးနေကြသဖြင့် လမ်းပြပေးမည့် သူ သို့မဟုတ် လမ်းညွှန် ဆရာများ ထွက်လာပြီး ကြိုဆိုခြင်း မရှိပေ။

ကျိုးဟန် က အကြမ်းဖျင်း လည်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အထူးတလည် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကိစ္စများ မရှိပေ။

ထို့နောက် သူ က တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်က ဆယ်နာရီ ထိုးတော့မည် ဖြစ်ရာ သူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ကျိုးဟန် က မြေပုံ ၏ လမ်းညွှန်မှု အတိုင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ၏ အဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လူနှစ်ယောက် စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဝင်ခွင့်လက်မှတ် က ထိုမျှလောက် ရရန် မလွယ်ကူသဖြင့် အဝင်ပေါက် တွင် ယခုအချိန်၌ လူသူ ကင်းမဲ့နေသည်။

"ဒီနှစ်ယောက် က အိုဟွမ် နဲ့ ခွေးဘုံ ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ကျိုးဟန် က စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျား က အစ်ကိုဟန် လား"

ခွေးဘုံ က တည်ကြည် ခန့်ညားသော လူငယ် တစ်ယောက် လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံး ဝင်လာသော အတွေးမှာ ထိုသူသည် ကျိုးဟန် ဖြစ်ရမည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ဆရာကြီး တစ်ယောက်၏ အရှိန်အဝါ မျိုးက သာမန် လူများ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော အရာ မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူ က စမ်းသပ်သည့် သဘောဖြင့် မေးလိုက်သည်။

စကားပြောခန်း နှင့် အဖွဲ့များထဲတွင် ကိုယ်ပိုင် ဓာတ်ပုံများ ပြသထားခြင်း မရှိသဖြင့် တကယ်တမ်းတွင် ကျိုးဟန် မှာ နာမည်ကြီးသော်လည်း သူ့ကို တကယ် သိသူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

"ဟုတ်တယ်... မင်းတို့ ရောက်တာ စောသားပဲ"

တစ်ဖက်လူ က ဤသို့ မေးလာသဖြင့် သူတို့၏ အဆင့်အတန်း ကို အတည်ပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်ရာ ကျိုးဟန် လည်း ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခဏနေလျှင် အကောင်းစား လက်နက်များ ထွက်လာရန် သူတို့၏ ကံကြမ္မာ ကို အားကိုးရဦးမည် မဟုတ်ပါလား။

သူတို့ နှစ်ယောက် လည်း မျက်လုံးများ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် မနာလို ဖြစ်သွားကြသည်။ စွမ်းအား ကြီးမားရုံသာမက ဤမျှလောက်လည်း ချောမောနေသေးသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် ကို ပြန်ကြည့်လိုက်လျှင် ခွေးဘုံ က အနည်းငယ် ပိန်ပိန်ပါးပါး၊ အသားမည်းမည်း နှင့် ရုပ်ထွက် က အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် နိုင်လှသည်။

အိုဟွမ် ကတော့ လူဝကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ချစ်စရာ ကောင်းသော်လည်း 'ချောမောသည်' ဟူသော စကားလုံး နှင့်တော့ လုံးဝ အလှမ်းဝေးနေသည်။

"အစ်ကိုဟန် ရဲ့ ကိစ္စ တွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိစ္စ တွေ ပါပဲ... ဘယ်လိုလုပ် အချိန်ဆွဲနေလို့ ဖြစ်ပါ့မလဲ"

အိုဟွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ပင် တွေးနေပါစေ ယခုအချိန်၌ အောက်ကျို့ကာ ဖားယားသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးဟန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း သူတို့ကို ပေးစွမ်းနေသော ဖိအား က ကြီးမားလွန်းသဖြင့် အရှုံးမပေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"အနီးကပ် လုယူမယ် ဆိုရင် အောင်မြင်နိုင်ခြေ ဘယ်လို ရှိမလဲ မသိဘူး"

အနားသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျိုးဟန် ၏ ခေါင်းထဲ၌ အကြံတစ်ခု ဝင်လာသည်။

မနေ့က အိုဟွမ် ကို သုံးကြိမ် ဆက်တိုက် လုယူရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အားလုံး မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

