အခန်း ၈

အခန်း (၈) အရိပ်စာရေးသူ

နောက်တစ်နေ့။

ရှောင်ဖူးရှန့်သည် ကျောတွင် ဓားရှည်တစ်လက်လွယ်ထားသော အသက် ၂၄၊ ၂၅ နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်၏ နောက်မှလိုက်ပါ၍ ချန်ဟဲဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

လျှိုကျွင်းမှာ အဆင့်(၇) (အလယ်အဆင့်) သာ ရှိသေးသော်လည်း ချန်ဟဲဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်၊ အဆင့်(၆) ကျွမ်းကျင်သူ စွင်းချန်ဟဲက ဂိုဏ်းဝင်ပေါက်ဝ၌ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွက်ကြိုသည်။

ဤသို့ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ လျှိုကျွင်းသည် ကိုးဂိုဏ်းနှင့် ခြောက်ဂိုဏ်းစုတွင် တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်သော စန်းယွမ်ဓားဂိုဏ်းမှ အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ချန်ဟဲဂိုဏ်း၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌။

"ခင်ဗျားတို့ ပြောတာ ရှောင်ပီလီက အရှေ့မြစ်မြို့ကို ထွက်ပြေးသွားတယ်ပေါ့"

"သူ့ကို ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့တော့ဘူးပေါ့"

လျှိုကျွင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး စွင်းချန်ဟဲကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ စွင်းချန်ဟဲက အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ပြောသည်။

"မနေ့က ကျွန်တော်တို့ ချန်ဟဲဂိုဏ်းသားတွေ ယွမ်မြစ်ထဲမှာ ဝမ်ထျန်ဖူးကို လိုက်ရှာတုန်း ရှောင်ပီလီနဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ခဲ့ကြတာပါ။ ကျွန်တော်တို့က ရှောင်ပီလီကို ဖမ်းဆီးဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမဲ့ ချန်ယွမ်အပါအဝင် ကျွန်တော်တို့ ချန်ဟဲဂိုဏ်းက အဆင့်(၈) ကျွမ်းကျင်သူ လေးယောက်တောင် အဲဒီကောင်လေးရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။ မနေ့က ယွမ်မြစ်ကို သွားခဲ့တဲ့ ဂိုဏ်းသားတွေ ပြောပြချက်အရ ရှောင်ပီလီရဲ့ ဓားသိုင်းပညာက အလွန်လျင်မြန်ရုံတင်မကဘဲ သူက အဆင့်မြင့် အတွင်းအားကာကွယ်အင်္ကျီကိုလည်း ဝတ်ဆင်ထားပါတယ်။ ချန်ယွမ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကွဲချိတ်တောင် အဲဒီအင်္ကျီရဲ့ ခုခံနိုင်စွမ်းကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပါဘူး"

ပြောပြီးနောက် စွင်းချန်ဟဲက ရှောင်ဖူးရှန့်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ရှောင်ပီလီက အသက် ၁၇ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ အခုတင် အဆင့်(၈) ရောက်နေပြီ။ သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းပညာကလည်း အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပုံရတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ရှောင်မိသားစုမှာ ဒီလောက် ပါရမီအရည်အသွေးရှိတဲ့ ကလေးမျိုး ရှိနေတာကို ကျွန်တော် ဘာလို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးတာလဲ။ ရှောင်မိသားစုအကြီးအကဲကပဲ ဒီသိုင်းသမားလေးကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားတာများလား"

ရှောင်ဖူးရှန့်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်သွားကာ အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် ဒုတိယမြောက်အစ်ကိုကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့တာပါ။ ရှောင်ပီလီရဲ့ ပါရမီအရည်အသွေး ဒီလောက်ကောင်းမှန်း ကျွန်တော် တကယ်မသိခဲ့ဘူး။ အစ်ကိုဖြစ်သူက တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပုံပဲ။ အဲဒီ ဖခင်နဲ့သား နှစ်ယောက်လုံးက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဝဲနေခဲ့ကြတာပဲ"

