အခန်း ၂

အခန်း (၂)သံအင်္ကျီ

"ဝမ်ဟူ"

အုပ်စုကို ဦးဆောင်လာသော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ပီလီက တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

မူလကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်အရ သူ့ရှေ့မှ လူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အယုံကြည်ရဆုံး လက်ရုံးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အဆင့်ဝင် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကာ ရှောင်မိသားစုအတွင်း၌လည်း အထိုက်အလျောက် နေရာတစ်ခု ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

ကျန်သူများမှာမူ ရှောင်မိသားစုမှ အစေခံများသာ ဖြစ်ကြပြီး မည်သူမျှ အဆင့်ဝင် သိုင်းပညာရှင်များ မဟုတ်ကြပေ။

"သခင်လေး၊ ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ"

"ကျွန်တော့်ကို အခက်မတွေ့စေပါနဲ့"

ဝမ်ဟူက ရှောင်ပီလီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် လေးစားမှု အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိပေ။

"သခင်ကြီးဝမ်၊ သူ့ကို ဘာလို့ အချိန်ဖြုန်းနေရတာလဲ"

"ဟုတ်တယ်လေ၊ မိသားစုအကြီးအကဲက သူ့အလောင်းကိုပဲ ယူလာခိုင်းတာ၊ အလောင်းပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အတူတူပဲမို့လား"

အခြားသော ရှောင်မိသားစု အစေခံများကလည်း ရှောင်ပီလီကို လောဘတကြီးဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

မိသားစုအကြီးအကဲက ရှောင်ပီလီ၏အလောင်းကို ယူဆောင်လာသူအား ငွေတစ်ရာပေးမည်ဟု ကတိပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ငွေတစ်ရာဆိုသည်မှာ နည်းလှသည့် ပမာဏမဟုတ်။ သခင်ကြီးဝမ်က အများစုကို ယူလိုက်လျှင်ပင် သူတို့တစ်ဦးချင်းစီအတွက် ငွေအနည်းငယ်စီ ရရှိနိုင်သေးသည်။ ရှောင်မိသားစုအတွင်းရှိ သူတို့၏ လစဉ်ကြေးမှာ ငွေတစ်ရာတောင် မပြည့်သည်ကို သိထားကြသည်။

"သခင်လေး၊ မင်းရဲ့ သိုင်းပညာညံ့ဖျင်းမှုတွေကို ထုတ်ပြမနေပါနဲ့"

"ကျွန်တော် မင်းရဲ့ ခွန်အားကို သိပါတယ်"

ဝမ်ဟူလည်း ရှောင်ပီလီ၏လက်ထဲရှိ ဓားကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း အလေးအနက် မထားပေ။

သူသည် ရှောင်ပီလီ၏ သိုင်းပညာကို သိသည်။ နှစ်အနည်းငယ် လေ့ကျင့်ခဲ့သည်ဆိုသော်လည်း စိတ်မပါ့တပါဖြစ်သဖြင့် အဆင့်ဝင်ရန်မှာ ဝေးကွာနေသေးသည်။

အခြားအစေခံများမှာလည်း သစ်သားတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကောက်ကျစ်သော အပြုံးများဖြင့် ရှောင်ပီလီထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

"ဝူး"

အကြိမ်တစ်ရာ သန့်စင်ဓားမှာ အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

အနီးဆုံးရှိ ရှောင်မိသားစု အစေခံနှစ်ဦး၏ ခေါင်းများမှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားပြီး သွေးများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများအပေါ် စင်ကာ ပန်းထွက်သွားသည်။

ရှောင်ပီလီတစ်ဦးတည်းသာ မြင်နိုင်သော စာသားများက ပေါ်လာသည်။

"ကျင့်ကြံမှုအမှတ် +၁၀"

"ကျင့်ကြံမှုအမှတ် +၁၀"

......