အကွာအဝေး ဝေးလွန်းသဖြင့် အောင်မြင်နိုင်ခြေ ကို ထိခိုက်စေသည်ဟု ကျိုးဟန် ခန့်မှန်းမိသည်။ ယခု ဤမျှ နီးကပ်နေသဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် အချိန်ကောင်း ပင် ဖြစ်သည်။

"ကံကြမ္မာ လုယူခြင်း... ပစ်မှတ် ကို အိုဟွမ် အဖြစ် သတ်မှတ်မယ်"

ချက်ချင်းပင် သူ က စိတ်ထဲတွင် ပြောလိုက်သည်။

"စနစ် သတိပေးချက် - လုယူခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... သင်သည် ကံကောင်းခြင်း +၁ ရရှိပါသည်"

အောင်မြင်ကြောင်း သတိပေးချက် ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျိုးဟန် အနည်းငယ် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း မကြာမီ ကံကောင်းခြင်း +၁ ကို ရရှိသွားကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာထား က မည်းမှောင်သွားသည်။

'ကံကောင်းခြင်း' က ဖုံးကွယ်ထားသော အချက်အလက် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး တိကျသော ဂဏန်းပမာဏ ကို ကျိုးဟန် မသိနိုင်သော်လည်း ၁ မှတ်တည်း ဆိုလျှင်တော့ အကျိုးသက်ရောက်မှု က သေချာပေါက် အရမ်း ကောင်းမည် မဟုတ်ပေ။

"ရှီး... ဒီလောက် နေပူနေတာကို ဘာလို့ အရမ်း အေးနေသလို ခံစားရတာလဲ"

လုယူလိုက်သည့် အခိုက်အတန့် တွင် အိုဟွမ် ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်ရှိ အဆီများ တုန်ယင်သွားပြီး ထူးဆန်းသော ခံစားချက် ကြောင့် သူ က တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်း ခန္ဓာကိုယ် က အရမ်း အားနည်းနေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့... မြို့လယ် က ယီဟုန် ခန်းမ ကို ခဏခဏ သွားနေလို့လား"

ဘေးရှိ ခွေးဘုံ က ချက်ချင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ... မင်း သိပါတယ်... ရှင်းပြစရာ မလိုပါဘူး"

အိုဟွမ် က ချက်ချင်းပင် နားလည်သော အကြည့် တစ်ခု ဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

သောက်ကျိုးနည်း... ဒီကောင် နှစ်ကောင် က တကယ် ကစားတတ်တာပဲ။ ချန်းလဲ့မြို့ မှာ ယီဟုန် ခန်းမ ဆိုတာ ရှိမှန်း ငါ ဘယ်လိုလုပ် မသိရတာလဲ။

"ထူးဆန်းတယ်... ငါလည်း နည်းနည်း အေးစိမ့်စိမ့် ဖြစ်နေတယ်"

"စနစ် သတိပေးချက် - သင်သည် ခွေးဘုံ ထံမှ အောင်မြင်စွာ လုယူနိုင်ပါသည်"

"စနစ် သတိပေးချက် - သင်သည် ကံကောင်းခြင်း +၁ ရရှိပါသည်"

နောက်ထပ် ကံကောင်းခြင်း ၁ မှတ် ကြောင့် ကျိုးဟန် လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ လုယူခွင့် နှစ်ကြိမ် အလဟဿ ဖြစ်သွားခြင်း ပင်။ တကယ်ကို မတန်ပေ။

"ကံကောင်းတဲ့ လူတွေ ကို လုယူဖို့ သိပ်မလွယ်ဘူးပဲ"

လုယူချိန်တွင် အခြားသူများ၏ ကံကောင်းခြင်း က အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသွားသဖြင့် လုယူနိုင်ခြေ ကို အလွန် နိမ့်ကျသွားစေသည်။ အောင်မြင်လျှင်တောင် ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ် က အလွန် နည်းပါးမည် ဖြစ်သည်။

"နောက်ပိုင်း သင့်တော်တဲ့ ပစ်မှတ် မရှိရင် သူတို့ ဆီကပဲ ထပ်လုရမယ်"

သင့်တော်သော လုယူမည့် ပစ်မှတ် ရှိပါက တစ်နေ့ သုံးကြိမ် ဆိုသော တန်ဖိုးရှိသည့် အခွင့်အရေးကို သူတို့ အပေါ် အသုံးပြုမည် မဟုတ်ပေ။ မကြာမီ ကျိုးဟန် ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