"ဟဲဟဲ" စွင်းချန်ဟဲက နှစ်ချက်ရယ်မောလိုက်ပြီး "ခင်ဗျားတို့ ညီအစ်ကိုတွေ အသက်နဲ့ရင်းပြီး ကစားပွဲဆင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူက အာမခံနိုင်မှာလဲ"

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ချန်ဟဲဂိုဏ်းအနေဖြင့် ရှောင်ပီလီ လွတ်မြောက်သွားသည့်အတွက် တာဝန်ယူပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ချန်ဟဲဂိုဏ်းမှာ ရှောင်မိသားစုကို ကူညီပြီး ရှောင်ပီလီကို လိုက်ရှာပေးနေရုံသာ ဖြစ်သည်။ ချန်ဟဲဂိုဏ်းက ဘာကြောင့် အပြစ်ခံရမည်နည်း။

"ကျွန်တော်လည်း ပြောနိုင်တာပေါ့၊ ခင်ဗျားတို့ ချန်ဟဲဂိုဏ်းသားတွေ အရည်အချင်းမရှိလို့ ရှောင်ပီလီကို လွတ်သွားတာပါလို့"

"ခင်ဗျား... အရည်အချင်းမရှိတာ..."

သူတို့ နှစ်ယောက် အငြင်းပွားနေသည်ကို နားထောင်ရင်း လျှိုကျွင်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အနည်းငယ် ဆူပူလိုက်သည်။

"တော်ကြတော့။ အဲဒီ ရှောင်ပီလီဆိုတာ ကျောချင်းယွင် သတ်ချင်နေတဲ့သူပဲ။ ဒီကိစ္စကိုသာ ငါတို့ မအောင်မြင်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူမှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ အရှေ့မြစ်မြို့ကို သွားတယ်ဆိုတော့ အရှေ့မြစ်မြို့ကို လိုက်သွားပြီး ရှာကြစမ်း"

စွင်းချန်ဟဲ၏ မျက်နှာမှာ ခက်ခဲသော အရိပ်အယောင် ပေါ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အရှေ့မြစ်မြို့က ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်ရဲ့ နယ်မြေဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စန်းကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်က အခုချိန်မှာ အခြေအနေ တင်းမာနေတယ်။ အဲဒီကို အလောတကြီး သွားမယ်ဆိုရင် ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်က အရေးယူလိမ့်မယ်လို့ စိုးရိမ်တယ်"

"ငါ သွားမယ်" ထိုအချိန်တွင် ချန်ဟဲဂိုဏ်းမှ သိုင်းဆရာကြီး လင်းထျန်တုန် ဝင်လာပြီး အခန်းထဲရှိ လူအနည်းငယ်ကို ကြည့်ကာ လျှိုကျွင်းကို လက်အုပ်ချီပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်က အရှေ့မြစ်မြို့မှာ ဩဇာကြီးမားပေမဲ့ သူတို့ အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ အရှေ့မြစ်မြို့က ပိုင်ယွင်အိမ်တော်ရဲ့ တတိယသခင်လေးနဲ့ ငါ နည်းနည်း သိကျွမ်းတယ်။ ရှောင်ပီလီဆိုတဲ့ ကောင်က ငါ့မြေးကို သတ်ခဲ့တာ၊ သူ အရှေ့မြစ်မြို့မှာ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနေတာကို ငါတို့ ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး"

လျှိုကျွင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ ကျောချင်းယွင်ဆီကို စာပို့ပြီးပြီ။ ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်ဆိုတာကလည်း ငါတို့ စန်းယွမ်ဓားဂိုဏ်းကိုတော့ မျက်နှာသာ မပေးဘဲ မနေရဲလောက်ပါဘူး။ စွင်းချန်ဟဲ၊ ယုံကြည်ရတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေကို ရှာထား။ သိုင်းဆရာကြီးလင်းနဲ့ ငါ ကိုယ်တိုင်သွားမယ်။ သူ့ကို အရှင်ဖမ်းမိမိ၊ ဒါမှမဟုတ် အလောင်းကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် တွေ့အောင် ရှာရမယ်"

...