လူတိုင်း ကြက်သေသေသွားသည်။

ဤဓားချက်မှာ ကြမ်းတမ်းလွန်းပြီး မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

သူတို့ တုံ့ပြန်ရန်ပင် မတတ်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သည်။

'ဖြတ်'

အကြိမ်တစ်ရာ သန့်စင်ဓားမှာ နောက်ထပ်လူနှစ်ဦး၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ထိုအစေခံနှစ်ဦးမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားသည်။

"ကျင့်ကြံမှုအမှတ် +၁၀"

"ကျင့်ကြံမှုအမှတ် +၁၀"

"လူသတ်ရတာ ဒီလိုခံစားရတာမျိုးလား"

ရှောင်ပီလီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူသည် မသက်မသာဖြစ်မှုကို မခံစားရဘဲ တက်ကြွမှုသာ တိုးပွားလာသည်။

"ကျန်းဟူလောကကို လှည့်လည်မယ်၊ လွတ်လပ်စွာနဲ့ လက်တုံ့ပြန်တဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းမယ်"

"ဒါ ငါ အမြဲတမ်း လိုချင်ခဲ့တဲ့ ဘဝမဟုတ်လား"

ရှောင်ပီလီ၏ လက်များမှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ လေမုန်တိုင်းဓားသိုင်းပညာ၏ အစွမ်းကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။ ဓားချက်တိုင်းတွင် သွေးများ စင်ထွက်လာသည်။

နှစ်သက်တမ်း၊ သုံးသက်တမ်းမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် လူခြောက်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ထဲမှ အစေခံအချို့မှာလည်း ဒဏ်ရာရသွားကြသည်။

"ဟား"

ဝမ်ဟူသည် အခွင့်ကောင်းကို ရယူကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကြီးမှာ တောင်ကိုခွဲမည့်အလား ရှောင်ပီလီ၏ ကျောဘက်ကို ရည်ရွယ်ကာ ကျဆင်းလာသည်။

သို့သော်လည်း ရှောင်ပီလီ၏ ကျောဘက်တွင် မျက်လုံးပေါက်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ချလိုင်း"

အကြိမ်တစ်ရာ သန့်စင်ဓားမှာ ဝမ်ဟူ၏ ဓားချက်ကို ကြားဖြတ်ကာ ခုခံလိုက်သည်။

ထို့နောက်။

ဓားရောင်မှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ဖြတ်

ဓားကို ကိုင်ထားသော ဝမ်ဟူ၏ လက်ျာလက်မှာ အရင်းမှ ပြတ်ထွက်သွားသည်။ သူ၏ လက်နှင့် ဓားမှာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

ဒါ……

ကျန်ရှိနေသူများမှာ ကြက်သေသေသွားသည်။

ဤဓားချက်မှာ မြန်လွန်းသည်။

ဝမ်ဟူမှာ အဆင့်ဝင် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပါလျက်နှင့် ရှောင်ပီလီ၏ တစ်ချက်ခုတ်ကိုပင် မခံနိုင်ဘူးလား။

"ပြေးကြ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်လိုက်သည်။

ကျန်ရှိနေသော ရှောင်မိသားစု အစေခံငါးဦးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး တောင်စောင့်နတ်ကွန်း၏ အဝင်ဝဆီသို့ ထွက်ပြေးကြသည်။

ရှောင်ပီလီက ဝမ်ဟူ၏ ဓားရှည်ကြီးကို ကန်လိုက်သည်။

"ဝူး"

'ဖြတ်၊'

ဓားရှည်ကြီးမှာ လူသုံးဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး တောင်စောင့်နတ်ကွန်း၏ နံရံတွင် စိုက်ဝင်သွားသည်။

"ကျင့်ကြံမှုအမှတ် +၁၀"

"ကျင့်ကြံမှုအမှတ် +၁၀"

"......"