"အစ်ကိုဟန်... အစ်ကို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဝင်ခွင့်လက်မှတ် က စုစုပေါင်း ၄ ယောက် ဝင်လို့ ရတယ် မဟုတ်လား"

"ကျန်တဲ့ တစ်ယောက် က ဘယ်သူလဲ... ဆယ်နာရီ ထိုးတော့မယ်နော်"

သူတို့ နှစ်ယောက် က စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြင့် မေးလိုက်ကြသည်။

"ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင့် သတ်မှတ်ချက် ထိပ်ဆုံး ၁၀ ယောက် ထဲက မဟုတ်တာ သေချာတယ်... အချိန်တန်ရင် မင်းတို့ သိလာမှာပါ"

ကျိုးဟန် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။ ယခု ဆယ်နာရီ ထိုးရန် ၄၊ ၅ မိနစ် ခန့်သာ လိုတော့သည်။

ချန်အာ့ကုံး ထိုကောင်လေး က မနေ့က တပည့် ဖြစ်ရမည် ဆိုပြီး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ ယနေ့ သာမန် အခြေအနေ အရ ဆိုလျှင် စောစောစီးစီး လာစောင့်နေပြီး မိမိ ရှေ့တွင် အစွမ်းကုန် ဖားယားနေရမည် ဖြစ်သည်။ ဤမျှ နောက်ကျမှ လာစရာ အကြောင်း မရှိပေ။

"တစ်ခုခု များ ဖြစ်နေတာလား"

ကျိုးဟန် ၏ ရင်ထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော ခန့်မှန်းချက်မျိုး ဝင်လာပြီး ပိုတွေးလေ ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများလေ ဖြစ်နေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူငယ်ချင်း စာရင်း ကို ဖွင့်ကာ ချန်အာ့ကုံး ထံသို့ စာတို အချို့ ပို့လိုက်သည်။ သို့သော် ပင်လယ်ထဲ ကျောက်ခဲ ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ မည်သည့် ပြန်စာမှ မရခဲ့ပေ။

ကျိုးဟန် ၏ မျက်နှာထား က အနည်းငယ် မကောင်းတော့ပေ။ အဓိက မှာ ချန်အာ့ကုံး ၏ အသက်အန္တရာယ် ကို စိုးရိမ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ က မိမိ၏ တပည့် တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

နောက်ထပ် စိုးရိမ်စရာ တစ်ခုမှာ ချောက်နက် ဝင်ခွင့်လက်မှတ် ပျောက်ဆုံးသွားမည်ကို ဖြစ်သည်။

ဆယ်နာရီ ကျော်သွားသော်လည်း ထိုလူ ရောက်မလာသေးပေ။ ကျိုးဟန် ၏ မျက်နှာထား အေးစက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မူလက မေးခွန်းထုတ်ချင်နေသော သူတို့ နှစ်ယောက် လည်း စကားကို ပြန်မျိုချလိုက်ရပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

...

ထိုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်သေ ချောက်ဝှမ်း ၏ တောအုပ် တစ်ခု ထဲတွင် ဂျပန် ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သစ်သားဖိနပ် စီးထားသော ဆာမူရိုင်း ၅၊ ၆ ယောက် ခန့် က လူတစ်ယောက်ကို ဝိုင်းထားကြသည်။

သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းမွေးလေး များ က ရယ်စရာ ကောင်းသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများက ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေ တစ်ကောင် အလား အလယ်တွင် ဝိုင်းထားခံရသူ ကို ကြည့်နေကြသည်။

ထိုလူ မှာ ချန်အာ့ကုံး ပင် ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင် သူ က အလွန် သနားစရာ ကောင်းနေကာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေသည်။

"ဒီ သားရဲ ကို မင်းတို့ကို ပေးမယ်... ငါ သွားလို့ ရပြီလား"