အရှေ့မြစ်မြို့၊ စန်းမြို့၊မြို့ပြင် အကွာအဝေး ၇၀ လီတွင် ရှိသော ရှောင်ဟဲမြို့လေး။

ရှောင်ဟဲမြို့လေးမှာ မကြီးမားလှဘဲ အိမ်ထောင်စု အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ မြို့တွင် တုန်းလိုင်တည်းခိုခန်း တစ်ခုသာ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ တည်းခိုခန်းလည်း ဟုတ်၊ စားသောက်ဆိုင်လည်း ဟုတ်၍ ခရီးသွားကုန်သည်များနှင့် သိုင်းလောကသားများအတွက် နားခိုရာ၊ စားသောက်ရာ နေရာဖြစ်သည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် တုန်းလိုင်တည်းခိုခန်းတွင် ဧည့်သည်အချို့ ရှိတတ်သော်လည်း မကြာသေးမီက ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်နှင့် စန်းကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့တို့ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြသဖြင့် ခရီးသွားကုန်သည် အရေအတွက် လျော့နည်းသွားပြီး တုန်းလိုင်တည်းခိုခန်း၏ လုပ်ငန်းမှာ များစွာ ထိခိုက်ခဲ့သည်။

ယခုမှာ နေ့လယ်စာ စားချိန်ဖြစ်သော်လည်း တည်းခိုခန်းမကြီးထဲတွင် ဧည့်သည် လေးဝိုင်းသာ ရှိနေသည်။ ဧည့်သည် နှစ်ဝိုင်းမှာ အတူတူ ထိုင်နေကြပြီး လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ခန်းမအလယ်တွင် စားသောက်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ စကားပြောနေကြသည်။ ကျန်ဧည့်သည် နှစ်ဝိုင်းမှာမူ ထိုသိုင်းလောကသား အုပ်စုနှင့် အနီးကပ်မနေလိုသဖြင့် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်နေကြသည်။

"ကျီ... ကျီ..."

တည်းခိုခန်းအပြင်ဘက်မှ ပုစဉ်းရင်ကွဲအော်သံများမှာ အလွန်ပင် ကျယ်လောင်နေသည်။

"ဟူး"

တည်းခိုခန်းစားပွဲထိုး ရှောင်ယွီမှာ တံခါးပေါက်ဝတွင် ရပ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေမည်ဆိုလျှင် သူ၏ ကပ်စေးနည်းသော သူဌေးမှာ သူ့ကို အိမ်ပြန်လွှတ်တော့မည်မှာ သေချာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ခါးတွင်ချိတ်ထားသော သူရဲကောင်းပုံစံ လူငယ်တစ်ယောက် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။ ရှောင်ယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဧည့်သည် ရောက်လာပြီ။

"ဧည့်သည်တော်၊ စားသောက်မှာလား၊ တည်းခိုမှာလား။ ကျွန်တော်တို့ တည်းခိုခန်းမှာ အဆင့်မြင့်အခန်းတွေ ရှိပါသေးတယ်။ ဒီမနက်ပဲ မုဆိုးတွေ ယူလာတဲ့ တောဝက်သားနဲ့ အသားတုံး နှစ်တုံးလည်း ရှိတယ်..."

ရှောင်ယွီမှာ တက်ကြွစွာ ရှေ့တိုးလာပြီး မြင်းကို ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။

"တောဝက်သား တစ်ပိဿာ၊ ဟင်းပွဲအသေး နှစ်ပွဲ၊ အရက်တစ်အိုး ယူခဲ့။ မြင်းကိုလည်း အစာကျွေးလိုက်ပါ"

လူငယ်မှာ ပြောပြီးသည်နှင့် တည်းခိုခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သိုင်းလောကသား အုပ်စုနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သိုင်းလောကသား အုပ်စုမှာ လူငယ်၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဓားကို မြင်သောအခါ အားလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် သတိဝီရိယ ရှိသွားကြသော်လည်း သူ၏ နုပျိုသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ သတိဝီရိယမှာ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။