ကျန်ရှိနေသော နှစ်ဦးမှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ယိုင်နဲ့ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။

"သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

"ကျွန်တော်တို့က အမိန့်အရ လုပ်တာပါ၊ လေလိုပဲ လွှတ်ပေးလိုက်ပါတော့"

အစေခံနှစ်ဦးမှာ တောင်းပန်စကားများ ဆိုကာ အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွတ်နေကြသည်။

ဝမ်ဟူမှာမူ သွေးများ စီးကျနေသော လက်ျာလက်ကို ဖိကိုင်ကာ ရှောင်ပီလီကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေသည်။

"မင်း အခုထိ သရုပ်ဆောင်နေတာလား၊ ၁၇ နှစ်အရွယ် အဆင့်(၉) အထွတ်ထိပ်၊ မင်းရဲ့ ဓားသိုင်းကို ဒီလောက်အဆင့်ထိ ရောက်အောင် လေ့ကျင့်ထားတာလား..."

သူ၏ နှလုံးသားမှာ အေးစက်သွားပြီး အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသည်။

ထိုမျှ ပါရမီကောင်းသူမှာ ကြီးမားသော ဂိုဏ်းတစ်ခုခုသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ ဘာကြောင့် ဖုံးကွယ်ထားရသနည်း။

"ငါ့ကို မြန်မြန် သတ်လိုက်စမ်း"

'ဖြတ်'

ဓားရှည်မှာ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

ဝမ်ဟူ၏ အလောင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

"ကျင့်ကြံမှုအမှတ် +၁၀၀၊ အဆင့်(၇) သံအင်္ကျီ +၁"

အင်း။

သိုင်းပညာ တစ်ခု ကျလာတာလား။

ကျနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးက နည်းနည်းလေးမှ မဟုတ်ဘူး။

ပိုပြီးတော့ အရေးကြီးတာက အဆင့်(၉)သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ကို သတ်ရင် ကျင့်ကြံမှုအမှတ် ၁၀၀ ရတာလား။

"သခင်လေး……"

အစေခံနှစ်ဦးမှာ ဆက်လက်၍ အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်နေဆဲပင်။

ရှောင်ပီလီက ပေါ့ပါးစွာ ခုန်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ဘေးတွင် ရောက်ရှိသွားသည်။

"နောက်ဘဝမှာ လူကောင်း ဖြစ်စေပေါ့"

အကြိမ်တစ်ရာ သန့်စင်ဓားမှာ ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ခေါင်းနှစ်လုံးမှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်။

"ကျင့်ကြံမှုအမှတ် +၁၀"

"ကျင့်ကြံမှုအမှတ် +၁၀"

ရှောင်ပီလီမှာ တောင်စောင့်နတ်ကွန်းတွင် ကြာရှည်မနေရဲပေ။ အလောင်းများထံမှ ငွေတစ်ဆယ်ကျော်နှင့် စားစရာများကို ရှာဖွေပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

...

ခဏအကြာတွင် လူအုပ်စုတစ်ခုမှာ တောင်စောင့်နတ်ကွန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ဒါက……"

"ဝမ်ဟူကလွဲရင် အားလုံးနီးပါး တစ်ချက်တည်းနဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရတာပဲ"

"ဓားသိုင်း ကျွမ်းကျင်သူပဲ၊ ရှောင်ပီလီကို တစ်ယောက်ယောက်က ကယ်သွားတာလား"

ရှောင်မိသားစု၏ အုပ်ချုပ်သူ ချန်ကျုံးမှာ တောင်စောင့်နတ်ကွန်းကို စစ်ဆေးရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

တောင်စောင့်နတ်ကွန်း အတွင်းတွင် ရှောင်မိသားစုမှ အခြားအစေခံများမှာ ဆောင်းရာသီရှိ ပိုးဖလံများကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး အသံပင် မထွက်ရဲကြပေ။