မနေ့က ရွှေဒင်္ဂါး ၅၀၀၀ ရပြီးနောက် သူ က အရည်အသွေး ကောင်းမွန်သော လက်နက်များကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မဝင်ခင် အဆင့် ကို ပိုမို မြှင့်တင်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ သို့မှသာ ကျိုးဟန် ၏ ရှေ့တွင် အထင်ကြီးခံရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပလက်တီနမ်အဆင့် သားရဲ တစ်ကောင် ကို သွေးနည်းသည် အထိ တိုက်ခိုက်ပြီးချိန်တွင် ရုတ်တရက် ချယ်ရီပန်း နိုင်ငံ မှ ကစားသမား တစ်စု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုလိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဤလူများ က ရန်လိုနေကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချန်အာ့ကုံး ချက်ချင်း အလျှော့ပေးလိုက်ပြီး သားရဲ ကို သူတို့အား ပေးလိုက်သည်။

"မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ... မင်း က ငါတို့ရဲ့ သားရဲ ကို လုရဲတယ်ပေါ့... သေချင်နေတာပဲ"

ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သူ ၏ နာမည် မှာ မေချွမ်းနေးခူး (အတွင်းခံမပါ) ဖြစ်ပြီး သူ ၏ မျက်လုံးများ က မှိုင်းညှို့နေကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ..."

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော် မျက်စိ မရှိလို့ပါ... ခင်ဗျားတို့ကို တောင်းပန်ပါတယ်"

တစ်ဖက်လူ က ဤကဲ့သို့ အမှားအမှန် ကို ပြောင်းပြန် ပြောဆိုနေသော်လည်း...

ချန်အာ့ကုံး ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။ တစ်ဖက်လူ က လူအင်အား များပြားသဖြင့် အသက်ရှင်ရန် အတွက် အံကြိတ်ကာ သည်းခံရတော့မည်။

"တောင်းပန်ရုံနဲ့ ပြီးသွားမယ် ထင်နေတာလား... မင်း က ငါတို့ ချယ်ရီပန်း နိုင်ငံ ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ကို စော်ကားနေတာပဲ"

"ငါ... ငါ့ဆီမှာ ရွှေဒင်္ဂါး တွေ ရှိပါတယ်... ခင်ဗျားတို့ကို ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ လျော်ပေးမယ် ဆိုရင်ကော..."

ချန်အာ့ကုံး မှာ အသက်ရှင်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသဖြင့် အလျင်အမြန် ရွှေဒင်္ဂါးများကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဤအရာများ က ပြင်ပ ပစ္စည်းများ သာ ဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်နေသရွေ့ ပြန်လည် ကြိုးစားရန် အခွင့်အရေး ရှိသေးသည်။ စစ်မှန်သော ယောကျ်ားကောင်း ဆိုသည်မှာ လက်စားချေရန် ဆယ်နှစ် လည်း မနောက်ကျပေ။

"ကောင်းတယ်... မင်း က တော်တော် အလိုက်သိတာပဲ... မင်းတို့ နဂါးနိုင်ငံ က အရမ်း မိုက်တယ် ဆို... အခုတော့ ခွေး တစ်ကောင် လို အမြီး နှံ့ပြီး သနားခံနေရတယ် မဟုတ်လား"

မေချွမ်းနေးခူး က ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အလွန် ကျေနပ်နေပုံ ရသည်။

"ဒါပေမဲ့ အရမ်း နှမြောစရာ ကောင်းတာက မင်း သေရမှာပဲ"

"ဂန်းပန်း... မင်း လာပြီး သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ရှင်းလိုက်... မင်းရဲ့ ဒေါသ တွေ ပြေသွားအောင်"

မေချွမ်းနေးခူး ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးဆာသော ရက်စက်မှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ က ရစ်ချွမ်းဂန်းပန်း ၏ အစ်ကို ဖြစ်ပြီး ဂန်းပန်း ၏ အခြေအနေ ကို သိပြီးနောက် ဤရက်ပိုင်း အတွင်း ဝိညာဉ်သေ ချောက်ဝှမ်း တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသော နဂါးနိုင်ငံ ကစားသမား များကို တွေ့သည်နှင့် ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး လူမည်မျှ သတ်ခဲ့သည်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် မမှတ်မိတော့ပေ။

"ဟွန့်... ကျိုးဟန်... ငါ မင်းကို မနိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ နိုင်ငံသား တွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီ သတ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ဒေါသ တွေကို ဖြေဖျောက်မယ်"

ရစ်ချွမ်းဂန်းပန်း ၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော အမုန်းတရားများ ရှိနေသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာထား က ပုံပျက်နေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ က ဂျပန် ဓား တစ်လက် ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ချန်အာ့ကုံး ကို သေဒဏ် ပေးလိုက်သည်။

"ငါ့ကို သနားဖို့ တောင်းပန်လိုက်... ဒူးထောက်ပြီး သေဖို့ ပြင်ထား... ငါ မင်းကို နာကျင်မှု မရှိအောင် သတ်ပေးမယ်"

"ဘာ... မင်းတို့ က ငါ့ကို လွှတ်မပေးဘူးပေါ့..."