ခဏအကြာတွင် လူငယ်မှာ မှာထားသော အစားအစာနှင့် သေရည်များ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် ဘေးလူကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အသားများကို တုံးလုံးစားကာ သေရည်ကိုလည်း ခွက်ကြီးဖြင့် သောက်သုံးနေသည်။ သူ စားသောက်ပြီးခါနီး"သောက်ကျိုးနည်း၊ ဒီရာသီဥတုကလည်း ပူလိုက်တာ၊ ခရီးသွားဖို့တောင် မကောင်းဘူး။ ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်နဲ့ စန်းကျန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့တို့ အပြင်းအထန် တိုက်နေကြတော့ ငါတို့ နာမည်ကြီးဖို့ အခွင့်အရေးပဲ။ ဟုတ်တယ်လေ၊ ငါတို့ ဝူရှန်သူရဲကောင်း သုံးယောက်ရဲ့ နာမည်နဲ့ ဆယ့်နှစ်ခံတပ်ကွင်းဆက်ထဲ ဝင်မယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး အကြီးအကဲရာထူးတော့ ရမှာပေါ့။ လာ၊ တည်းခိုခန်းထဲမှာ အရင် သေရည်သောက်ကြရအောင်။ ရာသီဥတု အေးသွားမှ ခရီးဆက်ကြတာပေါ့"

ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ် သိုင်းလောကသား သုံးယောက်မှာ အပြင်မှ ဝင်ရောက်လာသည်။ ခန်းမအလယ်တွင် ရှိနေသော သိုင်းလောကသား အုပ်စုကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ အသံများ တိုးသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

"စားပွဲထိုး၊ အရင်ဆုံး သေရည်နဲ့ ဟင်းပွဲတွေ ယူခဲ့ဦး..."

"လာပြီခင်ဗျာ"

မကြာမီပင် စားပွဲထိုးမှာ ဝူရှန်သူရဲကောင်း သုံးယောက်ဆီသို့ သေရည်နှင့် ဟင်းပွဲများကို ယူဆောင်လာပေးသည်။ သူ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင်"စားပွဲထိုး" သေရည်ခွက်ကို အကုန်သောက်ပြီးသော လူငယ်မှာ စားပွဲထိုးကို ခေါ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဒီရှောင်ဟဲမြို့လေးမှာ ဟန်လုံဆိုတဲ့လူကို မင်း သိလား"

"ဟန်လုံလား"

ဝန်ထမ်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။

"မြို့ထဲမှာ ရှိတဲ့လူတွေကို ကျွန်တော် အကုန်သိပါတယ်၊ အဲဒီနာမည်နဲ့လူ မရှိပါဘူး။ သူရဲကောင်းကြီး တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကို မေးကြည့်လိုက်ပါ။ သူက ကျွန်တော့်ထက် လူပိုသိပါတယ်"

စားပွဲထိုး စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဝူရှန်သူရဲကောင်း သုံးယောက်ထဲမှ အကြီးဆုံးဖြစ်သူမှာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"သူရဲကောင်း မေးနေတဲ့ ဟန်လုံဆိုတာ မကြာခင်က ချန်မိသားစုက လူ ၁၃ ယောက်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ ဟန်လုံကို ပြောတာလား။ အဲဒီ ဟန်လုံက လူကောင်းမဟုတ်ဘူး။ ချန်မင်ယွမ်က သူ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းဖြစ်ပြီး သူ့ကို ကူညီခဲ့ပေမဲ့ သူက အရက်မူးနေတုန်း ချန်မင်ယွမ်ရဲ့ ဇနီးနဲ့ သမီးကို ကျူးလွန်ခဲ့တာ။ ချန်မင်ယွမ်က မိသွားတဲ့အခါ သူက ချန်မိသားစုဝင် ၁၃ ယောက်လုံးကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ပြီး ချန်မိသားစုရဲ့ ငွေကြေးအားလုံးကို ယူပြီး ထွက်ပြေးသွားတာလေ။ အဲဒီ ဟန်လုံသာ ဒီမြို့မှာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဝူရှန်သူရဲကောင်း သုံးယောက်ရဲ့ စွမ်းအားကို သူ ခံစားရအောင် လုပ်ပေးမယ်"