စန်းယွမ်ဓားဂိုဏ်း၏ ပြင်ပတပည့် လင်းဟိုင်သာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး အလောင်းများကို စမ်းသပ်ကာ အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက အရာတွေကို သူကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးထားတာ၊ ဘယ်နှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်နေလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်မိသားစုရဲ့ အစေခံတွေကတော့ အချိန်တိုအတွင်းမှာပဲ သေဆုံးသွားတာ၊ သူတို့ ဝေးဝေးမရောက်လောက်သေးဘူး၊ အမဲလိုက်ခွေးတွေကို ခေါ်ပြီး လိုက်ရှာကြ"

"ရှောင်ပီလီကို သတ်ဖို့ သခင်လေးကိုယ်တိုင် မိန့်ပေးထားတာ၊ သူသာ လွတ်သွားရင် မင်းတို့ရဲ့ အကျိုးဆက်ကို သိကြမှာပါ"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့" ချန်ကျုံးက ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ငြိမ့်လိုက်သည်။ သူသည် အဆင့်(၉) အထွတ်ထိပ် ဖြစ်သော်လည်း လင်းဟိုင်ကိုမူ မထိခိုက်ရဲပေ။

"ကျွန်တော် ရှောင်မိသားစုဝင်တွေကို ချက်ချင်း ဒီဘက်လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ရှာခိုင်းပါ့မယ်"

...

နေရောင်ခြည် တောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းတွင်။

"ဟူး"

ရှောင်ပီလီသည် အသက်ကို ရှည်ရှည် ရှူလိုက်ပြီး အလောင်းများထံမှ ရရှိသော စားစရာများကို တောင်ကြားမှ စမ်းချောင်းရေကြည်ဖြင့် တွဲဖက်၍ စားသောက်လိုက်သည်။

သူသည် တောင်ပေါ်တွင် တစ်နာရီကျော်ကြာအောင် ပြေးလွှားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ အဆင့်(၉) သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။

"ဝုတ်၊ ဝုတ်၊ ဝုတ်"

ထိုအချိန်တွင်။

ဟောင်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ရန်လိုနေသော ခွေးကြီးနှစ်ကောင်မှာ သူ့ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ခုန်အုပ်လာသည်။

'ဖြတ်'

ဓားတစ်ချက်သာ ဖြစ်သည်။

ခွေးခေါင်းနှစ်လုံးမှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်။

'သာမန်မုဆိုးတွေက ညဘက်မှာ နေရောင်ခြည် တောင်တန်းထဲကို မဝင်ကြဘူး၊ လိုက်လာသူတွေ ရောက်လာတာ ဖြစ်ရမယ်'

ရှောင်ပီလီ၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားသည်။

သူသည် လမ်းကြောင်းများကို ဖျောက်ဖျက်ရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ တောင်တန်းအတွင်းပိုင်းသို့ အလျင်အမြန် ဆက်လက်သွားလိုက်သည်။

နေရောင်ခြည် တောင်တန်းမှာ အလွန် ကျယ်ပြောလှသည်။ ပထမဆုံး ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လွတ်မြောက်သွားနိုင်လျှင် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိလာလိမ့်မည်။ စန်းယွမ်ဓားဂိုဏ်း၏ ပြင်ပတပည့်မှာ အနီးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိသားစုများကို ခိုင်းစေကာ နေရောင်ခြည် တောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ထို့ပြင် သူတွင် စနစ်လည်း ရှိသေးသည်။ တစ်နှစ်၊ တစ်နှစ်ခွဲအတွင်း ရှောင်မိသားစုမှာ သူ၏ စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်မလာနိုင်တော့ပေ။

စန်းယွမ်ဓားဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ၏ ခွန်အား လုံလောက်လာသည့်အခါ ဤအငြိုးကို ပြန်လည် ဖြေရှင်းရဦးမည်။

ခဏအကြာတွင်။

စမ်းချောင်းဘေးရှိ မြက်ခင်းများမှာ ခွဲထွက်သွားသည်။

လူအုပ်စုတစ်ခုမှာ စမ်းချောင်းဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လင်းဟိုင်နှင့် ရှောင်မိသားစု အစေခံ ခြောက်ဦး၊ ခုနစ်ဦး၊ ခွေးနှစ်ကောင်တို့ ဖြစ်သည်။