"ငါ့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းတယ် ဟုတ်လား... စိတ်ကူးယဉ် မနေနဲ့... သောက်ကျိုးနည်း... ငါ မင်းတို့နဲ့ အသေအကြေ တိုက်မယ်"

မည်မျှပင် အောက်ကျို့နေပါစေ ဤလူများ က သူ့ကို လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း ချန်အာ့ကုံး သိလိုက်ရသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် နဂါးနိုင်ငံ သား တစ်ယောက် အနေဖြင့် သေလျှင်တောင် သွေးရဲရဲ ဖြင့် သေဆုံးရမည်။

အန္တရာယ် ကြုံတွေ့နေရချိန်တွင် ချန်အာ့ကုံး က စိတ်ကူးဖြင့် သူငယ်ချင်း စာရင်း ကို ဖွင့်ကာ ကျိုးဟန် ထံသို့ နောက်ဆုံး စကား ကို ပို့လိုက်သည်။

ပြောပြီးနောက် သူ က လက်နက်ကို ကိုင်ကာ နောက်ဆုံး အကြိမ် အဖြစ် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်တော့သည်။ သေလျှင်တောင် အဖော် တစ်ယောက် လောက်တော့ ဆွဲခေါ်သွားရမည်။

ချန်အာ့ကုံး က အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားပြီး ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ တောက်လောင်လာကာ အသက်သွေးကြော ၏ နောက်ဆုံး သီချင်း တစ်ပုဒ် အလား တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ..."

"သေစမ်း..."

ချန်အာ့ကုံး က အသေခံ တိုက်ခိုက်သည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ တစ်ကိုယ်လုံး မီးတောက်များ ဖြင့် ဆာမူရိုင်း တစ်ယောက် ထံသို့ ခုန်ဝင်သွားသဖြင့် ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မကြာမီ ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ချန်အာ့ကုံး မှာ ချက်ချင်း နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားတော့သည်။

"မိုက်ရိုင်းတဲ့ ကောင်... ဂုံပန် တောင် သူနဲ့ အတူတူ သေရမလို့ ဖြစ်သွားတယ်"

"သွားမယ်... ဆက်ပြီး အမဲလိုက်ကြမယ်... ဘယ်လောက် တွေ့တွေ့ အကုန် သတ်မယ်"

ဘေးတွင် ကြောက်လန့်နေသော ဂုံပန် ကို ကြည့်ရင်း မေချွမ်းနေးခူး ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်။

"နေးခူး... ခဏနေဦး... ဒါ ဘာကြီးလဲ ကြည့်ပါဦး"

"ဟင်... ဒါ... ဒါ ချောက်နက် ဝင်ခွင့်လက်မှတ် ပဲ"

"ကံ အရမ်း ကောင်းတာပဲ... ဒီလို ပစ္စည်းကောင်း မျိုး ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

"သွားမယ်... မြို့ထဲ ကို အရင် ပြန်ကြမယ်"

...

"စနစ် သတိပေးချက် - သင့်ထံတွင် သူငယ်ချင်း စာတို အသစ် ရောက်ရှိနေပါသည်... စစ်ဆေးကြည့်ပါ"

ကျိုးဟန် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ရုတ်တရက် သတိပေးသံ တစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

ချန်အာ့ကုံး ၏ စာတို ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်အာ့ကုံး - အရမ်း နှမြောစရာ ကောင်းတာပဲ... ဆရာ့ ရဲ့ တပည့် မလုပ်နိုင်တော့ဘူး... ဆရာ့ လို အစ်ကိုကြီး မျိုး ကို တွေ့ခါမှ သေရတော့မယ် ဆိုတော့... ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာ လည်း ဖြစ်မှာပါ...