ကျန်ရှိသော ဝူရှန်သူရဲကောင်း နှစ်ယောက်မှာလည်း ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။

"ဒီလို လူယုတ်မာမျိုးနဲ့သာ တွေ့ရင် တကယ်ကို အပြစ်ပေးသင့်တာ။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ လျင်မြန်တဲ့ ဓားသိုင်းက အရှေ့မြစ်မြို့မှာ နာမည်ကြီးတာပဲ... ဟန်လုံသာ ငါတို့ ဝူရှန်သူရဲကောင်း သုံးယောက်ရဲ့ နာမည်ကို ကြားရင် ကြောက်လန့်ပြီး သေလောက်မှာပါ"

ထိုအချိန်တွင် ဝူရှန်သူရဲကောင်း သုံးယောက်ထဲမှ အကြီးဆုံးဖြစ်သူမှာ ခန်းမထဲရှိ လေထုမှာ ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ အစောပိုင်းက သေရည်သောက်ရင်း ဆူညံနေသော သိုင်းလောကသား အုပ်စုမှာ အခုအခါ သူတို့၏ လက်နက်များကို ကိုင်ထားကြသည်။

သူ သောက်လိုက်သော သေရည်ခွက်ကြီး နှစ်ခွက်နှင့်အတူ မူးယစ်မှုမှာလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများ စီးကျလာသည်။

"ဘာလို့ ဟန်လုံကို လိုက်ရှာနေတာလဲ"

ခန်းမအလယ်တွင် ရှိသော အနီရောင်မျက်နှာနှင့် အဝလွန်နေသော လူလတ်ပိုင်းကြီးမှာ ထရပ်လိုက်ပြီး လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မလှမ်းမကမ်းရှိ လူငယ်ဆီသို့ ရောက်လာသည်။

သူ၏ လေသံမှာ ဖော်ရွေမှု မရှိပေ။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သိုင်းလောကသားများမှာလည်း လက်နက်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လူငယ်ကို အေးစက်စက် ကြည့်နေကြသည်။ သို့သော် လူငယ်မှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူသည် အရက်အိုးထဲမှ အရက်ကို နောက်ဆုံးတစ်ခွက် သောက်လိုက်ပြီး။

"သူ့ခေါင်းကို ဖြတ်ပြီး ငွေနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ပေါ့"

"ဟားဟားဟား"

ခန်းမအလယ်ရှိ သိုင်းလောကသား အုပ်စုမှာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ အသက် ၂၀ ကျော် လူငယ်လေးကလည်း ငွေအတွက် လိုက်ဖမ်းနေတာလား။ အနီရောင်မျက်နှာနှင့် အဝလွန်နေသော လူလတ်ပိုင်းကြီးသာ မရယ်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။

"ငါ ဘယ်မှာ ရှိနေမှန်း မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ"

ချန်မင်ယွမ်မိသားစုကို သတ်ပြီးကတည်းက သူသည် အသွင်ပြောင်းကာ လျှို့ဝှက်စွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဘေးနားမှ ညီအစ်ကိုတွေမှာလည်း သူ ယုံကြည်ရသူများသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်က သစ္စာဖောက်လိုက်တာလား။

"ဝူး"

ဝူရှန်သူရဲကောင်း သုံးယောက်ထဲမှ ဒုတိယနှင့် တတိယမြောက်တို့မှာ သူတို့ထိုင်ခုံမှပင် ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့က အခုလေးတင်ပဲ ကြွားလုံးထုတ်နေခဲ့တာ၊ အခုတော့ တကယ့်လူနဲ့ တကယ်တွေ့သွားပြီပေါ့။ ဟန်လုံ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားသော ချန်မင်ယွမ်မှာ အဆင့်(၉) အထွတ်ထိပ်တွင် ရှိပြီး သူ၏ လှံသိုင်းမှာ စန်းမြို့တွင် နာမည်ကြီးသည်။ သူတို့ အစ်ကိုကြီးမှာ အဆင့်(၈) (အစောပိုင်းအဆင့်) သာ ရှိသည်။ ချွေးများ စီးကျလာပြီး သူတို့မှာ မလှမ်းမကမ်းရှိ လူငယ်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