"သခင်လေးလင်း၊ ခွေးတွေရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက အခုထိ နွေးနေတုန်းပဲ၊ သူ ဝေးဝေးမရောက်နိုင်သေးဘူး"

အစေခံတစ်ဦးက ခေါင်းပြတ်နေသော အမဲလိုက်ခွေးကို ကိုင်တွယ်ကြည့်ပြီး အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"လိုက်" လင်းဟိုင်က အေးစက်စက်ဖြင့် တစ်လုံးတည်းသာ ပြောလိုက်သည်။

...

လမင်းမှာ ထွန်းလင်းနေပြီး ကြယ်တာရာများမှာလည်း နည်းပါးသည်။

"ဟူး"

ရှောင်ပီလီသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို မှီကာ အသက်ကို ရှည်ရှည် ရှူလိုက်သည်။

"သံအင်္ကျီကို ငါကိုယ်တိုင် ထုတ်ယူရမှာလား"

"ထုတ်ယူမယ်"

'ဘုန်း'

သံအင်္ကျီကို လေ့ကျင့်ရာတွင် ရရှိသော အတွေ့အကြုံများမှာ သူ၏ စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှ အပူဓာတ်တစ်ရပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး အရေပြားတစ်လျှောက် စီးဆင်းကာ ရုပ်ခန္ဓာကို ပိုမို ကြံ့ခိုင်စေသည်။

"ဟဲ"

ရှောင်ပီလီသည် သံအင်္ကျီကို အပြည့်အဝ ဖွင့်လိုက်သည်။

မူလက ဖြူဖွေးနေသော အရေပြားမှာ နွားရေကဲ့သို့ အနက်ရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"သံအင်္ကျီ ကျွမ်းကျင်မှု ၅ ရာခိုင်နှုန်းနဲ့တော့ ဓားတွေ၊ လက်နက်တွေကို ပိတ်ဆို့ဖို့ ခက်ခဲနေဦးမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမရှိတာထက်စာရင် ကောင်းတာပေါ့"

"ပိုပြီးတော့ အရေးကြီးတာက ငါ့မှာ ကျင့်ကြံမှုအမှတ်တွေ ကျန်သေးတယ်"

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ပီလီ၏ ရှေ့မှ စာရင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အရှင်သခင် - ရှောင်ပီလီ"

"ကျင့်ကြံမှုအဆင့် - အဆင့်(၉) အထွတ်ထိပ်"

"သိုင်းပညာများ - ကိုယ်ခန္ဓာ အသွင်ပြောင်း ကျင့်စဉ် (၅/၁၀၀)၊ သံအင်္ကျီ (၅/၁၀၀)၊ လေမုန်တိုင်းဓားသိုင်းပညာ (၃၀/၁၀၀)၊ လှိုင်းပြာလက်ဝါးချက် (၁၀/၁၀၀)၊ ကျားနက်လက်သီးသိုင်း (၂၀/၁၀၀)"

"ကျင့်ကြံမှုအမှတ် - ၂၁၀"

ရှောင်ပီလီသည် တောင်ခြေရှိ မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလူအုပ်စုမှာ မရပ်မနား လိုက်လာသော အရိပ်များပမာ ဖြစ်သည်။ သူသည် တောင်ပေါ်တွင် အမြန်နှုန်းဖြင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့ကို မဖျောက်ဖျက်နိုင်သေးပေ။

ယခုမူ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံရတော့မည် ဖြစ်ပြီး ဓားနှင့် လက်နက်များမှာ မျက်စိမရှိသည့်အတွက် သံအင်္ကျီကို တိုးမြှင့်ထားခြင်းမှာ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မည်။

ထိုသို့ တွေးတောရင်း။

"ကျင့်ကြံမှုအမှတ် အားလုံးသုံးပြီး သံအင်္ကျီကို အဆင့်မြှင့်မယ်"