"ဘာ... သူ တကယ် အန္တရာယ် ကြုံနေရတာလား"

ဤစာတို က သေခါနီး နောက်ဆုံး မှာကြားချက် နှင့် ပိုတူနေပြီး အထဲရှိ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု နှင့် နှမြောတသ ဖြစ်မှု က ကျိုးဟန် ၏ မျက်လုံးများကို မျက်ရည်လည်သွားစေသည်။

သူ တကယ် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

ကျိုးဟန် - အာ့ကုံး... ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ့ကို ပြော...

ကျိုးဟန် - မင်း ဘာပြဿနာ တွေ့နေလို့လဲ...

ကျိုးဟန် - စကားပြောလေ... မြန်မြန် ပြော...

ကျိုးဟန် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားပြီး စာတိုများ အများအပြား ပို့လိုက်သော်လည်း မည်သည့် ပြန်စာမှ မရခဲ့ပေ။

"နယ်မြေ သတိပေးချက် - ကစားသမား ချန်အာ့ကုံး ကို နယ်မြေ ၄၇၊ လော့ရင်မြို့ မှ ရစ်ချွမ်းဂန်းပန်း က သတ်ဖြတ်လိုက်ပါသည်"

"ဘာ... ဒီ ရစ်ချွမ်းဂန်းပန်း က ချယ်ရီပန်း နိုင်ငံ က လူ ဖြစ်ရမယ်... သူတို့ က ဒီလောက်တောင် မောက်မာတာလား"

"သေစမ်း... ငါတို့ နဂါးနိုင်ငံ အပေါ် ကို လာပြီး အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့"

"အရမ်း မုန်းဖို့ ကောင်းတာပဲ... တကယ်ကို မုန်းဖို့ ကောင်းတယ်... ငါ သူတို့ကို သတ်ပစ်မယ်"

"အစ်ကိုတို့... အားလုံး စုကြ... အားလုံး ဝိညာဉ်သေ ချောက်ဝှမ်း မှာ သွားစောင့်မယ်... ချယ်ရီပန်း နိုင်ငံ က လူတွေကို တွေ့ရင် သတ်ပစ်မယ်"

"လက်စားချေရမယ်... သေချာပေါက် လက်စားချေရမယ်... ဒီဒေါသ ကို ငါ လုံးဝ မျိုသိပ်မထားနိုင်ဘူး"

စကားပြောခန်း တွင် ချက်ချင်း ဆူညံသွားပြီး လူတိုင်း ဒေါသထွက်နေကြကာ ရင်ထဲရှိ ဒေါသများကို အဆက်မပြတ် ဖောက်ခွဲနေကြသည်။

ဂျပန်များကို ဆန့်ကျင်သည့် စိတ်ဓာတ် က အလွန် မြင့်မားနေသည်။

လက်တွေ့ ကမ္ဘာ တွင် လွတ်လပ်စွာ မလုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း ဤနေရာက နတ်ဘုရားနှင့် နတ်ဆိုး ကမ္ဘာကြီး ဖြစ်ပြီး စွမ်းအား ကို အဓိက ထားသည်။

ချယ်ရီပန်း နိုင်ငံ သားများ က ဤမျှလောက် မောက်မာနေသည် ဆိုတော့ သူတို့ကို သတ်ပစ်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

"ရစ်ချွမ်းဂန်းပန်း... လော့ရင်မြို့"

"အားလုံး ချန်အာ့ကုံး အတွက် အသက်ပေးကြရမယ်"

ချန်အာ့ကုံး ၏ နောက်ဆုံး စကား ကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ကျိုးဟန် ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် နာကျင်ရသည်။

ထိုအချိန်က သူ မည်မျှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ပြီး အကူအညီမဲ့ နေလိမ့်မည်နည်း။

ယခု ကျိုးဟန် ၏ ဒေါသများ က အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပင် တုန်ယင်နေသည်။

အေးစက်သော အသံ က လူများကို ရေခဲတွင်း ထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

အိုဟွမ် နှင့် ခွေးဘုံ တို့ နှစ်ယောက် က နောက်သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် ဆုတ်သွားကြသည်။

ယခု ကျိုးဟန် ၏ မျက်နှာထား က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ရက်စက်နေပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော အရှိန်အဝါ က သူတို့ နှစ်ယောက် ကို ကြက်သီးထသွားစေသည်။

"အစ်ကို... အစ်ကိုဟန်... နယ်မြေ ၄၇ က လော့ရင်မြို့ ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆိုတာ... စီမံချက် တစ်ခု လိုတယ်..."