လူငယ်မှာ ဟန်လုံကို ကြည့်ကာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းရှန်ဆောင်ကနေ သတင်းကို ဝယ်ခဲ့တာပေါ့"

တည်းခိုခန်းရှိ လူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ကျန်းရှန်ဆောင်ဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ခြောက်ဂိုဏ်းစုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး သတင်းအချက်အလက်များကို အဓိက လုပ်ကိုင်သည်။

သို့သော် သူတို့သည် ကိုးဂိုဏ်းခြောက်ဂိုဏ်း သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် အတားအဆီးရှစ်ခုတို့၏ သတင်းများကို မကိုင်တွယ်ဘဲ နေထိုင်ကြသောကြောင့် သိုင်းလောကတွင် ရှင်သန်နေနိုင်သည်။ သို့သော် ကျန်းရှန်ဆောင်၏ သတင်းများမှာ အလွန်ဈေးကြီးကြောင်း အားလုံး သိကြသည်။

ဟန်လုံက အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။

"သတင်းကို ငွေဘယ်လောက်နဲ့ ဝယ်ခဲ့တာလဲ"

"ငွေ ၂၂၀"

"ဒါဆို ငါ့ကို သတ်ရင် ငွေဘယ်လောက် ရမှာလဲ"

"ငွေ ၈၀"

"ဟားဟားဟား"

ဟန်လုံ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် လူငယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း ငါ့ကို သတ်ရင်တောင် မင်း ရှုံးမှာပေါ့"

လူငယ်မှာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငွေကိုပဲ တွက်မယ်ဆိုရင်တော့ ရှုံးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ မတူဘူး။ ငါက လူသတ်ရတာကို ကြိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို သတ်ပြီး သိုင်းလောကမှာ အမုန်းခံ ဖြစ်မနေချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် သေသင့်တဲ့လူတွေကိုပဲ သတ်ချင်တာ။ ပြီးတော့ မင်းဆီမှာ ငွေတွေ ရှိနေမယ်ဆိုရင် မင်းခေါင်းကို ဖြတ်ပြီး ပြန်ယူသွားရင် ငါ အမြတ်တောင် ရနိုင်သေးတာပဲ"

လူငယ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ တည်းခိုခန်းရှိ လူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ဤလူငယ်လေးအတွက် သနားစိတ် ဖြစ်မိကြသည်။

သူတို့မှာ လူငယ်၏ စကားကို မယုံကြည်ကြဘဲ လူငယ်မှာ တရားမျှတမှုအတွက် ဟန်လုံကို သတ်နေသည်ဟုသာ ထင်မြင်ကြသည်။ သူတို့လည်း ငယ်စဉ်က ဒီလို တရားမျှတမှုမျိုး ရှိခဲ့ကြပေမဲ့ အခုတော့ အချိန်ကြာမြင့်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

"မင်း ငွေ ၂၂၀ ရှုံးရုံတင်မကဘဲ မင်းအသက်ကိုပါ ဒီမှာ ပေးသွားရလိမ့်မယ်" ဟန်လုံက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ "သူ့လက်ခြေတွေကို ဖြတ်ပြီး လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ချိတ်ထားလိုက်။ တရားမျှတမှုကို တောင်းဆိုတဲ့ သူရဲကောင်း ဘယ်နှစ်ယောက်များ ဒီကို လာရဲမလဲ ကြည့်ရအောင်"

ဟန်လုံ စကားပြောပြီးသည်နှင့် "ကလန်၊ ကလန်၊ ကလန်"လက်နက်များစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူငယ်၏ လက်ခြေများကို ခုတ်ဖြတ်ရန် လှမ်းလာကြသည်။