"အခု ကျွန်တော်တို့ ကို ဦးဆောင်မယ့် လူ လိုအပ်နေတယ်... အစ်ကို စကားပြောခန်း ထဲမှာ စကား အနည်းငယ် လောက် သွားပြောလိုက်ရင်... အားလုံး လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားလိမ့်မယ်..."

အိုဟွမ် က အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေသော်လည်း သတိထားကာ အကြံပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုဟန်... နယ်မြေ ၆၆၆ ရဲ့ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် အနေနဲ့... အစ်ကို့ ရဲ့ သဘောထား ကို အားလုံး က သိချင်နေကြတယ်..."

ခွေးဘုံ ကလည်း ဘေးမှ ဝင်ထောက်ခံလိုက်သည်။

ကျိုးဟန် က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး စိတ်ခံစားချက် ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ ကျိုးဟန် ပါ... အားလုံး စိတ်ချပါ... ချန်အာ့ကုံး သေဆုံးမှု အတွက် လွယ်လွယ် နဲ့ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါကြောင့် ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ... လော့ရင်မြို့ ထဲမှာ ရှိတဲ့ ချယ်ရီပန်း နိုင်ငံ သား တွေ အားလုံး သေရမယ်..."

ရိုးရှင်းသော စကား နှစ်ခွန်း က ကျိုးဟန် ၏ သဘောထား နှင့် ဆုံးဖြတ်ချက် ကို ပြသနေရုံသာမက အဆုံးမရှိသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များလည်း ပြည့်နှက်နေသည်။

စာပို့လိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း ၏ တညီတညွတ်တည်း ထောက်ခံမှု ကို ရရှိခဲ့သည်။

ယခင်က အားလုံး က ဤမျှလောက် စည်းလုံးညီညွတ်မှု မရှိခဲ့ဖူးပေ။

ယခုတော့ တူညီသော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် အားလုံး စည်းလုံးနေကြပြီး သွေးကြွေး ကို သွေးဖြင့် ဆပ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။

"အစ်ကိုဟန် မိုက်တယ်... ကျွန်တော် လက်စားချေဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး..."

"အစ်ကိုဟန် ကို ထောက်ခံတယ်... ကျွန်တော်တို့ အစ်ကို့ကို ယုံကြည်တယ်... အစ်ကို ကျွန်တော်တို့ နဂါးနိုင်ငံ သား တွေကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး လို့ ယုံတယ်..."

"ငါတို့ နဂါးနိုင်ငံ က ပြဿနာ မရှာဘူး... ဒါပေမဲ့ ပြဿနာ ကိုလည်း မကြောက်ဘူး... ငါတို့ နဂါးနိုင်ငံ ကို လာရန်စရင်... သူတို့ နာကျင်သွားအောင်၊ တောင်းပန်လာအောင် အထိ ရိုက်နှက်ရမယ်..."

"သတ်... ငါ့ရဲ့ ဓားကြီး က သွေးဆာနေပြီ..."

အားလုံး ၏ စကားများကို ဖတ်ရင်း ကျိုးဟန် က စိတ်ထဲတွင် ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် နည်းဗျူဟာ များကို စဉ်းစားနေသည်။

မကြာမီ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြမ်းဖျင်း အစီအစဉ် တစ်ခု ရှိလာသည်။

သို့သော် ထိုအစီအစဉ် ကို မစတင်မီ အချို့သော ကိစ္စများကို သေချာ ရှင်းပြထားရန် လိုအပ်သည်။

မဟုတ်ပါက ဤလူများထဲတွင် အကြံအစည် ရှိသူများ ပါဝင်နေနိုင်ရာ...

နောက်ပိုင်း အခြေအနေ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားမည် ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျိုးဟန် က သတိပေးရန် လိုအပ်သည်။

"ဒီအစီအစဉ် က ချယ်ရီပန်း နိုင်ငံ သား တွေကိုပဲ ရည်ရွယ်တယ် ဆိုတာ ငါ ဒီနေရာကနေ အထူး ပြောချင်ပါတယ်... တခြား အပြစ်ကင်းတဲ့ သူတွေကို လုံးဝ မထိခိုက်စေရဘူး..."

"မဟုတ်ရင်... ငါတို့ က ဒီရက်စက် ယုတ်မာတဲ့ ချယ်ရီပန်း နိုင်ငံ သား တွေ နဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ..."