ဟန်လုံ ပြောပြီးသည်နှင့် ဒီလူ၏ လက်ခြေတွေကို ဖြတ်ပြီး လမ်းမပေါ်မှာ ချိတ်ထားရမည်။ ဝူရှန်သူရဲကောင်း သုံးယောက်ထဲမှ ဒုတိယနှင့် တတိယမြောက်တို့မှာ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်မည့် မြင်ကွင်းကို မကြည့်ရက်၍ ခေါင်းလှည့်သွားကြသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ရုတ်တရက် သူတို့၏ အစ်ကိုကြီး၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ခန်းမအလယ်တွင် လူငယ်မှာ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး သူ၏ ဘေးတွင် အလောင်း ငါးလောင်း ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မမေးမြန်းခင်မှာပင် ထိုလူငါးယောက် ဘာကြောင့် အလောင်းဖြစ်သွားသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။

ရှူး၊ ရှူး။ လူငယ်၏ လက်ထဲမှ ဓားမှာ အလွန်လျင်မြန်လွန်းသည်။ မုန်တိုင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသည်။ ဖျတ်၊ ဖျတ်။ ဟန်လုံ၏ ဘေးတွင် ကျန်ရှိသော လူနှစ်ယောက်မှာ တစ်ချက်တည်းနှင့် ရင်ဘတ်နှင့် လည်ပင်းတွင် ဒဏ်ရာရသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်များ ယိုင်လဲကာ လဲကျသွားသည်။

"ဟား"

ဟန်လုံမှာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ကောင်းကင်ခွဲ ဓားရတနာဖြင့် လူငယ်၏ မျက်နှာကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ လူငယ် ဓားထုတ်လိုက်သည့်အချိန်တွင်ပဲ သူ တစ်ခုခု မှားနေပြီကို သိလိုက်သည်။

လူငယ်၏ ဓားသိုင်းက သူထက် သာလွန်နေပြီး အလွန်မြန်ကာ အားနည်းချက် တစ်စက်မှ မရှိပေ။ သူက အခွင့်အရေးကို စောင့်နေခဲ့သည်။ လူငယ်၏ ဓားကို ထုတ်လိုက်ပြီး အားအပြည့် မသုံးရသေးချိန်မှာ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင်။

"ကလန်၊ ကလန်၊ ကလန်။ ကလန်၊ ကလန်၊ ကလန်"

ဓားနှစ်လက် ထိတွေ့သွားပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

"ဖျတ်"

ဟန်လုံ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ ခန္ဓာကိုယ်၏ တစ်ဝက်မှာ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသည်။ ထိုအခါမှသာ ဟန်လုံမှာ ဓားဒဏ်ရာ ၁၀ ချက်ထက်မနည်း ရရှိထားပြီး လည်ပင်းမှလည်း သွေးများ ပန်းထွက်နေသည်ကို အားလုံး သိလိုက်ကြသည်။

"ကယ်... ကြပါဦး..."

"ကလန်"

ကောင်းကင်ခွဲ ဓားရတနာမှာ မြေပေါ်သို့ ကျသွားသည်။ ဟန်လုံမှာ လည်ပင်းကို အနိုင်နိုင် ဖိထားသော်လည်း လက်ချောင်းကြားမှ သွေးများ ပန်းထွက်နေသည်။

"ဒုန်း"

ဟန်လုံမှာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူ၏ သွေးများမှာ ကြမ်းပြင်ကို နီရဲသွားစေသည်။

【ကျင့်ကြံမှု + ၅၀၀၊ ကျားငါးကောင် တံခါးဖြတ်ဓားသိုင်း + ၁】

ရှောင်ပီလီမှာ သွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဟန်လုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာဖွေလိုက်ရာ ငွေအိတ်နှင့် ငွေစက္ကူများကို တွေ့ရှိသွားသည်။ သို့သော် သွေးများ စွန်းထင်းနေသဖြင့် ငွေလဲလှယ်သူက လက်ခံပါ့မလား မသေချာပေ။ ရှောင်ပီလီမှာ ငွေတုံးအချို့ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၊ ရှင်းစရာရှိတာ ရှင်းပေးတော့"